To ypogeio.gr

Νέες Κυκλοφορίες

Skeleton Tree

Nick Cave & The Bad Seeds

Αυτός λοιπόν είναι ο 16ος δίσκος του Nick Cave με τους Bad Seeds, αυτός είναι ο δίσκος του Cave που θα θυμόμαστε σαν τον πρώτο που κυκλοφόρησε μετά τον τραγικό θάνατο του 15χρονου γιου του, Arthur. Το Skeleton Tree θα στέκει πάντα κάτω από αυτή τη σκιά και θα ποτίζεται πάντα από τα μαύρα σύννεφα της ψυχής του Cave. Πάντα; 

Είναι τόσο καλό, τόσο μεγαλειώδες, που είναι πιθανόν σε έναν ακροατή του μέλλοντος, ανυποψίαστο και αποστασιοποιημένο από το δραματικό γεγονός, να ακούγεται εξίσου αριστουργηματικό. Είναι τόσο εξαίσιο, που ενδεχομένως κάποτε θα κατορθώσει να φύγει από τα στοιχειωμένα δεσμά του δημιουργού του και θα απογειωθεί αυτόνομο στο δικό του ουρανό.

Το έχω ακούσει ήδη παραπάνω από 20 φορές σε δυο μέρες, για την ακρίβεια δεν μπορώ να ακούσω τίποτα άλλο τις τελευταίες δυο μέρες, είναι ένας δίσκος που άμα τη ενάρξει του σε πιάνει σφιχτά απ'το χέρι και σε τραβάει στον σκοτεινό του κόσμο με λέξεις και μουσικές που άλλοτε σε κάνουν να θες να κλάψεις, άλλοτε να θες να φωνάξεις από θυμό και από αδυναμία - αδυναμία μπροστά σε αυτό που νίκησε ολωσδιόλου, μα παρόλα αυτά σε άφησε ζωντανό για να πονάς. Και είναι και τρομακτικός ο δίσκος, υπάρχουν σημεία που σε τρομάζει και σε αγριεύει... 

Οκτώ είναι τα κομμάτια και ρέουν σαν ποτάμι, ορμητικό σε παρασέρνει στο κέντρο της ψυχής του Νικόλα και σε αφήνει εκεί ζαλισμένο να κοιτάς τον καταραμένο καταρράκτη των βιωμάτων του Nick προσπαθώντας να βγάλεις άκρη. "Τι απ'όλα αυτά γράφτηκε πριν την 14η Ιουλίου, τι μετά από τότε, τι ηχογραφήθηκε στο Brighton στις αρχές του 15 και τι στη Γαλλία το Σεπτέμβριο;". Δεν θα βγάλεις μάλλον άκρη και νομίζω πως δεν είναι απαραίτητο να ζοριστείς. Το Skeleton Tree και τα οκτώ κλαδιά του σου δίνουν όλες τις απαντήσεις μπροστά στα μάτια σου, μυστηριώδεις μα ωμές και ακατέργαστες, όλος ο ζόφος και ο τρόμος του Cave βρήκε τη φωλιά του σε 40 λεπτά της διάρκειας ενός δίσκου. Κάθε λέξη που βγαίνει από το στόμα του είναι μία αληθινή παραδοχή της συμφοράς, άλλοτε προφητική και άλλοτε μεταγενέστερη - aftermath... Οι ερμηνείες του είναι συγκλονιστικές από τον πρώτο στίχο του Jesus Alone που ανοίγει το δίσκο ως και τον τελευταίο του ομώνυμου Skeleton Tree, με το οποίο κλείνει το άλμπουμ. Τα backing vocals των Seeds και της Else Torpe ακούγονται άλλοτε σαν άγγελοι που κατέβηκαν να εξαγνίσουν το κακό και άλλοτε σαν δαίμονες που ήρθαν να πάρουν την ταλαιπωρημένη ψυχή του Cave στην κόλαση... Η παραγωγή του ίδιου του Cave και του Ellis είναι ασύλληπτη. Ο Ellis... Xτίζει ένα παρανοϊκά μεγαλοφυές ambience, όπου κάθε ήχος, καθε γδούπος και κάθε σιωπή έχουν λόγο ύπαρξης και συμβάλλουν στο χτίσιμο της πυκνής, γεμάτης αποπνικτικό ως και κλειστοφοβικό συναίσθημα, ατμόσφαιρας.  

Διαβάζω πως ο Cave κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων συχνά παράταγε το μικρόφωνο και το πιάνο του και έφευγε. Επέστρεφε εκεί που τον έστελνε το "ελατήριο του χρόνου που σπάει και σε γυρνάει πίσω". Παράταγε τα κομμάτια όπως ήταν, αυτή τη φορά δεν υπήρχε 'ρετουσάρισμα' και 'γυάλισμα'. Τον ακούω να λέει "Fuck, what happened to my face? Look at the bags under my eyes. They weren’t there last year" και τον βλέπω να ξερνάει στις τουαλέτες όλο το δηλητήριο που του λαχε να πιει... Δεν μπορώ να βγάλω απ'το μυαλό μου τo κενό του παγωμένο βλέμμα στο κλιπ του Jesus Alone... Ρίχνω κλεφτές ματιές στους στίχους: "Nothing really matters, nothing really matters when the one you love is gone, you're still in me, baby, I need you, In my heart, I need you". "I used to think that when you died you kind of wandered the world. In a slumber 'til you crumbled ... Well, I don't think that anymore". "Oh, the urge to kill somebody was basically overwhelming. I had such hard blues down there in the supermarket queues"... Κι ύστερα ξανακούω το δίσκο, στο ριπίτ δυο μέρες τώρα. Νομίζω δεν θα το έκανα αν δεν ήταν αληθινά καλός, όσο φαν του Cave κι αν ήμουν, όσο κι αν παρασυρόμουν κι εγώ από την αναμονή των εξομολογήσεών του και από το μακάβριο hype των όσων συνέβησαν. Νομίζω πως το Skeleton Tree είναι μία κανονική δισκάρα - ό,τι καλύτερo μας έχει δώσει ο Νικόλας από το 2001 (No More Shall We Part) και μετά. Και σίγουρα σηματοδοτεί μία νέα -δύσκολη και δαιδαλώδη- εποχή για την καλλιτεχνική του πια οντότητα. Το Funeral των 10's θα μπορούσες να το πεις, αλλά ίσως είναι και κάτι ανώτερο και σίγουρα πιο απόκοσμο και μοναχικό, συγχρόνως όμως πανανθρώπινο και ολοζώντανο σαν το θάνατο...

 

Βαθμολογία: 5/5
Release Date: 9/9/2016

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
A Hero's Death
Fontaines D.C.
(10/08/2020)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
It's Only Us
Monophonics
(27/05/2020)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Making A Door Less Open
Car Seat Headrest
(15/05/2020)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Ενθύμιον Νεανικών Συντροφιών
Τα Παιδιά της Παλαιότητας
(16/07/2020)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ