To ypogeio.gr

H Συνέντευξη της Debbie Harry

και της Shirley Manson στην

Independent


DEBBIE HARRY και SHIRLEY MANSON: «ΚΑΘΕ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΧΕΙ ΑΠΑΙΣΙΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ»

Οι Blondie και οι Garbage θα κάνουν μαζί περιοδεία το 2021 και οι δύο κυρίες που τραγουδούν στα δύο αυτά συγκροτήματα, είναι φίλες από το 1990. Εδώ μιλούν στην Helen Brown, του Βρετανικού Independent, για το πώς είναι να γερνάς στην ποπ, να έχεις υπάρξει σύμβολο του σεξ αλλά και να έχεις πέσει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης – ενώ διευκρίνισαν ακόμα, γιατί κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει πώς διαχειρίζονται αυτά τα ζητήματα οι γυναίκες. Βρήκα τη συνέντευξη παραπάνω από ενδιαφέρουσα, οπότε αφού τη διάβασα, τη μετέφρασα κιόλας...

Μιχάλης Πούγουνας


 



Το να περπατήσεις στην σκηνή «έχοντας την απόλυτη αποδοχή του ακροατηρίου, πριν καν αγγίξεις το μικρόφωνο» είναι το τέλειο rock’n’roll όνειρο. Αλλά το να ζεις σαν να είσαι μια θρυλική ύπαρξη, δεν είναι κάτι που μπορεί να το χωνέψει εύκολα μια πρωτοπόρος του punk, όπως η Debbie Harry. «Η μάχη για αποδοχή ήταν κάτι που μου ταίριαζε» λέει σήμερα στα 75 της, η τραγουδίστρια των Blondie.

Μου λέει πως της λείπει εκείνη η επικινδυνότητα του βαριεστημένου ή εχθρικού κοινού που αντιμετώπισε στο ξεκίνημα των Blondie, όταν άνοιγαν συναυλίες συγκροτημάτων σαν τους Rush το 1979. Σε κάποια εμφάνιση εκείνης της περιοδείας, το κοινό της έριξε μια βροχή από πλαστικά ραβδάκια που φωσφορίζουν, ενώ κάποιος εκσφενδόνισε ένα μπουκάλι με στόχο το κεφάλι της, αλλά εκείνη κατάφερε να τα αποφύγει όλα καθ’ όλη την διάρκεια του σετ των 13 τραγουδιών. Κάποια στιγμή ο ντράμερ Clem Burke αναποδογύρισε τα τύμπανα του ώστε να καλυφθούν τα μέλη του συγκροτήματος, αφήνοντας την Harry έκθετη και μόνη μπροστά, η οποία καληνύχτισε το ακροατήριο με ένα μεγαλοπρεπές «Αντε γαμήσου Φιλαδέλφεια».

Όταν πήρα τηλέφωνο την Harry στη Νέα Υόρκη για να συζητήσουμε σχετικά με την περιοδεία που θα κάνουν το 2021 οι Blondie με τους Garbage, την ρώτησα αν κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού της θέλει ακόμα να μας σοκάρει. Ακολούθησε μια μεγάλη παύση και μετά έκανε: «Χμμ. Χα! Ναι, φαντάζομαι πως θέλω. Μερικές φορές ονειρεύομαι πως περπατώ στη σκηνή χωρίς ρούχα και αισθάνομαι πολύ άνετα με αυτό».

Αυτή η αποκάλυψη δεν ξαφνιάζει την Shirley Manson των Garbage, η οποία σχολιάζει πως «η Harry κινείται πάνω στην σκηνή διαφορετικά από τις περισσότερες γυναίκες. Έχει ένα μοναδικό τρόπο και δεν την εμποδίζει τίποτα. Ειδικά μια τόσο όμορφη γυναίκα παραμένει πάντα, μακράν, η πιο όμορφη γυναίκα σε οποιοδήποτε δωμάτιο. Οι όμορφες γυναίκες προσπαθούν συνήθως να κάνουν τους γύρω τους να νιώσουν άνετα κρύβοντας την λάμψη που έχουν. Επιλέγουν να μην δείχνουν το χιούμορ και τη διάνοια τους. Προσπαθούν να μην καταλαμβάνουν πολύ χώρο. Όμως η Debbie είναι πολύ αστεία, φαίνεται στριμωγμένη και δεν έχει πλήρη επίγνωση του εαυτού της. Όταν παίζει, υπάρχουν  εκείνες οι εξαιρετικά συναρπαστικές στιγμές του θανάσιμου συνδυασμού του απρόβλεπτου με την ομορφιά».

Η Manson είχε στην διάθεσή της δεκαετίες για να μελετήσει την Harry. Είναι δύο «γλωσσούδες» που ηγούνται αντρικών συγκροτημάτων και πρωτοσυναντήθηκαν το 1990 όταν η Manson έπαιζε πλήκτρα στην πρώτη της μπάντα, τους Goodbye Mr MacKenzie, οι οποίοι άνοιγαν τότε τις εμφανίσεις των  Blondie στην Ευρωπαϊκή τους περιοδεία. Η Harry εντυπωσιάστηκε αμέσως από την «υπέροχη» Manson, αφού οι υπόλοιποι της μπάντας της χόρευαν pogo ενω η «δυναμική και χαρισματική» νεαρή Manson στεκόταν ακίνητη επιθεωρώντας το εκστασιασμένο κοινό.

Η Harry μου είπε πως αναγνώρισε σε εκείνην ένα άτομο με το οποίο μοιράζονται τον ίδιο τρόπο σκέψης. «Βάλε την Shirley σε μια κατάσταση που είναι κάπως επικίνδυνη ή απαράδεκτη και θα βρει την άκρη. Αυτό κάνουμε και οι δυό μας».

Για αρκετά χρόνια είχαν τον ίδιο μάνατζερ, τον Gary Kurfirst, ο οποίος ενθάρρυνε το 1994 την Σκωτσέζα τραγουδίστρια, να σχηματίσει τους Garbage με ένα τσούρμο από τύπους που έμεναν στο Wisconsin.

Η Manson θυμάται πως «δεν εντυπωσιάζομαι εύκολα. Μπορώ να παραμείνω ψύχραιμη με τα περισσότερα άτομα. Αλλά η Debbie τους αφήνει όλους με το στόμα ανοιχτό. Κάποια στιγμή ένα από τα μέλη της μπάντας μου τράκαρε με έναν μεγάλο σκουπιδοτενεκέ που βρισκόταν στον δρόμο του αλλά δεν τον είχε δει, γιατί είχε απορροφηθεί από τον τρόπο που είχε το περπάτημα της  καθώς τον πλησίαζε. Έβαλε τα δυνατά του για να το παίξει κούλ καταφέρνοντας να της πει ένα ‘Γειααα…’ και μετά έπεσε πάνω στον κάδο».



Αν και τόσο η Harry όσο και η Manson μπήκαν σε εξώφυλλα περιοδικών – έλκοντας ένα διαφορετικό και πιο mainstream κοινό από αυτό που τις άκουγε – υπέφεραν και οι δύο ως παιδιά από κάποιου βαθμού σωματική δυσμορφία. Και δυο έχουν δεχθεί τραυματικές σεξουαλικές επιθέσεις.

Η Manson γεννήθηκε στο Εδιμβούργο το 1966, και είναι κόρη ενός καθηγητή πανεπιστημίου, ενώ η μητέρα της τραγουδούσε σε big-bands. Είχε μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία αλλά οι νταήδες του σχολείου την έβαλαν στο μάτι για τα κόκκινα μαλλιά της που αργότερα θα γινόντουσαν το σήμα κατατεθέν της. Οι επιθέσεις που δεχόταν λόγω της εμφάνισής της την έκαναν να αισθάνεται «αποκρουστική» και προσθέτει πως δεν βοήθησε καθόλου η λανθασμένη προσπάθεια της μητέρας της να τονώσει την αυτοπεποίθησή της λέγοντάς της πως «μπορεί να μην είσαι τόσο όμορφη όσο τα άλλα κοριτσάκια αλλά έχεις μια υπέροχη προσωπικότητα». Τις πρώτες μέρες της μουσικής της καριέρας, περνούσε αρκετές ώρες κλαίγοντας με λυγμούς στην τουαλέτα πριν τις φωτογραφίσεις και άρχισε να απολαμβάνει την όψη της στον καθρέφτη από τότε που έλαβε μέρος ως μοντέλο σε μια διαφημιστική καμπάνια του Calvin Klein το 1999.

Γεννημένη στην Φλώριντα το 1945 και υιοθετημένη όταν ήταν μωρό από ένα ζευγάρι που ζούσε στο New Jersey, η νεαρή Harry (η οποία κι αυτή είναι φυσική κοκκινομάλλα) πάλεψε κι αυτή να αποδεχτεί τον εαυτό της. Στην αυτοβιογραφία που εξέδωσε το 2019 με τίτλο “Face It”,  η Harry περιγράφει τα μαθήματα μπαλέτου που έκανε στην παιδική της ηλικία, στα οποία «ένιωθα πάντα πως είχα επίγνωση του παρουσιαστικού μου, επειδή με είχαν πείσει πως ήμουν πολύ παχιά ενώ δεν ήμουν καθόλου. Είχα αθλητικό σώμα, αλλά δεν ήμουν μικροκαμωμένη και ντελικάτη σαν τα μικρά κοριτσάκια που φαίνονταν χαριτωμένα και τέλεια μέσα στα μικρά φουστανάκια του μπαλέτου. Ένοιωθα πως έτσι τροφαντούλα που ήμουν, είχε γαμηθεί όλο το πράγμα».

Η Harry ήταν ένα μοναχικό παιδί με “διαφορετικό μυαλό”. Της άρεσε να το τρυπώνει στο δάσος για να τρομάζει τον εαυτό της και μετά έμπαινε κρυφά στο κατάστημα που πουλούσε κάρβουνο για να μαυρίσει τα καλά της ρούχα. Γράφει στο βιβλίο πως τον πρώτο της επιδειξία τον είδε όταν ήταν οκτώ χρονών. 

«Με έκανε να νιώσω σαν την μύγα που έχει πιαστεί στον ιστό μιας αράχνης» και αυτός ο έφηβος την παρενοχλούσε ακόμα και στο σπίτι της. Αν και σύντομα πήρε τον έλεγχο της σεξουαλικότητάς της, έπεσε θύμα βιασμού στις αρχές της δεκαετίας του ’70.

Επέστρεφε από κάποια συναυλία με τον σύντροφο και συνεργάτη της στο συγκρότημα, Chris Stein, όταν ένας άντρας τους έπιασε ομήρους και απειλώντας τους με ένα μαχαίρι τους οδήγησε στο διαμέρισμά τους. Έδεσε πρώτα τον Stein και ύστερα την Harry πριν να διαλύσει όλο το σπίτι. Στα απομνημονεύματά της γράφει: «Στοίβαξε τις κιθάρες και την φωτογραφική κάμερα του Chris και μετά μου έλυσε τα χέρια και μου είπε να βγάλω το παντελόνι μου. Με γάμησε και μετά μου είπε ‘Πήγαινε να καθαριστείς’ και έφυγε». Η Harry προσθέτει πως «Δεν μπορώ να πω πως φοβήθηκα πολύ. Στην τελική οι κλεμμένες κιθάρες με πλήγωσαν περισσότερο από τον βιασμό».

Το 2016, η Manson αποκάλυψε την πρώτη της σεξουαλική εμπειρία που είχε όταν ήταν 13. «Μου έβαλε δάκτυλο ένα αγόρι» δήλωσε στον Αμερικάνικο τύπο «μετά άρπαξε ένα μαχαίρι και μου είπε πως θα το κάρφωνε στον κόλπο μου. Χέστηκα απ τον φόβο μου. Νομίζω εκεί ήταν που όλα άρχισαν να ξετυλίγονται». Στα 15 της άρχισε να κάνει έρωτα με έναν καθηγητή σε ένα φορτηγάκι μετά τα μαθήματα και τα «χάλασε» μαζί του όταν ανακάλυψε πως ο τύπος έβλεπε ταυτόχρονα κι άλλες ανήλικες.

Αν και θεωρεί πως εκείνες οι επαφές μαζί του έγιναν με την συγκατάθεσή της, παραμένουν μέρος της σφυρηλάτησης της επίγνωσης που αποκτούσε σχετικά με την ισορροπία ισχύος μεταξύ των δύο φύλων.

Είναι ειλικρινής πλέον σχετικά με την σεξουαλική παρενόχληση του παρελθόντος, όσο και με αυτήν που συνεχίζει να ισχύει ακόμα και σήμερα στην μουσική βιομηχανία. Το 2017 ένας «θαυμαστής» της άρπαξε το στήθος σε μια φωτογράφηση μόδας και η Manson σημειώνει: «Αν αυτό μπορεί να συμβεί σε μένα, μια γνωστή πενηντάρα τραγουδίστρια, μέ όλους τους δημοσιογράφους γύρω μου, τότε φανταστείτε τι συμβαίνει στο άγνωστο κορίτσι της διπλανής πόρτας».

Κάποιοι θαυμαστές είναι σκληροί με τον τρόπο που οι καλλιτέχνιδες επέλεξαν να μιλήσουν για αυτό που τους συνέβη. 

Σαν να μην ήταν αρκετά φρικτός ο βιασμός της Harry, την επέκριναν πέρυσι στο διαδίκτυο πως «υποβάθμισε» στο βιβλίο της τις επιπτώσεις αυτής της επίθεσης που δέχτηκε.

Σήμερα η Manson είναι θυμωμένη με εκείνους που κρίνουν την Harry «για το πώς επεξεργάστηκε αυτό που της συνέβη. Ήταν άλλες εποχές. Όταν εγώ έγινα τραγουδίστρια είχε γίνει απόλυτα ξεκάθαρο, κοινωνικά, πως καμία γυναίκα δεν ‘πήγαινε γυρεύοντας’. Η Debbie μεγάλωσε σε μια εποχή που οι γυναίκες κατηγορούνταν για οτιδήποτε τους συνέβαινε αν αυτό είχε να κάνει με το σεξ. Εγώ ήρθα από διαφορετικό περιβάλλον. Αλλά και σε μένα συνέβαιναν απαίσια πράγματα. Κάθε γυναίκα έχει απαίσιες εμπειρίες. Αυτό δεν καταλαβαίνουν οι άντρες. Όλες οι γυναίκες έχουν τρομοκρατηθεί κάποια στιγμή στην ζωή τους. Ακόμα και όταν είναι μέρα νιώθεις ευάλωτη μερικές φορές όταν περπατάς στον δρόμο. Οι περισσότεροι άντρες δεν μπορούν να το συνειδητοποιήσουν αυτό».

Τόσο η Manson όσο και η Harry δημιούργησαν αυτούς τους χαρακτήρες στην σκηνή για να προστατευθούν. Η Harry μου λέει πως η υιοθεσία, της επέτρεψε να δει την ταυτότητά της ως κάτι ευμετάβλητο.

«Μου έδωσε την άδεια να κοιτάξω γύρω μου και να δω διαφορετικά κορίτσια με διαφορετικές προσωπικότητες και να σκεφτώ ‘Θέλω να γίνω σαν εκείνην ή την άλλην...’ Δεν είχα βάλει στον εαυτό μου περιορισμούς όπως τα άλλα κορίτσια κι αυτό ήταν πολυτέλεια».

Μου λέει πως είδε πέρσι ένα ντοκιμαντέρ για τον David Bowie και την εντυπωσίασε η ομοιότητα που είχε η προσέγγισή του με την δική της ,όσον αφορά στην σκηνική παρουσία. 

«Είπαν πως ήταν χαμαιλέοντας. Το πρώτο του άλμπουμ δεν τα πήγε καλά και κανείς δεν τον κατάλαβε. Έτσι δημιούργησε χαρακτήρες και έγινε διάσημος. Αυτό έκανα κι εγώ. Ένοιωσα πολύ πιο άνετα προσποιούμενη διαφορετικούς χαρακτήρες. Είχα οπωσδήποτε μια υποκριτικού τύπου προσέγγιση του όλου ζητήματος».

Ο χαρακτήρας που δημιούργησε για να σταθεί στο μικρόφωνο των Blondie ήταν εμπνευσμένος από την Marilyn Monroe (την οποία γούσταρε να ονειρεύεται πως ήταν η βιολογική της μητέρα).

Στο βιβλίο της γράφει πως έπαιζε «τον χαρακτήρα της παροιμιώδους χαζής ξανθιάς με  φωνή μικρού κοριτσιού αλλά με το σώμα ενός μεγάλου κοριτσιού… μια γυναίκα που παίζει με την ιδέα που έχουν οι άντρες για μια φουσκωτή κούκλα που έχει όμως μια σκοτεινή, προκλητική και επιθετική πλευρά.Υποκρινόμουν αλλά ταυτόχρονα το έκανα εντελώς  σοβαρά».

Έχοντας περάσει ένα σύντομο χρονικό διάστημα ως κουνελάκι του Playboy, η Harry ήξερε πώς να παραστήσει ένα θηλυκό κινούμενο σχέδιο και να εξισορροπήσει την δυναμική της σεξουαλικότητάς της. Μου λέει πως «είχε πάντα μια δυναμική, αρρενωπή πλευρά» και απολάμβανε να συμπεριλαμβάνει στα τραγούδια της αυτή την αρσενική άποψη των πραγμάτων.

Σε επιτυχίες όπως το “Picture This” του 1978, η Harry τραγουδούσε πως η καλύτερη ώρα της μέρας ήταν να κοιτάζει τον εραστή της στο ντους. Ήταν εντυπωσιακοί στίχοι που ακόμα έχουν ένα προκλητικό φορτίο.

«Σοβαρά μιλάς; Ισχύει ακόμα και σήμερα αυτό;» σχολιάζει γελώντας. 

Όταν την ρωτάω αν οι άντρες που παίζουν στους Blondie την υποστήριξαν σε στίχους σαν αυτούς, γελάει ξανά αλλά πιο παγωμένα.

«Στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν λογικοί. Κατάλαβαν πως τα πράγματα άλλαζαν. Υπέροχες γυναίκες όπως η Gloria Steinem βρίσκονταν στην αντεπίθεση και εγώ περιτριγυριζόμουν από πολλές δυναμικές γυναίκες που ένιωθαν το ίδιο με εμένα. Αλλά μην λέμε και μαλακίες τώρα... Δεν βρισκόμουν εκεί για να πρωτοστατήσω για τα γυναικεία δικαιώματα. Εγώ πρωτοστατούσα για τα δικά μου δικαιώματα. Προσπαθούσα να κερδίσω τον σεβασμό ως άτομο και να κάνω δικό μου ότι έλεγε το μυαλό μου πως ήταν στην διάθεσή μου».

Αυτή η απόλαυση της Harry να κοντράρεται, είναι εν μέρη αυτό που οδήγησε τους Blondie στις αλλαγές μουσικού ύφους από το punk στην disco (απομακρύνοντας έτσι τους punk οπαδούς τους) και μετά ξανά στο rock (που τους έκανε να χάσουν μερικούς από τους disco ακόλουθους τους). 

Επέζησε τόσο της διάλυσης των Blondie το 1982, όσο και της εξάρτησης από την ηρωίνη αλλά και της διάλυσης της σχέσης της με τον Stein, που έγινε μετά την σχεδόν μοιραία μάχη του με ένα αυτοάνοσο στις αρχές της δεκαετίας των 80s. 

Οι Blondie επανασυνδέθηκαν το 1997 και κατέλαβαν την πρώτη θέση στο Βρετανικό τσαρτ με το “Maria”, 20 ακριβώς χρόνια από τότε που το “Heart of Glass” κατέλαβε την ίδια θέση.

Όταν την ρωτάω ποιο είναι το μυστικό μιας μακρόχρονης καριέρας, προτείνει: «Μια συγκεκριμένη επιμονή ίσως;». Εκείνη την πιστώνει στον θετό της πατέρα που την δίδαξε να διακρίνει «την σχέση μεταξύ τέχνης και εμπορίου» από μικρή ηλικία και «με έκανε να δω το συγκρότημα σαν μια επιχείρηση – κι όταν το πράγμα δεν πάει, να είμαι αντικειμενική και να σκεφτώ ποια είναι η αιτία. Έμαθα πολύ νωρίς να μην δίνω μεγάλη σημασία στον τύπο, γιατί οι δημοσιογράφοι προσπαθούν απλά να γράψουν μια ενδιαφέρουσα ιστορία και όλα αυτά δεν τα παίρνω στα σοβαρά, γιατί αυτά που γράφουν έχουν περισσότερο να κάνουν με αυτούς παρά με εμένα. Αλλά απ την άλλη, πάντα μου άρεσε η ειλικρινής κριτική. Πρέπει να την λάβεις υπόψη σου. Μετά, χρειάζεται να ικανοποιήσεις και τον εαυτό σου».

Αλλά η Harry παραδέχεται ακόμα πως «η ηλικία στο επάγγελμά μου είναι ένα πρόβλημα. Είναι μια λέξη με τέσσερα γράμματα. Αν και ευχαριστιέμαι αυτό που κάνω όσο ποτέ άλλοτε, και είμαι και καλύτερη στην δουλειά μου, οι άνθρωποι με βλέπουν με κάποιο φόβο. Τους υπενθυμίζω πως είμαστε θνητοί. Αν και ο θάνατος είναι κάτι αναπόφευκτο που φοβίζει κι εμένα». 



Η Manson λέει πως τα «κότσια» τους είναι που κάνουν τους Garbage να συνεχίζουν. «Βοηθά το οτι κανείς μας δεν κατάγεται από μοδάτες πόλεις. Κανείς μας δεν είναι κουλ κι έτσι οι Garbage δεν ήταν ποτέ κομμάτι κάποιας συγκεκριμένης σκηνής. Ήμασταν πάντα στην απέξω. Μπάσταρδο rock, pop πάνκηδες… Δεν είμαστε καν Σκωτσέζοι ή Αμερικάνοι. Όταν ο τύπος στραφηκε εναντίον μας, τα πράγματα έγιναν πολύ δύσκολα αλλά ήμασταν προσεκτικοί με τα λεφτά της μπάντας, οπότε είχαμε πάντα ένα ποσό για να ηχογραφούμε είτε ήμασταν σε κάποια εταιρία, είτε όχι».

Είναι ειλικρινής σχετικά με τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα σε εκείνην και τα άλλα μέλη του συγκροτήματος. «Θεωρώ πως το να παραμένεις ο ίδιος, είναι κουραστικό αλλά οι υπόλοιποι στην μπάντα ενδιαφέρονται λιγότερο να εξερευνήσουν. Συνεργάζομαι καλά όμως όταν βρίσκομαι σε μια ομάδα και βοηθά πολύ το οτι είμαι επικοινωνιακή».

Είναι και τα υπόλοιπα μέλη εξίσου καλά όσον αφορά αυτή την επικοινωνία;

Βάζει τα γέλια. «Ουδέν σχόλιον». Σε αντίθεση με εκείνους, η Manson έπρεπε να παλέψει με την ιδέα ενός «πρώην συμβόλου του σεξ, που γερνά».

Μου λέει πως «στις γυναίκες γίνεται πλύση εγκεφάλου από την παιδική τους ηλικία για να πιστέψουν πως τα καλύτερά τους χρόνια είναι εκείνα που είναι επιθυμητές και σέξυ. Όταν έγινα 30 θυμάμαι πως πίστευα κάτι περίεργες μαλακίες».

Ένιωθε πως θα έπρεπε να μην βάφεται τόσο έντονα, να σκεπάζει περισσότερο το σώμα της και να σταματήσει να φορά «ρούχα που δεν την κολακεύουν». Αλλά τότε «άρχισα να βλέπω την Vivienne Westwood να φορά κάτι διάφανα φορέματα και σκέφτηκα πως αυτό είναι ‘και γαμώ’. Ούτε η Dolly Parton ενέδωσε στο να συμμορφωθεί με το πως ο κόσμος της έλεγε να παρουσιάζει τον εαυτό της. Αυτά μου έδωσαν την αφορμή να είμαι ο εαυτός μου παρόλο που η κοινή κουλτούρα ήθελε να με συρρικνώσει».

Αυτή η έμπνευση ήταν που βοήθησε την Manson στην δεκαετία των 30 της.

«Όμως», συνεχίζει, «το 2006 πατούσα τα 40 μου και εκεί σκέφτηκα πως όλα τελείωσαν για μένα. Είπα σε κόσμο πως τώρα πλέον την είχα γαμήσει. Όσες γυναίκες μουσικούς τις έβλεπαν σαν σεξουαλικά αντικείμενα από κάποιο σημείο και μετά, δεν είχαν καμιά ελπίδα».

Ένιωσε τα πάντα να καταρρέουν όταν πέθανε η μητέρα της. «Ήταν το σύστημα υποστήριξης μου. Είχε μεγαλώσει σε ορφανοτροφείο μέχρι τα πέντε της και αυτό την έκανε να καταλαβαίνει πολύ εύκολα τους ανθρώπους οπότε με εκπαίδευσε, με έναν αστείο τρόπο, να συρρικνώνω την επιθυμία των ανθρώπων εκείνων που θέλουν να με μειώσουν. Με έμαθε να προσπαθώ να κάνω δικό μου ότι με γοήτευε. Το οτι την έχασα με έκανε να συνεχίσω να ζω με τους δικούς μου όρους κι αυτό ήταν το τελευταίο κόσμημα που μου άφησε όταν έφυγε από την Γη: οδήγησε την μικροσκοπική μηχανή που έχω μέσα μου, και που με βοηθά να κάνω αυτό που αγαπώ».

Κι αυτό που η Manson λάτρευε πάντα να κάνει, είναι το να χρησιμοποιεί την μουσική της για να δημοσιοποιεί αλήθειες που δεν βολεύουν κανέναν. «Μου είναι αδιάφορο να εξετάσω την επιφάνεια, γιατί είναι κάτι που αντιμετωπίζω όλη την μέρα. Θέλω να ανακαλύψω αυτό που κρύβουν οι άνθρωποι και να βρω τι είναι αυτό που τους φοβίζει».

Γνωρίζει όμως πως «η αλήθεια κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν άβολα και αυτό κάνει τα πράγματα δύσκολα για κάποιον σαν εμένα που θέλω να επικοινωνώ. Ίσως με τα ψέματα να επικοινωνείς πιο εύκολα με τους ανθρώπους. Κοιτάξτε τον Donald Trump. Έχει επιτύχει απόλυτη επικοινωνία με εκατομμύρια Αμερικάνους λέγοντας ψέματα και αυτό θα πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψην. Δεν έχει πλάκα να ζεις σε μια δικτατορία».

Αν και η Manson έχει απογοητευτεί από τον κοινωνικό διαχωρισμό τόσο στην Αμερική (όπου ζει με τον δεύτερο σύζυγό της) όσο και στην πατρίδα της την Σκωτία, νιώθει «τυχερή που ζει σε μια περίοδο κατά την οποία καταρρίψαμε τις δυαδικές ιδέες περί φύλου, το οποίο δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά καλό για όλους στην Γη. Μου αρέσει ο τρόπος με τον οποίο αλλάζει η ορολογία. Χρειάζεται η υπευθυνότητα όλων, ώστε να αλλάξουν τα στερεότυπα με τα οποία μας δίδαξαν και να μπορούν να ταιριάζουν σε όλους. Έτσι κι αλλιώς όσο μεγαλώνουμε, απαλλασσόμαστε από αυτά αλλά τώρα πια οι νεότεροι έχουν την άδεια να είναι ο πραγματικός τους εαυτός πολύ νωρίτερα».

Τόσο η Manson όσο και η Harry περνούν την πανδημία διαβάζοντας βιβλία, επιλέγοντας εκείνα που αναλύουν τις πολιτισμικές αλλαγές του 21ου αιώνα, για τον οποίο η Harry τραγούδησε κάποτε «τα πράγματα θα γίνουν πολύ καλύτερα για ένα κορίτσι σαν εμένα»

Η Harry διάβασε το βιβλίο του Brian Stelter (σ.μ. πολιτικός σχολιαστής του CNN) με τίτλο «Hoax: Donald Trump, Fox News, and the Dangerous Distortion of Truth» ("Hoax: Donald Trump, Fox News, και η επικίνδυνη παραμόρφωση της αλήθειας"), το οποίο εξετάζει τον ρόλο που έπαιξε το φιλικό προς τον Trump τηλεοπτικό κανάλι Fox News, σχετικά με την παραπληροφόρηση του κοινού όσον αφορά στον κορονοϊό.

Η Manson ένιωσε να την αγγίζει βαθύτατα το βιβλίο του Reni Eddo-Lodge «Why I’m No Longer Talking to White People About Race» ("Γιατί δεν μιλώ πια στους λευκούς για φυλές").

Αλλά η Harry βαρέθηκε να είναι σε lockdown και να ζεί σε «αποστειρωμένο περιβάλλον. Έγινα πιο προσεκτική και απολαμβάνω τις πανέμορφες μάσκες που μου έχουν στείλει. Έχω κάποιες που γράφουν: “Ελπίδα”, “Γιατί” και “Σταματήστε να γαμάτε τον Πλανήτη” καθώς και μία που μοιάζει με παραμορφωμένη εκδοχή των βαμμένων χειλιών μου, παρμένη από ένα καρέ κάποιου βίντεο. Είναι και ωραία αλλά και φοβιστικά. Όμως μου λείπει η ποικιλία και η πολυκοσμία. Ελπίζω η κατάσταση να αλλάξει σύντομα ώστε να ξεκινήσουμε την περιοδεία. Είμαι τόσο ενθουσιασμένη που θα βρεθώ και πάλι εκεί έξω»

Θα το κάνει γυμνή; 
«Δεν είμαι σίγουρη πως όντος θα το κάνω» λέει, «θα είχε πλάκα όμως».

Η Βρετανική περιοδεία των Blondie με τίτλο “Against the Odds” και με επίσημους προσκεκλημένους τους Garbage είναι προγραμματισμένη για τον Νοέμβριο του 2021.
 


* H συνέντευξη πρωτοδημοσιεύτηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2020. H πρωτότυπη εκδοχή της βρίσκεται στον ακόλουθο σύνδεσμο:
https://www.independent.co.uk/arts-entertainment/music/features/debbie-harry-shirley-manson-interview-tour-2021-b1767906.html



 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Ακούστε Το Νέο
Kομμάτι των Melvins
(25/01/2021)
ypogeio.gr
Η πρώτη Space Bubble Συναυλία
από τους Flaming Lips
Είναι Γεγονός
(25/01/2021)
ypogeio.gr
Ο King Krule
Διασκευάζει
Το Imagine
(25/01/2021)
ypogeio.gr
Νέο Single από τον
Serafim Tsotsonis:
Momentum
(26/01/2021)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ