To ypogeio.gr

Νέες Κυκλοφορίες

It's Only Us

Monophonics


Η σχέση των Καλιφορνέζων Monophonics με το ελληνικό κοινό έχει πολύ γερά θεμέλια και είναι τόσο δυνατή που μπορώ με ασφάλεια να πω πως είναι πιο γνωστοί εδώ από ότι στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες. Σε πιο μαζικό επίπεδο αναμφίβολα ξεκίνησε πίσω στο 2012 με εκείνη την φανταστική διασκευή τους στο ''Bang Bang (My Baby Shot Me Down'' που είχε  περίοπτη θέση σε κάθε playlist σχεδόν όλων των ελληνικών ραδιοφώνων και συνεχίζει μέχρι και σήμερα να παίζει ανελλιπώς. Μέτα από αυτή την επιτυχία κέρδισαν με το σπαθί τους την προσοχή του ελληνικού κοινού και η σχέση συνεχίστηκε κάνοντας επιτυχίες στη χώρα μας και πολλά ακόμα τραγούδια. Όπως τα ''Promises'' , ''Strange Love'' και το ίσως πιο γνωστό τους hit το εξαιρετικά δυναμικό ''Lying Eyes'' να είναι μερικά από τα αγαπημένα. Και φυσικά το τελευταίο στάδιο και εκεί που η σχέση της χώρας μας με την μπάντα αυτή πήρε σάρκα και οστά ήταν μερικές απίθανες συναυλίες που θα μείνουν πραγματικά αξέχαστες σε όσους ήταν εκεί. Διότι κατά βάση οι πενταμελής αυτή μπάντα είναι ένα live act που έχει κερδίσει την φήμη και την αποδοχή ως ένα από τα καλύτερα συναυλιακά group αυτή τη στιγμή στο χώρο. 

Ένα συγκρότημα που ξέρει και μπορεί να παίζει μουσική ζωντανά και μπορούν να μεταφέρουν με άνεση την δυναμική αυτή από την σκηνή εντός στούντιο και αντίστροφα, παραμένοντας πιστοί σε αξίες που πλέον ολοένα και χάνονται. Αξίες όπως αυτή που λέει ένα συγκρότημα να παίζει και να ηχογραφεί ολοζώντανα και σχεδόν χωρίς την βοήθεια υπολογιστών. Ό,τι ακούς είναι από άνθρωπο, είναι από ψυχή, είναι αυθεντικό και πραγματικό. Τα drums δεν περνάνε από pro-tools για να διορθωθούν και η φωνή του υπέροχου Kenny Finnigan δεν ξέρει τι θα πει autotune. 



ΤΟ TRADEMARK ΤΩΝ MONOPHONICS ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ, ΑΛΛΑ Ο ΗΧΟΣ.

Το πρώτο πράγμα που θα έρθει στο μυαλό των περισσότερων από όσους γνωρίζουν αυτή τη μπάντα είναι ο ''ήχος'' τους. Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα που μπορεί να κατορθώσει οποιοσδήποτε μουσικός ή συγκρότημα, να αποκτήσει τον δικό του ξεχωριστό ''ήχο''. Πολύ δυνατός προσδιοριστικός παράγοντας που ξεχωρίζει τους καλούς, από τους εξαιρετικούς. 

Μέχρι το φετινό ''It's Only Us'', οι Monophonics είχαν δημιουργήσει άλλους τέσσερις δίσκους. Ο καταλύτης που όρισε όμως την πορεία τους ήταν η έλευση του frontman Finnigan μετά τα δύο πρώτα άλμπουμ, όταν και έγινε ο ηγέτης τους και χάραξε την πορεία της μπάντας θεμελιώνοντας τον ''ήχο'' τους. Ο οποίος, χωρίς αμφιβολία παραπέμπει σε ενορχηστρώσεις και παραγωγές βγαλμένες από τα τέλη '60s και τα χρυσά '70s περασμένα από μοντέρνα φίλτρα.
 
Είναι δύσκολο να τους εντάξεις σε συγκεκριμένο μουσικό καλούπι. Αυτό γιατί φέρνουν σε επαφή μουσικά ακούσματα και ηχοχρώματα που έχουν το καθένα την δική του οντότητα και ιστορία. Στα περισσότερα site θα δεις να τους αναφέρουν ως ''psychedelic soul band'' ή ''psych-rock'' με ''heavy soul'' αισθητική. Είναι όλα σωστά. Είναι περισσότερο από άλλη μια καλή rock μπάντα, είναι διαφορετικοί από άλλο ένα soul γκρουπ, είναι πιο ιδιαίτεροι και πολυδιάστατοι από άλλο ένα psychedelic project και είναι σίγουρα πιο sophisticated από άλλο ένα pop oriented act με vintage ύφος. Είναι όλα αυτά μαζί.



ΕΝ ΕΤΕΙ 2020  ΕΦΕΥΡΟΥΝ ΞΑΝΑ ΤΟΝ ΤΡΟΧΟ ΤΗΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ SOUL ΤΩΝ '70s.

Μέχρι αυτή την δουλειά τους ο κόσμος τους είχε στο μυαλό ως μια rock μπάντα που φλέρταρε κάθε τόσο και με soul ακούσματα και κυρίως τις  λιγότερο χορευτικές εκφάνσεις τους είδους αυτού, την πιο σοφιστικέ soul. (σε αντίθεση με όπως κάνουν για παράδειγμα οι επίσης εξαιρετικοί The Heavy που βασίζονται στην χορευτική πλευρά). Αλλά ποτέ δεν έκαναν την ολοκληρωτική μετάβαση στο να εκδώσουν έναν δίσκο που θα πατάει και με τα δύο πόδια στην εκλεπτυσμένη μορφή της soul. Μέχρι τώρα.

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές έχετε επαφή με καλλιτέχνες της soul όπως ο Marvin Gaye, o Isaac Hayes, o Curtis Mayfield, Bobby Womack, οι Sly & The Family Stone και Rotary Connection και γενικότερα ενασχόληση με ''μαύρες'' μουσικές του παρελθόντος που έχτισαν το οικοδόμημα της soul και το πήγαν ένα βήμα παραπέρα κάνοντας το να μετράει μουσικά και πέρα από αφορμή για χορό και καλοπέραση. Κάνοντας το παραδοσιακό τρίλεπτο της Motown (ιστορική δισκογραφική που καθιέρωσε την soul στη κοινή συνείδηση) εκτεταμένα jams γεμάτα πειραματισμούς και έμπνευση και μουσικές που είχαν κάτι να πουν. Το να σου λέει κάποιος ''ακούγεσαι σαν τον Marvin Gaye'' δεν είναι υποτιμητικό πλέον, είναι ένα κομπλιμέντο που για ανθρώπους όπως οι Monophonics είναι η καλύτερη επιβράβευση. Για να δούμε τι λέει και ο ίδιος ο frontman Finnigan :

«Είμαστε όλοι στη μπάντα μεγάλοι θαυμαστές της soul μουσικής και δε φοβόμαστε να εκφράζουμε τις επιρροές μας και να τις φανερώνουμε. Θέλουμε να ακούσετε κάτι από εμάς και να πείτε ''αυτό μου θυμίζει τον Isaac Hayes''. Αυτό για εμάς είναι κομπλιμέντο. Δεν το κρύβουμε, αυτούς τους καλλιτέχνες αγαπάμε και αντλούμε έμπνευση από εκείνους. Νιώθουμε δέος για τον ήχος τους και την κληρονομιά τους. Θέλω οι νεότεροι άνθρωποι να μάθουν ποιος ήταν ο Curtis Mayfield, ποιος ήταν ο Isaac Hayes. Τύποι σαν αυτούς είναι αρχιτέκτονες της μουσικής, όλοι πρέπει να τους ξέρουν.»


Στον δίσκο αυτόν λοιπόν οι Soul επιρροές της μπάντας έρχονται στο προσκήνιο περισσότερο από κάθε άλλη τους δουλειά. Χωρίς όμως να γέρνουν την πλάστιγγα ολοκληρωτικά. Η Ψυχεδελική Rock μεριά της καρδιάς τους είναι ακόμα εδώ, δεν έχει σταματήσει να ''τριπάρει", όπως και εμείς μαζί με τις μουσικές τους. Τα φωνητικά του Kenny Finnigan είναι πιο μαγικά από ποτέ και καταθέτει σε κάθε κομμάτι όλη του την σόουλ ψυχή και βγάζει στην επιφάνεια τις μαύρες φωνές που στοίχειωσαν το μουσικό του παρελθόν όντας φανατικός ακροατής του είδους. Σε σημεία ακούγεται σαν να ψέλνει δοξασμούς σε κάποια σκοτεινή ιεροτελεστία και σε άλλες στιγμές μοιάζει σαν να έχει μπει μέσα του το αγγελικό πνεύμα του Marvin Gaye. 

Το παζλ των μουσικών συνθέτεται κατά βάση από moog synthesizers, πνευστά και melοtron πλήκτρα, τα οποία δίνουν μια vintage αισθητική που -σπάνιο για την εποχή μας- δεν δίνουν την αίσθηση του επιτηδευμένου αποτελέσματος και της ολοκληρωτικά retro αισθητικής που μοιάζει vintage φετιχισμό που ίσως είναι και ξεπερασμένος πια.

Υπάρχει μια χρυσή τομή στο να θες να ακούγεσαι ''παλιακός'' παραμένοντας όμως επίκαιρος και όχι out of time και οι Monophonics την έχουν βρει αυτή τη συνταγή εδώ και χρόνια. Σε αυτό το άλμπουμ όμως, την τελειοποίησαν.  Η παλέτα συμπληρώνεται με κιθάρες και ρυθμικά μέρη που αλληλοεξαρτώμενα μεταξύ τους και δεν σταματούν να είναι, όπως λένε στον κόσμο της jazz, ''Deep in the pocket''.  Αυτό που εξέπληξε ευχάριστα είναι η ισορροπία που πηγάζει σε όλα τα κομμάτια του δίσκου, μια ισορροπία που έχει να κάνει με την διαχρονικά αρχιτεκτονική τους ενορχήστρωση. Τίποτα δεν ακούγεται περισσότερο απ'όσο χρειάζεται, πρωταγωνιστούν όλα τα όργανα το ίδιο και τίποτα δε μοιάζει να ξεφεύγει από το ομαδικό πνεύμα στη δημιουργία και την εκτέλεση. 



ΣΤΟ ΕΙΔΟΣ ΠΟΥ ΠΡΕΣΒΕΥΕΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ INSTANT CLASSIC ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

Το "It's Only Us", πέρα από το μουσικό μέρος, και στο περιεχόμενο των στίχων καταθέτει προβληματισμούς για την κατάντια του κόσμου μας και τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα, όπως έκαναν και τα είδωλά τους που αναφέραμε και πριν.  Δυστυχώς δεν θα καταφέρει, τουλάχιστον άμεσα, να γνωρίσει την αποδοχή και την αναγνώριση των έτερων πάλαι ποτέ κλασικών δίσκων της ευρύτερης σόουλ. 

Το δυναμικό εύρος του δίσκου είναι πραγματικά πρωτόγνωρο και πολύ έντονο σε σχέση με την εποχή μας. Απλώνεται παντού και επικρατεί ως βάση. Ανεβοκατεβαίνουν οι εντάσεις, οι ρυθμοί και τα συναισθήματα και κάθε τραγούδι έχει κρεσέντο. Όλα τα κομμάτια οδηγούνται σε κορυφώσεις και συγκινήσεις που δεν έχεις ψυχή μέσα σου αν δεν πατήσεις repeat σε κάποιο. 

Ο δίσκος ξεκινάει χωρίς εισαγωγή, χωρίς καλησπέρες, χωρίς φλυαρίες. Το ''Chances'' δίνει την εκκίνηση βάζοντας τον ακροατή κατευθείαν στο ψητό και μέσα στην αισθητική που θα ακολουθήσουν τα υπόλοιπα 40 λεπτά. Σαν να ανοίγεις τυχαία μια πόρτα και να ξεπροβάλει μια soul πανδαισία ήχων που έχεις πεθυμήσει τόσο πολύ από μουσικές του σήμερα.

Η συνέχεια με το ''Suffocating", το οποίο δεν μπήκε τυχαία εκεί που είναι. Είναι εμφανής η προσπάθεια της μπάντας, για όσους ακούσουν ολόκληρο τον δίσκο με κανονική ροή, να ''μεθύσουν'' τον ακροατή και να τον ετοιμάσουν για αυτά που θα ακολουθήσουν. Είναι το κομμάτι που έχει την ψυχεδελική αίσθηση περισσότερο από κάθε άλλο, και ορθώς βρίσκεται εκεί στην αρχή...

Το επικό ''Last One Standing'' είναι από τα καλύτερα τραγούδια του 2020 και το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του δίσκου. Στα 7:16 λεπτά μοιάζει όσο κανένα άλλο στο άλμπουμ στο πως θα ήταν ένα μουσικό δημιούργημα που θα είχε εμπνευστές τους Curtis Mayfield στο ρυθμικό μέρος, τον Isaac Hayes σε κιθάρες και ενορχήστρωση και τον Bobby Womack στις μελωδίες. Το break στο τρίλεπτο περίπου είναι τόσο υπέροχο όσο και εκείνο των Fleetwood Mac στο ''The Chain'', ακολουθεί ένα εκτεταμένα ορχηστρικό jam που αποθεώνει τον δίσκο και είναι το highlight.

To ''Tunnel Vision''  Μου έβγαλε μια διάθεση της μπάντας για προσέγγιση dream pop γειτονιών. Εξερευνούν δυνατότητες και ηχοχρώματα κρατώντας πάντα όμως την rock-soul βάση τους. Τα φωνητικά εδώ πρώτα και δεύτερα είναι το driving force και στο δεύτερο-τρίτο άκουσμα θα αρχίσουν να σου κολλάνε πολύ περισσότερο...

Το ομώνυμο ''It's Only Us'' είναι η ερωτική μπαλάντα του δίσκου και ένα από τα πιο όμορφα intros & outros που έχω ακούσει ποτέ σε κομμάτι. (για κάποιο λόγο μου θύμισε το ''Άμα δεις τα παιδιά'' του Βαρδή). Όσον αφορά το σαξόφωνο και την κιθάρα είναι το κομμάτι του δίσκου που αυτά τα όργανα ερωτοτροπούν δίχως αύριο.

Το ''Run For Your Life'' είναι το μοναδικό που ενώνει τους τωρινούς Monophonics με τους παλαιότερους εαυτούς τους, όντας το πιο psych-rock κομμάτι του δίσκου.

Το ''All In The Family'' είναι το πιο ορμητικό και ισχυρό κρεσέντο του δίσκου. Μοιάζει απεγνωσμένη κραυγή πληγωμένου λύκου που έμεινε αβοήθητος στη κορυφή του λόφου και ουρλιάζει για βοήθεια, αλλά πολύ περισσότερο, ουρλιάζει μάταια για δικαιοσύνη στη ζούγκλα...

Το ''Day Βy Day'' είναι ένα αργόσυρτο άσμα που φλερτάρει με τα blues πολύ έντονα και ολοκληρώνει τον δίσκο με μια διάθεση της μπάντας να μας αφήσει με μια γλυκιά μελαγχολική αίσθηση που ξεχειλίζει numbness αίσθηση σαν το φρενάρισμα μετά από βόλτα με roller coaster...


ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ 

Ένας δίσκος που ξεχειλίζει άπλετο epicness σε κάθε του σπιθαμή και αφήνει την αίσθηση ότι άκουσες κάτι classic. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο τα κομμάτια είναι σφυρηλατημένα με υλικά που φτιάχτηκαν για να σου δώσουν την εντύπωση πως ακούς κάτι το οποίο είναι επικό, πομπώδες και με δόση Μεγαλειότητας που προσδίδουν τα πνευστά και οι απότομες και συχνές  διακυμάνσεις από το ζενίθ στο ναδίρ και από την επικότητα του πλουλαρισμού στην ομορφιά της απλότητας.


Release Date: 13/3/2020
Βαθμολογία: 4/5
 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
A Hero's Death
Fontaines D.C.
(10/08/2020)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Making A Door Less Open
Car Seat Headrest
(15/05/2020)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Fetch the Bolt Cutters
Fiona Apple
(14/05/2020)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Σαν Τον Ήλιο
Λευκή Συμφωνία
(30/08/2020)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ