Νέες Κυκλοφορίες

Indigo

Wild Nothing


 

Πριν πέντε χρόνια, όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα στον κόσμο της dream-pop, ευτύχησα να μάθω μαζεμένα μερικά από τα ονόματα που θα καθόριζαν το είδος, τουλάχιστον στη δεκαετία που διανύουμε. Οι M83, οι Beach House, οι Still Corners και οι Wild Nothing ήταν οι πρώτοι που γνώρισα στο νέο μου ταξίδι τότε. Και με τις τέσσερις μπάντες με δένει κάτι πολύ ιδιαίτερο – όλες έχουν περιγράψει άψογα τα εφηβικά μου μελοδράματα με τον τρόπο τους – αλλά μια μέρα που είχα γυρίσει από τη σχολή, έπεσα πάνω στο "Nocturne", το δεύτερο άλμπουμ των Wild Nothing. Και με συνεπήρε τόσο πολύ η μελωδία που το είχα στη λούπα όλη την εβδομάδα. Κάτι με τραβούσε, έβρισκα μέσα του μια χαμένη αίσθηση ρομαντισμού και γαλήνης. Ιδίως το title track του άλμπουμ, ώρες ατελείωτες το άφηνα να παίζει κι εγώ να κάνω ταξίδια στο μυαλό μου. Με είχε τρελάνει, ήθελα να τ’ ακούω κάθε ώρα και στιγμή. Έχεις νιώσει ποτέ αυτή την ανάγκη, να θες ν’ ακούσεις ένα τραγούδι για να αισθανθείς γεμάτος. Έχεις ερωτευτεί ποτέ μια μελωδία; Έχεις αφήσει αυτό το συναίσθημα να σε παρασύρει και να μη μπορείς να το ελέγξεις; Το τοποθέτησα στην κορυφή της dream-pop λίστας μου, και δεν έχει μετακινηθεί έκτοτε.
 

 

 

Αυτό που με τράβηξε περισσότερο στη μουσική των Wild Nothing, είναι το πάθος και η εμμονή του Jack Tatum (ο ιθύνων νους του project) για τα ‘80s, τις jangly κιθάρες και τις power pop μελωδίες, σαν να είναι όλα βγαλμένα από μια C86 κασέτα.

Όλα ξεκίνησαν το 2009 όταν ο Jack, ο οποίος ακόμα σπούδαζε δημοσιογραφία (σ.σ. συνάδελφος δηλαδή) στο Πολυτεχνικό ινστιτούτο της Βιρτζίνια, ξεκίνησε να ηχογραφεί μόνος του τραγούδια και να τα ποστάρει σε διάφορα μουσικά blogs. Η version του στο "Cloudbusting" της Kate Bush έκανε πάταγο, το ένα share έφερε το άλλο, κάτι που τον οδήγησε να υπογράψει με την Capture Records και κάπως έτσι οι Wild Nothing ξεκίνησαν να παίρνουν μορφή.

Σημειωτέο ότι η ακαδημαϊκή ζωή δεν του ταίριαζε τόσο πολύ. Δεν ήξερε με τι θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά στη μετέπειτα ζωή του, και τη μουσική την έβλεπε σαν χόμπι. Δεν πίστευε ποτέ ότι ένα τηλέφωνο από την Capture θα άλλαζε τελείως τη ρότα του. Παρότι ήταν μπερδεμένος, ολοκλήρωσε τις σπουδές του, πήρε το πτυχίο του και δεν το μετάνιωσε καθόλου.

Το 2010 ο Jack ξεκίνησε να εργάζεται για το πρώτο άλμπουμ των Wild Nothing, "Gemini", το οποίο ηχογραφήθηκε εξ ολοκλήρου από τον ίδιο τον Jack στο λάπτοπ του, κλεισμένος στο δωμάτιό του. Εκείνη την εποχή δεν είχε ξεκάθαρο στο μυαλό του πώς ήθελε να μοιάζει το project του. Άκουγε πολύ Smiths και Cocteau Twins, ψαχνόταν πολύ με τα όργανα που είχε σπίτι του, και σταδιακά έφτιαχνε το πλαίσιο γύρω από το οποίο θα κινούταν η μουσική του. Το "Gemini" θεωρήθηκε ως σημείο αναφοράς στη dream-pop σκηνή εκείνη τη χρονιά, μαζί με το "Teen Dream" των Beach House και το ομώνυμο debut album των Beach Fossils.

Το 2012, ο Jack μετακoμίζει στο Brooklyn, και κυκλοφορεί το δεύτερο άλμπουμ των Wild Nothing, "Nocturne" (το δικό μου αγαπημένο). Ετοίμασε ξανά όλα τα demos μόνος του, αλλά αυτή τη φορά συνεργάστηκε με τον Nicolas Vernhes (Björk, Spoon, Deerhunter) στην παραγωγή, ο οποίος έδωσε ανάσες και χώρο στο άλμπουμ. Lo-fi στοιχεία, πανέμορφα ηχοχρώματα, υπέρλαμπρες μελωδίες, οι οποίες δεν πέρασαν απαρατήρητες, καθώς το "Nocturne" έπιασε κορυφή στα Billboard New Artist και Alternative New Artist charts, ενώ έλαβε ένθερμες κριτικές και μαζί την ετικέτα Best New Music από το Pitchfork.



 

Το τρίτο άλμπουμ ("Life of Pause") ήρθε το 2016, όταν ο Jack αποφάσισε να αφήσει τα ‘80s references και να επιχειρήσει κάτι διαφορετικό. Οι δυναμικές μελωδίες του "Nocturne" υποχωρούν για να δώσουν τη θέση τους σε new wave και jangle pop μονοπάτια, μαζί με επιρροές από ‘60s soul και R&B (The Isley Brothers, Philadelphia Soul, Delfonics, Al Green, Marvin Gaye). Ηχογραφήθηκε σε τρία διαφορετικά στούντιο με τη βοήθεια του Thom Monahan, με συνεργασίες του John Eriksson (ντράμερ των Peter Bjorn and John) και του Brad Laner (κιθαρίστα των Αμερικανών noise-pop Medicine) και είχε ως αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη διάρκεια των κομματιών, κάτι που έδωσε περισσότερο χώρο στο δραματικό build-up των μελωδιών. Δεν έχει αυτό που λέμε radio hits, έχει όμως εκείνα τα στοιχεία που σου δίνουν μια πιο βαθιά απόλαυση. Η psych-pop του ‘Japanese Alice’ και ο οργανικός και ευαίσθητος ήχος του ‘Reichpop’ (υπό τη συνοδεία της μαγευτικής μαρίμπα), ξεχωρίζουν από το Life of Pause και συνθέτουν ένα midtempo mix.

Ερχόμενοι στο σήμερα, το τέταρτο άλμπουμ των Wild Nothing, ονόματι "Indigo", κυκλοφόρησε στις 31 Αυγούστου. Η ηχογράφηση ξεκίνησε όπως κι αυτή του "Gemini". Έφτιαξε στο μυαλό του ένα μουσικό ύφος, άκουσε πολύ Kate Bush και Roxy Music από τα αγαπημένα του ‘80s για να πάρει έμπνευση, και μετά αναζήτησε τη βοήθεια άλλων μουσικών να συνεισφέρουν στο έργο του. Με τη διαφορά ότι στο "Indigo", για πρώτη φορά, ο Jack τους έφερε να δουλέψουν όλοι μαζί στο δωμάτιο στο Los Angeles επί τέσσερις μέρες για να ολοκληρωθεί η ηχογράφηση, για να γίνει μετά το απαραίτητο build up από τον Jack μαζί με τον Jorge Elbrecht, με τον οποίο δούλεψε νέα πράγματα. Το αποτέλεσμα ήταν ένα άλμπουμ γεμάτο με ‘80s references, λιγότερο φανταχτερό και περισσότερο «καθαρό» και άμεσο θεματικά και στιχουργικά.

Ο Jack έκανε αρκετές φορές λόγο για «δημιουργική ωριμότητα» σε αναφορές του πριν την κυκλοφορία του "Indigo". Και νομίζω κάπως έτσι έχουν τα πράγματα. Δεν ξέρω δηλαδή αν μιλάμε για το καλύτερο άλμπουμ των Wild Nothing (και δεν χρειάζεται να μπούμε σ’ αυτή τη συζήτηση), αλλά σίγουρα μιλάμε για την πιο συνεκτική και ώριμη δουλειά τους ως τώρα. Ζει αρκετά χρόνια στο Los Angeles, έχει συνηθίσει να γράφει μουσική, αλλά αυτό που είναι διαφορετικό στο νέο άλμπουμ, είναι ότι για πρώτη φορά προσπαθεί να προγραμματίσει τη δημιουργικότητά του. Δηλαδή, ενώ στα προηγούμενα άλμπουμ λειτουργούσε κάπως πιο… χύμα, στο "Indigo" μετέτρεψε το δωμάτιό του σε μίνι στούντιο και είναι σαν να έβαλε τη ζωή του σε μια σειρά, σαν να έφτιαξε μια ρουτίνα, σαν να ακολούθησε μια πιο ώριμη τεχνική για να επεξεργαστεί τη δημιουργικότητά του.

Τα τραγούδια του "Indigo" μοιάζουν να συνθέτουν το σάουντρακ των ‘80s, βγαλμένα από ταινίες του John Hughes. Είναι όλα μπολιασμένα με μια δόση γλυκάδας και φωτεινής αύρας. Είναι ταυτόχρονα βίντατζ αλλά και μοντέρνο. Μοιάζει με μια μουσική μηχανή του χρόνου.

Μεταξύ άλλων, οι αστραφτερές κιθάρες, τα απαλά synths και τα drum rolls του ‘Letting Go’ που αποτελεί το opening track του άλμπουμ, ο Jack εκφράζει την επιθυμία του να νιώσει ελεύθερος και χαρούμενος, μακριά από σκοτούρες και αναμνήσεις που τον έχουν στοιχειώσει. Ένα απ’ τα πράγματα με τα οποία ασχολείται θεματικά το άλμπουμ είναι το πώς η αγάπη (η ιδέα του ρομαντισμού εν γένει) έχει αλλάξει στην εποχή της ψηφιακής εποχής. Το πώς δηλαδή οι ηλεκτρονικές συσκευές ρουφάνε τις καθημερινές απολαύσεις των ανθρώπων. ‘Swiping through headlines, how do you find the time?’ αναρωτιέται για τους πρωταγωνιστές στο ‘Partners in Motion’, οι οποίοι είναι οικογενειάρχες με πολλές ασχολίες και υποχρεώσεις, στο ‘Wheel of Misfortune’ αναφέρεται σε ‘heartache 2.0’, ενώ στο ‘The Closest Thing To Living’ με τα italo-disco drums, υπάρχει το ‘age of detachment’ και ο στίχος ‘together but alone, when I look at you, it’s a screen turned blue’ – σημειωτέον ότι το indigo είναι μια απόχρωση του μπλε και ο Jack την χρησιμοποιεί ως τη λάμψη που εκπέμπουν τα κινητά για να καταδείξει πόσο έχει εισβάλει η τεχνολογία στην καθημερινότητα των ανθρώπων και τους απορροφά χωρίς να το καταλαβαίνουν.
 


 


Αν βγάλουμε εκτός το "Life of Pause", το "Indigo" βρίσκεται μουσικά κάπου ανάμεσα στο "Gemini" και το "Nocturne". Μπορεί να μην τα φτάνει, αλλά καταφέρνει για ακόμη μια φορά να συναρπάσει (άλλους λιγότερο, άλλους περισσότερο) με το συνολικό πακέτο του ήχου του, δηλαδή με τον εκπληκτικό συνδυασμό μελωδιών και οργάνων. Ο Jack ζει με τη γυναίκα του στο Los Angeles, μοιάζει πιο ώριμος από ποτέ και από την bedroom pop στα ξεκινήματα, έχει ανεβάσει τον πήχη στο επίπεδο της cinematic pop. Κι αυτό είναι μέρος της μουσικής εξέλιξης.

 

Release Date: 31/8/2018
Βαθμολογία: 4/5


Εδώ ολόκληρο το άλμπουμ:
 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
South Of Reality
The Claypool Lennon Delirium
(25/02/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
It Won/t Be Like This All The Time
The Twilight Sad
(07/02/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Bring Me The Horizon
amo
(31/01/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Lia Hide
Tells No Fairytales
(14/03/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ