To ypogeio.gr

The Song Diaries (8)

Fuck You (An Ode To No One)

The Smashing Pumpkins

Wrath
1 Μαρτίου 2016

Καλό μήνα με νεύρα. Ξέρεις, οι μέρες που όλοι και όλα σου φταίνε με αποκορύφωμα τον εαυτό σου και με απαρχή τον καιρό, ο οποίος δεν έγινε ποτέ χειμώνας, ένας βαρετός ήλιος μήνες τώρα, αν φυσήξει βοριάς και αναγκαστείς να βάλεις ζακέτα θα νομίσεις πως είσαι αντιμέτωπος με ακραία καιρικά φαινόμενα, αν δεις στον ουρανό κάνα σκόρπιο παραπεταμένο γκρίζο σύννεφο, θα νομίσεις πως έρχεται το τέλος του κόσμου.

Νέυρα με το facebook, όπου ο καθένας -και πάνω απ'όλα εγώ- είναι τόσο προβλέψιμος όσο ο καιρός, η διαφορετικότητα που τόσο φωνάζει, είναι μία ψωνίστικη ομοιομορφία που τον κάνει να μοιάζει με ψάρι ανάμεσα σε ψάρια μέσα σε τελάρο στην ψαραγορά. Μάζευε like και μη ερεύνα και τώρα βέβαια μάζευε και άλλα emoticons για να γουστάρεις και να νιώθεις ποικιλοτρόπως. 

Κι ήταν και το περιστατικό με την Ελένη τη Λουκά. Την πέτυχα πριν κανά δεκαπενθήμερο στο Σύνταγμα, όταν σε κατάσταση ψύχωσης την έπεσε σ'έναν τύπο από αυτούς που είναι μαρμαρωμένοι κι αν τους βάζεις ψιλά στο παγκάρι κουνιούνται σαν ρομπότ, την έπεσε και του φώναζε "είσαι παράνομος! αυτό είναι παράνομο! Θα φωνάξω την Αστυνομία!". Την έπεσε και σε μένα που έβαλα 1 ευρώ, μετά του κλώτσησε το παγκάρι και σκόρπισαν τα κέρματα του μαρμαρωμένου βασιλιά, αυτός κατέβηκε από το στολισμένο πριγκηπικό καφάσι του και άρχισε να τη σπρώχνει και να την κλωτσάει και αυτή να του ρίχνει φάπες και να ουρλιάζει. Την έβριζε σε μια ξένη γλώσσα ο βασιλιάς κι αυτή του έριχνε κατάρες στα Ελληνικά. Κι έσπευσαν και οι συμπατριώτες της και συμπολίτες της σύσσωμοι να την υπερσπίσουν. Κι εγώ έφυγα, ήταν και το παιδί μαζί μου. 

Μετά, πάρε και δες τι λέγεται, τι γράφεται και τι δείχνεται για τους πρόσφυγες. Τίποτα σωστό και αληθινό, ο καθένας ερμηνεύει υποκειμενικά, ο καθένας αναλύει με βάση τις αιώνιες σάπιες προκαταλήψεις του, γραφικές συμφωνίες δωματίου και καναπέ, κουλτούρα vs. ντουβάρι, όλη η αηδία ένα κουβάρι μπροστά στο θάνατο και τον περιρρέοντα πόλεμο. Μέχρι και η Τατιάνα λύγισε και δάκρυσε απ'ό,τι έμαθα. Φαντάσου...

Και τέλος ρίξε και μια γενική ματιά στο δίσεκτο 2016, είναι...όντως δίσεκτο, αλλά τα πάντα για μένα με βάση την κοσμοθεωρία μου, εξηγούνται με την ανθρώπινη λογική και τον απάνθρωπο παραλογισμό. Ο θάνατος πρωταγωνιστεί δυο μήνες τώρα, αλλά πάντα έτσι γινόταν με βάση τη στατιστική, έτσι είναι η ζωή. Ο Παντελής και ο David στο ίδιο δισάκι και στην ίδια σοδειά αυτουνού του τύπου με το δρεπάνι, έτσι είναι αυτά, ποιο glamour rock και ελληνικό μπουζούκι τώρα, όλοι οι δικοί μας είμαστε εντέλει τις ύστατες ώρες, μα και πάλι είδες επιθανάτιους ρόγχινους καβγάδες στα μέσα μαζικού κοινωνικού ξεκατινιάσματος που σε ανάγκασαν να βάλεις τιμωρία στον εαυτό σου, να κλείσεις όλες τις οθόνες και ν'ανοίξεις και να διαβάσεις κανονικό χάρτινο βιβλίο μετά από 10 χρόνια. Τι κατάντια.

Καλό μήνα με μιαν ευχή: του χρόνου να μαστε μαζί - που λέει σοφά και ο Μιχάλης ο Ρακιντζής.

 

 

Fuck You (An Ode To No One)
Το τραγούδι το βρίσκεις στο εμβληματικό 3ο studio album των Αμερικανών Smashing Pumpkins, το οποίο τιτλοφορείται Mellon Collie And The Infinite Sadness, και είχε κυκλοφορήσει σε διπλό CD και τριπλό βινύλιο τον Οκτώβριο του 1995. Ήταν το Νο8 track στην ψηφιακή έκδοση στην υποενότητα του δίσκου Dawn To Dusk και Νο7 στην έκδοση του βινυλίου στην υποενότητα Tea Time. To άκουγα εμμονικά (όπως και ολόκληρο το δίσκο) την εποχή που δούλευα εξωτερικός ηχολήπτης στο Star Channel στις ειδήσεις, το Χειμώνα του 96, και με βοηθούσε να αντέξω όσα έβλεπα κάθε μέρα: θανάτους με κάθε τρόπο, ξύλο, απάτες, σαπίλα, τον πόλεμο να έρχεται από τα Ίμια και αλληλοσυναδελφοθαψίματα μέσα σε καλαμάκια από φραπέδες...

Lyrics
I'm never coming back
I'm never giving in
I'll never be the shine in your spit
I disconnect the act
I disconnect the dots
I disconnect the me in me
And you're mistaken, It's you that's faking
Living and breathing and dying too
This message is for anyoine who dares to hear a fool
You can't bring me back, you can't bring me back
Cause I give it all back to you
Thru sacred alleys, the living wrecks
Wreak their havoc upon this world
The disenchanted, the romantics,
The body and face and soul of you is gone down that deep black hole
Destroy the mind-destroy the body-but you cannot destroy the heart
And you, you make me so I need to disconnect
And you make it so real
I don't need your love to disconnect
To runaround kids in get-go cars
With vaseline afterbirths and neon coughs
Galaxies full of nobodies
Giving us the farewell runarounds
I took a virgin mary axe to his sweet baby jane, 
lost my innocence to a no good girl, scratch my
face with anvil hands, and coil my tongue around a bumblebee mouth
And I give it all back to you
No way, I don't need it, I don't need your love to disconnect
And you make it, so real, I don't need your love to disconnect
No way to disconnect
And you make it so real
I don't need your love to disconnect
No way to disconnect

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
The Song Diaries (110)
Wonderwall [revisited]
Oasis
(03/10/2020)
ypogeio.gr
The Song Diaries (109)
The Youth
MGMT
(26/08/2020)
ypogeio.gr
The Song Diaries (77)
Hope
Daughter
(18/09/2019)
ypogeio.gr
Album Stories (41)
Glorious You EP
Benjamin Clementine
(26/03/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ