To ypogeio.gr

Νέες Κυκλοφορίες

It Won/t Be Like This All The Time

The Twilight Sad


 

Γενάρης του 2014. Καστοριά, πρώτο έτος σχολής, στην προετοιμασία για την πρώτη εξεταστική μου. Το τοπίο έξω παγωμένο, βλέπω όσο χιόνι δεν είχα δει ποτέ στη ζωή μου, φτιάχνω ζεστό καφέ, παρατάω βιβλία και σημειώσεις για λίγο και ψάχνω τραγούδια για να ζεστάνω την καρδιά μου. Καθώς κολυμπάω στις μελαγχολικές θάλασσες του Youtube, ξεπετάγονται στα related δίπλα μια μπάντα που δεν ήξερα ως τότε. Ακούω το I Could Give You All That You Don’t Want. Δεν ήθελα με τίποτα να τελειώσει αυτό το τραγούδι. Το ακούω ξανά. Και ξανά. Το ακούω 5 φορές. Μετά αφήνω τη λίστα να προχωρήσει μόνη της. Dead City και στο καπάκι το ηχητικό χάος του And She Would Darken The Memory. Να μην τα πολυλογώ, εκείνο το βράδυ ακούω σχεδόν ολόκληρη τη δισκογραφία τους. Εκείνο το βράδυ, νιώθω ένα τεράστιο πέπλο μελαγχολίας να με καλύπτει από πάνω μέχρι κάτω. Εκείνο το βράδυ νιώθω νοσταλγία για μια ζωή που δεν έχω ζήσει. Εκείνο το βράδυ γνωρίζω τους Twilight Sad.

 


So cold, I know where you go. Stop telling me no.

Πάντα μ’ άρεσε η σκοτεινιά στη μουσική. Για κάποιο λόγο πάντα έβρισκα ηρεμία και ασφάλεια σ’ αυτό το περιβάλλον.  Το ένιωθα δικό μου από κάθε άποψη. Οι The Twilight Sad ήρθαν να προστεθούν στη λίστα με τη σκοτεινή και μελαγχολική μουσική που φτιάχνω εδώ και αρκετά χρόνια. Και η αλήθεια είναι ότι ξεχώρισα απ’ την αρχή την υπέροχη σκωτσέζικη προφορά του frontman, James Graham. Ήταν κάτι ιδιαίτερο.  Και ήταν κι αυτές οι γλυκές κιθάρες, ήταν οι στίχοι (πάρε για παράδειγμα το ‘you said our love will never die, it never was the same in this old town’ από το "It Never Was The Same"), ήταν τα πλήκτρα, ήταν αυτή η δυναμική που βγάζουν σαν μπάντα που με τράβηξε κοντά τους. Με έκαναν να νιώθω ο εαυτός μου, η μουσική τους με εξέφραζε από την πρώτη στιγμή. Έχεις νιώσει ποτέ να ανακαλύπτεις μια μπάντα και να νιώθεις ότι κουμπώνει ιδανικά με τη ζωή σου; Αυτή ακριβώς είναι η σχέση μου με τους The Twilight Sad.

Οι αγαπημένοι μου Σκωτσέζοι, με την αυγή του 2019, κυκλοφόρησαν το πέμπτο άλμπουμ τους με τίτλο ‘It Won/t Be Like This All The Time’. Σχεδόν δέκα μέρες μετά, βρίσκω επιτέλους την ψυχική ηρεμία να το ακούσω ολόκληρο. Το έχω αφήσει να μπολιάζει μέσα μου και νιώθω έτοιμος να εισβάλλω στο άλμπουμ και να το ξεψαχνίσω λεπτομερώς.

Αλλά πριν απ’ αυτό, πρέπει να θέσω την εξής ερώτηση. Ποιοι είναι οι Twilight Sad;

Όλα ξεκίνησαν στη Σκωτία περί το 2003, όταν ο James Graham και ο Andy MacFarlane (που έπαιζε κιθάρα – γνωρίζονταν από το γυμνάσιο) έφτιαξαν μαζί και με άλλους φίλους ένα cover band, όπου ήταν και ο Mark Devine. Όταν τελείωσαν το σχολείο, αποφάσισαν να ασχοληθούν πιο σοβαρά με τη μουσική. Γνώρισαν τον Craig Orzel στη συνέχεια (που έπαιζε μπάσο) σε μια στάση λεωφορείου και του πρότειναν να γίνει μέλος στη μπάντα. Το όνομά τους το έχουν πάρει από το ποίημα «But I Was Looking at the Permanent Stars» του Βρετανού Wilfred Owen (‘Sleep mothered them; and left the twilight sad’).

Έπαιξαν μερικά live στη Γλασκώβη και έφτιαξαν ένα demo τεσσάρων τραγουδιών που το έστειλαν στη FatCat Records το 2005. Ο Alex Knight από τη δισκογραφική πήγε στη Γλασκώβη να δει το τρίτο τους live και οι υπογραφές έπεσαν αμέσως μετά. Οι Twilight Sad κυκλοφόρησαν το ομώνυμο EP τους το 2006, για να ακολουθήσει το 2007 το πρώτο τους άλμπουμ, ‘Fourteen Autumns & Fifteen Winters’, το οποίο ηχογραφήθηκε σε λίγες μέρες και έλαβε θετικές κριτικές, με τον κιθαρίστα της μπάντας, Andy MacFarlane, να δηλώνει ότι δεν περίμεναν να αρέσει σε πολλούς το άλμπουμ. Τον Ιούνιο του 2008 κυκλοφόρησαν ένα μίνι άλμπουμ (‘Here, It Never Snowed. Afterwards It Did’) με μερικές acoustic εκτελέσεις των τραγουδιών του πρώτου τους άλμπουμ, ακολούθησαν συναυλίες σε Αγγλία και Αμερική κάνοντας support μεταξύ άλλων σε Mogwai, Beirut, Smashing Pumkins, Frightened Rabbit, ενώ τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, κυκλοφόρησαν το ‘Killed My Parents and Jit the Road’, ένα compilation album με live ηχογραφήσεις, ακυκλοφόρητο υλικό και διασκευές.

Το 2009 ήρθε το δεύτερο άλμπουμ τους, ‘Forget the Night Ahead’, το οποίο, όπως λέει και ο James Graham, ήταν πιο επιθετικό και σκοτεινό από το πρώτο αναφορικά με τον ρυθμό και τους στίχους. Τα τραγούδια γράφτηκαν δύο μήνες μετά τον θάνατο ενός στενού οικογενειακού μέλους του James, ο οποίος άρχισε να πίνει και μερικές φορές ένιωθε να χάνει τον έλεγχο του εαυτού του. Κι αυτό το άλμπουμ άρεσε σε πολύ κόσμο. Τον Φεβρουάριο του 2010, ο Craig Orzel αποχώρησε απ’ την μπάντα για προσωπικούς λόγους και τη θέση του πήρε ο Johnny Docherty (που παραμένει ως σήμερα). Τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, κυκλοφόρησε το EP ‘The Wrong Car’, με δύο ακυκλοφόρητα τραγούδια και δύο τραγούδια απ’ το δεύτερο άλμπουμ τους remixed από τους Mogwai και τους Errors.

 



 

Το τρίτο τους άλμπουμ, ‘No One Can Ever Know’, κυκλοφόρησε το 2012. Οι Twilight Sad κινήθηκαν σε πιο industrial/darkwave μονοπάτια. Το wall of sound είχε υποχωρήσει, τα keyboards άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους κι ο ήχος έγινε πιο κοφτός. Οι κριτικές ήταν και πάλι με το μέρος της μπάντας, άκρως θετικές για ακόμη μια φορά. Αργότερα την ίδια χρονιά, ο touring keyboardist, Martin Doherty, ανακοίνωσε ότι αποχωρεί απ’ την μπάντα για να συνεχίσει την καριέρα του φτιάχνοντας τους Chvrches με τον Iain Cook και την Lauren Mayberry. Τη θέση του στα keyboards πήρε ο Brendan Smith. Αργότερα το 2012, κυκλοφόρησε το ‘No One Can Ever Know: The Remixes’, μια συλλογή από remixed τραγούδια μεταξύ άλλων από τους Liars και τους Horrors.

Μετά το τουρ για την προώθηση του άλμπουμ, ο Graham εξέφρασε την ανησυχία του για το μέλλον της μπάντας. Το τρίτο άλμπουμ τους δεν τα πήγε τόσο καλά όσο ήλπιζε (παρότι απέσπασε αρκετά θετικά σχόλια) και ένιωθε ότι όλοι βάζουν την ψυχή τους στη μουσική και δεν υπάρχει τόσο μεγάλη ανταπόδοση/αναγνωρισιμότητα. Εν ολίγοις, τα πράγματα δεν κυλούσαν όπως τα φαντάζονταν, και έπεσαν στο τραπέζι ακόμα και σκέψεις περί διάλυσης της μπάντας.
Τέλη του 2012, οι Twilight Sad ξεκίνησαν να δουλεύουν το νέο άλμπουμ τους, και το 2014 πήγαν στα Caste of Doom Studios (που ανήκουν στους Mogwai) στη Γλασκώβη για να ξεκινήσουν τις ηχογραφήσεις. Το τέταρτο άλμπουμ, ‘Nobody Wants to Be Here and Nobody Wants to Leave’, κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2014, το οποίο περιείχε όλα τα στοιχεία που είχαν χρησιμοποιήσει στις προηγούμενες δουλειές τους. Αυτό που ήθελαν να κάνουν ήταν να βασιστούν σ’ αυτά τα στοιχεία, να τα συνδυάσουν και να τα αναπτύξουν. Όπως μαρτυρά ο τίτλος, το άλμπουμ αναφέρεται σ’ εκείνη τη φάση μιας σχέσης όπου ένα ζευγάρι είτε μείνει μαζί είτε χωρίσει, φαίνονται ταυτόχρονα ιδανική και καταστροφική λύση. Ο Graham αρχικά προόριζε τον δίσκο να είναι ο τελευταίος της μπάντας για διάφορους λόγους, μερικοί απ’ τους οποίους αφορούσαν τις συνεχόμενες συναυλίες που έφερνε κούραση και πίεση και δεν μπορούσαν να συγκεντρωθούν. Παρόλα αυτά, και με τη βοήθεια των Mogwai, Frightened Rabbit και Chvrches να μιλούν με τα καλύτερα λόγια για τους Twilight Sad, η μπάντα πήρε τα πάνω της. Ο Graham είχε ποντάρει απ’ την αρχή της ηχογράφησης πολλά σ’ αυτό το εγχείρημα. Υπήρχαν πολλά πράγματα που ήθελε να τα βγάλει από μέσα του και το κατάφερε με αυτό το άλμπουμ, το οποίο εντέλει, όχι μόνο έδωσε ζωή στους Twilight Sad με τις θερμότατες κριτικές που συγκέντρωσε, αλλά σαν να τους άνοιξε νέους ορίζοντες. Στο μεταξύ, κυκλοφόρησαν και το ‘Oran Mor Session’ EP με acoustic versions από το τέταρτο άλμπουμ.

Η επιτυχία του ‘Nobody Wants to Leave…’ έφερε μια σειρά από χαρμόσυνα νέα για την μπάντα. Έκαναν support σε συναυλίες των We Were Promised Jetpacks στη Βόρεια Αμερική το 2014 και των Editors στην Ευρώπη το 2015, αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι ότι ο Robert Smith έκανε cover ένα τραγούδι τους. Η συνέχεια; Οι Cure ανακοίνωσαν όχι μία αλλά δύο περιοδείες με supporting act τους Twilight Sad!



 

Το στόρι έχει ως εξής: οι Cure ήταν η αγαπημένη μπάντα του Graham από μικρό παιδί. Σήμαιναν τα πάντα για εκείνον. Το 2009, ο κιθαρίστας των Mogwai και καλός φίλος του Graham, Stuart Braithwaite, πήρε την απόφαση να στείλει με μέιλ το ‘Forget the Night Ahead’ στον Smith λέγοντας «τσέκαρέ τους, μπορεί να σ’ αρέσουν». Ο Smith απάντησε ότι τους γνωρίζει και έχει στη συλλογή του ό,τι έχουν κυκλοφορήσει. Ο Stuart ήρθε σε επικοινωνία ξανά με τον Smith το 2013, λίγο μετά την κυκλοφορία του τέταρτου άλμπουμ. Του το έστειλε κι εκείνος απάντησε ότι ήταν υπέροχο. Πιάστηκαν από τις ευλογίες του Smith και σκέφτηκαν ότι ήθελαν να κάνουν ιδιαίτερο για το ‘It Never Was the Same’ που θα κυκλοφορούσε σαν σίνγκλ. Έτσι λοιπόν έριξαν την πρόταση στον Smith αν θέλει να κάνει cover κάποιο τραγούδι τους. Εκείνος με χαρά δέχεται να διασκευάσει το ‘There’s a Girl in the Corner’. Εκστασιασμένοι όλοι, περιμένουν με ανυπομονησία να το ακούσουν. Μετά από μια συναυλία στο Σαν Φρανσίσκο, έφτασε το μέιλ, το βάζουν στο βαν, το άκουσαν τρείς και τέσσερις φορές και έμειναν άφωνοι. Ήταν η πιο σουρεαλιστική τους στιγμή.

Μέχρι την επόμενη, βέβαια. Γιατί αυτό που έγινε στη συνέχεια, έδωσε μεγάλη αυτοπεποίθηση στους Twilight Sad. Ο Robert Smith λάτρεψε το τέταρτο άλμπουμ τους και τους επέλεξε προσωπικά στο τουρ των Cure στη Βόρεια Αμερική και στη συνέχεια στην Ευρώπη. Τους έδωσε φτερά αυτή η ανακοίνωση, και κατ’ επέκταση αυτό σήμαινε ότι θα αποκτούσαν αυτόματα πρόσβαση σε μεγαλύτερο κοινό. Κάτι που το ονειρεύονταν από τις αρχές. Και ήταν κάτι που δεν θα μπορούσε να συμβεί σε ιδανικότερη στιγμή.

Fast forward πέντε χρόνια μετά, οι Twilight Sad έβαλαν μπρος για το νέο άλμπουμ τους, το οποίο σηματοδοτεί μια διπλή αλλαγή για τους Σκωτσέζους. Η μία αλλαγή αφορούσε τον  ντράμερ, Mark Devine, που αποχώρησε απ’ την μπάντα στις αρχές του 2018 (τη θέση του πήρε ο Sebastien Schultz σαν touring member και ο Jonny Scott έπαιζε ντραμς στο άλμπουμ) και η άλλη τη δισκογραφική, καθώς έφυγαν από τη Fat Cat Records, με την οποία είχαν συνεργασία για πάνω από δέκα χρόνια, και υπέγραψαν στη Rock Action των Mogwai.

Σ’ αυτά τα πέντε χρόνια που ακολούθησαν μετά το ‘Nobody Wants to Leave…’, ο Graham έχει ζήσει πολλά ups and downs: από τη σουρεαλιστική στιγμή με τους Cure, στον γάμο του και τη γέννηση του γιου του που έφερε και την μετακίνησή του από το Kilsyth στη Γλασκώβη, μέχρι την περσινή αυτοκτονία του πολύ καλού φίλου του, Scott Hutchinson των Frightened Rabbit. Η γέννηση του παιδιού του ήρθε λίγο καιρό αφότου πέθανε ο Scott, μια ιστορία που τον επηρέασε πολύ γιατί ήταν αγαπημένοι φίλοι και συνεργάτες με τους Frightened Rabbit. Από τις αρχές μοιράζονταν πολλές φορές το ίδιο stage και ήταν επί χρόνια μαζί στη Fat Cat Records. Είχαν μια πολύ στενή και ιδιαίτερη σχέση. Ο Scott αντιμετώπιζε προβλήματα ψυχικής υγείας και πάλευε πολύ καιρό με την κατάθλιψη. Σ’ ένα συγκινητικό βίντεο που πόσταρε ο αδερφός του (και ντράμερ των Frightened Rabbit), απευθύνθηκε σ’ όλους εκείνους που υποφέρουν από παρόμοια προβλήματα και τους παρακάλεσε να αρχίσουν να μιλάνε για αυτά, να αρχίσουν να ανοίγονται και να μην τα κρατάνε μέσα τους.

 


Τον Μάιο του 2018, οι Twilight Sad έκλεισαν το setlist τους στο Primavera παίζοντας το "Keep Yourself Warm" των Frightened Rabbit στη μνήμη του Scott. Προς το τέλος, ο Graham κοιτάζει τον ουρανό, σπάει μέσα του, βγάζει τα ακουστικά, το κοινό τον εμψυχώνει αλλά δεν μπορεί να κρατηθεί άλλο και ξεσπάει σε κλάματα. Παίρνει βαθιά ανάσα, κοιτάει ξανά τον ουρανό, κοιτάει και το κοινό και ρίχνει ένα γλυκό χαμόγελο, μάλλον λέγοντας από μέσα του «Scott, κοίτα τους, σ’ αγαπάμε».
 


 (Το βίντεο υπάρχει και σε καλύτερη ποιότητα ήχου αλλά επέλεξα το συγκεκριμένο γιατί κάνει zoom στο πρόσωπο του James και μπορείς να δεις πόσο συγκινημένος είναι. Πήγαινε στο 5:25 και θα καταλάβεις – ευχαριστώ τον Emman Mosh που μου το έστειλε μες το καλοκαίρι και με έκανε να κλαίω σαν μικρό παιδί)

Ο αδερφός του Scott τους ευχαρίστησε και εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του για τον James.


Επίσης, τον Δεκέμβριο που μας πέρασε, οι Twilight Sad έπαιξαν ένα special show στη Σκωτία με τους Biffy Clyro και άλλες μπάντες στη μνήμη του Scott. Τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν πήγαν σε αστέγους και σ’ ένα κέντρο ψυχικής υγείας.

Ερχόμενοι στο σήμερα, στις 18 Ιανουαρίου 2019, οι Twilight Sad κυκλοφορούν το πέμπτο τους άλμπουμ, ‘It Won/t Be Like This All The Time’. Το προηγούμενο καλοκαίρι μας είχαν δώσει το "I/m Not Here [missing face]" ως το πρώτο single απ’ το άλμπουμ, για να ακολουθήσει το "Videograms"  τον Οκτώβριο και το "VTr"  τον Νοέμβριο. Η ηχογράφηση ξεκίνησε στις αρχές του 2018 στο Loch Fyne της Σκωτίας και συνεχίστηκε στα Middle Farm Studios στο Devon. Την παραγωγή ανέλαβε ο κιθαρίστας της μπάντας, Andy McFarlane, ενώ, εκτός απ’ την αλλαγή στα ντραμς, τα τρία μέλη έγιναν επίσημα πέντε στην μπάντα με τον Brendan Smith στα keyboards και τον Johnny Docherty στο μπάσο.

Ο στόχος για το νέο άλμπουμ ήταν εξ αρχής να δημιουργήσουν κάτι που θα απολαμβάνουν να παίζουν στα live και να είναι ενδιαφέρον τόσο για τους ίδιους όσο και για το κοινό. Τα sessions που έκαναν στις ηχογραφήσεις τα χαρακτήρισαν ως θεραπείες, με τον Graham να δηλώνει ότι δεν χρειάζεται να κρύβεται πίσω από μεταφορές όπως στο παρελθόν. Αυτό το άλμπουμ είναι η στιγμή που ο Graham αποφασίζει να ανοιχτεί και να είναι ειλικρινής με τους ανθρώπους. Τόσο θεματικά όσο και μουσικά, το ‘It Won/t Be Like This All The Time’ χαρακτηρίζεται από απλότητα και συνέπεια και, παρόλο που σε μερικά σημεία γίνεται κάπως βαρύ και σκοτεινό, υπάρχουν λάμψεις φωτός και ελπίδας που έρχονται να σε βγάλουν απ’ την απόγνωση και τη μοναξιά που νιώθεις όσο το ακούς.

‘It’s got really noisy guitars but it’s pretty melodic. I think it’s the next stage of who we’re meant to be’, σχολιάζει ο Graham που αφηγείται ιστορίες αντεγκλήσεων, πόνου, εγκατάλειψης, απώλειας αλλά και ιστορίες για τη δύναμη της ψυχής και την αποδοχή καταστάσεων της ζωής. Το νόημα πίσω απ’ τον τίτλο του άλμπουμ είναι διττό: απ’ τη μία σημαίνει ότι πρέπει να εκτιμάς ό,τι όμορφο ζεις γιατί κάποια στιγμή αυτό θα τελειώσει, κι απ’ την άλλη, σε περίπτωση που δεν σου πάνε τα πράγματα όπως τα θες και η ζωή σε δοκιμάζει, πρέπει να ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα βρεις τον δρόμο σου, δεν θα είναι πάντα έτσι τα πράγματα, θα γυρίσει ο τροχός.


 

Το εναρκτήριο "[10 Good Reasons For Modern Drugs]" φτιάχνει ένα εκρηκτικό σκηνικό για εισαγωγή και θέτει κατευθείαν το δραματικό τόνο του άλμπουμ. Ένα επικό μείγμα από trippy keyboards, ένα έντονο επαναλαμβανόμενο μπάσο και την επιθετική φωνή του Graham να λέει «Do they understand you? Do they call out your name? Do they even miss you? All these boys look the same», αναφερόμενος σε μια περίοδο που ο ρομαντισμός έχει χαθεί και η καθημερινότητα λυγίζει τους ανθρώπους και τους οδηγεί στην αποξένωση.

Στο ίδιο κλίμα έντασης συνεχίζει το "Shooting Dennis Hopper Shooting". Ο Graham λέει χαρακτηριστικά «I caught you kissing on the back stairs», αναφερόμενος σε ένα περιστατικό απιστίας, όπου η κοπέλα κρύβει μια πτυχή της προσωπικότητάς της και ενεργεί δίχως τύψεις.

Η επιρροή τους από τις περιοδείες με τους Cure εμφανίζεται στο "The Arbor", το οποίο δημιουργεί ένα αιθέριο (σχεδόν… κοκτοτουινικό) gothic vibe που αιωρείται στην ατμόσφαιρα και θυμίζει αρκετά την Pornography era των Cure. «Why did you leave in the night?», αναρωτιέται ο Graham, έχοντας μείνει μόνος καθώς σκέφτεται μια πεθαμένη σχέση και αναζητά απεγνωσμένα μια κοπέλα που τον έχει εγκαταλείψει πριν πολύ καιρό («been gone so long»). Κι όλα αυτά ενώ χτίζεται ένα δραματικό κι εντυπωσιακό ηχοτοπίο γεμάτο απαλά και synths.

Ακολουθεί το επικό "VTr", ένα από τα καλύτερα τραγούδια του άλμπουμ, και μπορώ να πω ότι μέσα μου έχει γίνει ήδη ανθεμικό. «There’s no love too small. And I won’t be surprised if it kills us all». Τρομερή αντίθεση συναισθημάτων σε έναν μόνο στίχο. Σκοτεινές και φωτεινές μελωδίες μπλέκονται και χάνονται μέσα σου και σου ξεσκίζουν την καρδιά.

Το "Sunday Day13" έρχεται να απαλύνει τον πόνο και να αποσυμφορήσει κάπως την ένταση από τα προηγούμενα. «It won’t be like this all the time, I hope you never change your mind», τραγουδά ο Graham, με τη συνοδεία στοιχειωτικών synths κι ενός αργόσυρτου πιάνο, σε μια από τις έντονα συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές του (από αυτό το τραγούδι προήλθε και ο τίτλος του άλμπουμ). «Will you always be mine if I promise to be nice?», «Would you throw me out into the cold if that’s what you were told?». Μοιάζει απελπισμένος, διψάει για αγάπη και φροντίδα. Εδώ σκιαγραφείται άψογα το θέμα της αβεβαιότητας και του φόβου στις ερωτικές σχέσεις.



 

Η οργή κι ο θυμός επιστρέφουν με το "I/m Not Here [Missing Face]", το οποίο αποτελεί και το μεγαλύτερο σε διάρκεια track του άλμπουμ (5:38) και είναι βασισμένο στις νότες του Ogives από τον Erik Satie. Οι shoegaze κιθάρες στην αρχή συναντούν ένα επίμονο πιάνο και συνθέτουν ένα χαοτικό σκηνικό που θυμίζει παλιούς Twilight Sad. «Why do you do this to yourself?», λέει γεμάτος απόγνωση ο Graham, ο οποίος έχει δηλώσει πως το τραγούδι αναφέρεται στη μάχη που δίνει για να κερδίσει τη χαμένη του αυτοεκτίμηση. «I don’t wanna be around you anymore / You can’t stand to be around me anymore», η πολύ λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αγάπη και το μίσος σε μια σχέση, το λυπηρό γεγονός ο πόθος να μετατρέπεται σε απέχθεια.

Τα guitar-heavy riffs, η μίξη indie με garage rock, και ο υπνωτιστικός shogaze-y ήχος ξεχωρίζουν στο Auge/Machine. Ακόμα μία αγχωτική passive/aggressive ιστορία εκτυλίσσεται, κι όταν ξαφνικά εξαφανίζονται οι δυνατές κιθάρες, ακούγεται ο Graham να λέει απειλητικά «Do you think that we’re scared? And they won’t come for you? Will they come for you? We will come for you».

Το μπαλαντοειδές "Keep It All To Myself" με synths στο βάθος και ένα δυνατό μπάσο να παίζει ασταμάτητα, προσδίδει ακόμα περισσότερη δραματικότητα στην ατμόσφαιρα. «Can't be happy with me? Who is it you see? What did you fall for? When I lose sight, I see you all the time», ακόμα μια στιγμή ειλικρίνειας απ’ τον Graham, ενώ στο ίδιο μήκος κύματος είναι και το Girl Chewing Gum, το οποίο περιέχει στοιχεία από τις πρώιμες εποχές της μπάντας με ρυθμικά drum beats και τα φωνητικά του Graham να θυμίζουν τον Tom Smith των Editors. «Put me in the ground, I don't wanna be here anymore».

«It's just another heartache to me», παραδέχεται ο Graham στο "Let/s Get Lost". Ένας στίχος που ταιριάζει πολύ στο στυλ και το ύφος των Twilight Sad. Και συνεχίζει: «I’m losing, I’m losing you everyday», «I see it coming, I still do nothing, you won’t let me in today, you’re not the first», «but I’m still yours, I’m still yours, you know». Όλοι οι στίχοι τρομερά συναισθηματικοί και δυνατοί.

Για grand finale, η μπάντα επέλεξε το "Videograms", το οποίο ήταν και το πρώτο τραγούδι που είχαν γράψει αλλά ολοκληρώθηκε τελευταίο πριν την ηχογράφηση. Με εμφανείς τις επιρροές τους ξανά από τους Cure, το closing track του άλμπουμ αποτελεί μια από τις πιο μελωδικές στιγμές των Twilight Sad. Δραματικά synths και ψυχρές post-punk κιθάρες μπερδεύουν καρδιά και μυαλό αλλά υπάρχει ένα πολύ όμορφο και διδακτικό νόημα πίσω απ’ τους στίχους. Όλη η ουσία βρίσκεται στο «Don’t start, don’t you start on me». Με αυτό σαν βάση, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, έχοντας βιώσει τον πόνο, έχοντας νιώσει μπερδεμένος και χαμένος μέσα στην παράνοια μιας ξεθωριασμένης αγάπης, καταφέρνει να σταθεί στα πόδια του και να δείξει σημάδια ανάκαμψης. Πρόκειται για ένα τραγούδι που συγκεντρώνει όσα έζησε μέχρι τώρα, τα αποδέχεται μέσα του και τα χρησιμοποιεί για να μάθει απ’ τα λάθη του και να γίνει καλύτερος άνθρωπος. «I’m keeping this far from you», «the hurt is something I don’t need», λέει ο Graham, αποφασισμένος να αφήσει πίσω του τον πόνο και την πίκρα που ένιωσε. Μοιάζει σαν όλα τα προηγούμενα τραγούδια να ήταν ένας εσωτερικός διάλογος, μια προσπάθεια να δώσει κουράγιο στον εαυτό του, να πάρει δύναμη για να φύγει μακριά από όλα αυτά. Ωστόσο, παρότι φαίνεται να νιώθει ανακουφισμένος από την απόφαση που έχει πάρει, ο φόβος και οι αδυναμίες του βγαίνουν πάλι στην επιφάνεια («Is it still me that you love? Cause I’m not sure», «I’m afraid to tell you when you’re wrong»). Ένα επικό κλείσιμο για ένα επικό άλμπουμ.
 


Με τις ευλογίες (και κάποιες συμβουλές) του Robert Smith, οι Twilight Sad κυκλοφόρησαν ένα πραγματικά αριστουργηματικό άλμπουμ. Το "It Won/t Be Like This All The Time" πάει προς ολοταχώς για ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς (ή τουλάχιστον ένα από τα δικά μου αγαπημένα), κι ας έχουμε ακόμα Φεβρουάριο. Οι Twilight Sad, μετά από πέντε άλμπουμ σε 12 χρόνια, έχουν διευρύνει τη μουσική τους παλέτα, έχουν ωριμάσει, δεν μένουν στάσιμοι, εξελίσσονται συνεχώς, και εκτίμησή μου είναι ότι επιτέλους έχουν βρει την αναγνώριση που τους αξίζει.

Στο πέμπτο άλμπουμ των Σκοτσέζων δεν υπάρχει κάτι καινούριο στον ήχο και στο θυμό που βγάζουν. Όμως κάπου ανάμεσα στις μελαγχολικές post-punk μελωδίες και στα σκοτεινά synths, μπορείς να διακρίνεις μια ευαισθησία στην ατμόσφαιρα. Ασύλληπτες ακουστικές εμπειρίες που σε αφήνουν ολοκληρωτικά γυμνό, λυτρωτικές μελωδίες που μιλάνε στην καρδιά σου, σου δίνουν κουράγιο να μη λυγίσεις, να σηκωθείς, να πιαστείς από κάπου, να μη νιώσεις μόνος σ’ αυτόν τον κόσμο. Άλλωστε, it won’t be like this all the time. Οι Twilight Sad έβγαλαν μια εθιστική δισκάρα που σε παρηγορεί όταν είσαι στις μαύρες σου και σε ωθεί να εκτιμήσεις τα όμορφα στη ζωή για όσο τα έχεις.



Release Date: 18/1/2019
Βαθμολογία: 5/5


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
The End Of The F***ing World 2
Graham Coxon
(17/11/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Kind
Stereophonics
(04/11/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Closer to Grey
Chromatics
(19/10/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Παραλογές του Άχρηστου
Μπάμπης Παπαδόπουλος
(12/12/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ