To ypogeio.gr

Νέες Κυκλοφορίες

Hardwired...to Self-Destruct

Metallica


Είναι αλήθεια πως τα τελευταία 20 και βάλε χρόνια είμαι τσαντισμένος με τους Metallica
Το συγκρότημα που λάτρεψα εγώ και εκατομμύρια άλλοι, το συγκρότημα που σε ένα μεγάλο βαθμό έγινε το soundtrack της ζωής μου, η μπάντα που μεγάλωσα μαζί της και μου πρόσφερε απίστευτες μουσικές συγκινήσεις, είχε (και έχει) καταντήσει ακόμα μία επιχείρηση παραγωγής χρήματος, παρήγαγε λίγη μουσική και αυτή από καλούτσικη και μέτρια έως κακή και γενικώς δεν είχε πια καμία σχέση με αυτή τη μπάντα που έφερε επανάσταση στο metal και στη rock ευρύτερα. Το κυριότερο ενδιαφέρον της εδώ και πολλά χρόνια είναι η διατήρηση του κολοσσιαίου brandname της, μέσα από ατελείωτες περιοδείες και περίεργα projects, ενώ η μουσική έρχεται σταθερά δεύτερη…

Όταν λοιπόν έσκασε μύτη το κομμάτι Hardwired το οποίο σα σύνθεση είναι οκ χωρίς να είναι και κάτι φοβερό, το υποδέχτηκα με μπόλικο σκεπτικισμό και ακόμα περισσότερα… νεύρα για τον σκοπό που οι Metallica κυκλοφορούν νέο άλμπουμ, 8 χρόνια μετά το μέτριοκαλούτσικο Death Magnetic (check εδώ για να το διαπιστώσεις...). Τα επόμενα 2 κομμάτια που εμφανίστηκαν (Moth Into Flame, Atlas, Rise!) ήταν σαφώς καλύτερα δείγματα από το Hardwired και άρχιζα να νιώθω… πως τα νεύρα μου μειώνονται.

Τώρα πια που άκουσα όλο το Hardwired...To Self-Destruct, πρέπει να τους δώσω ξανά μια ευκαιρία γιατί –πώς να το κάνουμε- οφείλω να παραδεχτώ ότι το άλμπουμ είναι καλό. Έως πολύ καλό θα έλεγα… Μετά από χρόνια ακούω εμπνευσμένες ριφάρες, ωραίες εισαγωγές, έξυπνες δομές και χτίσιμο κομματιών, παιξίματα αντάξια της αξία τους, κυρίως όμως ακούω συνθέσεις που με κάνουν να πω, ναι, αυτό είναι Metallica! Το Halo on Fire για παράδειγμα είναι ένα κομμάτι σπουδαίο, που δείχνει ότι συνθετικά το έχουν ακόμα, ενώ ισάξια σίγουρα είναι και τα Atlas, Rise!, Confusion, Dream No More και γενικότερα το άλμπουμ από λίγο ως πολύ στέκεται εξαιρετικά και σε κάνει να νιώθεις ότι αξίζει να του δώσεις πολλές ακροάσεις, αφού μετά από πολλά χρόνια οι Metallica μας δίνουν επιτέλους τη προοπτική να αγαπήσουμε κάποια φρέσκια μουσική τους. Πολλά respect στον Hetfield για τη συνολική δουλειά του και ιδιαίτερα στα φωνητικά του που σε σημεία είναι σχεδόν αγνώριστα προς το καλύτερο, ο Hammett που άκουσε πολλά για τα 3 πρώτα κομμάτια τελικά έχει αφήσει εξαιρετικά το στίγμα του, ενώ οι Ulrich και Trujillo κάνουν όσα πρέπει να κάνουν με το καλύτερο δυνατό τρόπο.

Μοναδική ένσταση για τη παραγωγή η οποία και βέβαια είναι πολύ καλή, αλλά προσωπικά θα τη προτιμούσα πιο ογκώδη. Φαίνεται πως σε αυτό το θέμα οι Metallica προτίμησαν να διατηρήσουν τον κάπως πιο τραχύ rock ήχο που χαρακτηρίζει και τα live τους τα τελευταία αρκετά χρόνια.

Κλείνοντας, οι Metallica του 2016 στα σίγουρα δεν μπορούν πια να εξελίξουν άλλο το metal. Αυτό το κάνανε πολλά χρόνια πριν, με έναν τρόπο που έχει γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία της rock μουσικής. Κάποιοι θα πουν πως δεν είχαν να αποδείξουν και τίποτα. Και εδώ διαφωνώ… Είχαν να αποδείξουν πως μετά από πολλά χρόνια που σπαταλήθηκαν σε μετριότητες, χαζοτσακωμούς, βλαμμένη δημοσιότητα, άκυρα projects και εισπράξεις πολλών εκατομμυρίων δολαρίων, μπορούν να γράψουν ακόμα σπουδαία μουσική, αξιοποιώντας κάποια από τα καλύτερα στοιχεία του παρελθόντος που τους έκαναν δικαίως τόσο τεράστιους. Και αφού πείσανε εμένα και κατεύνασαν… νεύρα δεκαετιών, τότε είναι σίγουρο ότι θα ικανοποιήσουν όλους τους οπαδούς τους.

Βαθμολογία: 3,5/5
Release Date: 18/11/2016 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
A Hero's Death
Fontaines D.C.
(10/08/2020)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
It's Only Us
Monophonics
(27/05/2020)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Making A Door Less Open
Car Seat Headrest
(15/05/2020)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Σαν Τον Ήλιο
Λευκή Συμφωνία
(30/08/2020)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ