To ypogeio.gr

Νέες Κυκλοφορίες

Black Rivers - Black Rivers

Deja Vu ή αναγέννηση ; Ολική επαναφορά ή και πάλι ανθοφορία ; Στη μουσική, κακά τα ψέματα, έχουν υπάρξει όλες οι version αυτών των περιπτώσεων αλλά λογίστηκαν ως τέτοιες μόνο όταν επρόκειτο για αγαπημένες μπάντες ή καλλιτέχνες. Χρειάζεται λοιπόν συνδυασμός γεγονότων και εδώ φαίνεται πως αυτά υπήρξαν σε μεγαλύτερο από τον επαρκή βαθμό. Αυτό γιατί οι indie rockers Doves ή μάλλον τα 2/3 αυτών (οι Andy και Jez Williams) μετασχηματίστηκαν και πέρασαν από την αφάνεια στην ολική επαναφορά τους με νέες ιδέες και μουσική πλέον ως Black Rivers σχεδόν πέντε χρόνια μετά. Οι Βρετανοί σήμερα ξεκινούν στην κυριολεξία από το μηδέν. Από την εποχή πριν το millenium και για σχεδόν μια δεκαετία έμειναν ψηλά στα charts της Αγγλίας κατακτώντας ακόμη και το No1 δύο φορές με τα albums του 2002 “The Last Broadcast” και του 2005 “Some Cities”. 

Ιστορικά, το τρίο γνωρίστηκε στα χρόνια του γυμνασίου όταν τα δυο αδέρφια συναντούν τον Jimi Goodwin και δημιουργούν χορευτική ηλεκτρονική μουσική ως Sub Sub. Επιτυχίες όπως το υπέροχο “Ain’t no Love” που σίγουρα οι της εποχής κάπου θα έχετε χορέψει αλλά και αναρίθμητα live σε clubs της Βρετανίας και ανά την Ευρώπη, τους καθιερώνουν και τους εδραιώνουν στον χώρο της ηλεκτρονικής Dance σκηνής. Έπειτα, το 1997 μια πυρκαγιά στο στούντιο τους, καίει μαζί με τον εξοπλισμό τους και τα όνειρα τους για τους Sub Sub. Είναι έτοιμοι να τα παρατήσουν όλα αλλά ευτυχώς στο δίλημμα “Συνεχίζουμε ή όχι” διαλέγουν το πρώτο. Ήταν μάλλον περισσότερο μια ευκαιρία για αλλαγή και νέο ξεκίνημα παρά κάτι που τελικά θα τους αποθάρρυνε όπως μας είπαν. Οι Doves ήταν γεγονός. Τέσσερα albums, περιοδείες, πρωτιές σε charts, στιγμές αξέχαστες μέχρι που το 2010 μετά από το τελευταίο τους όπως αποδείχθηκε tour, δεν επιστρέφουν στο στούντιο και το project μπαίνει μέχρι και σήμερα στον πάγο όπως μας εκμυστηρεύτηκαν σε σχετική ερώτηση για το αύριο των Doves. 

18 μήνες μετά και αφού τα πράγματα άρχισαν να ξεκαθαρίζουν μέσα τους, τα αδέρφια Jez και Andy, χωρίς πλέον τον Jimi, ξεκινούν και πάλι να ακούν και να πειραματίζονται με μελωδίες που στριφογύριζαν στο μυαλό τους το αυτό το διάστημα της ανάπαυλας. Ήταν άλλωστε κάτι που κάνουν από τα 8 τους χρόνια όπως μας λέει ο Jez. To “Black Rivers” παίρνει σάρκα και οστά και η ηχογράφηση των κομματιών πραγματοποιείται με τα όσο το δυνατό λιγότερα έξοδα μεταξύ των home studios των αδερφών Williams. Ποια είναι όμως η κεντρική ιδέα ;Τα δυο πρώτα singles Voyager 1 και The Ship, που ο Republic 100,3 μεταδίδει τον Οκτώβριο του 2014, μας βάζουν κατευθείαν στο θέμα. Εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς πως μιλούν για μετανάστευση, για τη διεκδίκηση μιας καλύτερης μοίρας. 

Λίγους μήνες αργότερα, η προγραμματισμένη κυκλοφορία για τον Φεβρουάριο του 2015 αποκαλύπτει πως το Black Rivers μοιάζει να πετυχαίνει μια ολότητα στο ντεμπούτο του νέου project. Κομμάτια που δένουν μεταξύ τους και κουβαλούν σίγουρα μέσα τους τη μουσική που ξέρουν να γράφουν οι Βρετανοί χωρίς να προσπαθούν να “κρύψουν” κάτω απο το χαλί τις ομοιότητες με το παρελθόν τους. Παρότι θα χρειαστεί να γυρίσει o διακόπτης από τα φωνητικά Goodwin στο “άνευ”, το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό. Ειδικά στο Voyager 1 η φωνή του Jez ενσωματώνεται στο κομμάτι με τρόπο που μοιάζει να είναι μέρος του καταιγιστικού beat και όχι μια άλλη συχνότητα μέσα του. 

Στο Age Of Innocence μια punk μυρωδιά είναι αυτό που θα μείνει αν και τα ηλεκτρονικά στοιχεία προσπαθούν για το αντίθετο. Ανεβαστικό τραγούδι αλλά ίσως το πιο παράταιρο για το LP. Μια εντελώς αντίθετη εικόνα από τα δυο κρυμμένα διαμάντια του δίσκου, το Harbour Lights και το Coral Sea που ίσως βοηθούν στο να βγει προς τα έξω η πιο artistic πλευρά του. Καθηλωτικά κομμάτια και τα δυο με το πρώτο να φέρνει στοιχεία ψυχεδέλειας τα οποία πάντα λάτρευαν όπως εξομολογείται ο Jez σε ερώτηση μας. Το Coral sea ξεκινά με φλαμίνγκο κιθάρα και δεν αφήνει περιθώρια να σκεφτείς κάτι άλλο πέρα από κινηματογράφο, με τα Γαλλικά samples να το μετατρέπουν σε soundtrack, έναν ακόμα από τους διακαείς πόθους τους. Τα τραγούδια που μας άρεσαν δεν τελειώνουν εδώ. Το The Forest είναι ένα ακόμα αριστούργημα με 60’s folk καταγωγή και εντυπωσιακό είναι το πως τα χορωδιακά φωνητικά δένουν με τον space ήχο στο background. Στο αρκετά ηλεκτρονικό Wind That Shakes The Barley προσπάθησα να καταλάβω τις ομοιότητες με τους Sub Sub για ένα κομμάτι που θα ταίριαζε να ακουστεί σε πολλούς χώρους και ίσως θα πρέπει να σκεφτούν και την οπτική επένδυση του. Αφήσαμε τελευταίο το The Ship και όχι τυχαία. Ενώ στο ξεκίνημα είναι μια αργή διήγηση, στην εξέλιξη του επιβιβάζεται σε όχημα Kraftwerk ποντάροντας πολλά αυτή τη φορά στα φωνητικά που εδώ ανήκουν στον Andy και τελικά γίνεται ένα επικό αληθινά ταξίδι με αλλαγές, γυρίσματα και μελαγχολία που δε θέλεις να τελειώσει ποτέ.

Το Black Rivers δε με έκανε σε καμία στιγμή του να αναρωτηθώ, να ανησυχήσω αν θα είναι εξίσου καλό με τις προηγούμενες δουλειές των αδελφών William, έστω και χωρίς τον Jimi. Είναι άλλωστε τα ίδια μυαλά, τα ίδια δάχτυλα που γράφουν πλέον σε καινούργιο τετράδιο, με ολοκαίνουργια χρωματιστή πένα και δεν ξέχασαν ποτέ αυτή την τέχνη. Είμαστε ευτυχείς που τους έχουμε πίσω ! 

Βαθμολογία: 3,5/5

*Διαβάστε τη συνέντευξη των Black Rivers στο Basement εδώ

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
The End Of The F***ing World 2
Graham Coxon
(17/11/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Kind
Stereophonics
(04/11/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Closer to Grey
Chromatics
(19/10/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Athens Romance
Sigmataf
(24/01/2020)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ