Album Stories (44)

Second Contribution

Shawn Phillips


 

Υπάρχουν τραγούδια που σε αρπάζουν από το γιακά και δε σε αφήνουν, σε παρασέρνουν στον δικό τους κόσμο από το πρώτο riff από την πρώτη νότα, όπως το "Rockin' In The Free World" του Neil Young, το "Adam Raised a Cain" του Βruce, τα τραγούδια των Led Zeppelin και οι εκρήξεις των τραγουδιών της πανκ και όλα εκείνα που η δυναμική τους ορίζεται από κάποια πομπώδη μελωδική ή ρυθμική δήλωση η οποία διαπερνά αβίαστα τα όρια της συνειδητής μας αντίληψης.

Aυτά συνήθως θεωρούνται ύμνοι , ύμνοι του είδους τους. Είναι και εκείνα που γίνονται στιγμιαίες επιτυχίες , που η απήχηση τους στις μάζες βασίζεται στο γεγονός ότι μοιάζουν να είναι βγαλμένα από τα ανθρώπινα πρωτόγονα ένστικτα του συλλογικού ασυνειδήτου , όπως το "We Will Rock You" των Queen ή το riff του Eric Clapton στο "Layla", Ήταν όλα εκείνα τα κομμάτια και οι μουσικές που μας μεγάλωσαν...

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά του νομίσματος, η μουσική που μπορεί να μη μας μεγάλωσε αλλά μας ωρίμασε. Εκείνα τα τραγούδια που η φύση τους δεν έχει το θράσος ενός εκρηκτικού riff ή το μοτίβο ενός χορευτικού ρυθμού για να σε κερδίσουν αλλά είναι χαμηλών τόνων, σαν ντροπαλοί άνθρωποι που πρέπει εσυ να τους προσεγγίσεις για να σου αποκαλυφθεί ο θησαυρός που κρύβουν μέσα τους. Έτσι και με κάποια τραγούδια, δυστυχώς, χρειάζεται να τα αναζητήσεις εκεί που οι περισσότεροι δεν κοιτούν, εκεί που διαγράφονται οι σκιές από τα φώτα της mainstream σκηνής και των συμβατικών ερτζιανών...

Όταν τα βρεις φρόντισε να τους αποδώσεις δικαιοσύνη φτιάχνοντας ένα περιβάλλον μέσα από το οποίο θα αναδειχθεί στο έπακρο η μαγεία τους. Είναι πολύ σημαντικό να φτιάχνουμε το σκηνικό για να ακούσουμε κάποιες μουσικές... να τους δίνουμε την ευκαιρία να μας κερδίσουν. Όπως όταν επιλέγεις μια ταινία πρεπει να σκεφτείς πολύ καλά τι διάθεση έχεις, με ποιους βρίσκεσαι και τι θέλεις, έτσι περίπου πρέπει να λειτουργείς κ με την μουσική ορισμένες φορές...

Δημιουργώντας τις κατάλληλες συνθήκες που αρμόζουν στην εκάστοτε ακρόαση αποδίδεται δικαιοσύνη στο κομμάτι. Και τσιφτετέλι να είναι, η δικαιοσύνη του είναι να ακουστεί σε τσακίρ κέφι, αλλιώς δε θα σου πει τίποτα...

Ελπίζω να σου πει ο καλλιτέχνης από τον οποίο εμπνεύστηκα την ανάρτηση. Και για τον οποίο θέλω να ακουστεί στο κατάλληλο setting, δηλαδή μοναξιά, ησυχία, γαλήνη και χωρίς παρεμβολές... Ένας από τους πιο αισθαντικούς , καλύτερους και σημαντικότερους καλλιτέχνες της Αμερικάνικης φολκ-ροκ σκηνής των 60s και 70s, Το γεγονός ότι είναι ταυτόχρονα και ένας εξαιρετικός τραγουδοποιός αλλά και βιρτουόζος των οργάνων τον έκανε να ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους singer-songwriters. Η μουσική του, είχε στοιχεία από φολκ, ροκ, τζαζ μέχρι και κλασική μουσική. Αρνούνταν εμφατικά να βάλει τη μουσική του σε κάποιο μουσικό είδος και να οικειοποιηθεί κάποια ταμπέλα ενός μουσικού ρεύματος και αυτό ενώ ταυτόχρονα του στοίχισε την φήμη και την επιτυχία που άξιζε στο απεριόριστο ταλέντο του , η άρνηση να συμβιβαστεί του χάρισε ένα πολύ ισχυρό cult following από μερίδα κόσμου που τον ανακάλυψε....
 


 

Είναι ο Shawn Phillips! Γεννημένος το 1943 στο Τέξας των ΗΠΑ, γόνος του best seller συγγραφέα Philip Atlee. Ο οποίος ταξίδευε καθόλη την διάρκεια της ζωής του, προς τέρψιν της έμπνευσης και στην αναζήτηση αυτής γύρισε κυριολεκτικά όλο τον κόσμο. Το γεγονός αυτό είχε μεγάλη επίδραση στον πιτσιρικά τότε Shawn, καθώς ταυτόχρονα με την μουσική του ανατροφή και εκπαίδευση μετατράπηκε σε έναν συλλέκτη μουσικών επιρροών και ακουσμάτων από κάθε άκρη του πλανήτη, κάτι που τον όρισε στην μετέπειτα καριέρα του.

Έχει το ψευδώνυμο ''το καλύτερα κρυμμένο μυστικό της Αμερικάνικης μουσικής βιομηχανίας'', το οποίο φυσικά του αποδόθηκε λόγω της άρνησης του να μετατραπεί σε εμπορικό προϊόν και πιόνι της εκάστοτε δισκογραφικής. Ο ίδιος όταν ρωτήθηκε κάποτε για το παρατσούκλι αυτό είχε σχολιάσει:

«Δε με ενδιαφέρει τόσο η φήμη και η δόξα, όμως θα ήθελα τα λεφτά που τα συνοδεύουν. Υποθέτω αυτά πάνε μαζί. Η ''μυστικότητα'' μου (αναφερόμενος στο παρατσούκλι) έχει να κάνει με το ότι καμιά δισκογραφική δεν νοιάστηκε να προσλάβει για μένα κάποιον μάνατζερ ή διεθνή PR ως μέρος αυτή της παραγωγής μουσικών ειδώλων. Διότι επίσης, αν χρησιμοποιείς (στη μουσική σου) λέξεις όπως η ''ξενοφοβία''  ή όποια άλλη που η μάζα θα χρειαστεί να ψάξει σε λεξικό, οι δισκογραφικές απομακρύνονται από οποιαδήποτε ένδειξη ευφυίας στην δημοφιλή μουσική».
 


 

Ένας μυστήριος, και πράγματι ιδιοφυής τύπος με πολύ -πολύ- μακριά χαίτη, ένας βιρτουόζος ποιητής, με την μελαγχολική φωνή και τις αριστουργηματικές ενορχηστρώσεις που οδηγούν σχεδόν κάθε τραγούδι στην μουσική του παλέτα σε κινηματογραφικές, πομπώδεις κορυφώσεις. Τέτοιες βρίσκουμε πολλές, στον πιο ''γνωστό'' ίσως δίσκο του, εκείνον που λειτουργεί σαν τον ιδανικότερο προπομπό που θα σας οδηγήσει στο μοναχικό μονοπάτι ενός ατόφιου , ασυμβίβαστου καλλιτέχνη που όσοι τον γνώρισαν ως ακροατές -μπορεί να μην είναι τόσοι πολλοί- τον αγάπησαν και δέθηκαν μαζί του.

Είναι ο δίσκος "Second Contribution" του 1970. Χρόνια μετά το ντεμπούτο του. Όμως, με αυτό τον δίσκο τον ανακάλυψαν δημοσιογραφικές πηγές όπως οι ΝΥ Times που εντυπωσιάστηκαν με την ικανότητα του να δαμάζει μαεστρικά οποιοδήποτε έγχορδο έπιανε στα χέρια του, με το εύρος της φωνής του, τους άλλοτε αινιγματικούς και άλλοτε ποιητικούς στίχους του και τέλος με το γεγονός πως πριν από πολλούς πιο διάσημους τα επόμενα χρόνια, ο Phillips ήταν από τους πρώτους που έπαιζε σε συναυλίες διπλή κιθάρα με 12 και 6 χορδές, η οποία έγινε γνωστή αργότερα από μπάντες της progressive, metal & rock σκηνής. (βλ. Jimmy Page)

Ο δίσκος είναι ένα ταξίδι (κλισέ αλλά εδώ ισχύει), μια περιπλάνηση χρωματισμένη από ποικίλα μουσικά στυλ, από folk, rock μέχρι jazz επιρροές. Είναι πολύ δύσκολο να τον βάλεις υπό κάποια κατηγορία, θα τον αδικήσει. Τα τέσσερα πρώτα κομμάτια όσο και αν πηδούν από το ένα ύφος στο άλλο σαν ρόλερ κόστερ που περνάει από διάφορες μουσικές γειτονιές, δένουν ομοιόμορφα, σε μια ακολουθία που θυμίζει τον Λοχαγό των Σκαθαριών... Σχηματίζουν μια αδιάσπαστη σουίτα σχεδόν δεκαπέντε λεπτών που χτίστηκε ως ένα μακρύ κρεσέντο.

Το πρώτο κομμάτι, το καλωσόρισμα είναι και το γνωστό έχει τον τίτλο ''She Was Waiting for Her Mother at the Station in Torino and You Know I Love You Baby but It's Getting Too Heavy to Laugh'', αλήθεια, έτσι γράφεται στον δίσκο. Είναι γνωστό -για ευνόητους λόγους – ως σκέτο ''Woman'', με μια κορύφωση που σε αφήνει με τη διάθεση να το ακούσεις τρεις-τέσσερις φορές πριν συνεχίσει στα επόμενα! Και στη συνέχεια όμως δεν υποχωρεί καθόλου, με τα την πρώτη επική τετράδα κομματιών. Δεν απογοητεύει, κορυφώνεται στην πιο αισθαντική στιγμή του, με το κομμάτι που ανοίγει τη δεύτερη πλευρά του δίσκου, την φολκ μπαλάντα "The Ballad Of Casey Deiss" γραμμένη για τον χαμό ενός φίλου του Shawn, η ενορχήστρωση του τραγουδιού και η στοιχειωτική μελωδία του δύσκολα σε αφήνουν ασυγκίνητο...
 


 

Όλη η δεύτερη πλευρά είναι μια ατόφια ημι-ακουστική εμπειρία συνοδευμένη με την βαρύτονη και ιδιαίτερη φωνή του Phillips ο οποίος μας ροκάρει σε ελαφρώς groovy ρυθμούς με το "Song For Sagittarians", και μια σειρά από κομψοτεχνήματα γεμάτα χρωματισμούς και καθόλου μα καθόλου μονοτονία, πριν μας αποχαιρετήσει με τον καλύτερο τρόπο και το πανέμορφα ιδιαίτερο "Steel Eyes", που ολοκληρώνει ιδανικά μια από τις εγγυημένα καλύτερες εμπειρίες δίσκου που θα έχετε βιώσει...




ΤΟ ΥΠΕΡΟΧΟ CASEY DEISS



 

 

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΡΩΤΑ, Η ΜΙΚΡΗ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ''ΣΟΥΙΤΑ''
 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Album Stories (47)
Μόνον Άντρες
Γιώργος Μαρίνος
(25/07/2019)
ypogeio.gr
Album Stories (46)
The Ideal Crash
dEUS
(13/05/2019)
ypogeio.gr
Album Stories (19)
The Earth Is Not A Cold Dead Place
Explosions In The Sky
(06/10/2017)
ypogeio.gr
The Song Diaries (48)
I Wanna Get Lost With You
Stereophonics
(21/07/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ