To ypogeio.gr

Ένα Σημείωμα

Για Τον Syd Barrett

Αν και το Madcap Laughs λείπει από τη συλλογή μου, έχω πάντα μια φαντασίωση ότι μόλις θα έπιανα το ντεμπούτο του Roger Keith Barrett, εκείνο θα έσπαγε σε χιλιάδες κομμάτια. Έτσι ίσως θα μπορούσε να περιγραφεί η ζωή του ιδρυτή των Pink Floyd, του ταλαντούχου, αλλά "ανισόρροπου" Syd. Του Syd, που κάηκε από τα ναρκωτικά. Του Syd, που κατάφερε να κάψει εκατομμύρια εγκεφαλικά κύτταρα με την ψυχεδέλεια του -προσωπικά αγαπημένου μου δίσκου των Floyd- The Piper At The Gates Of Dawn και αμέσως μετά να μας προσφέρει έναν ωμό ακουστικό σκοτεινό και εύθραυστο δίσκο, όπως το Madcap Laughs. Του Syd, που μετά το 1978 αποσύρθηκε από τη δημοσιότητα και πήγε να μείνει στο σπίτι της μητέρας του στο Cambridge διώχνοντας κάθε άνρωπο από κοντά του. Του Syd, που πέθανε πριν από 10 χρόνια 7 Ιουλίου από καρκίνο ήσυχα μακριά από τα πάντα.

Αρχικά έμαθα τους Floyd. The Wall, Dark Side of the Moon, Meddle. Ποτέ δεν με άγγιξαν τόσο, μέχρι που άκουσα το ντεμπούτο τους. Εκεί άνοιξε ένας κόσμος που δεν είχα ξανακούσει. Βασικά είχα ξανακούσει, αλλά μετά είδα τη χρονολογία του δίσκου. 1967! Τι εννοείς; Και τι θες να πεις ότι τότε δεν υπήρχε ο Gilmour στους Floyd; Και ποιος είναι αυτός ο Barrett; Με λίγη έρευνα έμαθα την ιστορία του. Και μαγεύτηκα. Μια ιδιοφυία που κάηκε. Πέταξε πολύ κοντά στον ήλιο και δεν άντεξε. Και ενώ έχω ακούσει το Piper, βλέπω ότι ο Barrett έχει βγάλει άλλα δύο LP. Και τα ακούω. Και τίποτε δεν με είχε προετοιμάσει για αυτό που άκουσα. Γιατί με το πρώτο κομμάτι, με πήρε από το χέρι και με οδήγησε σε ένα ταξίδι στην απλότητα. Στη μαγεία της ακουστικής ξεκούρδιστης κιθάρας του και στους πανέξυπνους ποιητικούς του στίχους. Και τελικά σε μία περιπέτεια που ισορροπεί ανάμεσα στην ιδιοφυία και στη τρέλα με τη διαφορά μεταξύ τους να φαντάζει απίστευτα θολή.
 
Και αν αρχικά είχα αγαπήσει το Piper, τελικά αγάπησα ακόμη πιο πολύ αυτή την σύντομη ματιά που πήραμε από το μυαλό και την ψυχή του Barrett μέσα από απογυμνωμένες ηχογραφήσεις. One takes, λάθη και ατέλειες που τελικά κατέληξαν να καθορίσουν και τη δική μου προσέγγιση στη μουσική. Ο Syd κατάφερε να σε κάνει να πιάσεις μια κιθάρα και να γράψεις μουσική. Προσωπικά εμένα αυτό μου έκανε. Και με έκαψε και εμένα, με έκαψε όπως κάηκε ο ίδιος από το ίδιο του το μυαλό. Κλείνω με το αγαπημένο μου κομμάτι του. Ένα κομμάτι που ξεγυμνώνει τον Barrett και απεικονίζει τέλεια τη στιγμή που η ιδιοφυία περνάει στα χωράφια της τρέλας.

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Α, ρε Tom...
What The Fuck?
(11/07/2020)
ypogeio.gr
You'll Never Walk Alone...
(27/06/2020)
ypogeio.gr
Ένας Υπόγειος
για το Υπόγειο
(21/03/2019)
ypogeio.gr
Η Καδμεία Νίκη Του
Chester Bennigton,
Η Φωνή Μιας Ολόκληρης Γενιάς.
(21/07/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ