Νέες Κυκλοφορίες

Marauder

Interpol


Δεν ξέρω κατά πόσο καλό μου κάνει που ξανακούω αυτό το έπος μετά από μήνες (όπως επίσης δεν ξέρω κατά πόσο τυχαίο είναι που τα σύννεφα έχουν μαζευτεί απειλητικά πάνω απ' την πόλη την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές). Το μόνο που ξέρω είναι ότι το "Turn on the Bright Lights" των Interpol έχει γράψει τη δική του ιστορία μέσα μου. Ίσως ο μουσικός κόσμος δεν ήταν έτοιμος για μια τέτοια κυκλοφορία. Ίσως δεν μπορούσε να "σηκώσει" αυτή τη σκοτεινή κομψότητα που ήρθαν να προσδώσουν στην post-punk κοινότητα οι Interpol. Τα 11 τραγούδια του TOTBL πήραν τη θλίψη μου και της έδωσαν μια κινηματογραφική αίσθηση. Θα θελα να γράψω δυο-τρία πραγματάκια για τη δυναμική του άλμπουμ και την κληρονομιά που έχει αφήσει αλλά νιώθω ότι έχω απομακρυνθεί από αυτές τις σκοτεινές μέρες. Τις επισκέπτομαι πότε-πότε αλλά όχι τόσο συχνά πλέον για να μπορώ να εκφράσω το μεγαλείο αυτού του άλμπουμ και το πόσο εύκολα καταβροχθίζει την ψυχή μου. Το τελευταίο τραγούδι, κλείνει με τον Paul να επαναλαμβάνει δύο φορές 'she says brief things, her love’s a pony. My love’s subliminal', κι εγώ να σπάω μέσα μου κάθε γαμημένη φορά που το ακούω. Δυνατοί στίχοι για δυνατές ψυχές.
 



Το ντεμπούτο των Interpol κυκλοφόρησε την κατάλληλη εποχή στο κατάλληλο μέρος: τη Νέα Υόρκη στα early ‘00s. Ηχογραφημένο δύο μόλις μήνες μετά την κατάρρευση των Δίδυμων Πύργων (κυκλοφόρησε το 2002), το TOTBL είχε μια μαγευτική μελαγχολία και μια δυναμική που αιχμαλώτιζε το post-9/11 κλίμα και ήταν καταδικασμένο να πρωταγωνιστήσει μαζί με άξιους συμπαραστάτες στη διαμόρφωση της μοντέρνας ροκ σκηνής της Νέας Υόρκης.

Μαζί με μπάντες που γεννήθηκαν περί το millennium όπως οι Strokes, οι Yeah Yeah Yeahs, και οι LCD Soundsystem, οι Interpol αποτέλεσαν μέρος της μουσικής αναγέννησης της Νέας Υόρκης, ήταν ανάμεσα στα ονόματα που στάθηκαν εμπνευστές για μια νέα γενιά μουσικών και άφησαν το δικό τους στίγμα στα early ‘00s – υπάρχει σπέσιαλ αναφορά σ’ αυτές τις μπάντες στο περσινό βιβλίο της Lizzy Goodman «Meet Me In The Bathroom»).

Υπήρχε, δηλαδή, μια περίοδος που οι Interpol ήταν μια από τις σημαντικότερες μπάντες του κόσμου, ή μάλλον καλύτερα, της (τότε) εποχής. Δημιουργήθηκαν πριν από δύο δεκαετίες, όταν ο Daniel Kessler και ο Carlos D. γνωρίστηκαν σε ένα history class για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Kessler γνώριζε ήδη τον Paul Banks από ένα summer course που έκαναν μαζί στο Παρίσι. Αποφάσισαν να ξεκινήσουν μια μπάντα με ντράμερ τον Greg Drudy, ο οποίος αντικαταστάθηκε το 2000 από τον Sam Fogarino. Las Armas και The French Prin ήταν μερικές σκέψεις για το όνομα της μπάντας πριν μας συστηθούν ως Interpol. 

Ρούχα Dolce & Gabbana, τσιγάρα και μελαγχολική art-rock. Αυτά ήταν τα στοιχεία που χαρακτήριζαν τους Interpol στις αρχές τους. Η πρώτη δουλειά τους κατέφτασε τον Αύγουστο του 2002 και μεταξύ άλλων, περιείχε το "NYC", ένα από τα πολύ δυνατά rock tributes της Νέας Υόρκης (το άλλο είναι το ‘New York, I Love You but You’re Bringing Me Down’ των LCD Soundsystem). Ο Banks ήταν τόσο βαρύτονος που αρκετά reviews εκείνη την εποχή (αλλά και ο κόσμος που τους άκουγε) έκαναν – αναπόφευκτα – τη σύγκριση με τον Ίαν Κέρτις και τους Joy Division. Το θέμα είναι ότι στην πραγματικότητα, οι Interpol δεν μοιάζουν με τους Joy Division, ούτε και τα μέλη είχαν στο μυαλό τους να ξεκινήσουν κάτι που να θυμίζει Joy Division. Ο Fogarino ήταν πιο πολύ φαν των New Order κι ο Banks ξεκίνησε να μαθαίνει στην κιθάρα μικρός το Dream On των Aerosmith, κι όλα άλλαξαν όταν εμφανίστηκαν στη ζωή του οι Nirvana.

Το Turn On the Bright Lights γνώρισε τεράστια επιτυχία και παραμένει σε πολλές λίστες ένα από τα πιο μνημειώδη άλμπουμ των ‘00s. Το follow-up  άλμπουμ τους κυκλοφόρησε σχεδόν αμέσως μετά το πρώτο. Το "Antics" ηχογραφήθηκε τέλη του 2003, κυκλοφόρησε το 2004 και ήταν κι αυτό αριστουργηματικό, γεμάτο μυστήριες, ωμές και κοφτερές μελωδίες που διαπερνούν την ψυχή και στριφογυρίζουν στο μυαλό ενός ερωτευμένου/πονεμένου. "Slow Hands", "Evil, C’ mere", κι ένα opening act στους Cure.



 

Μετά το Antics ακολούθησε το "Our Love to Admire" (2007) και το ομώνυμό τους (2010 – το τελευταίο με τον Carlos στο μπάσο) αμφότερα καλές δουλειές (τουλάχιστον βάσει των κριτικών) αλλά μάλλον όχι τόσο σπουδαίες για να μνημονεύονται όσο τα δύο πρώτα άλμπουμ – αν και το Our Love to Admire έχει τόσο crystal-clear production που κατ’ εμέ αδικείται κάπως. Προσωπικά ξεχωρίζω ατομικές στιγμές από το τρίτο και το τέταρτο άλμπουμ. Ο Carlos αποχώρησε από την μπάντα δηλώνοντας ότι δεν μπορούσε άλλο το ροκσταριλίκι και παρομοίασε την πορεία του με την μπάντα (με κύριες αναφορές στο TOTBL) ως post traumatic stress disorder.

Το 2011, μετά την εμφάνισή τους Reading & Leeds Festival, ο Fogarino δήλωσε ότι η μπάντα χρειάζεται ένα διάλειμμα. Και κάπως έτσι ήρθε το hiatus. Ένα hiatus που κράτησε τρία χρόνια, και σ’ αυτό μεσολάβησαν κάποια projects, ένα από τα οποία ήταν και το δεύτερο σόλο άλμπουμ του Banks ("Banks", 2012 – το πρώτο είχε κυκλοφορήσει το 2009).

Το πέμπτο άλμπουμ των Interpol ("El Pintor") κυκλοφόρησε το 2014, και παρόλο που η απουσία του Dengler ήταν αισθητή, το El Pintor φαίνεται να βγάζει μια μελωδική ενέργεια σε ορισμένα σημεία. Οι περισσότεροι δεν του έδωσαν τόση σημασία. Του έδωσα εγώ όμως. "My Desire", "Everything Is Wrong", "All The Rage Back Home", "Tidal Wave". Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο βαθύτερο νόημα σ’ αυτά τα τραγούδια, αλλά με πέτυχαν στο δεύτερο έτος της σχολής, περπατήσαμε μαζί σε σκοτεινά στενάκια, και για διάφορους λόγους συγκαταλέγονται σ’ εκείνα τα τραγούδια που με περιέγραφαν άψογα για μια περίοδο.

Αλλαγή. Πολυφορεμένη λέξη στη ζωή μου εδώ και αρκετό καιρό. Τη μία την αναζητώ, την άλλη την αποφεύγω. Δεν ξέρω αν τη θέλω αλλά νιώθω ότι την χρειάζομαι. Κι όταν άκουσα για πρώτη φορά το "My Desire", σαν να γύρισε ένα κουμπί μέσα μου. Το ριφάκι στο intro που με λυγίζει κάθε φορά, τα τρομερά φωνητικά του Paul, το σκηνικό στο μπαρ, οι φωτογραφίες, τα πρόσωπα, τα βλέμματα. Γιατί ήμουν και συνεχίζω να είμαι frustrated man. Γιατί με θυμάμαι τη μία να σε φωνάζω και την άλλη να σε διώχνω. Γιατί τη μία σε ήθελα, την άλλη σε μισούσα. Γιατί έχω νιώσει ότι you played me out. Δεν είμαι πια 18 όμως. Δεν έχω τα μυαλά που είχα τότε. It's time for a change of heart.



 

Το 2016, ο Paul συνεργάστηκε με τον RZA (των Wu-Tang Clan), έφτιαξαν τους Banks & Steelz, ένα collaborative project, και κυκλοφόρησαν το east-coast-hip-hop "Anything But Words". Έναν μήνα αργότερα, άρχισε να ξετυλίγεται το κουβάρι του νέου άλμπουμ των Interpol. Η μπάντα ξεκίνησε τα sessions τον Οκτώβρη σ’ ένα υπόγειο στο Bowery της Νέας Υόρκης. Ουσιαστικά ήταν το μέρος που έκαναν πρόβες οι Yeah Yeah Yeahs, τους το παραχώρησαν για να ολοκληρωθεί η ηχογράφηση, αλλά είχαν υπολογίσει χωρίς τους… γείτονες, οι οποίοι ενοχλήθηκαν τόσο πολύ από τον θόρυβο που κάλεσαν την αστυνομία, κι έτσι οι Interpol αναγκάστηκαν να βρουν άλλο μέρος για να συνεχιστεί η ηχογράφηση – συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες.

Η συνέχεια δόθηκε στα Tarbox Road Studios. Παρότι την παραγωγή των δύο προηγούμενων άλμπουμ την είχε κάνει η ίδια η μπάντα, αποφάσισαν να δώσουν τη σκυτάλη αυτή τη φορά στον Dave Fridmann, γνωστό μεταξύ άλλων για τις συνεργασίες του με Flaming Lips, Mogwai, Mercury Rev, MGMT και Tame Impala. Αυτό που έκανε ο Dave ήταν να διατηρήσει τον ακατέργαστο ήχο και να ηχογραφήσει το άλμπουμ σε ένα 2-inch tape βασίζοντας τη δουλειά του σε minimal overdubs.

Τον Ιανουάριο του 2017 ανακοίνωσαν ότι το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2018. Η μπάντα έκανε ένα break για να γιορτάσει τα 15 χρόνια κυκλοφορίας του TOTBL κάνοντας ένα τουρ από τον Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβρη. Συνέχισαν την ηχογράφηση μετά το τουρ και τον Ιούνιο, μετά από διάφορα teasing που έκαναν στα social media, οργάνωσαν μια συνέντευξη τύπου στο Μεξικό (μια πόλη που είχε δείξει εξ αρχής την αγάπη της για την μπάντα), όπου ανακοίνωσαν την κυκλοφορία του άλμπουμ. Το όνομα αυτού, "Marauder", το οποίο μας έρχεται στις 25 Αυγούστου.



 

Στο εξώφυλλο εμφανίζεται ο Elliot Richardson, ο γενικός ομοσπονδιακός εισαγγελέας ο οποίος, μαζί με τον βοηθό του William Ruckelshaus, αρνήθηκαν να απολύσουν τον ειδικό ανακριτή Archibald Cox για το σκάνδαλο Watergate το 1973, με αποτέλεσμα να απολυθούν και οι δύο από τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Richard Nixon. Ο Αμερικανός φωτογράφος Garry Winogrand αποθανάτισε τη σκηνή. Οι Interpol έψαχναν φωτογραφίες από το El Morocco, ένα παλιό nightclub στο Manhattan, και μεταξύ άλλων, ο designer της μπάντας πέτυχε κάποιες φωτογραφίες του Winogrand εκεί, κάτι που τον οδήγησε σε περαιτέρω έρευνα, και κάπως έτσι βρήκαν τον Richardson.

Το Marauder δεν είναι κάτι εξωπραγματικό, η αλήθεια να λέγεται. Δεν με τρέλανε σαν σύνολο, πάλι ξεχώρισα συγκεκριμένες στιγμές, αλλά έχει εκείνο το ατμοσφαιρικό indie-rock ύφος με τις αιθέριες κιθάρες και τη θέρμη του Banks που προσωπικά αρκούν για να με τραβήξουν και να δώσω μια ευκαιρία στο άλμπουμ. Μπορεί να λείπουν οι έντονες, βαθιές και υπνωτιστικές μπασογραμμές και τα (υπερβολικά) μελαγχολικά vocals του Paul, μπορεί κάθε επόμενο άλμπουμ να συγκρίνεται (άδικα) με το επικό debut τους και να μετριάζεται το αποτέλεσμα, μπορεί να ακολουθούν ένα γνώριμο γι’ αυτούς μονοπάτι, αλλά θεωρώ ότι οι Interpol  φέτος αποφασίζουν κάπως να ανανεωθούν κατά κάποιο τρόπο, διατηρώντας το στοιχείο της αγωνίας στον ήχο τους, κι ας μην είναι τόσο (ή καθόλου) εντυπωσιακοί όσο πριν χρόνια.

Αυτά που κατάφερα να ξεχωρίσω και που μου κέντρισαν λίγο περισσότερο το ενδιαφέρον είναι τέσσερα τραγούδια: 
Το πρώτο είναι το "The Rover" – το lead single του Marauder. Η πρώτη ιδέα που πήραμε απ’ το νέο άλμπουμ. Δυνατό ριφάκι κι ένα γερό δέσιμο μεταξύ των ντραμς και των vocals του Paul συνθέτουν ένα αρκετά dance-punk tune, μου κόλλησε αμέσως και το θεωρώ από τα καλύτερα single των Interpol τα τελευταία χρόνια.

Όταν άκουσα όμως το "If You Really Love Nothing", το εναρκτήριο track του Marauder, κατάλαβα ότι έχω βρει το αγαπημένο μου τραγούδι του άλμπουμ. Κινείται στα κλασικά μελαγχολικά στιχουργικά μοτίβα του Paul και θυμίζει σκηνικά από το ‘My Desire’ (2014) αλλά και τη Stella (2002), με το ρυθμικό swing jam να δένει αρμονικά με τις dreamy κιθάρες.
 


Ακολουθεί το γλυκό "Surveillance" που «έρχεται σαν ευπρόσδεκτη φθινοπωρινή βροχή που προσγειώνει τις ψιχάλες της στο πρόσωπο σου καθώς περιμένεις με τα χέρια ανοιχτά, κοιτώντας προς τα πάνω» (λόγια του Βασίλη Μπέκα στο δικό του review για το Marauder στο sawbiz.gr – ήταν τόσο όμορφο που δεν ήθελα να γράψω κάτι παραπάνω εγώ, όλα μου τα συναισθήματα περιγράφονται άψογα σ’ αυτές τις λέξεις που χρησιμοποίησε).

Το ατμοσφαιρικό ηχόχρωμα του "It Probably Matters" που κλείνει το άλμπουμ, μοιάζει με σουρεάλ φιλμ που δείχνει καρέ-καρέ ξεθωριασμένες στιγμές μιας μαραμένης σχέσης – «I tried to be a faithful man, I tried to hide a taste for the anger» τραγουδάει γεμάτος ρίγος και απελπισία ο Paul στην αρχή, εκφράζοντας τις τύψεις και τις ενοχές που έχει μέσα του και βαραίνουν τη συνείδησή του.

 


Release Date: 25/8/2018
Βαθμολογία: 3/5


Εδώ ολόκληρο το άλμπουμ:
 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Further
Richard Hawley
(09/06/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Father Of The Bride
Vampire Weekend
(28/05/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
I Am Easy to Find
The National
(14/05/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
No Closure (EP)
MadeByGrey
(04/06/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ