Καμένες Συζητήσεις

Θερινής Νυκτός

 

Καμένες συζητήσεις.
Τα βράδια μας στο στέκι.


 
Πάντα μου άρεσε να έχω στέκι. Να ξέρω πως θα πάω σε ένα μέρος ό,τι ώρα και να είναι, όποια ημέρα και να είναι, μόνος ή και με παρέα, και ότι θα συναντήσω δυο-τρεις γνωστούς. Να γνωρίζω πως θ’ ακούσω τη μουσική που μου αρέσει, να έχω την οικειότητα του χώρου και την άνεση με τους ανθρώπους που συχνάζουν ή εργάζονται εκεί, να μη χρειάζεται να πω τι ποτό θέλω να πιω και να αισθάνομαι ότι η ομάδα παίζει «εντός έδρας».
Περισσότερο όμως, μου αρέσουν οι κουβέντες που ειπώνονται και οι συζητήσεις που ξεκινάνε από το πουθενά. Κουβέντες που μπορεί να ξεκινήσουν λίγο μετά τα μεσάνυχτα και να συνεχιστούν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Ακόμη περισσότερο, μου αρέσουν αυτές οι «καμένες» συζητήσεις, αυτοί οι α λα Quentin Tarantino εκτενείς διάλογοι και τέλος, η συγκρότηση του τρίπτυχου μουσική - μεγάλοι διάλογοι - αλκοόλ, στη mini ταινία της βραδιάς.


Τι εννοώ; Μία κουβέντα που ξεκινάει για πλάκα και για αστείο από δύο άτομα και στο τέλος καταλήγει σοβαρό θέμα συζήτησης (γελάω…) με 4-5 και ή και 6 συμμετέχοντες. Μία συζήτηση που ξεκινάς με το φίλο / φίλη επάνω από το ιερό μέρος που ονομάζεται μπάρα. Στη συνέχεια, μπαίνει και συμμετέχει ο DJ, που έχει στήσει αυτί, ο θαμώνας δίπλα - στην αρχή της κουβέντας θα διακρίνεις ένα μειδίαμα στο πρόσωπό του - που θα πάρει από μόνος του το θάρρος συμμετοχής στην κουβέντα και ο έτερος DJ, που το συγκεκριμένο βράδυ έχει ρεπό και παρευρίσκεται ως πελάτης στο μαγαζί. Μέλος του προσωπικού, που θα κάνει δυο - τρεις τζούρες, θα πετάξει δυο - τρεις ατάκες και θα αφήσει το «κάψιμο» της κουβέντας στην άκρη, γιατί έχει δυο - τρεις ώρες δουλειάς ακόμη μπροστά της και φυσικά ο φίλος που έρχεται πάντα τις «μεγάλες» ώρες.


Κάτι που ξεκινάει εντελώς για πλάκα λοιπόν κι ένα από τα δημοφιλέστερα quiz μεταξύ μουσικόφιλων: “Αν ναυαγούσες μόνος σε ένα νησί, ποιους πέντε δίσκους θα ήθελες να έχεις μαζί σου;”. Άτομα που θα ρωτήσουν με ύφος: “Και που θα βρεις στερεοφωνικό και ρεύμα στο ερημονήσι;”, απλώς αποκλείονται από τη συζήτηση. Όπως είπε άλλωστε και ο Ντίνος Ηλιόπουλος: “Παιδί μου, η ποίηση είναι ποίηση, άμα δεν την καταλαβαίνει κανείς. Άμα την καταλαβαίνουν όλοι, δεν είναι ποίηση, είναι τσιφτετέλι. Κατάλαβες;” Καταλάβατε θα μου πείτε.


Κι αυτής της πρώτης ερώτησης θα ακολουθήσουν κι άλλες πολλές. Ο ναυαγός πάντα εκεί, όπως και το ερημονήσι. Οι πέντε δίσκοι γίνονται πέντε αγαπημένα τραγούδια και πάει λέγοντας. Και μετά το πράγμα «καίγεται» ακόμη περισσότερο. Ο ναυαγός επιστρέφει, αποκτά θεϊκές ικανότητες και του δίνεται η ευκαιρία να εξαφανίσει –πριν καν δημιουργηθε ί- μία μπάντα που σιχαίνεται. Aς πούμε εντελώς τυχαία τους Bon Jovi. Ή, εξοπλισμένος με μία βαριοπούλα, να μπορέσει να μπει σε όλα τα δισκάδικα του κόσμου και να σπάσει πέντε δίσκους. Πέντε των Bon Jovi για παράδειγμα. Πέντε καλλιτέχνες που θα θέλαμε να πιούμε μπύρα μαζί, (J. Morrison, E. Vedder, T. Yorke, N. Cave και B. Springsteen), ένα σούπερ γκρουπ που θα θέλαμε να φτιάξουμε με πέντε αγαπημένους καλλιτέχνες (φωνή, δύο κιθάρες, μπάσο και ντραμς), κι έπειτα από μία συμφωνία με τον διάβολο, πέντε καλλιτέχνες που δεν θα θέλαμε να έχουν πεθάνει ή - οι εν ζωή - να μην πεθάνουν ποτέ (κάτι το οποίο με βρίσκει 100% αντίθετο...σιχαίνομαι την αθανασία).


Κι ενώ η καμένη συζήτηση προχωράει εξίσου καμένα, ακολουθεί η ερώτηση που θα βάλει τέλος σε αυτή: “Πίνεις την μπύρα σου εδώ στο στέκι και μπαίνει ο δρεπανηφόρος μαυροντυμένος κύριος. Σε ακουμπάει φιλικά στην πλάτη και σου λέει ότι πριν πάτε βολτούλα (που θα πάτε), πως έχεις το δικαίωμα να τελειώσεις το ποτό σου και να ζητήσεις ένα τελευταίο τραγούδι. Ποιο είναι αυτό;”


Σιγή ιχθύος…ίσως μια κάποια ανατριχίλα, ίσως κάποιος να χτυπήσει τρεις φορές κρυφά την ξύλινη επένδυση της μπάρας, πιο μακάβριος πεθαίνεις και η αντεπίθεση:
- Ρε μαλάκα, τι να ψιθύρισε άραγε ο Μπιλ Μάρεϊ στη Σκάρλετ Γιόχανσον στο Lost in Translation; Τροφή για «καμένη» σκέψη και δικαιολογία για ένα ακόμη ποτό…τα βράδια μας στο στέκι.
 

 


 
C’mon Wilson, let’s listen to five songs:


1. Black – Pearl Jam
Γιατί είναι cult η σκέψη να έχεις αναμμένο αναπτήρα με τον Wilson δίπλα.
2. Evening Over the Rooftops – Edgar Broughton Band
Γιατί πριν κόψω τελικά φλέβα, που θα την κόψω, ας την κόψω με άποψη και αναμνήσεις.
3. Street Spirit (Fade Out) – Radiohead
Γιατί όταν το πρωτοάκουσα, σταμάτησε ο χρόνος. Ένα τραγούδι με τόση απελπισία, που σε γεμίζει ελπίδα.
4. The River – Bruce Springsteen
Γιατί πολύ απλά μιλάμε για το αγαπημένο από τον “The Boss”.
5. Killing In the Name – Rage Against The Machine και Breack On Through – The Doors (δεν μπορώ να αποφασίσω).
Γιατί θα θέλω να χτυπηθώ σα να μην υπάρχει αύριο, να κλωτσάω τον Wilson στον αέρα και να φωνάζω “Fuck You” προς όλες τις κατευθύνσεις.
 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Archive: 25 Facts
για τα 25 Χρόνια της Μπάντας
(11/09/2019)
ypogeio.gr
12 Δίσκοι
Και 7 Συναυλίες
Για Τον Σεπτέμβριο
(06/09/2019)
ypogeio.gr
Five Tracks I Heard This Month
by Spir Frelini
(30/04/2015)
ypogeio.gr
3 Songs For Bombs:
Enola Gay, 6η Αυγούστου,
Ναγκασάκι
(09/08/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ