Νέες Κυκλοφορίες

Boarding House Reach

Jack White


Σόλο άλμπουμ Νο3 για τον μεγάλο Jack White, 4 χρόνια μετά το μεσαίο "Lazaretto" και 6 μετά το πρώτο "Blunderbuss". Το "Boarding House Reach" έρχεται σε μία δύσκολη περίοδο για τον White, διότι ναι μεν το χρήμα ρέει ακατάπαυστα τόσο από τις κυκλοφορίες του, όσο και από την δισκογραφική του Third Man Records, τα live του εξακολουθούν να γίνονται sold out μέσα σε λεπτά, παρόλα αυτά ένα κύμα αμφισβήτησης -ολοένα και πιο μεγάλο- ορθώνεται κόντρα στην πάλαι ποτέ σχεδόν καθολικά σεβαστή οντότητά του, αρχής γενομένης από το διαζύγιό του με την Karen Elson και με όσα αυτή του καταλόγισε, στη συνέχεια με την εμμονικά εχθρική συμπεριφορά του απέναντι στον Dan Auerbach (και του παιδιού του), το ξύλο που έπαιξε σε ένα μπαρ με τον έτερο Black Key, Patrick Carney, αλλά και τέλος με όσα σκληρά και άπονα δήλωσε για την ηρωική πρώτη πρώην σύζυγό του και... αδελφή του, Meg White. Αυτά, να πω την αλήθεια, δεν με αφορούν και πολύ και ούτε σκοπεύω να γίνω και δικηγόρος για να βρω ποιος έχει δίκιο, τα μουσικά όμως (μη) κατορθώματα του Jack τα τελευταία χρόνια, με απασχόλησαν πολύ, μιας και μιλάμε για έναν μεγάλο μετεφηβικό μουσικό μου ήρωα: Οκ, το "Blunderbuss" του 2012 ήταν δισκάρα. Το "Lazaretto" όμως του 14 δεν μπόρεσα να το ακούσω παραπάνω από 3-4 φορές, ενώ το "Dodge And Burn" που κυκλοφόρησε το 2015 με το side project The Dead Weather ήταν μια πρόχειρη αρπαχτή ολκής, που αν ο White σέβεται τον εαυτό του θα έπρεπε να ντρέπεται που μας το πάσαρε και να το αποσύρει... To 2016 μας έδωσε τα "Acoustic Recordings 1998-2016" και ήταν εξαίσια, δεν το πιάνω όμως σαν νέα κυκλοφορία, μιας και μιλάμε για ακουστικές διασκευές σε προϋπάρχοντα κομμάτια. Φτάνοντας λοιπόν στο 2018 και στο "Boarding House Reach", θεωρώ πως είχαμε να κάνουμε με μία κρίσιμη κυκλοφορία που είτε θα επανατοποθετούσε τον Jack στην κορφή του rock 'n' roll είτε θα τον βύθιζε ακόμα περισσότερο στο προαναφερθέν κύμα αμφισβήτησης και απομυθοποίησης.

Ο δίσκος κυκλοφορεί από τις 23 Μαρτίου και έχει ήδη προλάβει να προκαλέσει αρκετό διχασμό και πάθος, κάποιοι τον θάβουν ανηλεώς (με κορυφαίο το... celebrity Pitchfork που του βάζει 4,7/10 και αποκαλεί τον White γελοίο!), ενώ κάποιοι άλλοι -πολλοί λιγότεροι η αλήθεια είναι- εκθειάζουν το άλμπουμ ως ένα μεγαλοφυές και ασύλληπτο δισκογράφημα, που οι πολλοί δεν δύνανται να εκτιμήσουν, κάτι που εντέλει θα κάνουν σε 10 χρόνια, διότι -ναι!- το "Boarding House Reach" είναι πολύ μπροστά από την εποχή του.
 


 

Για να σου εξηγήσω τι περίπου συμβαίνει κατά τη γνώμη μου με το δίσκο, θα χρειαστεί να σου μιλήσω για την κρέπα μου - ντρέπομαι, αλλά θα το κάνω για χάρη του σκοπού μου. Όταν κάποιες μεγάλες νύχτες έχω, μετά τα ποτά μου, διατρόφικά κέφια, παίρνω μια κρέπα και βάζω μέσα κοτόπουλο, τυρί, μπέικον, ντομάτα, πιπεριά, μανιτάρια, καλαμπόκι, ελιές, πατατάκια, τυροσαλάτα και λίγο ταμπάσκο. Οι κρεπατζήδες συνήθως τρελαίνονται και με δουλεύουν ή ξινίζουν τη μούρη τους και από μέσα τους βλαστημάνε. Εμένα όμως η κρέπα μου μ'αρέσει και ξέρω τι κάνω (και τι τρώω)... Δεν ξέρω όμως αν θα σου άρεσει και σένα. Κάπως έτσι έφτιαξε και ο Jack White το "Boarding House Reach". Έβαλε μέσα ό,τι του αρέσει και τη βρίσκει μαζί του και ξέρει τι έκανε (και τι έφτιαξε). Δεν ξέρω όμως αν το τελικό αποτέλεσμα... τρώγεται εύκολα. Blues, Country, 60's, Gospel, Disco, Funk, Rap (!), Psychedelia και λίγα μπλιμπλίκια. Ένας ηχητικός φιλόδοξος οργασμός, ένα δαιμονισμένο μουσικό κοκτέιλ χτυπημένο στο μπλέντερ ενός μεγάλο μυαλού, που όμως σε δεδομένες στιγμές του δίσκου ακούγεται μπερδεμένο ως και ενοχλητικό, φυλακισμένο σε μία επικίνδυνη ανισορροπία. Υπάρχουν όμως και στιγμές που όλo αυτό το υπερφιλόδοξο αίσθημα μεγαλείου πιάνει το peak της έμπνευσης και αγγίζει το μαγικό σημείο της απόλυτης αρμονίας και της απογείωσης. Δεν είναι πολλές αυτές οι στιγμές, δυστυχώς, είναι όμως αρκετές για να μην έχουμε το απόλυτο JackWhite-ικό ναυάγιο: "Why Walk a Dog?" (μάστερπις), "Abulia and Arkasia", "Everything You've Ever Learned" σε πρώτη φάση, και "Connected By Love", "Corporation" και "Hypermisophoniac" (ασύλληπτη σπουδή και ενορχηστρωτική προσέγγιση στο σύνδρομο της μισοφωνίας, διαταραχής κατά την οποία ορισμένοι ήχοι προκαλούν στο πάσχον άτομο εκρήξεις οργής ή αηδίας) σε δεύτερη, σώζουν κάπως την παρτίδα.

Αυτά. Η κρέπα μου είναι ένα αριστούργημα (και τώρα που μίλησα γι'αυτήν, μου έφυγε η ντροπή), ο νέος δίσκος όμως του Jack White είναι μέτριος και δυσκολοχώνευτος. Παρόλα αυτά δεν είναι και για πέταμα...


Release Date: 23/3/2018
Βαθμολογία: 3/5


Tracklist
1. Connected By Love
2. Why Walk A Dog?
3. Corporation
4. Abulia and Akrasia
5. Hypermisophoniac
6. Ice Station Zebra
7. Over and Over and Over
8. Everything You've Ever Learned
9. Respect Commander
10. Ezmerelda Steals The Show
11. Get In The Mind Shaft
12. What's Done Is Done
13. Humoresque
 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
KOD
J Cole
(12/06/2018)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
7
Beach House
(14/05/2018)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Tranquility Base Hotel & Casino
Arctic Monkeys
(07/05/2018)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Cheiloscopy
Lip Forensics
(05/07/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ