To ypogeio.gr

Πειραματισμοί και

Αυθεντικές Συνεργασίες...


Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων που ακούνε ροκ μουσική. 
Από τη μία οι κολλημένοι -με παρωπίδες- στο παρελθόν ακροατές, που ροκ μουσική γι’ αυτούς είναι η απλή συνταγή «κιθάρα, μπάσο και ντραμς» και που αρνούμενοι να δεχτούν ή έστω να προσπαθήσουν να δεχτούν οποιονδήποτε μουσικό πειραματισμό, στέκουν εκεί απλά ως ροκ δεινόσαυροι. Που δεν δέχονται καμία μετάλλαξη και είναι οπαδοί της επανάληψης. Που με τόση ευκολία θα χλευάσουν οτιδήποτε καινούργιο. Που θα κρυφτούν στο παρελθόν και που μόνο εκεί θα νιώσουν ασφάλεια -για μουσική μιλάμε πάντα- μην παρεξηγηθώ! 

Από την άλλη, υπάρχουν και αυτοί που ψάχνονται. Αυτοί που θ’ αφήσουν τις όποιες παρωπίδες στην άκρη και που θα καταβάλουν μία έστω μικρή προσπάθεια αποδοχής. Που θεωρούν ότι ακόμη και οι μεγάλες μπάντες με πολλά χρόνια καριέρας, έχουν το δικαίωμα με οδηγό την εξέλιξη να πειραματιστούν και να ανακαλύψουν νέα μονοπάτια. Που υποστηρίζουν αυτές τις μπάντες, γνωρίζοντας πως -αργά ή γρήγορα- δεν θα επαναπαυτούν στις δάφνες των προ 20ετίας άλμπουμ τους και πως δεν θα τα επαναλάβουν προς ευχαρίστηση των φανατικών οπαδών τους. Αυτές οι μπάντες που θα μας τονίσουν ότι η μουσική μεταλλάσσεται και πως οι ίδιες είναι ακόμη ζωντανές. 
Αυτή η κατηγορία των μουσικόφιλων που στις μουσικές συζητήσεις τους θα χρησιμοποιήσουν τις εκφράσεις: “το τάδε album ήταν η απαρχή κάτι νέου”, “ήταν η μετεξέλιξη κάποιου υπάρχοντος” ή “ είναι το τέλος κάποιου παλιού είδους μουσικής”. Το αποτέλεσμα αυτών των πειραματισμών; Δεν σημαίνει ότι πάντα πρέπει να αρέσουν ή ότι θα αρέσουν στο μέλλον. Και θα δώσω μεγάλη βαρύτητα στη λέξη «μέλλον» για έναν απλό και μόνο λόγο. Πόσοι από εμάς στο παρελθόν, ακούγοντας μια νέα και «παράξενη» δουλειά κάποιας αγαπημένης μας μπάντας, δεν «στραβώσαμε» και απογοητευτήκαμε αρχικά, για να δηλώσουμε κάποια χρόνια αργότερα και πιο ώριμοι πλέον, ότι το συγκεκριμένο album συγκεντρώνει όλες τις προαναφερόμενες εκφράσεις;

Θυμάμαι τον εαυτό μου είκοσι χρόνια πριν. Την ημέρα που αγόρασα και άκουσα το “Kid A” των Radiohead. Είχε προηγηθεί το φανταστικό live τους στο Λυκαβηττό, το setlist περιείχε 5-6 κομμάτια από τον δίσκο, αλλά σε ένα τέτοιο live είσαι εκστασιασμένος και δεν δίνεις σημασία, απλώς σου αρέσουν όλα. Το πραγματικό σοκ ήρθε με το studio album, η πραγματική απογοήτευση πατώντας το play. Ρωτήστε με σήμερα για το “Kid A”…ξεχνώντας κάποιες “λεπτομέρειες” του παρελθόντος, θα μιλήσω για ένα «τεράστιο» album. 





Πολλά τα παραδείγματα αυτού του είδους. Πειραματισμοί που ήταν πολύ καλοί και πειραματισμοί που ήταν πολύ κακοί. Πειραματισμοί που οδήγησαν κάποιες μπάντες «κάπου αλλού» και πειραματισμοί που έγιναν επειδή απλώς η μπάντα ήθελε να τους κάνει, επιστρέφοντας στη συνέχεια στα γνώριμα λημέρια της. Έτυχαν αποδοχής; Άρεσαν; Χλευάστηκαν; Αυτό αποτελεί τις προσωπικές απόψεις των οπαδών της κάθε μπάντας. Αφήνουμε βέβαια τους κριτικούς στην άκρη…

Σκεφτείτε τους φανς των The Doors πίσω στο μακρινό 1969 στο πρώτο άκουσμα του “Soft Parade”. Τους οπαδούς των Joy Division μετά το θάνατο του Ian Curtis και τους New Order. Τους ορκισμένους οπαδούς των Metallica μετά την κυκλοφορία του “Metallica (Black Album)” και την είσοδο του metal στα σαλόνια. Πόσοι λάτρεις των U2 είχαν απογοητευτεί άραγε το 1991 με το “Achtung Baby!” και τώρα δηλώνουν πως πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα album της μουσικής; Το προαναφερόμενο “Kid A” των Radiohead που κυκλοφόρησε μετά το εμβληματικό “Ok Computer” κι εμάς τα «αρρωστάκια» που περιμέναμε κάτι ανάλογο; Πόσοι από εμάς θέλουν να διαγράψουν το “Everything Now” των Arcade Fire από τη μνήμη τους; Ποιος ξέρει όμως στο μέλλον τι θα λέμε και γι’ αυτό το album;

Θα μπορούσα να γράψω για δεκάδες άλλα album. Δεν θα το κάνω. Δεν υπάρχει λόγος. Θα αναφέρω απλώς το λόγο για τον οποίο αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο. Διαβάζω εδώ και μέρες τα σχόλια ανθρώπων στα social media (κυρίως στο fb) για το single που κυκλοφόρησε από το νέο δίσκο των Pearl Jam, “Gigaton”. Σχόλια που εμπεριέχουν τις λέξεις «εμετικό» και «απογοήτευση», σχόλια που εμπεριέχουν επίθετα όπως «τολμηρό» και σχόλια που το χαρακτηρίζουν από «καλό» έως «πολύ καλό». Όχι, εμετικό δεν είναι σε καμία περίπτωση, όπως επίσης δεν είναι και αριστούργημα. Λαμβάνοντας υπόψη τη δημιουργική κατιούσα της εν λόγω «τεράστιας μπάντας» στα τελευταία της album (“Lightning Bolt” το τελευταίο), μάλλον αυτή η στροφή την απελευθερώνει κατά κάποιο τρόπο από το άγχος ή την απαίτηση των φανατικών για ένα album με επιτυχίες τύπου “Ten”, “Vs” και “Vitalogy”. Να θυμίσω σε όλους αυτούς τους χλευαστές το “No Code”; Άρεσαν σε όλους τότε οι Worldbeat ήχοι του; Μπα, θα έλεγα. 

Ας ξεκολλήσουμε λοιπόν από τα παλιά και τις επαναλήψεις. Ναι, το “Black” με κάνει ακόμη να ανατριχιάζω σαν να το ακούω για πρώτη φορά και πάντα θα ανατριχιάζω, αλλά η μουσική μεταλλάσσεται, εξελίσσεται και δημιουργεί νέα μονοπάτια. Καλώς ή κακώς και είτε μας αρέσει είτε όχι…

«Το Dance of the Clairvoyants είναι μια είναι μια τέλεια καταιγίδα πειραματισμού και αυθεντικής συνεργασίας. Από δημιουργική άποψη, παίρνουμε νέους δρόμους και είναι συναρπαστικό.» - Jeff Ament

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Ο Φοίβος, ο Άδωνις,
ο Κώστας κι ο Λιάγκας...
(27/01/2020)
ypogeio.gr
Πόσο άλλαξες,
πόσο (δεν) άλλαξα...
(24/01/2020)
ypogeio.gr
To Υπόγειο ανοίγει τις Πόρτες:
Ένα Υστερόγραφο
Από τον Σ. Μανούση
(09/07/2016)
ypogeio.gr
Tι παίξαμε στο Booze
(05/06/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ