To ypogeio.gr

The Song Diaries (22)

O Λεβέντης

Μίκης Θεοδωράκης

Σήμερα διάβασα, είδα και άκουσα ελεεινά και εμετικά πράγματα σχετικά με την 43η επέτειο του Πολυτεχνείου. Δεν χρειαζόταν, δεν χρειάζεται, δεν είναι πάντα απαραίτητο να μιλάμε και να έχουμε άποψη για όλα. Μερικές φορές και κάπου-κάπου, καλό να είναι να το βουλώνουμε... 

Κύριε, εσύ που ανιστόρητα πιστεύεις πως ό,τι έγινε στο Πολυτεχνείο είναι μία κατασκευασμένη αριστερή, ή κομμουνιστική, ή αναρχική ψεύτικη φούσκα, μην το λες, κράτα το για σένα - μεταλαμπάδευσε απλά τις ρηξικέλευθες απόψεις σου στους ανθρώπους που αγαπάς (και το κρίμα στο λαιμό σου, η θηλειά στο δικό τους). Αν πιστεύεις πως δεν υπήρχαν νεκροί, it's ok, απλά σκάσε και ζήσε αυτήν την ωραία ιστορία που υποστηρίζεις για πάρτη σου, διότι όντως είναι μια ωραία ιστορία, θα ήταν υπέροχο να ήταν απλώς ένα ψέμα πως 24 άνθρωποι πέθαναν εκείνη τη μέρα. Μα την Παναγία, σε ζηλέυω, μακάρι να πίστευα κι εγώ πως δεν χάθηκε κανείς, θα είχα πάνω μου να κουβαλάω λίγο λιγότερο ιστορικό βάρος. Να μην στα πολυλογώ, "Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι", όπως είχε πει και ο Ιησούς... Κύριε, αν απ'την άλλη πιστεύεις πως "τα 'θελαν και τα παθαν", με γεια σου με χαρά σου, μπράβο σου, έχεις κάθε δικαίωμα να είσαι παρτάκιας μαλάκας, άθλιος βολεψάκιας και εντελώς αξιολύπητο ον. Ναι, προφανώς έχεις κάθε δικαίωμα, απλά, σε παρακαλώ, βούλωσέ το, όπως σου είπα και στην αρχή δεν είναι πάντα ανάγκη να μιλάμε. 

Μετά, κύριε, είναι πιθανόν να πιστεύεις πως και 12 χρόνια μετά, στις 17 Νοεμβρίου 1985, δικαίως δολοφονήθηκε ο Καλτεζάς, κρατούσε μολότοφ κι έπρεπε να πεθάνει στα 15 του χρόνια... Το ίδιο και ο συνομήλικός του Αλέξης Γρηγορόπουλος στις 6 Δεκεμβρίου 2008. Κι αυτός έπρεπε να πεθάνει, ήταν προκλητικός και "τι στο καλό έκανε ένα 15χρονο παιδί τέτοια ώρα στα Εξάρχεια; Πού ήταν οι γονείς του;" - προφανώς κι έπρεπε να πεθάνει, τι φταίει ο Κορκονέας; Τη δουλειά του έκανε. 'Οπως και ο Μελίστας το '85. Κάνε κι εσύ τη δουλειά σου λοιπόν, κύριε, αλλά απλά μη μιλάς. Σώπασε. Κατάλαβε επιτέλους πως καταθέτεις -στην καλύτερη- αφελείς ασυναρτησίες και -στη χειρότερη- στοχευμένες, επικίνδυνες και δηλητηριώδεις θεωρίες που ενδεχομένως οδηγούν σε νέες θηριωδίες.  

Κύριε, ο λόγος που σου γράφω είναι πως κάθε χρόνο βλέπω όλο και περισσότερους σαν κι εσένα, ανθρώπους που λένε και πιστεύουν αυτούς τους εμετούς. Τους ξερνάνε στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στις εφημερίδες και στο facebook. Σε παρακαλώ, σκάσε, σκάστε όλοι. Λίγη σιωπή και περισυλλογή δεν έβλαψε ποτέ κανέναν...

 

 

Όταν άκουσα για πρώτη φορά αυτό το τραγούδι, το Νοέμβριο του 1983 ή του 1984, όταν δηλαδή πήγαινα Β' ή Γ' Δημοτικού, έβαλα τα κλάματα. Στο αμφιθέατρο του σχολείου, στη σχολική γιορτή για την (10η ή 11η) επέτειο του Πολυτεχνείου. Για κάποιο λόγο (που τώρα πια είμαι σε θέση να γνωρίζω), έκρυψα με μεγάλη μαεστρία και αξιοζήλευτη ψυχραιμία τη θλίψη και τον παιδικό μου θρήνο, αποφεύγοντας έτσι το ρεζίλι και την καζούρα των συμμαθητών μου. Η πιθανή αιτία που ένα παιδί ξεσπάει σε κλάματα ακούγοντας αυτό το κομμάτι είναι μία μεγάλη και ενδεχομένως ψυχαναλυτική συζήτηση, η οποία όμως θα μπορούσε κάλλιστα να ξεκινήσει από την λέξη Τέχνη, διότι αυτό ακριβώς είναι το συγκεκριμένο κομμάτι: (Ατόφια) Τέχνη. Ο συνδυασμός μελωδίας και ήχων, στίχων (λέξεων) και φωνής σε οδηγούν σε μία συγκεκριμένη ψυχική κατάσταση, η οποία είναι τόσο κοντινή με του δημιουργού την ώρα της δημιουργίας, έρχεσαι τόσο κοντά του, που είναι σαν να ζεις όσα έζησε την ώρα που δημιουργούσε. Και, φυσικά, νιώθεις και επικοινωνείς στο 100%, όσα ήθελε αυτός (ο δημιουργός) να επικοινωνήσει. Ακόμα κι αν είσαι ένα 7χρονο ή 8χρονο παιδί, που την ελάχιστη ιδέα έχεις για το τι ακριβώς συνέβη στο Πολυτεχνείο την 17η Νοεμβρίου του 1973. Τον Λεβέντη τον βρίσκεις στον δίσκο του Μίκη Θεοδωράκη, Τα Τραγούδια Του Αγώνα, ο οποίος κυκλοφόρησε το 1971. Η μουσική είναι προφανώς δική του, οι (ανείπωτοι) στίχοι του Νότη Περιγιάλη και στο τραγούδι η Μαρία Δημητριάδη.

 

Στίχοι:
Σαν τον αητό φτερούγαγε στη στράτα
Τον καμαρώνει η γειτονιά στα παραθύρια
με χαμηλά, τα μαύρα του τα μάτια
λεβέντης εροβόλαγε.

Στα μάτια του ένα σύννεφο
μες στην καρδιά του σίδερο
Κυλάει το αίμα, σκέπασε τον ήλιο
κι ο χάρος εροβόλαγε.

Σφαλούν τα μάτια κι οι καρδιές
σφαλούν τα παραθύρια
Μετά χιμάει ο χάροντας καβάλα
κι εκείνος χαμογέλαγε.

Ποιος κατεβαίνει σήμερα στον Άδη
ποιόν κουβεντιάζει η γειτονιά κι ανανταριάζει
γιατί βουβά είναι τα βουνά κι οι κάμποι
λεβέντης εροβόλαγε.

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
The Song Diaries (96)
Going the Distance
Menahan Street Band
(25/02/2020)
ypogeio.gr
The Song Diaries (95)
Pennyroyal Tea
Nirvana
(20/02/2020)
ypogeio.gr
The Song Diaries (19)
Home
Electric Litany
(27/10/2016)
ypogeio.gr
Album Stories (49)
Τραπεζάκια Έξω
Διονύσης Σαββόπουλος
(02/12/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ