To ypogeio.gr

Δεν Μ'Αρέσει

Που Δεν Μ'Αρέσει

Ο Παύλος & Οι B-Movies

Δεν Μ’Αρέσει Που Δεν Μ’Αρέσει
Με αφορμή τον πρόσφατο δίσκο του Παύλου Παυλίδη "Μια Πυρκαγιά Σ’Ένα Σπιρτόκουτο" -τον τέταρτο συνεχόμενο στη σειρά που μ’αρέσει λίγο- γράφω το παρακάτω άρθρο:

 

Τώρα Αρχίζω Και Θυμάμαι
Ξέρω πως είναι σπαστικό κι ενδεχομένως άδικο και άκυρο, ως και γραφικό -για τον ίδιο τον Παύλο, αλλά και για τους χιλιάδες φίλους του και πιστούς fans του- να έρχεται ένας παλιόγερας γεροξούρας (that’s me) και να ξεκινάει το άρθρο του για τον Παύλο Παυλίδη από τα Ξύλινα Σπαθιά. Και να αρχίσει να θυμάται τα 90’s μεγαλεία, να νοσταλγεί και να μνημονεύει τα χρόνια της τρέλας και της Ξυλινοσπαθομανίας. Τι να κάνω όμως που εγώ τότε έπαθα την πλάκα της ζωής μου και μου γύρισε το κεφάλι; Τι να κάνω που ακόμα με θυμάμαι στο Metropolis στην Πανεπιστημίου -Γ’Λυκείου, λίγο πριν τις κωλοπανελλήνιες- να τσιμπάω στην τύχη ελληνόφωνες κυκλοφορίες της Ano Kato Records για να μου κάνουν παρέα στο διάβασμα και μια από αυτές να είναι το Ξεσσαλονίκη; Και να πηγαίνω σπίτι μου, να το βάζω στο πικάπ μου και από τότε να μην το ξαναβγάζω ποτέ απ’το πλατώ του Marantz μου για ένα και βάλε μήνα; Και τι φταίω που ακόμα με θυμάμαι στο πρώτο live τους στην Αθήνα, στο An στα Εξάρχεια, να χτυπιέμαι επί 2 ώρες μαζί με άλλα 30-40 άτομα που ένιωθα σαν αδερφούς μου;

Και μετά, τα sold-out live στο Ρόδον, τον παροξυσμό, τα σπρωξίματα, τα αυτάκια του Παύλου που προεξείχαν υπό το φως των προβολέων και των στρόμπο, τα στενά Adidas μπλουζάκια του που αγόραζα κι εγώ απ’την Αμερικάνικη αγορά για να του μοιάζω, την αλυσίδα στο λαιμό που ίδια είχα παραγγείλει στο θείο μου τον αργυροχρυσοχόο, τις κοφτές κινήσεις των χεριών του, τις ρομποτικές φίγουρες του που ξεπατήκωνα μετά στο Mo Better, τις απόκοσμες μα συνάμα εξαγνιστικές κραυγές του στο Ό,τι Θες Εσύ, στο Τραίνο Φάντασμα, στον Κάϊν και στην Αδρεναλίνη, το χαμηλό του βλέμμα στο Ατλαντίς και στη Φωτιά Στο Λιμάνι, τα κλειστά του μάτια στη Σιωπή... Τους καπνούς στο Βασιλιά Της Σκόνης και στον Καβαλάρη Του Τρόμου, τα δάκρυά μου στο Μόνο Αυτό και στο Παράξενο Τραγούδι, τα φλερτ μου στη Ρίτα, στη Λόλα και στο Αφου Σου Το Πα, τα ηλεκτροσόκ και τις λοβοτομές στο Καράβι, στις Συμμορίες Της Ασφάλτου και στο Αλλάζει Πρόσωπα η Θλιψη... Και, αλήθεια, φταίω που ακόμα θυμάμαι το live στην ΄Ανδρο το Καλοκαίρι του '98 που στο τέλος της συναυλίας ούρλιαζα “το Βράχο, Παύλο, το Βράχο!!!” και ο Παυλίδης καθώς ήδη κατέβαινε απ’τη σκηνή, γύρισε πίσω, “φόρεσε” πάλι την ηλεκτρική του κιθάρα και το’παιξε; Και μετά που αράξαμε στην μπάρα και πίναμε σφηνάκια και του λεγα για τις οθόνες (μου) που χτυπαν τα κομπιούτερ (της) γράμματα και μου λεγε “το απογείωσες, ρε άνθρωπε, δεν το’χα σκεφτεί ποτέ έτσι”.

Ξέρεις, φημίζομαι για τη μνήμη μου, κάποιες φορές οι φίλοι μου τρομάζουν με το πόση ακρίβεια ανακαλώ στιγμές και εποχές, μέρες και μήνες και χρονιές. Και αυτό ακριβώς μου συμβαίνει τώρα που γράφω για τα Ξύλινα Σπαθιά και τον Παύλο Παυλίδη και θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω ως το πρωί για τότε. Σταματάω, όμως, γιατί αναγωρίζω πως είμαι ήδη σπαστικός και ενδεχομένως άδικος και άκυρος, ως και γραφικός.  

 

 

Αφού Λοιπόν Ξεχάστηκα
Η διάλυση των Σπαθιών με βρήκε στο Λονδίνο, όπου σπούδαζα. Το έμαθα από τηλεφώνου από τον κατά 9 χρόνια μικρότερο αδερφό μου που τότε ήταν 15 χρονών. Ασυνείδητα και από άμυνα δεν ξανάκουσα Σπαθιά μέχρι και πριν 4 χρόνια, όταν πάλι ο αδερφός μου με πληροφόρησε πως είχε κλείσει μία συνέντευξη με τον Παύλο Παυλίδη -μέσω του μάνατζέρ του- για το “παλιό” τότε Υπόγειο. Θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ ξενύχτησα μέχρι το πρωί ακούγοντας Σπαθιά και αδειάζοντας ένα μπουκάλι Tanqueray γράφοντας ερωτήσεις. 21 ήταν. Blackjack. Δεν πήγα δουλειά την άλλη μέρα. Ο Παύλος δεν απάντησε ποτέ. Και έμεινα με τις (21) απορίες μου. Και, φυσικά, δεν πειράζει.

Σπαθιά, λοιπόν, δεν άκουγα όλα αυτά τα χρόνια (ούτε τώρα που γράφω αυτά τα λόγια ακούω - φοβάμαι... :) ). Παύλο Παυλιδη όμως και B-Movies άκουγα. Κι έχω να πω πως δεν μ’αρέσει (καθόλου) που δεν μ’αρέσει (πολύ) η μουσική που δίνει ο Παύλος και η παρέα του. Μία πρόσφατη φράση του αγαπημένου Υπόγειου (εξωτερικού) συνεργάτη Στάθη Αβραμιώτη στο ριβιού του για την “Πυρκαγια Σ’Ένα Σπιρτόκουτο” (check in full here) μου κόλλησε σαν βδέλλα από την ώρα που την διάβασα και εξηγεί -μέσες άκρες- τι...μου συμβαίνει: “Δεν ξέρω αν το έχει καταλάβει, αλλά τα τελευταία (τουλάχιστον δύο) άλμπουμ του αναδύουν αδιαμφισβήτητα μια ατμόσφαιρα καθιστής συναυλίας”. Ο Στάθης αναφέρεται στο άρτι αφιχθέν “Σπιρτόκουτο” και “Στο Διπλανό Ουρανό” (2015), εγώ όμως μπορώ να προσαρμόσω τη συγκεκριμένη φράση σχεδόν και στις έξι κυκλοφορίες του Παύλου Παυλίδη από το 2004 ως και σήμερα. Φυσικά και υπάρχουν τρανές εξαιρέσεις έμπνευσης και μεγαλουργίας ("Μόχα", "Αερικό", "Μαιρη", "Ελλάδα" μου έρχονται πρόχειρα στο μυαλό), το Αφου Λοιπόν Ξεχάστηκα ίσως είναι δισκάρα μαζί φυσικά με το ομώνυμο κομμάτι, αλλά σίγουρα οι τόνοι έχουν πέσει υπερβολικά και χωρίς λόγο (ή για κάποιο σημαντικό λόγο), εγώ έχω όμως να ακούσω τον Παύλο να φωνάζει τραγουδώντας 15 χρόνια και απλά λυπάμαι που δεν μπορώ να ακολουθήσω. Και προσπαθώ σκληρά, πιστέψτε με...

 

 

Χάθηκα
Χάθηκα. Και για να μπορέσω να βρεθώ και να βρω έναν αξιοπρεπή επίλογο ακούω αυτό το αριστούργημα. Αργό είναι και αυτό, “καθιστό” μοιάζει, φίλε Στάθη Αβραμιώτη, αλλά εγώ μπορώ να χτυπιέμαι μαζί του σαν τρελός ως το πρωί. Μάλλον αυτή είναι η διαφορά, η έμπνευση και όχι το tempo. Και, ναι, είμαι σπαστικός κι ενδεχομένως άδικος και άκυρος, ως και γραφικός. Συγγνώμη. 

 

 
 
 
Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
You'll Never Walk Alone...
(27/06/2020)
ypogeio.gr
Του Αγίου Παύλου
του Παυλίδη
(22/06/2020)
ypogeio.gr
Καλημέρα Άνθρωποι
του 2017.
(31/12/2016)
ypogeio.gr
COVID-19:
Οι Πρώτες Σκέψεις και
τα Πρώτα Συμπεράσματα
(21/03/2020)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ