To ypogeio.gr

Νέες Κυκλοφορίες

Sleep Well Beast

The National

Ένα άλμπουμ για έναν πολύ οδυνηρό χωρισμό , που μάλλον θα έπρεπε ο καθένας μας να αποφύγει. 

Έχουμε συνηθίσει να λέμε ότι όταν ένα άλμπουμ αναφέρεται σε χωρισμό, ειτε θα είναι γεμάτο με μελοδραματικά τραγούδια αγάπης που θα έχουν έντονη χρήση συναισθημάτων είτε θα πηγάζει ένας θυμός για την αγάπη φτάνοντας στο σημείο του “δεν χρειάζομαι κανέναν πια στην ζωή μου”. Όμως και οι δύο αυτές συνταγές είναι συνηθισμένες και ανόητες και τελικά δεν πρόκειται να βοηθήσουν καμία από τις δύο πλευρές στo τελος. Από την άλλη, το άρτι αφιχθέν "Sleep Well Beast" των The National είναι ένα άλμπουμ που το συνιστώ σε όσους έχουν χωρίσει πρόσφατα, καθώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν μια ακουστική θεραπεία αυτού του συμβάντος, βλέποντας το γεγονός από την down ματιά του Matt Berninger, τι πήγε λάθος και τι πήγε σωστά, καθιστώντας εφικτό να δεχθεί κάποιος την λύπη και την λαχτάρα να βρει το δίκιο του, οποίο και να είναι αυτό, φτάνοντας σε μια κάθαρση και έπειτα -αν είναι τυχερός- να το ξεπεράσει. 

Το άλμπουμ αυτό είναι το έβδομο των The National και, όπως εχει πει ο Matt για αυτό, «είναι ένα άλμπουμ για τους γάμους που δεν εχουν άλλο χρόνο ζωής. Είμαι χαρούμενος που είμαι παντρεμένος, αλλά ο γάμος δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο° εγώ μαζί με την σύζυγό μου γράφουμε τους στιχους, μιλώντας για τα εμπόδια που βρίσκουμε και είναι όντως πολύ δύσκολο να τους γράφουμε μαζί, αλλά σώζει κάπως τον γάμο μου». Οι National  είναι γνωστοί για το ύφος και το στυλ τους, αν αναλογιστούμε τα 6 προηγούμενα άλμπουμ τους, αλλά το 'Sleep Well Beast' είναι μάλλον το εμφανέστατα διαφορετικό – η μπάντα είναι έξω από τα γνώριμα νερά της – άλμπουμ σε στυλ και σε στίχους. Από μουσικής άποψης, κάνουν εντύπωση ξεκάθαρα οι ηλεκτρονικές προσθήκες σε κάποια σημεία, με τις στρώσεις της κιθάρας να είναι πιο πλούσιες από ποτέ χάρη στους αδερφούς Dessner, που πλέον είναι και μουσικοί συνθέτες και παραγωγοί ταινιών (βλέπε "The Revenant"). Στιχουργικά από την άλλη, ο Matt επιλέγει έναν πιο λοξό, διφορούμενο λόγο και ένα ευχάριστα ανυπέρβλητο στυλ, ξεχνώντας για λίγο καιρό το ποιητικό του ταλέντο για κάτι πιο ουσιώδες, που μου φαίνεται ότι μοιάζει πολύ σε έναν από τους τρόπους γραφής του Ernest Hemingway, στην “Θεωρία του Παγόβουνου”

Μερικές φορές νιώθω ότι μου λείπουν προηγούμενες στιγμές όπως “Out of my league I have birds in my sleeves and I want to rush in with the fools”, αλλά όλα εδώ είναι λόγια γραμμένα μέσα από την ψυχή και ίσως η καλύτερη στιχουργική δουλειά που έχει γράψει ποτέ, με ατάκες που είναι τόσο έντονες  και εύστοχες. 

Το άλμπουμ ξεκινάει με το “Nobody Εlse Will Be There” που θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι  το δίδυμο αδερφάκι του  “I Should Live in Salt” του άλμπουμ “Trouble Will Find Me”. Ο πρωταγωνιστής βρίσκεται σε ένα πάρκο με ένα μακρύ παλτό μια κρύα ημέρα και αναρωτιέται πώς θα είναι η καθημερινότητα των περιστεριών που πετούν στον χώρο, προσπαθώντας να ξεχάσει το άλλο του μισό. Σκιαγραφεί εκείνες τις στιγμές που δεν χωράει κάτι άλλο να ειπωθεί και οι δυο τους για αυτή την κατάσταση, και στέκονται αμίλητοι κοιτώντας ο ένας τον άλλον:

“Why are we still out here holding our coats ? We look like children. 
Goodbyes always take us half an hour. Can’t we just go home?“

Ακολουθεί το “Day I Die”, ένα πιο ανεβαστικο κομμάτι μουσικά, αλλά μελαγχολικό αρκετά, για να  προκαλέσει στιχουργικά αυτό που λέμε άρνηση, νοσταλγία, θυμό, λύπη και τις σκέψεις του θανάτου, που όλοι μας λίγο πολύ έχουμε νιώσει σε παρόμοιες καταστάσεις. 

Το “Walk It Back” μπορεί να γίνει το αγαπημένο μουσικά κομμάτι του άλμπουμ και ίσως το κομμάτι που είναι διαφορετικό και μακριά από τους National  που ξέρουμε μέχρι τώρα, ξεκινώντας με ηλεκτρονικό ήχο κάποιου εφέ στο synth, σιγά-σιγά, και αρχίζει να φουντώνει μέχρι το τέλος, σαν τις λάμπες του δρόμου που περνάει κάποια ώρα μέχρι να ζεσταθούν για να φωτίσουν ολοκληρωτικά. 

Το επόμενο κομμάτι είναι το “The System Only Dreams In Total Darkness",  το οποίο και είναι το lead single του άλμπουμ, και φυσικά το catchy riff της κιθαρας , και με πολιτικά υπόκωφα σχόλια ( καθώς οι National είναι πολύ ενεργοί στα πολιτικά δρώμενα). Περιττό να πω ότι το κομμάτι πετυχε εξαιρετικά τον ρόλο του ως lead single  διότι τυχαία το άκουσα πρώτη φορά σε ένα κατάστημα ρούχων , και αμέσως τραγούδησα τους στίχους του ρεφρέν “I can’t explain it, in any other way”  λες και το ήξερα από παλιά. 

To “Born To Beg” στη συνέχεια, όπως και το “Turtleneck” είναι δύο διαφορετικά κομμάτια μεταξύ τους, αλλά ίσως οι πιο αδύναμες στιγμές του άλμπουμ. Το πρώτο είναι ένα δύσκολο κομμάτι στο άκουσμα, εκθέτοντας λίγο τις τάσεις των ανθρώπων και τις σχέσεις, καθώς όταν είσαι heartbroken, δεν μπορείς  εύκολα να σκεφτείς με λογικη, κάνοντάς σε ενίοτε να υποτιμήσεις κάπως τον εαυτο σου, καθώς ο Μatt δηλώνει σε ένα σημείο πως “I was born to beg for you”. Όσον αφορά το “Τurtleneck”, σε κάθε δισκογραφική δουλειά των Νational μπορεί κάποιος να βρει τουλάχιστον ένα κομμάτι λίγο πιο δυνατό και άγριο από όλα τα άλλα, όπως για παράδειγμα το “Mr November” και το “Slipping Husband”, απλά θεωρώ πως το “Τurtleneck” δεν έχει αυτή τη φορά αυτό που θα μπορούσε να το κάνει να το θυμάσαι για καιρό, καθώς δυστυχώς μου πέρασε σχετικά απαρατήρητο.

Ακολουθει το “Empire Line”, το οποίο ανοίγει με τα εξής λόγια: “You’ve been sleeping for miles”. Μου φάνηκε πως μας αναλυει τον τρόπο με τον οποίο μια σχέση που καταρρέει μπορεί να φανεί τόσο κλειστοφοβικη κατά τη διάρκεια κάποιου παραπατήματος σε αυτήν, αλλά με μια μακροπρόθεσμη έννοια είναι όλα τόσο αδυσώπητα στο τέλος ειδικά με τον στιχο “I’ve been talking about you to myself”. Ναι, νομίζω όλοι μας έχουμε ζήσει κάτι παρόμοιο... 

Υπάρχει, νομίζω , μια αίσθηση ότι χάνεται ο έλεγχος και δημιουργείται ένας αποπροσανατολισμός στο “I’ll Still Destroy You”, ειδικά όταν οι στίχοι του περιλαμβάνουν βίαιες και συνοπτικές αυτοαξιολογησεις του εαυτού του πρωταγωνιστή, χαρακτηριστικά: “I have helpless friends and bad tastes in liquids. I’m just trying to stay in touch with anything I’m still in touch with” τελειώνοντας με την εκπληκτική ατάκα  “This one’s like the wilderness without the world”.

Το “Guilty Party” ξεκινάει με τα ηλεκτρονικά κρουστά – pads του ντράμερ Bryan Devendorf στο intro, και μένουν στο κομμάτι από πίσω μέχρι το τέλος το οποιο είναι πολύ ενδιαφέρον. Στιχουργικά, υπάρχουν πάλι διαμάντια, όπως το “I say your name, I say I’m sorry”, που μάλλον θεωρεί ότι σε μια τέτοια κατάσταση , όταν και τα δύο άτομα απευθύνονται στον άλλον με το όνομα τους και όχι με τα γλυκόλογα που είχαν συνηθίσει, τότε συνηθως τα πράγματα δεν είναι και τα καλύτερα, είναι οι φάσεις που πέρα από τον θυμό και την ψυχολογική εξάντληση, δημιουργείται και η αίσθηση της πλήξης. Αυτά τα λόγια περιβαλλονται από  μια εύθραυστη κιθαρα, και για μένα, ίσως την πιο καυστική στιγμή του άλμπουμ: “Another year gets away, another summer of love. I dont know why I care, we miss it every summer”.

Άλλο ένα κομμάτι από το άλμπουμ, το οποίο ήταν και αυτό ένα από εκείνα τα τραγούδια που δημοσιεύτηκαν πριν το oroginal release, είναι το “Carin Αt the Liquor Store” (προφανώς για την σύζυγό του Carin Besser) που είναι πολύ περισσότερο ένα κομμάτι με πιάνο, το οποίο μυρίζει πολύ το “Pink Rabbits” του “Trouble Will Find Me”, σαν ένα τυχαίο κομμάτι που έβγαλαν σε ένα διαμέρισμα του LA τζαμαροντας για τρεις ώρες μετά το φαγητό, όταν όλο το κρασί είχε τελειώσει. 

Το βαλς του άλμπουμ, αν μου επιτραπεί ο όρος, είναι το “Dark Side Of the Gym”, το οποίο συντελείται από την ήρεμη κιθάρα λίγο πιο χαμηλά ηχογραφημένη επίτηδες, καθώς στίχοι σαν και αυτους πρέπει να ακούγονται : “I have dreams of anonymous castrati, singing to us from the trees” (*castrati είναι άντρες σοπράνο στην όπερα). 

Το τελευταίο χτύπημα σε αυτόν τον... στενάχωρο δίσκο είναι το σκοτεινό και ήρεμο “Sleep Well Βeast”, που ειναι εκείνο το κομμάτι που θα ήθελες να το ακούς στο αυτοκίνητο σε άδειο δρόμο, καθώς το καπό του αυτοκινήτου τρώει τις λωρίδες στον δρομο και ο ήχος που κάνει όταν τις αποβάλλει από την πίσω μεριά να είναι το μικρό noise που δημιουργείται σε όλο το κομμάτι, σαν παράσιτα χωρίς να το καλύπτει, κάθε άλλο, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα. Μετά από όλη αυτή τη συναισθηματική φόρτιση και ό,τι θα επακολουθήσει, όλα γίνονται οδυνηρά ξεκάθαρα στον πρωταγωνιστή, καθώς οι στόχοι είναι τόσο εύστοχοι, ακόμη μια φορά: “Go back to sleep , let me try, let me figure ot out. How to get us back to the place where we were when we forst went out. I’ll tell you about it sometime, the tine we left."Μια τέτοια περίπτωση μπορεί πολύ εύκολα να οδηγήσει το άτομο στην τρέλα, και αυτή η αποσπασματική εγκεφαλική ικανότητα να είναι ίσως αδύνατη να εξαφανιστεί. Το καλύτερο που μπορεί κάποιος να κάνει είναι να το κρατήσει απλά αδρανές, κλείνοντας : “I’ll still destroy you someday, sleep well beast. You as well beast".

Το άλμπουμ είναι διαθέσιμο από τις 8 Σεπτεμβρίου και κατά την γνώμη μου είναι σαν να σε ενημερώνει για το τι μπορεί να συμβεί στην άρρωστη σχέση σου με τοξικούς ανθρώπους, αν δεν κάνεις κάτι άμεσα για αυτήν . Δεν είναι ένα χαρούμενο άλμπουμ. Θέλει το χρόνο του για να κατανοηθεί ολοκληρωτικά από τον ακροατή, όπως σχεδόν κάθε καινούριο άλμπουμ άλλωστε, σίγουρα όμως το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όσους έχουν περάσει ή περνούν παρόμοιες καταστάσεις. 

** το εξώφυλλο είναι το ξύλινο σπίτι στο οποίο οι The National έχουν ηχογραφήσει όλα τους τα άλμπουμ.


Βαθμολογία: 3,5/5
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 8/9/2017


 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
The Slow Rush
Tame Impala
(27/02/2020)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Quadra
Sepultura
(10/02/2020)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
The End Of The F***ing World 2
Graham Coxon
(17/11/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Αντιλόπη
The Boy
(21/03/2020)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ