Λίγες Λέξεις

για το Νίκο Τριανταφυλλίδη

από τον Άκη Καπράνο


Το παρόν άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε σαν facebook post από τον Άκη Καπράνο. Τον ευχαριστούμε θερμά για την παραχώρηση και την συγκατάθεσή του για την αναδημοσίευση.
 


- Πως κάνεις έτσι αγόρι μου; Όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα
- Αυτό ξαναπές το.

Με την ίδια σκηνή, που εμφανίζεται στην αρχή και στο φινάλε των "Αισθηματιών" αποχαιρετούμε τους δυο ήρωες που έπλασε ο Νίκος Τριανταφυλλίδης, υπέροχα ενσαρκωμένους από τον Χάρη Φραγκούλη και τον Δημήτρη Λάλο. Οι ερωτικές περιπέτειες και των δυο τους έχουν οδηγήσει στο θάνατο. Ο Νίκος όμως, που τόσο τους αγαπά, παίζοντας στη σκηνή στο ριπλέι, τους χαρίζει την κινηματογραφική αιωνιότητα. Γιατί όσο υπάρχει κινηματογράφος, τόσο θα υπάρχουν και Αισθηματίες έτοιμοι να πεθάνουν γι αυτόν – ούτως ώστε να ξαναγεννηθούν. Τελικά, η προβολή της ταινίας στις αίθουσες κράτησε μόλις μια εβδομάδα. Εμείς, όμως, θα τη κουβεντιάζουμε για πάντα. Όπως θα μιλάμε για πάντα και για το Νίκο Τριανταφυλλίδη, που πέρασε από τη ζωή αυτού του τόπου σαν κομήτης, κι έφυγε σαν σήμερα, στις 6 Ιουνίου του 2016.

Οι ήρωες του Νίκου ζούσαν πάντα στο περιθώριο. Μπράβοι, καμπαρετζούδες, πόρνες, καταραμένοι καλλιτέχνες, δολοφόνοι. Όπως και οι ήρωες ενός συνονόματου του, του Νίκου Νικολαΐδη που συχνά αποκαλούσε «πνευματικό του πατέρα», λίγο επειδή το πίστευε (το φιλμ που τον ενέπνευσε να κάνει κινηματογράφο ήταν το «Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα»), και λίγο για να «κόβει τη φόρα» στους δημοσιογράφους που αναφέρονταν σ’ αυτόν πρώτα ως «γιο του Χάρρυ Κλυνν» και μετά ως σκηνοθέτη του κινηματογράφου. Όμως ο Νίκος ήταν πολλά περισσότερα και απ’ τα δυο. Οι ραδιοφωνικές εκπομπές του έχουν μείνει πλέον στην ιστορία, οι δε μπάντες που πρώτος αυτός έφερε στην Ελλάδα (στο λατρεμένο Gagarin) εδραιώθηκαν συναυλιακά χρόνια μετά. Έφερνε, ας πούμε, πρώτος τους Deafheaven: 200 άτομα στο Gagarin. Και την επόμενη μέρα έγραφε στο προφίλ του: "Θα λέμε κάποτε τι συναυλίες στήσαμε και θα γελάμε". Βλέπετε, συχνά έβλεπε πιο μπροστά από τους υπόλοιπους, με όποιο κόστος αυτό επιφέρει.

Όχι πως τον ενδιέφερε το κόστος: ήταν – ευτυχώς – και ξεροκέφαλος! Έχω πολλές στιγμές να θυμάμαι από τον Νίκο, αλλά η αγαπημένη μου είναι μια που δεν "συμμετέχω", απλά ήμουν μπροστά, ένα σκηνικό στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: «Γιατί βρε Νίκο μου ξεκινάς την ταινία σου μ’ αυτή τη σκηνή; Είναι ίσως η χειρότερη που έχω δει ποτέ στο Ελληνικό Σινεμά!», του παραπονιόταν ο αείμνηστος Μπάμπης Ακτσόγλου (που θαύμαζε τη γενναιότητα της γραφής του), αναφερόμενος στο «Μαύρο Γάλα» του 1999 που μόλις είχε προβληθεί. Και ο Νίκος, ξεκαρδισμένος, του απαντά «Το ξέρω Μπάμπη μου! Αλλά όσοι μείνουν στο σινεμά μετά απ’ αυτό, θα είναι δικοί μας άνθρωποι!».

Μείναμε εμείς, 
και λείπεις εσύ Νίκο.
 

 

* Check also this: Αντίο ρε Νικόλα... (του Πέτρου Μιχόπουλου, 7/6/2016)

 

 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Καμένες Συζητήσεις
Θερινής Νυκτός
(16/08/2019)
ypogeio.gr
5000 Ευχαριστώ
για τα 5000 likes
(13/08/2019)
ypogeio.gr
From Her(e) To Eternity
Περιμένοντας το Νικόλα
(09/10/2017)
ypogeio.gr
Τι Παίξαμε Στη Grand
(22/02/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ