Νέες Κυκλοφορίες

Kind

Stereophonics

 

*Οι λέξεις παρακάτω είναι αφιερωμένες στον κ. Γιώργο του Β. , στον κ. Πετρο του Θ. και στον κ. Ηρακλή της Λ. που μεγάλωσαν σπουδαία παιδιά και όταν χρειάστηκε αντιστρέψαν, χωρίς να το σκεφτούν στιγμή, τους ρόλους και τους φρόντισαν σαν να ήταν εκείνοι οι μεγάλοι και οι μπαμπάδες τα παιδιά, στον Kelly που έχει τρία κορίτσια που μοιάζουν να είναι για εκείνον το κέντρο της δικής του γης, στον δικό μου μοναδικό μπαμπούλη και γενικά σε όλους τους μπαμπάδες που πήραν σοβαρά το ρόλο τους και έδωσαν φτερά στα παιδιά τους για να πετάνε ελεύθερα, σε όσους είναι ακόμα εδώ αλλά και σε όσους λείπουν.


 
Το 11ο άλμπουμ των Stereophonics ήρθε, ευτυχώς, και με βρήκε σε μια δύσκολη βδομάδα, ανάμεσα σε πολλά χιλιόμετρα, πολλή αγωνία, γιατρούς και νοσοκομεία. Ακριβώς δηλαδή σε κείνο το σημείο που χρειαζόμουν κάτι απλό και ειλικρινές για να κρατηθώ, κάτι που θα μου δώσει λίγο κουράγιο  μέχρι να περάσουν τα ζόρια. 


Ύστερα από μια μεγάλη περιοδία με το συγκρότημα ο leader του group, Kelly Jones, είχε  ανάγκη να ξαναβρεθεί στο σπίτι του με την οικογένειά του και να ηρεμήσει. Ένα, μάλλον μεταπεριοδια-κό, στρές όμως δεν τον άφηνε σε ησυχία. Κάπου εκεί άρχισαν να ξεπηδάνε από μέσα του οι στίχοι του “Kind” και να γίνονται τραγούδια σε μια προσπάθεια να καταλάβει κι ο ίδιος τί ακριβώς του συμβαίνει. Όταν είχε κάποιο υλικό έτοιμο, είπε στην μπάντα του πως δεν είναι πολύ σίγουρος ότι θα αρέσουν σε πολύ κόσμο. Ωστόσο πήρε το ρίσκο και αποφάσισε να τα βγάλει έτσι, όπως περίπου ήταν στην πρωταρχική τους, ακουστική, μορφή. Ωμοί στίχοι, η φωνή του και λίγες κιθάρες. “Ήταν σαν να ισορροπείς σε τεντωμένο σχοινί , με το φόβο να πέσεις ανά πάσα στιγμή” λέει ο ίδιος, αλλά, όπως συμβαίνει συνήθως, όταν φτάνεις στο τέρμα καταλαβαίνεις πως άξιζε τον κόπο. Και άξιζε. Ο ελληνο-αμερικανικής καταγωγής παραγωγός George Drakoulias (συνεργάτης των Tom Petty & the Heartbreakers και των Primal Scream) ανέλαβε να φέρει στο φως τα κομμάτια και κατάφερε να μας δώσει την αίσθηση πως αράζουμε κι εμείς στον καναπέ του στούντιο όταν παίζονται για πρώτη φορά. Αμεσότητα, ειλικρίνεια και ευαλωτότητα, είναι οι λέξεις που ορίζουν αυτο το δίσκο. Το “Fly Like An Eagle” είναι μια ιστορία για την πρωτότοκη κόρη του, την απόφαση της να δηλώσει πως είναι gay, και τη δική του αυτόματη απόφαση να τη στηρίξει. Το εξώφυλλο του δίσκου, που το ζωγράφισε εκείνη, δείχνει ένα δέντρο και την αντανάκλασή του, που όμως είναι πολύ διαφορετική από το δέντρο. Ο Kelly το διάλεξε γιατί του θύμισε πως όλοι μας, κατά καιρούς, έχουμε την τάση να δείχνουμε στον κόσμο κάτι διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είμαστε, συνήθως γιατί φοβόμαστε την απόρριψη. Το άλμπουμ ονομάστηκε “Kind” για να μας θυμίζει πως οι άνθρωποι έχουμε διαφορές και ο καθένας μας είναι μοναδικός και ταυτόχρονα, ακριβώς γι’αυτόν τον λόγο, να μας θυμίζει να είμαστε ευγενικοί προς τον εαυτό μας και τους άλλους. Όπως χάζευα στο ίντερνετ βρήκα μια δήλωσή του που έλεγε “You don’t stop worrying about your kids and hope that ten years down the line they are going to be all right, and hope they find like-minded people”. Ο Kelly Jones δεν είναι μόνο σπουδαίος μουσικός, είναι και ένας σπουδαίος μπαμπάς. 


Το λέω κάθε χρόνο τέτοια εποχή: Φθινόπωρο είναι οι Stereophonics. Και αν οι Stereophonics, και ειδικά αυτός ο δίσκος τους, ήταν χρώμα, θα ήταν το κίτρινο που έχουν τα λιβάδια στις εξοχές τις Αγγλίας με καλιέργειες από σινάπι, ή το βαθύ και φωτεινό κίτρινο του Van Gogh, ή το χρώμα των φύλλων που πέφτουν σιγά σιγά αυτόν τον καιρό, γενικά κάτι ζεστό και φωτεινό. Οι Stereophonics, και ειδικά αυτός ο δίσκος τους, είναι φωνή του πιο αγαπημένου σου ανθρώπου, εκείνου που στα δύσκολα σου λέει “δε σε φοβάμαι εσένα, θα τα καταφέρεις, προχώρα κι εγώ είμαι εδώ” και πας παραπέρα, είναι τα χάδια και η πρώτη λιακάδα με καθαρό, δροσερό αέρα, είναι η παλιά σου γειτονιά που όλα είναι γνώριμα και οι τελευταίοι γρύλοι που επιμένουν να γουργουρίζουν παρά τα πρώτα κρύα, τα παραμύθια που μου δάβαζε, μικρή, η μαμα μου για να κοιμηθώ και ο μπαμπάς μου που μου έτριβε τις πατούσες όταν δεν έπιαναν τα παραμύθια της μαμάς, τα πιο παλιά αλλά αγαπημένα σου παππούτσια, οι λαικές αγορές τα Σάββατα και οι γλυκοπατάτες, οι φίλοι στο σπίτι, οι ζεστές αγκαλιές τα βράδυα, οι σούπες όταν είσαι άρρωστος, δυο χέρια που κρατιούνται με αγάπη για στήριξη και παρηγοριά, η θλίψη ότι κάτι τελειώνει για πάντα και παίρνει και ένα κομμάτι σου μαζί του και η ανακουφιστική σιγουριά οτι κάτι νέο αρχίζει αμέσως μετά, μια Κυριακή που σε παίρνει ο ύπνος στον καναπέ του πατρικού σου και ξαναγίνεσαι παιδί χωρίς αγωνίες. 


Ποτέ, νομίζω, δεν ήμουν ιδιαίτερα αισιόδοξο ή φωτεινό παιδί, παντα μου άρεσε η σιωπή και δεν με πολυφόβιζαν τα σκοτάδια, αλλά πάντοτε και μέσα στις πιο μεγάλες δυσκολίες είχα και έχω μια βαθιά πίστη πως το φως είναι λίγο παρακάτω, όλα περνάνε τελικά και πως η ζωή ειναι πολύ ανυπομονη να πάει πιο πέρα και πολύ, πολύ όμορφη ώρες ώρες . 
Προσωπικό μου αγαπημένο κομμάτι, λοιπόν, ειναι το “Stiches”, που μιλάει για τον ήλιο που έρχεται μετά τον καταλυσμό. Ο δίσκος μπαίνει στα προσωπικά μου αγαπημένα άλμπουμ γιατί είναι ό,τι πιο τίμιο και ξεκάθαρο και φωτεινό άκουσα τον πολύ τελευταίο καιρό και γιατί η φωνή του Kelly είναι πάντα ένα ανακουφιστικό χάδι. 
Αυτό που μου άφησε εμένα σαν αίσθηση μέσα από τα ζόρια του και την αναζήτησή του ο frontman των Stereophonics είναι πως η ζωή είναι τόση δά και δεν πρέπει να αφήσεις τον (προσωπικό σου) διάβολο να σου κλέψει ούτε μια μέρα ακόμη (Don’t let the devil take another day) και να μην στέκεσαι στα δύσκολα, τα δύσκολα περνάνε.


Τα δύσκολα πέρασαν παιδιά. Ώρα για αγκαλιές. 
 
Είμαι η Αθηνά και είμαι καλά. Βγείτε βόλτα, πατήστε play!


Released October 25, 2019
Βαθμολογία 4,7/5

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Closer to Grey
Chromatics
(19/10/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
este amor no es para cobardes
Various Artists
(18/10/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Ghosteen
Nick Cave & The Bad Seeds
(12/10/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Ambush
Berdnturtle
(27/10/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ