To ypogeio.gr

Η Πόρτα στο Γραφείο

που Μουγκρίζει


Όταν η πόρτα του γραφείου μου χτυπάει και μουγκρίζει, αν και κλειστή, ξέρω πως έξω λυσσομανάει ο αέρας. Το ρεύμα από το μικρό παραθυράκι του μπάνιου φτάνει στο ξύλινο κουρασμένο σώμα της και την τραντάζει σαν σεισμός… Έτσι χτυπούσε και στις 23 Ιουλίου του 2018, λίγο πριν ξεσπάσει η φωτιά στο Μάτι. 

Έτσι χτυπούσε και τη Δευτέρα -όλη μέρα- και παβλοφικά με ανησυχούσε, με τρόμαζε και με ζόριζε.

Την Τρίτη το πρωί βγήκα μια βόλτα με την κόρη μου, θα πήγαινε σε ένα πάρτυ και πήγαμε να πάρουμε δώρο. Μας έπαιρνε ο αέρας στο δρόμο, με δυσκολία στεκόμασταν όρθιοι. Σε μια φάση η μικρή έπεσε πάνω μου. «Φτηνά τη γλιτώσαμε ως τώρα», σκέφτηκα από μέσα μου νόμιζα, αλλά μάλλον το σκέφτηκα φωναχτά, γιατί η κορούλα μου με ρώτησα «τι εννοείς μπαμπά;» και γω απάντησε ξερά και χωρίς πολλές περιστροφές «που δεν έχει πάρει ακόμα καμιά φωτιά». Και αυτή μου αποκρίθηκε με τα μάτια γουρλωμένα «πωπω θυμάσαι τι πάθαμε πέρσι;». Πέρσι η φωτιά στη Βαρυμπόμπη ήταν απέναντι μας, το απόγευμα μας ήρθε μήνυμα να φύγουμε απο το σπίτι, σε μια φάση κόπηκε το ρεύμα και άρον άρον εκκενώσαμε. Στο δρόμο, στην Τατοΐου, βλέπαμε τις φλόγες και τους καπνούς να αγκαλιάζουν την άσφαλτο, να πνίγουν τον ουρανό και να σκεπάζουν τα λόγια μας. Τα λόγια μας που σε μια φάση κόπηκαν, ανήμπορα και κουλουριασμένα μπροστά στο δέος της συμφοράς και της καταστροφής. Ο ταξιτζής σταμάτησε στην άκρη και βουρκωμένος έβγαζε φωτογραφίες. «Πάμε άνθρωπε, έχω παιδιά» - «Κάτσε άνθρωπε, πρέπει τα παιδιά μας να θυμούνται τι έγινε κάποτε εδώ»

Την Τρίτη το μεσημέρι, αφού πήρα το δώρο με την κόρη μου, την άφησα στο πάρτυ, πήγα στο γραφείο και ξεκίνησα τα ραντεβού μου. Εξαρχής η πόρτα μούγκριζε, ήταν σαν να μου μιλούσε, σαν ένα φάντασμα να με προειδοποιούσε. Στα διαλείμματα έμπαινα ανήσυχος στα site των ειδήσεων να δω αν όλα είναι καλά. Αν όλα παραμένουν πράσινα και όμορφα, αν όλα παραμένουν όπως τα ήξερα, αν όλα παραμένουν ζωντανά και ασφαλή. Στο διάλειμμα των 4.40 η είδηση που φοβόμουν έκανε την εμφάνιση της: «Φωτιά τώρα στο Ντράφι Πεντέλης, αεροσκάφη και επίγεια μέσα προσπαθούν να περιορίσουν την πυρκαγιά». Κι ύστερα στο διάλειμμα των 5.30, «Φωτιά Ντράφι - Δύσκολη καθίσταται η κατάσβεση». Και στις 6.20: «Αγώνας των πυροσβεστών να περιορίσουν τα δυο μέτωπα». Και 7.10: «Υπεράνθρωπη προσπάθεια να περιοριστούν τα δύο μέτωπα πριν τη δύση του ηλίου». Στις 8 δεν χρειάστηκε να μπω στα site, ο ορίζοντας από το μπαλκόνι του γραφείου μου ήταν πορτοκαλής, βυθισμένος και πνιγμένος απ' άκρη σ' άκρη στον καπνό. Ήξερα πως ο εφιάλτης επέστρεψε και η πόρτα του γραφείου μου συμφωνούσε.

Το βράδυ δεν έκλεισα μάτι. Έβλεπα ειδήσεις ως τις 6 το πρωί και όσα είδα ήταν φρικιαστικά, ακατανόητα. Αν η κόλαση επί της Γης υπάρχει, είναι αυτό. Δεν έχω λόγια. Μόνο να πω πως οι πυροσβέστες είναι κανονικοί υπερήρωες και λυπάμαι που και μεις οι μεγάλοι και τα παιδιά μας ασχολούμαστε με αυτούς τις Μάρβελ. Βασικά, οκ, να ασχολούμαστε με αυτούς της Μάρβελ, αλλά να ασχοληθούμε και με τους δικούς μας, τους πυροσβέστες. 

Δεν έχω να κατηγορήσω κάποιον - τη Ν.Δ., τον Μητσοτάκη, τον Περιφερειάρχη κλπ. Τρόμαξα με τη φωτιά όπως την έβλεπα στην οθόνη μου το βράδυ, και όπως την είδα από κοντά πέρσι το Καλοκαίρι στην Τατοΐου, αυτό το τέρας δεν κρατιέται, μα την Παναγία δεν κρατιέται. Υπάρχουν όμως πράγματα που μπορούν να συμβούν πριν η λαίλαπα εμφανιστεί. Κάνω copy-paste το σχόλιο του κουμπάρου μου στην προχθεσινή μου σχετική ανάρτηση στο φβ - θεωρώ πως έχει ένα νόημα. 

Η ανάρτηση:

«Είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει (πάλι).
Δεν υπάρχουν πια λόγια. 
Μόνο τα θαύματα μας απομένουν, αλλά αυτά μάλλον τέλειωσαν.»

Και το σχόλιο:

«Όχι θαύματα Μιχάλη, συμμετοχή στα κοινά και ενεργοποίηση. Να πιέζουμε το δήμο μας να καθαρίζει τα περιαστικά δάση, να τη λέμε στους άθλιους που πετάνε σκουπίδια και μπάζα, να απαιτήσουμε να δίνονται κονδύλια στην πρόληψη, να πιέζουμε να φυτευτούν δέντρα έστω στις γειτονιές μας και ένα σωρό άλλα. Το περιβάλλον δεν είναι κάτι ανεξάρτητο από εμάς, το δανειζόμαστε από τα παιδιά μας δεν το καταναλώνουμε απλά στις διακοπές ή στις βόλτες μας. Ναι! έχω νεύρα...»

Κι εγώ είχα νεύρα (και άπειρο πόνο), αλλά στη Facebook δημοσίευσή μου τα μετουσίωσα σε λόγια κάπως παθητικά και μοιρολατρικά. Ο Γιώργος τα νεύρα του (και τον άπειρο πόνο του) τα έκανε λέξεις που μέσα τους εμπεριέχουν δράση και λύση, πρόληψη. Τα κρατάω. Θα μου χρειαστούν στο δυσοίωνο μέλλον που προδιαγράφεται στον γκρίζο ορίζοντα που βλέπω από το μπαλκόνι του γραφείου μου.

Η πόρτα ησύχασε σήμερα. Αλλά θα τραντάξει σίγουρα ξανά…


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Συναυλιακός Εμφύλιος;
Μια Μικρή και Κάπως
Ψύχραιμη Άποψη
(04/07/2022)
ypogeio.gr
4 Νέοι Δίσκοι και
...Αμέτρητες Συναυλίες
για τον Ιούνιο
(20/06/2022)
ypogeio.gr
Καλοκαιρινό Ανάγνωσμα:
Κράτα Το Σόου
από τον Θεοδόση Μίχο
(19/08/2016)
ypogeio.gr
But The Memories Remain
H Mνήμη Και Τα Τραγούδια
(ή Τα Τραγούδια Και Η Μνήμη)
(27/10/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ