To ypogeio.gr

Η Μέρα Μηδέν


Στις 18 Σεπτεμβρίου 2013 είχα πάει μετά τη δουλειά σε μια καφετέρια στην Πλατεία Εσταυρωμένου στο Αιγάλεω να δω τον ποδοσφαιρικό αγώνα Ολυμπιακός - Παρί Σεν Ζερμέν. Ήταν και ο αδερφός μου, ήταν και ο Οδυσσέας και ο Σάκης, ήταν και ο Μάγος. Δεν πήγε πολύ καλά αυτό, που λένε, η ομάδα μου, αν και έπαιξε καλή μπάλα, έχασε 4-1. Προς το τέλος του ματς, λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Αιγάλεω, στο Κερατσίνι, μια ομάδα Χρυσαυγιτών -ένα τάγμα εφόδου από τα γραφεία του... κόμματος στη Νίκαια-  ενεργοποιούνταν μέσω sms μέσα σε λίγα λεπτά για να δράσει στην καφετέρια "Κοράλι", όπου μια άλλη παρέα έβλεπε τον αγώνα. Η παρέα του Παύλου Φύσσα. 

Την είδηση της δολοφονίας τη μάθαμε όσο ήμασταν ακόμα στην καφετέρια στον Εσταυρωμένο. "Μαχαιρώσαν έναν τύπο στη μέση του δρόμου, τσακώθηκαν για το ποδόσφαιρο". Το άλλο πρωί, όμως, άρχισε να ξετυλίγεται σαν οχετός το κουβάρι του τρόμου και του ζόφου. Παρακολούθησα εμμονικά, με πόνο και άπειρο βασανιστικό θυμό, τις εξελίξεις. Για μένα ο Παύλος Φύσσας σύντομα πήρε τη μορφή ενός σύγχρονου ήρωα, ενός ανθρώπου που θυσιάστηκε για να μας σώσει από το "αυγό του φιδιού", θυσιάστηκε για να γίνουν επιτέλους πράγματα αυτονόητα, πράγματα που έπρεπε να είχαν γίνει 20 και βάλε χρόνια πριν. Γιατί η εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής χρονολογείται τουλάχιστον και ξεκάθαρα από την αρχή της δεκαετίας του 90, με αποκορύφωμα τον ξυλοδαρμό του Δημήτρη Κουσουρή το 98, που από θαύμα δεν του στοίχισε τη ζωή. Και θυμάμαι και τη φίλη μου τη Χ., που το 2002 βγαίνοντας από το Πολυτεχνείο με 4 φίλους της, έπεσε σε ενέδρα μελών της ναζιστικής οργάνωσης. Ενα παιδί το μαχαίρωσαν στο πόδι, ενώ η Χ. ξυλοκοπήθηκε άγρια σχεδόν μέχρι θανάτου. Μου είχε δείξει φωτογραφίες της. Ήταν παραμορφωμένη, δεν τη γνώρισα...

Την περίοδο 2012-2013, οι Χρυσαυγίτες -με 21 έδρες στη Ελληνική Βουλή και την ανοχή ή και την φροντίδα της πολιτείας αλλά και των περισσότερων ΜΜΕ- έσπερναν τρόμο στους δρόμους και στις γειτονιές όλης της Επικρατείας, τραυμάτισαν και έστειλαν στο νοσοκομείο εκατοντάδες μετανάστες (και όχι μόνο) και σκότωσαν τον Σαχζάτ Λουκμάν (17/1/2013). 

Έπρεπε να χυθεί ελληνικό αίμα, έπρεπε να πεθάνει ένας ΄Ελληνας, για να ενεργοποιηθεί ένας κάποιος μηχανισμός και να σταματήσει αυτή η -καθ΄όλα οργανωμένη και απείρως στοχευμενη- εγκληματική λαίλαπα. Ο Παύλος Φύσσας. Στη μέση του δρόμου. Μπροστά σε 100άδες μάτια. Όρθιος, δείχνοντας στην αστυνομία που ήταν παρούσα στο θάνατό του το δολοφόνο του... Ο Παύλος. Μόνο αυτός.

Όσο εμμονικά παρακολούθησα τις εξελίξεις μετά το φόνο, άλλο τόσο ακολούθησα και τα όσα διαδραματίζονταν στη δίκη. Μέρα-μέρα, κομμάτι-κομμάτι, μέσω του θρυλικού και ηρωικού Golden Dawn Watch. Παράλληλα, έβλεπα και διάβαζα επί ώρες κάθε λογής ντοκιμαντέρ, εκπομπή, footage, συνομιλίες, σκληρούς δίσκους που είχαν να κάνουν με τη Χρυσή Αυγή. Κάθε βράδυ επί πολλούς μήνες. Και τις Παρασκευές το βράδυ, Ύποπτο Μούσι και Omnia TV. Η ψυχολόγος μου -αν και αντιφασίστρια από κούνια- μου έλεγε πως το έχω παρακάνει και πως έχω φτάσει σε σημείο να δηλητηριάζω την ψυχή μου. "Πώς κοιμάσαι μετά από όλα αυτά που βλέπεις και διαβάζεις;" Αγκαλιά με το ζόφο και το μίσος τους, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσω μέχρι κεραίας τη φύση της εγκληματικής οργάνωσης, που μέσα από το μανδύα πολιτικού κόμματος, επιχείρησε σχολαστικά να φτάσει στον απόλυτο στόχο της: την κατάργηση της Δημοκρατίας. Και, δεν ξέρω αν το πιστεύεις, αλλά έφτασε πολύ κοντά. Αλλά σου είπα, ο Παύλος είναι ένας σύγχρονος ήρωας και το σταμάτησε - το σταμάτησε σε σημείο κρίσιμο, σε σημείο που τα ποσοστά της ΧΑ θα έφταναν στο 10-15% και ο τρόμος στους δρόμους είχε γίνει σχεδόν νόμιμος. 

Είναι ο Σαχζάτ και είναι ο Παύλος. Είναι οι γονείς τους, είναι η Μάγδα Φύσσα. Είναι οι Αιγύπτιοι ψαράδες. Είναι τα μέλη του ΠΑΜΕ. Είναι τα παδιά στο Συνεργείο. Είναι κι άλλοι πολλοί. Είναι και ο Καμπαγιάννης και η Ελευθερία Τομπαζόγλου, ο Κώστας Παπαδάκης και ο Κώστας Σκαρμέας, η Χρύσα Παπαδοπούλου, ο Μαλαγάρης, ο Θόδωρος Θεοδωρόπουλος, ο Αντώνης Αντανασιώτης και ο Αγγελος Βρεττός - όλοι οι δικηγόροι που επί 5,5 χρόνια έδωσαν όλο τους τον εαυτό, ψυχή και σώμα, για να υπερασπιστούν τη δημοκρατία και τους ανθρώπους που χάθηκαν ή υπέφεραν κάτω από τη ναζιστική μπότα.

Αύριο. Αύριο είναι η μεγάλη μέρα της δικαίωσης, η ΜΕΡΑ ΜΗΔΕΝ... Ας ελπίσουμε πως θα αποφασιστεί το αυτονόητο: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟΙ.   


 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
«Ιχνη» («Traces», 2017)
του Θανάση Βασιλείου
(17/10/2020)
ypogeio.gr
Αριστομένης Θεοδωρόπουλος
ΦEY : ΕΔΩ
2 Χρόνια Μετά
(17/10/2020)
ypogeio.gr
Κε Τε Λα Πόνγκο
Rock 'n' Roll Εξεζητημένες
Ενδυμασίες - Α Photo Article
(16/02/2019)
ypogeio.gr
Τι Ακούτε Όταν Είστε
Στεναχωρημένοι;
(09/05/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ