Νέες Κυκλοφορίες

Bring Me The Horizon

amo


 

«Όχι, δεν είναι metal. Γι’ αυτό και το“amo” ξεχωρίζει.»

 

Φτάσαμε στο 2019 και μόλις κυκλοφόρησε το 6ο album των Bring Me The Horizon, με τίτλο «amo» και θεωρώ ότι, ενώ έχει τα θέματά του, είναι η καλύτερή τους δουλειά μέχρι στιγμής. Ο δίσκος δοκιμάζει τα όρια της μπάντας στο χώρο της mainstream σκηνής του 2019, πειραματίζεται με γεύσεις Dance music από τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, έχει διάφορα features, με το σημαντικότερο να είναι η βασίλισσα της avant-garde pop, Grimes, και εξακολουθεί να έχει δυνατές, βρώμικες κιθάρες για να μπορείς να κουνήσεις το κεφάλι σου στον ρυθμό, όταν έχεις κουραστεί να χορεύεις.
 

Αυτή η μπάντα έχει ταλέντο στο να φτιάχνει καλές αρχές για δίσκους και για άλλη μια φορά το αποδεικνύει. Η tracklist αρχίζει με το “i apologize if you feel something”, ένα κομμάτι που μας δίνει την πιο θεματική αρχή που έχει υπάρξει ποτέ σε δίσκο των ΒΜΤΗ. Είναι ένα ambient, σχεδόν instrumental, ηλεκτρονικό τραγούδι διάρκειας 2 λεπτών, το οποίο υπάρχει αποκλειστικά για να μας προετοιμάσει για την «αληθινή» αρχή του δίσκου, το “MANTRA”.

Το "MANTRA" είναι από τα λίγα κομμάτια του δίσκου που θυμίζουν τις παλαιότερες δουλειές τους, αν εξαιρέσεις το ανεπίσημο feature της Siri να λέει το “mantra”. Θα ομολογήσω ότι είχα αρχίσει να βαριέμαι το τραγούδι, αφού ήταν το πρώτο single του άλμπουμ. Η ύπαρξή του, όμως, στη γενική δομή του δίσκου με έκανε να το αγαπήσω ξανά. Έχει κάποιους από τους πιο ιδιαίτερους στίχους της λίστας, αφού χρησιμοποιούν την ιστορία ενός ανθρώπου που δημιουργεί μια δική του αίρεση, για να μας εξηγήσουν την αντιπάθεια του τραγουδιστή απέναντι στις θρησκείες και τα δόγματα τους. 
                                                                  


 

 

 

Αμέσως μετά είναι το “nihilist blues”, ένα από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου. Το τραγούδι είναι στρατηγικά τοποθετημένο σε αυτή την θέση, αφού θα μπορούσε άνετα να βρεθεί σε μια “90s UK dance music” playlist και μας δείχνει ένα παράδειγμα του πόσο διαφέρει το νέο υλικό της μπάντας από τις προηγούμενες τους προσπάθειες. Η προσθήκη της Grimes με τη μαγευτική της φωνή βοηθάει το κομμάτι να έχει μια παραδεισένια αίσθηση και σε ταξιδεύει σε σκηνικά “Burningman” ή “Coachella”. “Paradise is in my soul and I’m terrified I can’t get out”.
 


 

 

 

Τέταρτο κομμάτι είναι το "in the dark” και περιέχει ένα πολύ κολλητικό pop ριφάκι στην κιθάρα και θυμίζει κάτι από Maroon 5 - LAUV - Dua Lipa. Μακάρι να κυριαρχούσε αυτό το στυλ κιθάρας σε όλο το κομμάτι και να μην επέστρεφε στο «hook» του κομματιού, που κυριαρχείται από μια ηλεκτρονική φωνή και μια μονότονη, δήθεν «βαριά» κιθάρα.Στις ύστερες ακροάσεις του δίσκου, διαπίστωσα ότι το κομμάτι έρχεται αντιμέτωπο με άλλο ένα πρόβλημα, τη γέφυρα και το φινάλε του. Δυστυχώς, καταλήγει να σέρνεται, αφού δεν παρουσιάζει κάτι φρέσκο για να σου κρατήσει την προσοχή. Με λίγες αλλαγές θα μπορούσε να ήταν το πιο εμπορικό κομμάτι του δίσκου και με θλίβει που δεν είναι, γιατί το τραγούδι έχει το αγαπημένο μου στιχάκι στον δίσκο: "Death blow, look at you go. Brought a T-62 to a Rodeo".

Ακολουθεί το “wonderful life”, ένα κομμάτι που αρχικά είχαν γράψει οι BMTH με σκοπό να  χρησιμοποιηθεί από τους Limp Bizkit. Προφανώς δεν χρησιμοποιήθηκε από εκείνους, άρα βρίσκεται στο «amo». Είναι ένα ωραίο, “safe” κομμάτι για τους BMTH. Έχει ενδιαφέρον και είναι έξυπνο, αλλά η προσθήκη Anchor του Dani Filth  από τους “Cradle of Filth περνάει σχεδόν απαρατήρητη και με προβληματίζει αυτό, αφού ο συγκεκριμένος τραγουδιστής έχει μεγάλη έκταση και έχει ταλέντο σε διάφορα είδη φωνητικών.

Το “ouch” είναι το interlude του δίσκου και είναι ένα από τα πιο εθιστικά τραγούδια του. Κατά τη διάρκεια του ακούμε ένα drum solo σε ρυθμούς rave party να ντύνει ένα απίστευτο ηλεκτρονικό υπόβαθρο. Οι λίγοι στίχοι του γράφτηκαν σαν απάντηση στο “Follow You”, το ερωτικό τραγούδι του προηγούμενου τους δίσκου “That’s The Spirit”, το οποίο είχε γράψει ο Olli Sykes για την πρώην σύζυγό του. Οι στίχοι δείχνουν τον τραγουδιστή να παίρνει πίσω τα λόγια που της είχε αφιερώσει, λέγοντας “I know I said you could drag me through hell, but I hoped you wouldn’t fuck the devil”.
 


 

 

 

Στο τελείωμα του “ouch”, έρχεται το “medicine”, το πιο εμπορικό cut του album. «It’s a fucking bop», θα πω για να κάνω quote τον μέσο “ιντερνετιακό” fan person της εποχής μας και θα πάω να το ξανακούσω πρώτού συνεχίσω να γράφω. "Some people are a lot like clouds you know. Cause life’s so much brighter when they go”.
 


 

 

 

Το "sugar honey ice & tea" ή “shit” μου θυμίζει τραγούδι που θα άκουγα στον πρώτο δίσκο των Nothing But Thieves, αν εξαιρέσεις τα 808s που εμφανίζονται σε κάποια σημεία. Είναι ένα πολύ καλό, παιχνιδιάρικο και βίαιο τραγούδι. Μου άρεσε ιδιαίτερα η γέφυρα του κομματιού, η οποία καταλήγει σε ένα guitar solo, το οποίο σε συνδυασμό με τα scream του τραγουδιστή, έγινε ένα από τα αγαπημένα μου των τελευταίων χρονών.

9ο κομμάτι του δίσκου είναι το “why you gotta kick me when i’m down”, ένα από τα πιο ιδιαίτερα τραγούδια, αφού περιέχει μια σύνθεση drum n bass/trap στα κουπλέ και στα ρεφρέν ντύνεται με ένα βρώμικο synth, που θα μπορούσε να ανήκει σε δίσκο των Awolnation. Στα 3 λεπτά εμφανίζεται ένα chill house διάλειμμα που δεν περιμένεις και σου αναζωογονεί το τραγούδι. Το αγαπημένο μου σημείο είναι το φινάλε, αφού σε αφήνει να πιστέψεις ότι έχει τελειώσει και στη συνέχεια επιστρέφει με ένα τελευταίο breakdown, το οποίο ενώ έχει ξεκάθαρες ρίζες στην deathcore-metalcore, χρησιμοποιεί 808s στο ρόλο της κιθάρας, πράγμα που το κάνει να ακούγεται υπερβολικά μοντέρνο. Ανυπομονώ να το ακούσω ζωντανά, για να μπορέσω να δω πώς θα ενισχυθεί η δυναμική του με την ύπαρξη φυσικών οργάνων.

Φτάνοντας στα τελευταία τραγούδια του δίσκου, έχουμε το “fresh bruises”, ένα τραγούδι που θα μπορούσε να έχει μικρή διάρκεια όπως το “ouch”, αλλά για κάποιο λόγο διαρκεί 3 λεπτά και συνεπώς σέρνεται ελάχιστα. Ακούγοντάς το φαντάζομαι πως θα μπορούσε να ήταν τραγούδι ενός «emo Moby», σε ένα παράλληλο σύμπαν. Οι στίχοι, επίσης, δεν προσθέτουν στο κομμάτι, αφού αποτελούνται από μια λούπα που λέει "don’t you try to fuck with me”. Καταλαβαίνω την λογική που ακολούθησαν, αλλά πιστεύω ότι είναι το λιγότερο εμπνευσμένο κομμάτι του δίσκου.

To “mother tongue” ακολουθεί και είναι σίγουρα το πιο ρομαντικό τραγούδι που έχουν κυκλοφορήσει οι BMTH. Αν εξαιρέσεις τις κιθάρες και τα κλασσικά synth που χρησιμοποιούν συχνά στα ρεφρέν, θα μπορούσε άνετα να σταθεί σαν τραγούδι του Justin Bieber ή του Shawn Mendez. Στους στίχους, ο Olli Sykes περιγράφει την ιστορία του πώς ερωτεύτηκε ξανά, ενώ πίστευε πως δεν θα μπορούσε μετά από έναν τόσο τραγικό χωρισμό και σχολιάζει το γεγονός ότι ενώ ο άνθρωπός του μιλάει διαφορετική γλώσσα από τον ίδιο, μπορούν και κατανοούν ο ένας τον άλλον, μέσα από την αγάπη. ΚΑΡΔΟΥΛΕΣ ΚΑΙ "AWW” ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΠΑΝΤΟΥ!!! Το μόνο θέμα που έχω είναι το bridge, το οποίο αν και μικρό, φαίνεται «τεμπέλικο», στημένο και με κάνει να θέλω να skip-άρω στο επόμενο τραγούδι.

Προτελευταίο είναι το "heavy metal". Φαίνεται να είναι αγαπημένο τραγούδι αναμεσά στους fans και από την πρώτη ακρόαση κατάλαβα γιατί. Το εφέ που αρχίζει το τραγούδι, μου θύμισε το «Meteora» των LinkinPark. Σε περικυκλώνει μια ενέργεια όταν μπαίνουν οι κιθάρες και με το που εμφανίζεται ο Rahzel, νομίζεις ότι ακούς ένα καινούριο hit από τους Bomfunk MC. Οι στίχοι του τραγουδιού ειρωνεύονται όλους τους haters στο ίντερνετ που σχολιάζουν το γεγονός ότι οι νέες δουλειές των Bring Me The Horizon δεν είναι καλές, αφού δεν είναι “heavy metal”. Ας λένε ό,τι θέλουν. Το κομμάτι έχει solo beatbox. ΒΕΑΤΒΟΧ! Δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που άκουσα beatbox σε τραγούδι. «It’s now or never but there’s no pressure».
 


 

 

 

Φτάσαμε στο τέλος και, δυστυχώς, το τραγούδι που επέλεξε η μπάντα για να κλείσει έναν δίσκο που σίγουρα θα θεωρείται στο μέλλον σαν ένας από τους πιο σημαντικούς της καριέρας τους, είναι το χειρότερο της λίστας. "i don’t know what to say" λέγεται και θεωρώ πως «καλύτερα θα ήταν να μην έλεγαν τίποτα». Μια ακουστική κιθάρα σε συνδυασμό με ενορχηστρωμένη λούπα από βιολιά, κυριαρχούν στο μεγαλύτερο μέρος του και επαναλαμβάνουν την ίδια μελωδία στην κουραστική διάρκεια των 6 λεπτών. Δεν έχω πολλά άλλα να πω, απλώς πιστεύω πως το “heavy metal” θα μπορούσε να ήταν ένα πολύ καλύτερο φινάλε για έναν τόσο ενδιαφέροντα δίσκο.

Νιώθω περήφανος βλέποντας πόσο μεγάλα βήματα έχουν κάνει οι Bring Me The Horizon σαν μουσικοί και σαν άνθρωποι τα τελευταία χρόνια. Χαίρομαι που η μουσική τους ωριμάζει με κάθε νέα τους δουλειά. Δεν θέλω να βάλω βαθμό στον δίσκο, απλώς θέλω να σας παροτρύνω να τον ακούσετε γιατί αξίζει πραγματικά. Είναι σίγουρα ένα προϊόν που θα αρέσει σε έναν fan της alternative pop/rock σκηνής και θα πιάσει σίγουρα την προσοχή οπαδών και της ηλεκτρονικής μουσικής.

 

Release Date: 25/1/2019

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
L’infini, l'Univers et les Mondes
Astrobal
(22/07/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Help Us Stranger
The Raconteurs
(15/07/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
ANIMA
Thom Yorke
(14/07/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
ΚΡΑΑΚ (LP)
ΚΡΑΑΚ
(03/07/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ