Νέες Κυκλοφορίες
Dopamine Chamber
Fontaines D.C.
Δίσκος Νο5 για τους φοβερούς και τρομερούς Fontaines D.C., που μέσα σε λιγότερο από 10 χρόνια κατάφεραν να γίνουν η σημαντικότερη και δημοφιλέστερη σύγχρονη ροκ μπάντα στον πλανήτη, ωσάν οι Monkeys στα 10s ας πούμε, αλλά φυσικά όχι ακριβώς έτσι, καθώς άλλοι οι καιροί οι τώρα και άλλοι οι τότε, όμως -όπως και να χει- οι Fontaines είναι από το “Romance” κι έπειτα στις κορφές του παγκόσμιου ροκ στερεώματος και απολαμβάνουν αποδοχή και δημοφιλία αμέτρητη. Το αξίζουν πέρα για πέρα, αν θες τη γνώμη μου. Με την... Αγία Τριάδα, για πάντα πια, να τους ευλογεί (“Dogrel”/2019, “A Hero’s Death”/2020, “Skinty Fia”/2022) και ένα mainstream τίμιο και καλογυαλισμένο -μα κάπως άνισο συγκρινόμενο με τους προγόνους του- feux διαμαντάκι να τους συσκευάζει σε κουτάκι indie τσίχλας προς εκατομμύρια ανά την υφήλιο παραλήπτες (“Romance”/2024), οι τέσσερις χαρισματικοί Δουβλινέζοι κατέθεσαν μουσικάρες, στιχάρες και αστείρευτη ενέργεια. Και ψυχή. Αληθινή rock ‘n’roll ψυχή.
Φτάνοντας, λοιπόν, στον Οκτώβριο του 2026 και στο “Dopamine Chamber”, οι Fontaines -και ο James Ford σαν καταλυτικός παραγωγός (παρών και στο “Romance”)- αφήνουν τις κιθάρες στην άκρη (με κάποιες εκρηκτικές εξαιρέσεις) και πιάνουν τα synths. Πιάνουν τα πλήκτρα και τα καθιστούν σαν απόλυτο πρωταγωνιστή του “Dopamine Chamber” - αγάπες μου, ξεχάστε τo κιθαριστικό punk ντελίριο του παρελθόντος, εδώ τα πάλαι ποτέ μειράκια που σπάγαν με τις κιθάρες του τα ηχεία και καίγαν τους ενισχυτές, έχουν περάσει σε άλλο καινούριο level, έχουν κερδίσει και κατακερματίσει το boss της punk οργής και επιλέγουν να μπλέξουν με synths. Μελαγχολικά και σκοτεινά synths που στο τέλος της ημέρας (και του δίσκου) βγάζουν τους Fontaines στον αφρό, καθώς η (μία ακόμα) στροφή στον ήχο τους κρίνεται απολύτως επιτυχημένη και εμπνευσμένη, δημιουργική και γόνιμη, προσθέτοντας ακόμα 11 πολύ όμορφα κομμάτια στο έργο τους.
Ναι, και τα 11 tracks του νέου δίσκου είναι ενδιαφέροντα και έχουν κάτι -λιγότερο ή περισσότερο σημαντικό- να πουν. Προεξέχουν στα σίγουρα τα δύο leading singles, “Marianne” και “Tongue”, όπως και το opening track “Six Shot Morning”. Από κοντά στα αυτιά μου το καταπληκτικό “Demolition”, στο οποίο εμφανίζονται -κάνοντας θραύση- και οι κιθάρες, το mellow και τρυφερό, αλλά επουδενί γλυκανάλατο,“Japan” και το επιβλητικό φινάλε που ακούει στο όνομα “Intimate”. Ειδική μνεία στο ήδη πολυσυζητημένο ντουέτο με τη Rosalia, το “Where Is Gone?”. Έλα, mates, κομματάρα είναι, ας το παραδεχτούμε και ας το απολαύσουμε :) . Μάνι-μάνι, ανάφερα τα εφτά από τα έντεκα τραγούδια του album, μας μένουν άλλα τέσσερα -”Mimesis”, “Happy For You”, “One Man”, “You Miss Me”- όλα τους τιμιότατα και αξιοπρεπέστατα, όπως είναι τελικά εμφανές μου άρεσε και με το παραπάνω το “Dopamine Chamber”. Λιγότερο, πάντως, από τους τρεις πρώτους δίσκους της μπάντας, σίγουρα όμως πολύ περισσότερο από το “Romance”.
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 16/10/26
Βαθμολογία: 8/10
