To ypogeio.gr

Η Ελλάδα τρώει

τα (μουσικά) παιδιά της!;


Ελλάδα Έχεις (;) Ταλέντο​


* Disclaimer - Αποποίηση ευθυνών *
Σε καμία περίπτωση δεν είμαι απόλυτος σε ό,τι γράφω παρακάτω και μιλάω καθαρά βασισμένος πάνω σε προσωπικά βιώματα. Σίγουρα το θέμα αυτό συγκεντρώνει διαφορετικές γνώμες από άτομο σε άτομο.

 

Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της, η Ελλάδα δε δίνει ευκαιρίες σε νέα άτομα να δημιουργήσουν κτλ. κτλ. Εκφράσεις και απόψεις που τις έχουμε ακούσει και διαβάσει πολλάκις ανά τα έτη για πολλά και διάφορα θέματα της καθημερινότητάς μας. Εγώ σήμερα θα ήθελα να προσπαθήσω να καταλήξω κατά πόσο όλο αυτό ισχύει για τη μουσική βιομηχανία.

Εξ αρχής, θα ήθελα να βγάλω εκτός συζήτησης σόλο καλλιτέχνες τύπου ποπ, λαϊκούς κτλ., διότι έχω σχεδόν μηδενική εικόνα για το συγκεκριμένο χώρο. Μια γρήγορη άποψη θα ήταν πως κι εκεί παίζει αρκετά το θέμα του μέσου, των διασυνδέσεων και της εικόνας (image) και λιγότερο της αξίας και ποιότητας του καλλιτέχνη αυτού καθ' αυτού.

Αφήνοντας το κομμάτι αυτό λοιπόν πίσω, θα καταπιαστώ περισσότερο με το τι γίνεται με τα συγκροτήματα της ελληνόφωνης και ξενόφωνης ροκ-μέταλ σκηνής. Επίσης, κάπου εδώ να επισημάνω πως θα μιλήσω για πράγματα που είδα και άκουσα έχοντας ασχοληθεί σε εντελώς ερασιτεχνικό επίπεδο με δυο κυρίως συγκροτήματα.

Ξεκινώντας λοιπόν για να δούμε κατά πόσο το ερώτημα της επικεφαλίδας ισχύει, θα ξεκινήσω απ' τα πρώιμα και εξ απαλών ονύχων έτη ενός ατόμου στην Ελλάδα. Σε καμία περίπτωση το κομμάτι του σχολείου δεν ωθεί ένα παιδί, κατ' αρχήν κι εξ ορισμού, να καταπιαστεί με ένα μουσικό όργανο ή γενικότερα με τη μουσική. Δεν μπαίνω καν στον κόπο να σχολιάσω σε επίπεδο υποδομών και χώρων για μουσικές δραστηριότητες στο σχολείο. Ωστόσο, δε θα διστάσω να σχολιάσω αρνητικά το βαρετό μάθημα μουσικής στο σχολείο και μια "φαντασμένη’’ εικόνα που μου βγάζανε οι καθηγητές της μουσικής (ίσως έτυχε να πέσω εγώ προσωπικά σε τέτοιους καθηγητές). Δε θα ξεχάσω ποτέ το γεγονός ότι μας έβαζε μια καθηγήτρια να μαθαίνουμε ΠΑΠΑΓΑΛΙΑ για τη ζωή του Μπετόβεν, του Μότσαρτ κτλ. Ίσως εκπλήρωνε το απραγματοποίητο όνειρό της να γίνει φιλόλογος...

Σίγουρα δεν περίμενα, τουλάχιστον εγώ, τίποτα παραπάνω από άποψη δημιουργικότητας στο σχολείο. Τι γίνεται, όμως, εκεί γύρω στα 12-13 όταν και φεύγεις λίγο απ' τη φάση Eminem, Going Through κτλ. και μπαίνουν ως δια μαγείας οι πρώτες ροκ '’ψιχάλες’’ στη ζωή σου; "ΜΠΑΜΠΑΑΑ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΚΙΘΑΡΑ-ΝΤΡΑΑΑΑΜΣ". Η αλήθεια είναι πως από μια μικρή μερίδα που έχω συναντήσει στη ζωή μου η απάντηση είναι συνήθως αρνητική, ωστόσο με λίγο πείσμα τα 'γονεϊκά τείχη' θα πέσουν. Και κάπως έτσι, μεταξύ φίλων και κοινών ακουσμάτων, αποφασίζεται ποιος θα πάρει τα τύμπανα, ποιος θα πάρει την κιθάρα κ.ο.κ. Και κάπως έτσι σχηματίζεται το πρώτο μας 'αμούστακο' συγκρότημα.

Και κάπου εδώ μπαίνουμε στο κεντρικό θέμα του άρθρου: Όλοι όσοι είχαμε συγκρότημα περί των 16-17 βλέπαμε live βιντεάκια, playthrough τραγουδιών απ' τα ίνδαλματά μας και τρέχαμε αμέσως να τα διασκευάσουμε περιχαρείς. Ωστόσο, τα χρόνια περνάνε και κάπου εκεί λες ας γράψουμε κανένα τραγουδάκι δικό μας… Μου είπε ο τάδε κλείσανε στο τάδε καφέ λαϊβάκι και ρωτάει αν ψηνόμαστε. Κι εκεί λοιπόν που τρέχεις προς τη δόξα, ξεπροβάλλει ο τεράστιος τοίχος της μουσικής underground και γενικότερα της μουσικής βιομηχανίας…

Μία γνώμη που θα μπορούσα να δώσω σε εκείνο το ηλικιακό μεταίχμιο είναι κάντο για την καύλα σου, την εξωτερίκευση συναισθηματων, την έκφραση της δημιουργικότητας και γενικά για την απόδραση από την καθημερινότητά σου. Δε θα γίνεις ροκ σταρ απ' τη μια μέρα στην άλλη. Και, ναι, ο στουντιάς, όταν σαν ανυπόμονος έφηβος τον ρωτάς "είμαστε καλοί;", το πιο πιθανό είναι να σου πει ψέματα πως είστε άψογοι .Σχημάτισε δική σου (αυτο)κριτική ικανότητα και στόχευσε προς το άρτιο παίξιμο χωρίς αυτό να παρεκκλίνει απ την ευχαρίστηση του να ασχολείσαι με το χόμπι σου.

Μπαίνοντας λοιπόν σε λίγο πιο βαθιά νερά και κάνοντας τα πρώτα '’πιο σοβαρά'’ βήματά του ένα συγκρότημα, κανονίζει κάποιο live σε κάποιο πιο underground στέκι της Αθήνας ή ακόμη και στα πιο mainstream. Τι συναντά εκεί ένα συγκρότημα συνήθως; Έναν υπεύθυνο που πατάει πάνω στην καύλα σου για να παίξεις καπου live! Συνήθως ανεπαρκής εξοπλισμός, αδιάφορος ηχολήπτης κτλ. Καταλαβαίνω πως και αυτό είναι μια επιχείρηση και ο μαγαζάτορας σίγουρα δεν ενδιαφέρεται για την πρόοδο της μπάντας μου και για το αν ο ήχος μου θα ναι άρτιος και γαμάτος. Ωστόσο, από τη στιγμή που σου φέρνω οποιαδήποτε έσοδα, έχεις κι εσύ την υποχρέωση να είσαι επαγγελματίας! Δεν μπαίνω καν στον κόπο να μιλήσω για χρήματα από live σε 'underground' μπάντες. Το deal συνήθως είναι σου νοικιάζω σε ένα εξευτελιστικό, προς τα πάνω, ποσό το χώρο κι αν τυχόν κόψεις παραπάνω εισιτήρια, τα άλλα δικά σου… είπε στα 20χρονα παιδάκια από το Καματερό. Να μην παρεξηγηθώ, ποτέ σκοπός των live που έδωσα δεν ήταν να πάρω δεκάρα τσακιστή! Τελικά, όμως, μετά από χρόνια θεωρώ πως ήταν λάθος που δε διεκδικούσαμε κάτι. Γιατί στο κάτω-κάτω δεν ήταν πως θα βγάζαμε μεροκάματο, αλλά ρε φίλε θα βγάζαμε τις μπαγκέτες που πήρα για το live γιατί οι άλλες ήταν έτοιμες να σπάσουν, τις καινούριες χορδές που πήρε ο Γιώργος για την κιθάρα, αλλά και τις χορδές του μπάσου που έβραζε (κι όμως δουλεύει!) ο Χρήστος, γιατί το καινούριο σετάκι ήταν πανάκριβο. Αυτά τα λεφτά θα βγάζαμε και τίποτα παραπάνω. Δε υπολογίζω και δεν σχολιάζω καν εννοείται τα ατελείωτα λεφτά που δαπανούσαμε στα στούντιο για πρόβες για να μπορέσουμε να παίξουμε αξιοπρεπώς στο εκάστοτε live.

Live καταφέρνουν να κλείνουν ωστόσο κάποιες μικρές μπάντες και στο εξωτερικό στα πλαίσια μιας μίνι περιοδείας. Απ' τη μία ακούγεται (και είναι) θετικό το να βγει έξω μια μπάντα και να την ακούσουν περισσότεροι. Παρόλα αυτά, για προφανείς λόγους πρόκειται για ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα, ειδικά αν αναλογιστεί κάποιος πως λόγω ταξιδιού κτλ το ταμείο θα βγει σίγουρα μείον και σίγουρα είναι δύσκολο για μια μπάντα που δε ζει από τη μουσική να μην έχει επαγγελματικές υποχρεώσεις πίσω στην Ελλάδα, γεγονός που καθιστά σχεδόν απαγορευτική μια τέτοια εξόρμηση. 



Φεύγοντας λοιπόν από την απογοήτευση των lives, πάμε να δούμε τι γίνεται όταν μια μπάντα αποφασίζει να γράψει κάτι δικό της. Στα πρώτα της βήματα, τα πάντα είναι από την τσέπη της μπάντας. Αρχικά οι ηχογραφήσεις. Για μένα, οι περισσότεροι '’στουντιάδες’’ ζητάνε υπεραξίες για την εκάστοτε ηχογράφηση. Κατανοώ πως δεν είναι απλή δουλειά αν λάβουμε υπ' όψιν και την εργασία που χρειάζεται αργότερα σε περίπτωση που γίνει στον ίδιο η μίξη κτλ., ωστόσο, ακόμα κι έτσι, θεωρώ πως ορισμένοι το παρακάνουν. Δεν τελειώνουν εκεί ωστόσο τα έξοδα. Αν θες να βγάλεις και cds, θα πρέπει να πληρώσεις και κάποιον για το artwork και για το λογότυπό σου αλλά και για το ίδιο το cd, το φυλλαδιάκι κτλ. Στα πρώτα σου βήματα πραγματικά τα πάντα είναι DIY (do it yourself = καντο μόνος σου).

Η πρώτη σου δουλειά λοιπόν είναι εκεί. Κάποια δισκογραφική ή παρόμοιος οργανισμός έχει τώρα δείγματα της μουσικής σου, έτσι ώστε να την πείσεις να σου κάνει την επόμενη παραγωγή. Αμ δε... Στο χώρο της ροκ και μέταλ σκηνής στην Ελλάδα δεν μπορώ να φέρω στο μυαλό μου κάποια μεγάλη δισκογραφική που προωθεί μπάντες. Οι μόνες δισκογραφικές-κολοσσοί που υπάρχουν στην Ελλάδα πραγματεύονται καθαρά ποπ είδωλα και έντεχνους-λαϊκους καλλιτέχνες. Τις πιο εύπεπτες και εμπορικές κατηγορίες δηλαδή. Οι μοναδικές λύσεις λοιπόν που έχει μια μπάντα, πέραν της καθολικής από μεριάς της ηχογράφησης και κυκλοφορίας ενός δίσκου στην Ελλάδα, είναι μέσω κάποιων ατόμων που είναι κάπως πιο εύπορα και έχουν την τρέλα να αναλαμβάνουν την ηχογράφηση και κοπή-προώθηση δίσκων. Μια άλλη επιλογή είναι μια μπάντα να ψάξει μικρότερου βεληνεκούς δισκογραφικές του εξωτερικού που θα ενδιαφερθούν για το ήδη ηχογραφημένο υλικό του συγκροτήματος, έτσι ώστε να προχωρήσουν στην 'κοπή' του δίσκου... Από τις δύο παραπάνω εναλλακτικές, τα ουσιαστικά κέρδη μιας μπάντας για το κάτι παραπάνω που τυχόν της αξίζει και της αναλογεί είναι ελάχιστα. Η προώθηση συνήθως δεν αποφέρει ιδιαίτερη απήχηση και το μόνο που επωφελείται το συγκρότημα είναι να αποφύγει τα έξοδα του να 'κόψει' το δίσκο της. Δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να αναφερθώ στο γεγονός πως από τους παραπάνω τρόπους προώθησης οι μπάντες συνήθως δεν έχουν κανένα απολύτως οικονομικό όφελος από τυχόν πωλήσεις. Φυσικά πλέον υπάρχει και η ηλεκτρονική προώθηση -π.χ. μέσα από το youtube - αλλά και εκεί, ειδικά στα πρώτα βήματα, η ουσιαστική προώθηση είναι πολύ μικρή.


Ποια, λοιπόν, θα μπορούσε να είναι μια μικρή συνεισφορά στις underground μπάντες της χώρας μας; Αλληλεγγύη μεταξύ των συγκροτημάτων για το κοινό καλό και φυσικά το ίδιο το κοινό. Πιάνοντας τα περί αλληλεγγύης μεταξύ συγκροτημάτων, μέσα από τη μικρή μου εμπειρία και τριβή μέσα σε συγκροτήματα, έχω να δηλώσω πλήρως απογοητευμένος! Λίγες είναι οι φορές που υπάρχει έμπρακτη στήριξη. Έχω βρεθεί σε πολλά live που διοργανώθηκαν συλλογικά και άκουγα από κάθε μπάντα και διαφορετικό παράπονο. Οι τάδε δεν φώναξαν πολύ κοσμο. Οι παρατάδε δεν ασχολήθηκαν με τη διοργάνωση. Κοίτα ο ντράμερ των τάδε είναι άμπαλος κτλ. Να μην παρεξηγηθώ υπάρχουν και καταπληκτικές διοργανώσεις, ειδικά σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, που γίνεται καταπληκτική και χειροπιαστή δουλειά.

Από την πλευρά του κοινού, τα πράγματα είναι κάπου στη μέση. Συνήθως τα άτομα που ακολουθούν underground μπάντες στα live τους είναι είτε άτομα που παίζουν αντιστοίχως σε άλλα συγκροτήματα είτε φίλοι και γνωστοί (το περίφημο "the scene that celebrates itself"). Λίγοι είναι οι 'απλοί' ακροατές που θα ψάξουν και θα ακολουθήσουν σε μικρά lives τις τοπικές τους μπάντες..

Συνολικά, λοιπόν, το πρόσημο για τις ευκαιρίες μιας νέας ελληνικής μπάντας είναι αρνητικό. Δεν ξέρω π.χ. γιατί η Αυστραλία βγάζει επιτυχημένες μπάντες με το τσουβάλι και τι συνθήκες επικρατούν εκεί. Ίσως μετράει και ο παράγοντας του μεγαλύτερου πληθυσμού, που σημαίνει πως στατιστικά θα βγούνε και περισσότερα συγκροτήματα και θα υπάρχει και μεγαλύτερο κοινό να τα ακολουθήσει-στηρίξει. Γιατί να μην βγαίνει κάθε διετία για παράδειγμα και μια μπάντα με το βεληνεκές των Rotiing Christ; Αν μη τι άλλο, αξιόλογες μπάντες υπάρχουν - δεν είναι εκεί το θέμα. Ίσως να ισχύει και το ότι αφού σχεδόν τίποτα δεν δουλεύει άρτια σε μια χώρα, γιατί να πηγαίνει καλά κι αυτός ο κλάδος; Θέλω να αναφέρω επίσης στην κατακλείδα πως και στη συγκεκριμένη μουσική σκηνή παίζουν το ρόλο τους οι διασυνδέσεις. Βλέπουμε συνεχώς να προωθούνται μετριότατες μπάντες, πράγμα όμως που δυστυχώς γίνεται και θα γίνεται παντού. 

Κλείνοντας, το από μεριάς μου σχόλιο είναι το χιλιοειπωμένο, αλλά να γίνει έμπρακτα κάποτε, να συμβεί: SUPPORT YOUR LOCAL SCENE - SUPPORT YOUR LOCAL BAND! Αγοράστε το merch φίλων ή μικρών συγκροτημάτων που σας κάνουν κλικ. Αγοράστε και το δισκάκι τους ή έστω όταν ανεβάσουν το κομμάτι τους στο YouTube κάντε μια κοινοποίηση - δεν κοστίζει τίποτα! Σίγουρα, μια μπάντα έχοντας βάλει γερά θεμέλια στο ελληνικό της κοινό, θα μπορέσει να κάνει και το βήμα παραπάνω...


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Lip Forensics, Strawberry Pills
και The Man & His Failures
Γιορτάζουν τη Φιλία τους
(16/12/2019)
ypogeio.gr
10 Ιστορίες πίσω από
10 Τραγούδια των
Red Hot Chili Peppers
(09/12/2019)
ypogeio.gr
Το Υπόγειο
στον Κήπο με τα Όνειρα
(14/05/2015)
ypogeio.gr
Band Name Stories
(28/07/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ