To ypogeio.gr

Νέες Κυκλοφορίες

Φ.Δεληβοριάς - Καλλιθέα

Περίπου 20 μέρες πριν (23 Νοεμβρίου) κυκλοφόρησε επίσημα η Καλλιθέα του Φοίβου Δεληβοριά, περίπου 200 φορές την έχω ακούσει, από την 3η κιόλας ακρόαση ένιωθα έτοιμος να γράψω γι'αυτήν.. Δεν το έκανα, προσπαθώντας να είμαι αντικειμενικός, ίσως ήθελα και περίμενα να αφουγκραστώ πρώτα την απήχησή της στους φίλους μου και στον φίλα προσκείμενο μουσικό τύπο (?), ίσως πάλι να 'φταίει' και η οξεία Δεληβορίτιδα που με είχε χτυπήσει όλο το Νοέμβριο με τη συνέντευξη και το live, το σίγουρο είναι πως για κάποιο (απροσδιόριστο) λόγο δίσταζα και ασυνειδήτως εσκεμμένως καθυστερούσα αυτό το ριβιού. Μάλλον ένιωθα την ανάγκη μιας αποστασιοποίησης και εκλογίκευσης του όλου φαινομένου... Όπου φαινόμενο λοιπόν ο 7ος δίσκος του αγαπημένου μου Φοίβου, 5 χρόνια έπειτα από τον στοιχειωμένο και... αντικοινωνικότατο Αόρατο Άνθρωπο.

Η επιστροφή του Φοίβου μοιάζει και μάλλον είναι ένα concept album, μία υπερπροσεγμένη και αψόγως καλοδουλεμένη βουτιά στο παρελθόν (του). Έγραφα στο intro της συνέντευξης που προανάφερα πως η Καλλιθέα είναι ένας επικίνδυνος δίσκος, "μία καλοκουρδισμένη χρονομηχανή που μπορεί να σε διαλυσει και να σε αποδομήσει μέσα στο φάσμα του παρελθόντος χρόνου, αλλά μετά να σε ξαναφτιάξει και να σε φέρει στο τώρα...ολοκαίνουριο και να σε γεμίσει ιστορίες να χεις να λες στα παιδιά σου στο μέλλον". Ε, εγώ είμαι ακόμα στο στάδιο της παρελθοντικής αποδόμησης καθώς τον ακούω, μου'χει κάνει τη ζωή άνω-κάτω, καμία τύχη για 'ξαναφτιάξιμο' και μεταφορά στο παρόν, πόσο μάλλον στο μέλλον, η ακρόαση της Καλλιθέας με κολλάει στο παρελθόν, με αναγκάζει να επαναπροσδιορίσω τον καινούριο μου εαυτό με βάση τον παλιό, με ωθεί ύπουλα να νοσταλγώ τα πάρτυ που έκαναν οι γονείς μου με εμένα όσο μπορούσα παρών και τριγύρω, με κάνει να νοσταλγώ τα παπούτσια Pony του Γκάλη και να θυμάμαι πόση χαρά ένιωσα όταν τ'αγόρασα κι εγώ, να αναπολώ πώς μ'ένα σπάσιμο της μέσης έβλεπα το Γαρδέλη να κάνει καμάκι σε μια ντίσκο στην οποία κάποτε στο μέλλον θα χόρευα αμήχανος και αποσυντονισμένος και πώς με ένα ράγισμα στην πλάτη, μ'ένα pause στη βιντεοκασέτα, θα μπορούσα να κάνω το 'χτύπημα του πελαργού' ακριβώς σαν τον Ralph Macchio, έχοντας πρώτα βάψει σαν εκπαίδευση, μαζί με τον μίστερ Μιγιάγκι, το φράχτη που χωρίζει εμένα από το χρόνο... 

Οι γριές στη λαϊκή είναι τρομακτικές, οι παιδικές φωνές στα φροντιστήρια ξένων γλωσσών εμπνέουν ακαταλαβίστικη νοσταλγία, η πατρότητα είναι μια εποποιία, τα διπλά ονόματα κρύβουν μυστικές ιστορίες, οι πρώην είναι μια παγίδα που πάντα θα πιάνεσαι χωρίς λόγο, όταν θα κλείσουν τα περίπτερα θα πρέπει να σπάσουμε το Mall, οι γονείς μου με είχαν πάει στη Βουλιαγμένη να δω τον Κηλαηδόνη μα εγώ φοβόμουν τους καρχαρίες, γύρισα σπίτι και είδα τον Κιτ να ζητάει το λογοριασμό και πνευματικά δικαιώματα - παντρέύτηκε μια Μάστανγκ και ζητούσε δικαίωση -  η Καλλιθέα ερημώνει χωρίς παπαγάλους και καναρίνια, οι Χρυσαυγίτες επιπλέουν γελοίοι σε μπανιέρες μαζί με περήφανα υπερεκτιμημένα βινύλια, τα ταβάνια χαμηλώνουν επίκινδυνα και εκεί μέσα νιώθουμε όλοι ξένοι, η Κική είναι ακόμα εκεί, επανέρχεται και ζητάει μια δεύτερη ευκαιρία στους Άγιους Πάντες, ένα τελευταίο ραντεβού με το θάνατο, αλλά δεν φοβάμαι τίποτα πια, ξέρω πως θα σε ξαναδω. Στη Σίνα, περπατώντας για τα Εξάρχεια και μετά ίσια κάτω προς την Καλλιθέα...

Αυτά περίπου σκέφτομαι για τον αγαπημένο μου δίσκο για το 2015. Πάντα, αν και προπαθώ να μην, υποκειμενικός. Πάντα ως γνήσιος και βέρος Δεληβορικός. Trust me. Δισκάρα...  :)

 

 

 

 

** Ιf you liked this, check also το άρθρο  Εγώ Και ο Φοίβος: Μια Εγωπαθής Και Εγωκεντρική Προσέγγιση Στη Μουσική Πορεία Του Φοίβου Δεληβοριά.

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Athens Romance
Sigmataf
(24/01/2020)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
The Oddity of Human Structures
Deadfile
(18/12/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Παραλογές του Άχρηστου
Μπάμπης Παπαδόπουλος
(12/12/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
The End Of The F***ing World 2
Graham Coxon
(17/11/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ