To ypogeio.gr

The Song Diaries (96)

Going the Distance

Menahan Street Band

 

Ένα πρωινό Σαββάτου, όπως πίνω τον καφέ μου και προσπαθώ να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου, ακούγονται από τα ηχεία  του σαλονιού οι ηρωικές τρομπέτες της Menahan Street Band. Για τα επόμενα λεπτά έγινα ξαφνικά ξανά 7, 19, 26, 31 χρονών μέχρι να φτάσω και πάλι σε εκείνο το πρωινό.


Ανοίγω το λάπτοπ and so it goes... 


Μεγάλωσα σε μια παρέα αγοριών, μισοί συγγενείς, μισοί γείτονες και καρδιακοί φίλοι. Το να είσαι το μόνο κορίτσι ανάμεσα σε μια παρέα αγοριών δεν είναι πάντα το πιο εύκολο πράγμα που μπορεί να σου τύχει σε αυτές τις μικρές ηλικίες. Κάπως πρέπει να συντονιστείς με μια πλευρά σου που δεν υπερέχει, με λίγη περισσότερη ευθύτητα και λίγη περισσότερη σκληρότητα από όση αντέχεις ενδεχομένως, κάπου να προσαρμοστείς και τελικά να διαμορφωθείς απ’αυτό. Μεγάλωσα στην εποχή που μεσουρανούσαν οι ταινίες με τον Sylvester Stallone να υποδύεται τον Rocky Balboa , ένα παιδί, του δρόμου στην ουσία, με ένα σπουδαίο ταλέντο και ένα τεράστιο πείσμα να κάνει αυτο που αγαπάει μέχρι -κυριολεκτικά- τελικής πτώσης. Ο ήρωας των περισσότερων αγοριών της εποχής και (αναγκαστικά?) και δικός μου, ένας δυνατός τύπος που δεν το βαζει κάτω και μπαίνει στις μάχες με τους πιο δύσκολους αντιπάλους με το κεφάλι ψηλά δίνοντας τον καλύτερό του εαυτό, τσακίζεται αλλά δεν το βάζει κάτω, βρίσκει πάντα το κουράγιο για τον επόμενο γύρο . Αυτά συνέβαινάν όσο ήμουν παιδί. 


Χρόνια μετά, εκεί γύρω στα 18 μου, και αφού μόλις έχω βγει από τη δυσκολότερη, ως τώρα, μάχη της ζωής μου, κι ενώ βρίσκομαι πεσμένη στο καναβάτσο με σπασμένα μούτρα, λίγα διαλυμένα κόκαλλα και 2 πόδια που αρνούνται να υπακούσουν στη διαταγή να σταθούν όρθια, μπαίνει στη ζωή μου ο Χ.  , ο δικός μου πυγμάχος (κυριολεκτώ) , και χωρίς καλά καλά να το καταλαβαίνει κι ο ίδιος με σηκώνει επάνω, γίνεται στήριγμα για να μην ξαναπέσω, και με κρατάει εκεί προστατευμένη ώσπου να κολλήσουν όλα τα σπασμένα μου. Μείναμε μαζί για καιρό, τον ακολούθησα σε πολλούς αγώνες για υποστήριξη (τους περισσοτερους τους είδα μισούς γιατί έκλεινα τα μάτια μου με τα χέρια μου), με βοήθησε, τον βοήθησα, μεγαλώσαμε, αλλάξαμε και πήρε ο καθένας το δρόμο του.


Πέρασε ο καιρός και είμαστε γύρω στο 2016, μέσα σε δύσκολους πάλι καιρούς, οι παλιές πληγές έχουν ανοίξει ξανά μαζί με ορισμένες καινούριες και ο κόσμος γύρω μου μοιάζει θολός και να γυρίζει ασταμάτητα. Είναι ένα χειμωνιάτικό απόγευμα Σαββάτου, βρίσκομαι στο meet market, ανάμεσα σε πολύ κόσμο, και κάπου εκεί ακούω για πρώτη φορά αυτές τις τρομπέτες. Όλα σταμάτησαν γύρω μου, σαν να πάγωσαν, κι εγώ μπήκα σε μια χρονομηχανή  που με προσγείωσε περίπου στο 2008, δίπλα στο ρινκ να παρακολουθώ έναν αγώνα του Χ. που ετοιμαζόταν να αρχίσει. Και τότε είδα για πρώτη φορά καθαρά μπροστά μου όλη τη διαδικασία που ακολουθούσε πριν τη μάχη.


 Έμενε μόνος σε ένα δωμάτιο, άδειαζε τις σκέψεις του και συγκεντρωνόταν στο εδώ και στο τώρα. Έδενε σφιχτά τους επιδέσμους γύρω από τα χερια του και φορούσε γάντια για να τα προστατέψει από την ορμή των ίδιων του των χτυπημάτων και έβαζε στη γωνία του δυο έμπιστους του ανθρώπους. Αυτόν που θα έβλεπε και θα σκεφτόταν καθαρά για εκείνον όταν εκείνος δεν θα μπορούσε και θα του φώναζε “Μην κατεβάζεις τα χέρια” όταν εκείνος κουραζόταν, και τον καλύτερο του φίλο που ήξερε να τον φροντίζει, αυτόν και τα χτυπήματα του, όσο κανείς άλλος. Χαιρετούσε με ευγένεια τον αντίπαλο του, χτυπούσε το καμπανάκι και άλλη μια μάχη ξεκινούσε. 


Τότε ακριβώς ήταν που κατάλαβα πως όταν βρέθηκε δίπλα μου πριν πολλά χρόνια δεν ήταν για να με προστατέψει. Ήρθε τότε για να μου μάθει πως να προετοιμάζομαι πριν τη μάχη, πώς να διαλέγω τους σωστούς ανθρώπους που θα βάλω κι εγώ στη γωνία μου, αυτούς που με ξέρουν καλά και θα με φροντίσουν για όσο διαρκέσει, πώς να μην κατεβάζω τα χέρια από το πρόσωπο και να προφυλάσσομαι από τα πιο βαριά χτυπήματα, πώς να σέβομαι τον κάθε αντίπαλο, πώς να μην ξαναβρεθώ στη θέση που με βρήκε όταν αρχίσαμε, πώς να παλεύω στη ζωή και να στέκομαι όρθια ακόμα κι όταν πιστευω πως δεν θα αντέξω μέχρι το επόμενο καμπανάκι.


Going in one more round when you don’t think you can. That’s what makes all the difference in your life.” – Rocky Balboa


*Η μουσική έχει ενα μαγικό τρόπο πάντα να σε γυρνάει πίσω στο παρελθόν και να σου αποκαλύπτει τα κομμάτια του παζλ που τότε δεν ήσουν ικανός να δεις. Να επανεξετάζεις τις καταστάσεις και να αφομοιώνεις όσα δεν έμαθες τότε από αυτές. Και αν αυτό δεν είναι μαγεία, τότε τι είναι? 

**Οι Menahan Street Band είναι μια ορχηστρική μπάντα με έδρα τη Νέα Υόρκη που παίζει σε funk-soul ρυθμούς. Ιδρύθηκε το 2007 και έχει στο ενεργητικό της 3 δίσκους ο τελευταίος εκ των οποίων βγήκε σε κυκλοφορία τον Νοέμβριο που μας πέρασε. Αλλά αυτή είναι μια ιστορία που ανήκει σε άλλο κείμενο. 

***press play

 

 

 
 
From their debut album, Make the Road by Walking (2008)
Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
The Song Diaries (103)
In The Sun
Joseph Arthur
(31/03/2020)
ypogeio.gr
The Song Diaries (102)
The Kinkajou
Jack Hylton And His Orchestra
(25/03/2020)
ypogeio.gr
The Song Diaries (66)
Γλυκειά Μου Αγάπη
The Boy (ft. Δεσποινίς Τρίχρωμη)
(16/06/2019)
ypogeio.gr
Album Stories (49)
Τραπεζάκια Έξω
Διονύσης Σαββόπουλος
(02/12/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ