Χρόνια Πολλά

Mike

Αδερφέ μου,Mike, Cigarettesmoke Χρόνια Πολλά! Πάντα καλά και πάντα στα αγαπημένα σου Υπόγεια. Να τα εκατοστήσεις.
Σίγουρα ο πιο δύσκολος πρόλογος που έχω γράψει σε άρθρο του Υπογείου μέχρι και σήμερα. Πρέπει να γράψω για το μεγάλο αδερφό μου. Οκ πάμε και όπου με βγάλει. Η ιδέα πίσω από όλο αυτό εορταστικό άρθρο ανήκει στο Μιχάλη Αποστολίδη. Κάπου μέσα στην καρδιά του χειμώνα μου είπε « ρε Μήτσο πρέπει να γράψουμε ένα άρθρο –αφιέρωμα- για τον αδερφό σου». Θυμάμαι ότι του είπα ότι είναι άκυρο τώρα αλλά το βλέπουμε. Το σκεφτόμουν όλο το χειμώνα, ανά περιόδους, αλλά δεν ήξερα αν πρέπει να γραφτεί ένα τέτοιο άρθρο, αν κολλάει κλπ. Τελικά αποφάσισα ότι «γιατί όχι;». Μέχρι που έφτασε ένα Αυγουστιάτικο μεσημέρι σε μια παραλία της Τζιας που είπα  «η τώρα ή ποτέ». Πήρα το κινητό και έστειλα μήνυμα σε όσους ξέρω ότι αγαπάνε τον Mike και τους αγαπάει και αυτός και ότι πετάνε και λίγο την σκούφια τους να γράφουν τέτοιου είδους κείμενα. Έτσι παρακάτω θα διαβάσετε κείμενα του Γιώργου Δημητριάδη, Φάνη Πουλημά, Πέτρου Μιχόπουλου, Αντώνη Κωνστανταρα, Νίκου Παμουκ Τάσου Ζαννή, Νικόλα Αλαβάνου, Νένα Παραμυθιώτη, Μιχάλη Αποστολίδη και Στέφανου Βάχαρη. Τους ευχαριστώ πολύ που δέχτηκαν αυτή την τρελή πρό(σ)κληση. Εδώ θέλω να ζητήσω συγγνώμη αν ξέχασα κάποιον που θα ήθελε να γράψει, ειδικά από τους ιντερνετικούς φίλους του broμιας και δε ξέρω ποίοι είστε και ποίοι όχι. Έτσι διάλεξα αυτούς που και εγώ έχω θάρρος απέναντί τους. Παιδιά, όσοι θέλετε στείλτε μου κρυφά inboxνα κάνω part two…Το πιο δύσκολο ήταν να εξηγήσω περί τίνος είναι αυτό το άρθρο. Στο επίκεντρο πάντως έβαλε ο καθένας την ψυχή του και ό,τι άλλο ήθελε για την σχέση αλληλεπίδρασης «Μιχάλης-Υπόγειο».

Τι είναι Το Υπόγειο και τι είναι ο Μιχάλης; Το ένα είναι η προέκταση του άλλου, τίποτα από αυτά που βλέπετε εδώ δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικό. Έτσι είναι ο Mike. Θέλει τα κουτάκια του τις κατηγορίες του, τα πάντα στοιχισμένα και όμορφα. Όπως λέει ο ίδιος είναι το τρίτο του παιδί. Το Υπόγειο δεν έχει αναγνώστες, έχει φίλους όπως και ο Μιχάλης. Είναι ένα καταφύγιο για τις δύσκολες ώρες ή τις δύσκολες εποχές που ζούμε. Με τον αδερφό μου τα τελευταία χρόνια δεν καταφέρνουμε να βρισκόμαστε πολύ, μας χωρίζουν 25 χιλιόμετρα και άπειρες εργατοώρες. Αλλά Το Υπόγειο είναι εκεί, στη μέση της απόστασης, τα τηλεφωνήματα στις 2 το ξημέρωμα για το τι πρέπει να γίνει αύριο, τι ξεχάσαμε να κάνουμε σήμερα-χθες-τον τελευταίο μήνα , ή, καλύτερα, τι δε προλάβαμε να κάνουμε. Αγχωτικά postπου γράφονται ανάμεσα σε συνεδρίες, σε περίπτερα και σε τράπεζες. Δε μου αρέσει να γράφω άρθρα , ντρέπομαι, αλλά είμαι εδώ και γράφω αυτά που γράφω, γιατί το Υπόγειο είναι το ταχυδρομικό περιστέρι που μεταφέρει την αγάπη του ενός για τον άλλον. Αυτός είναι και ο λόγος που δημιουργήθηκε αυτό το site,η αγάπη που ένωσε κάποιους ανθρώπους και η αγάπη για την μουσική. Είναι το μόνο γλυκό άγχος στη ζωή μου. Πίεση να γράψω κάτι στις 3-4 το βράδυ που γυρνάω από την δουλειά. ΤoΥπόγειο είναι οι φίλοι και οι ανθρώπινες σχέσεις. Δηλαδή δεν είναι ποτέ κάτι εύκολο και χαλαρό. Έχουν περάσει περίοδοι που ο τύπος που σήμερα κλείνει τα 43 το έτρεχε μόνος του για έξι ολόκληρους μήνες. Μετά επέστρεψα, ήρθαν και άλλοι 2-3. Μετά έφυγαν, ήρθε ο Γιώργος και γίναμε τρεις. Το Υπόγειο είμαστε εμείς και οι άλλοι, δεν είναι αποκομμένο από τον πραγματικό κόσμο. Γι’ αυτό έχει τόσο συναίσθημα και γράφει μόνο για ό,τι έχει ψυχή. Το  Υπόγειο είναι καθολικά αγνό όπως και ο αδερφός μου, δεν θα καταλάβω ποτέ από πού πηγάζει αυτή η ηρεμία και η καλοσύνη. Ο Μιχάλης είναι ψυχολόγος και δε μπορεί να κάνει συνεδρίες σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς, αλλά όλοι αυτό θέλουμε, τον Μιχάλη για ψυχολόγο. Μάλλον για το λόγο αυτό έφτιαξε το Υπόγειο. Για να είμαστε λίγο καλύτερα. Αδερφέ μου, σε αγαπάω πολύ. Χρόνια πολλά. Να είσαι καλά να μας αγαπάς όπως μας αγαπάς και εμείς εσένα. Να ζεις και να μη βυθίζεσαι ποτέ, όλοι μας. Να με αγκαλιάζεις πάντα έτσι όπως με αγκαλιάζεις και εγώ να σου λέω «άσε με ρε, ενώ εννοώ σφίξε με και άλλο». 
Υγ1. Αυτό είναι το πρώτο άρθρο που ο Mike δε θα δει και δε θα διορθώσει τα κόμματα, τις τελείες, τις παραγράφους, τις αποστάσεις και ό,τι άλλο ψυχαναγκαστικό τού κατέβει στο κεφάλι του πριν ανέβει στο site. Υποθέτω είναι και το τελευταίο…
Υγ2. Η κεντρική φωτογραφία επιλέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη αφού είναι η πρώτη και μοναδική φωτογραφία προφίλ του Mikeστο facebook. Να ξέρετε ότι υπάρχει κόσμος εκεί έξω που νομίζει ότι είναι αυτός. Προφανώς δεν ακούνε Αrctic Monkeys.

 

Γιώργος Δημητριάδης
Υπάρχει ένα ανέκδοτο που πάει κάπως έτσι: Μπαίνει ένας τύπος στο γραφείο ενός ψυχολόγου. «Σας παρακαλώ, υποφέρω από κατάθλιψη και με βαραίνει μια μοναξιά». Ο ψ του προτείνει να επισκεφτεί το τοπικό τσίρκο. «Ο κλόουν τους είναι καταπληκτικός», του λέει, «θα σε κάνει να ξεκαρδιστείς και θα ξεχάσεις μονομιάς τα προβλήματά σου». «Μα γιατρέ», ψελλίζει κάπως απογοητευμένα ο θεραπευόμενος, «εγώ είμαι αυτός ο κλόουν». Ο Μιχάλης μας είναι ψυχολόγος. Μα αυτό είναι μόνο ένα κομμάτι του, μια μόνο ανάμεσα στις τόσο σπουδαίες ιδιότητες που έχει. Με τις λέξεις τα πάω μάλλον καλά, ξέρω όμως ότι εκείνος είναι η επιτομή της συστολής και δυσκολεύεται να διαβάζει τέτοια. Δεν πειράζει, Mike. Μοίρασμα. Εσύ μας το έμαθες. Κάποια χρόνια τώρα, ο Mike με τον Δημήτρη (Μιτς, για σένα θα γράψω σε λίγες μέρες, σήμερα είναι η μέρα του Senior) έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητας μου, το Υπόγειο ένα δεύτερο σπίτι, μιλάμε, κανονίζουμε, σχεδιάζουμε, επικοινωνούμε. Κάθε μέρα, αυτό που έχω στο μπροστά μέρος του κεφαλιού μου – όταν σκέφτομαι τον Mike – είναι το εισαγωγικό ανέκδοτο. Ο Mike είναι ο άνθρωπος που κρατάει, συνδέει ένα πολύ μεγάλο οικοδόμημα, με πολλές προεκτάσεις, με πολύ γερά θεμέλια, το οποίο όμως δεν θα άντεχε αν δεν ήταν εκείνος. Ο τύπος είναι πάντα εκεί. Να βοηθήσει, να εμπνεύσει, να δώσει οδηγίες όταν πρέπει, πάντα με τη μεγαλύτερη ευγένεια και σεβασμό, που όμοιο του δεν έχω συναντήσει ξανά. Πάντα, η ήρεμη δύναμη του Μιχάλη είναι αυτή που βάζει εμένα και τον Μιτς στον πάγο, όταν είμαστε έτοιμοι (θερμόαιμοι γαρ) να πατήσουμε το κουμπί. Το βενζινάδικο του Μιχάλη είναι η Κλαίρη και τα παιδιά. Όλο το καύσιμο έρχεται από κει. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη ευτυχία, όπως το βλέπω εγώ. Αν είχα μπαμπά, θα ήθελα να έχω έναν σαν τον Μιχάλη. Ο τρόπος που δουλεύει ο Μιχάλης είναι κάτι που με εμπνέει και εκτός Υπογείου. Είναι ένας καταπληκτικός επαγγελματίας, με ήθος σπάνιο για τις μέρες μας. Στο Υπόγειο δεν έχουμε αφεντικά, ιεραρχίες και πρέπει. Πάντα όμως και κάπως άτυπα, το τελικό sign off είναι του Mike. Όταν κάνουμε κάτι, η γνώμη του Mike και το οκ του είναι αυτά που βάζουν το εγχείρημα στις ράγες. Και όταν πει οκ, ξέρουμε ότι είναι καλό. Και δε λέει μεγάλες και καλές κουβέντες εύκολα. Είναι φειδωλός σε αυτά. Πια τον καταλαβαίνω όμως, όταν κάτι του αρέσει. Εντάξει, καθημερινά εξασκεί τον ψυχαναγκασμό του λέγοντας μας «Πάτα ένα enter εκεί να γίνει παράγραφος», «Βάλε τη φώτο στο άρθρο σε εκείνο το σημείο», «εκείνη η τελεία, μήπως να γίνει άνω τελεία» και άλλα τέτοια. Όταν αρχίζει να «παίζει» με τα Bold, Italics, Underline, δε, του λέμε «Οκ, Mike, μπες στο admin και κάνε ό,τι θες». Αν του πεις ότι εκείνος είναι το Υπόγειο θα στο αρνηθεί και έχει και επιχειρήματα για αυτό. Ξέρει ότι είναι όμως. Αγαπιόμαστε Mike, ακριβώς έτσι όπως είσαι. Θα διαφωνούμε πάντα για τους National και δε θα κατανοήσω ποτέ το κομμάτι του εαυτού σου που θεωρεί τους Blur καλύτερους από τους Oasis. Αλλά φαντάζομαι ότι δε μας κόβει κάτι αυτό. Για να έρθω πάλι στην αρχή, αυτό που με αγχώνει με τον Μιχάλη είναι τί συμβαίνει όταν εκείνος μπορεί να χρειάζεται κάτι. Μια βοήθεια. Δε τη ζητάει εύκολα, κλείνεται, χάνεται, τον τραβάω προς το φως, μα δεν κουνιέται εύκολα. Η πραγματικότητα είναι δύσκολη, αποτρόπαια, αλλά μάλλον εξηγήσιμη, Μιχάλη. Ξέρω ότι θεωρεί ιερό καθήκον αυτό που κάνει στο σπίτι, στο γραφείο, στο Υπόγειο, παντού. Βυθίζεται πολλές φορές σε μια εσωτερική σύγκρουση όταν αυτό που κάνει αδυνατεί να κάνει τον κόσμο ένα λίγο πιο όμορφο μέρος, έστω για λίγο. Τότε είναι που αρπάζουμε ένα μπουκάλι Tanqueray (οκ, δύο) και καταφεύγουμε στην δισκογραφία του Nick Cave. Αυτό που θέλω, τελικά, να σου πω είναι πως όλα όσα κάνεις φτάνουν ως εδώ και φέρνουν φως.

 

Φάνης Πουλημάς
Όλα ξεκίνησαν στην έξοδο του αεροδρομίου Malpensa του Milano. Μετά από μια πτήση της easy jet που είχε 12 ώρες καθυστέρηση. Είχα βγει στην έξοδο να ζητήσω ένα τσιγάρο σε μια εποχή που πάσχιζα να το κόψω. Η τύχη μου έπεσε επάνω σε έναν τυπά που του το ζήτησα ευγενικά στα αγγλικά και μου το προσφέρει στα ελληνικά. Μια σύντομη κουβέντα που είχε διάρκεια πέντε λεπτων και η συνειδητοποίηση ότι πηγαίναμε στην ίδια συναυλία στην Μπολόνια για το i-day festival όπου kasabian και arctic monkeys έπαιζαν την ίδια μέρα στο ίδιο stage. Σβήνοντας το τσιγάρο έσκισε το πακέτο και κατάφερε να μου γράψει το e-mail του και να μου πει ένα δυο λόγια για το υπόγειο. Από εκείνη την ημέρα δεν το ξαναείδα και παρόλο που κράτησα το e-mail του δεν έκανα κάποιο βήμα για να ξαναπιάσουμε την μουσική κουβέντα που είχαμε αφήσει στη μέση βιαστικά εκείνη την βραδιά. Όμως η μοίρα μας είχε ήδη αποφασίσει και ξαφνικά μετά από κανα μήνα ίσως και δυο συναντηθήκαμε τυχαία στο Facebook σε μια σελίδα που την λένε kasabian greek fans. Τότε και οι δυο μας θεωρήσαμε ότι υπάρχει ένας δυνατός μουσικός κοινός παρανομαστής και από τότε γίναμε δυο πολύ καλοί φίλοι όπου έχουμε μοιραστεί μαζί πολλές συναυλίες, μουσικά events, ιντερνετικές εκπομπές, μουσικές συλλογές, μουσικά άρθρα και ένα σωρό ξενύχτια με αρκετούς προβληματισμούς και μερικές οικογενειακές στιγμές. Η μουσική μου ζωή από τότε άλλαξε καθώς με έκανε να αποκτήσω μια διαφορετική κριτική σκέψη ως προς την μουσική και όχι μόνο. Οι γνώσεις καθώς και η μεθοδικότητα του επάνω στην καλή μουσική με μάγεψαν και μου έδειξαν ένα άλλο μονοπάτι γεμάτο μελωδίες και όμορφα συναισθήματα. Η επιρροή του επάνω μου ήταν ένα μεγάλο δώρο που μου προσέφερε και μια φιλία δυνατή αν και τον τελευταίο καιρό οι ζωές μας δεν έχουν τον ίδιο συντονισμό που είχαν μερικά χρόνια πριν. Παρόλα αυτά ξέρω ότι είναι εκεί για μένα έτοιμος να μοιραστεί καινούργια τραγούδια αλλά και να με ακούσει σε ότι προσωπικά θέματα με βασανίζουν. Χρόνια πολλά αδερφέ και μεγάλε εκδότη του υπογείου που η αφοσίωση σου σε αυτό είναι έμπνευση για εμένα και πολλούς άλλους. Εύχομαι να έχεις υγεία και ευτυχία, όμορφα μουσικά ακούσματα, αστείρευτη έμπνευση και ακριβοδίκαιη πένα. Ονειρεμένα ταξίδια και απίστευτες εμπειρίες.


 

Πέτρος Μιχόπουλος
Είναι (τελικά) πολύ δύσκολο να σου ζητάνε να γράψεις κάτι για έναν άνθρωπο που αγαπάς πάρα πολύ και έχει σημαδέψει τη ζωή σου. Τι να πρωτοπείς, τι να πρωτοθυμηθείς, πώς να μην σε παρασύρει το συναίσθημα στον απόλυτο φουλ βαθμό…  Αποφάσισα λοιπόν  απλά να αρχίσω να πληκτρολογώ και όπου κάτσει και όπου φτάσει…

Βασικά ας ξεκινήσω από αυτό: 
Ο Μιχάλης είναι ο καλύτερος άνθρωπος που μπορείς να φανταστείς. Και ο πιο αυθεντικός. Τελεία και παύλα. Η καρδιά του είναι αγνή σαν μικρού παιδιού. Ειλικρινά, δεν έχει ίχνος κακίας μέσα του και είναι εντελώς καλοπροαίρετος. Ακόμα και όταν θυμώνει με καταστάσεις που συμβαίνουν γύρω μας, με ανθρώπους που προκαλούν αυτές τις καταστάσεις, ο θυμός του μοιάζει παράταιρος, σαν κάτι ξένο προς αυτόν, σχεδόν αστείος... Στη πραγματικότητα αυτό που θα ήθελε, θα ήταν να σταματήσουν απλώς τις μαλακίες, να τα βρουν και να πάνε για κάνα ποτό…

Ο Μιχάλης  αγαπάει πολύ και με πάθος: την οικογένεια του, τους φίλους του, τη δουλειά του, τη μουσική, το Υπόγειο…  Απλώς δεν μπορεί να λειτουργήσει διαφορετικά, δεν γίνεται αλλιώς ρε παιδί μου! Και για αυτό πάντα προσφέρει το μέγιστο που μπορεί. Και με τόση αγάπη που έχει δίνει πάρα πολλά τελικά.

Έχει και κάποια ελαττώματα φυσικά. Ο Μιχάλης είναι εμμονικός: Με χώρους, με μουσικές, με περιοχές, με καταστάσεις… Προφανώς κάποιοι γινόμαστε εμμονικοί με πράγματα που μας φέρνουν ωραίες αναμνήσεις και μας κάνουν να νιώθουμε ασφαλείς, αλλά αυτός το παρακάνει! Ξέρετε κάτι όμως; Ακόμα κι αυτές οι εμμονές του περικλείουν τόση αγάπη, που τελικά δε σε πειράζει που θα πας μαζί του για 383η φορά για χοροπηδητό στο Mo Better, για 16η φορά για διακοπές στη Σέριφο και για 1388η φορά σε live του Φοίβου Δεληβοριά. Έχει τον τρόπο να σε πείθει ότι «η ζωή μόνο έτσι είναι ωραία».

Ο Μιχάλης είναι ο καλύτερος μου φίλος: Όχι στα λόγια, στη πράξη. Κανείς φίλος ή «φίλος» δεν μου στάθηκε στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου όσο αυτός. Έκανε κυριολεκτικά ό,τι μπορούσε για μένα όταν την ίδια ώρα βίωνε τα δικά του προβλήματα και ζόρια. Αυτός με παρότρυνε όσο κανείς , να ξαναπιάσω τη κιθάρα για το μοναδικό διάστημα της ζωής μου που την είχα «ξεχάσει» βουτηγμένος στη θλίψη μου. Με έσπρωχνε να αυτοθεραπευτώ μέσω της μουσικής και ξέρετε κάτι; Τα κατάφερε ο μπαγάσας! Άλλωστε ήταν πάντα φουλ υποστηρικτικός με ό,τι κι αν έκανα με την μουσική, πάντα δίπλα μου σε όποια προσπάθεια, όπως και τώρα άλλωστε. Όχι από «χάρη». Αλλά γιατί πιστεύει σε μένα και σε αυτό που κάνω.  Αγαπάει πολύ τη ζωή και για αυτό κατάφερε να με φέρει στα ίσα μου εκείνη τη δύσκολη περίοδο, όταν με έπεισε με τον τρόπο του ότι όλα όσα έχεις χάσει, είναι τελικά απλώς μια πόρτα που σε οδηγεί κάπου άλλου, και κάπου καλύτερα μάλιστα… Είχε δίκιο!

Δεκαετίες πια φιλίας… Μεγαλωμένοι στην ίδια γειτονιά, στο μικρό «χωριό» μας, το Δαφνί, στο Χαϊδάρι, οι κοινές μας αναμνήσεις ,όμορφες αλλά και κάποιες πικρές είναι χιλιάδες. Επικά πάρτυ, τρελές βραδιές, απίστευτα γέλια, ατέλειωτες συζητήσεις, αλκοόλ, μουσική, πολύ μουσική… Ούτε εγώ, ούτε αυτός μπορούμε να ζήσουμε χώρια της. Τα τελευταία αρκετά χρόνια μου λείπει… Η καθημερινότητα δεν μας επιτρέπει να βρισκόμαστε όσο θα θέλαμε. Είναι τόσο βαθιά η αγάπη μας όμως που κάπως, λιγάκι μετριάζεται αυτό… Σ ‘ αγαπώ πολύ αδερφέ μου. Χρόνια σου πολλά και όμορφα, με πάντα γύρω σου όλα αυτά που αγαπάς. Δεν θα σου ευχηθώ να παραμείνεις αυτός που είσαι. Είμαι απλώς βέβαιος για αυτό… 

 

Αντώνης Κωνσταντάρας
Τι να πρωτοπώ για τον Mike; Από τις σπάνιες περιπτώσεις διαδικτυακών φίλων που πέρασαν στην άλλη πλευρά -αυτή των πραγματικών. Δε θυμάμαι την πρώτη φορά που μιλήσαμε και τι είπαμε -πάντα μου το θυμίζει αυτός- αλλά χαίρομαι που συνέβη. Η διαδικτυακή του παρουσία είναι πάντα καλοπροαίρετη και δίχως φανφάρες. Ειδικά όταν αναφέρεται στο διαδικτυακό του παιδί, Το Υπόγειο, προσπαθεί να το κάνει με όσο πιο διακριτικό τρόπο μπορεί και αυτό είναι πραγματικά σπάνιο -ειδικά όταν πρόκειται για κάποιον που τρέχει ένα συνεχώς ανερχόμενο μουσικό site. Ο Mike όμως είναι αλλιώς. Είναι ο τύπος που θα πάει στο μπαρ και θα γυρίσει με μπύρες για όλη την παρέα, ακόμη και αν κάποιους δεν τους γνωρίζει καλά, είναι ο τύπος που θα αγοράσει βινύλια από το merch της μπάντας και θα πάρει 2-3 κόπιες παραπάνω για να τις χαρίσει σε φίλους, είναι ο τύπος που θα σε στηρίξει ψυχολογικά με τις γνώσεις του και στη συνέχεια θα σου μιλήσει για τα όνειρα του. Yep, Mike is a daydreamer. Α, ναι. Είναι και ο άνθρωπος που άλλαξε για πάντα στο μυαλό μου το εξώφυλλο του πρώτου δίσκου των Arctic Monkeys, ευρύτερα γνωστό ως «Παπαμιχαήλ». Όχι μόνο για μένα, αλλά και για πολλούς ακόμη φίλους του στο Facebook. Οι ζωές μας βρίσκονται σε πολύ διαφορετικά σημεία και αυτός είναι ένας λόγος που δεν τον βλέπω όσο συχνά θα ήθελα, όμως ξέρω ότι δεν θα χαθούμε και πως την επόμενη φορά που θα βρεθούμε θα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Όπως συμβαίνει με τους καλούς φίλους. Και μπορεί να μην τον γνωρίζω για χρόνια -έχουμε αρκετό catching up να κάνουμε-, όμως, χαίρομαι που έστω και τώρα οι δρόμοι μας συναντήθηκαν. Χρόνια πολλά φίλε Mike! Θα τα πούμε εκεί έξω!


 

Τάσος Ζαννής
Ο θαυμάσιος Μάικ και οι μουσικές του ψυχοθεραπείες.

Για την αρχή της ιστορίας πρέπει να πάμε πίσω στο 2015.
Εγώ Καστοριά για σπουδές, εκείνος Αθήνα. Η μόνη μας επαφή, αναγκαστικά, ιντερνετική.
Η πρώτη προσέγγιση του Μάικ προς το άτομό μου ήταν η 10η Εντολή (λίγα λόγια για τη σειρά και το σάουντρακ), το οποίο ήταν και το πρώτο μου κείμενο στο Υπόγειο.
Δεν πολυγνωριζόμασταν τότε. Το μόνο πράγμα που θα ήξερε για μένα ήταν σίγουρα το πάθος μου για τους Monkeys και τη Λίβερπουλ. Ακόμα θυμάμαι εκείνο το Λίβερπουλ reference στο πρώτο κείμενό μου – στην εισαγωγή έγραψε «Το άρθρο έχει γραφτεί από τον Υπόγειο φίλο Τάσο Ζαννή, υπερταλαντούχου γραφιά και μεγάλου φαν της εν λόγω σειράς. Τον ευχαριστούμε από καρδιάς για το πόνημά του και προσδοκούμε σε περαιτέρω συνεργασία. Μια χάρη μόνο: Άλλαξε ομάδα Τάσο!».Η «περαιτέρω συνεργασία» δεν άργησε να συμβεί. 2 μήνες μετά έσκασε μήνυμα-πρόταση να μονιμοποιηθώ στο Υπόγειο.Ποστ με νέες μπάντες, τραγουδάρες και ατελείωτα κείμενα να τα συνοδεύουν.Κάθε ποστ και μια ψυχανάλυση. Κι όχι τυχαία.
Είχαμε, θυμάμαι, και μια δυνατή στιγμή. Από κοινού. Ο καθένας από τον χώρο του.Όταν είχε πρωτοκυκλοφορήσει το Skeleton Tree του Νικόλα, το ακούσαμε (νομίζω) ταυτόχρονα, μετά τα μεσάνυχτα, κι αρχίσαμε να σχολιάζουμε κάθε τραγούδι ξεχωριστά.
Και να ανατριχιάζουμε.
Και να φρικάρουμε.
Οι μήνες πέρασαν και έφτασε η στιγμή να βρεθούμε για πρώτη φορά από κοντά. Ιούλιο του 2017 συνάντησα το basement crew στη συναυλία των Kasabian. Κι αφού έγινε η αρχή, μέχρι το τέλος της χρονιάς, ξανασμίξαμε άλλες δύο φορές. Τον Νοέμβρη ζήσαμε μια μυσταγωγία στη συναυλία του Νίκ Κέιβ. Ο Δημήτρης και ο Στέφανος είχαν πιάσει θέσεις και ο Μάικ με περίμενε για να αρχίσουμε να πίνουμε. Η φωνή του Νικ με αιχμαλώτισε τόσο πολύ που άρχισα να βουρκώνω. Δεν έκλαψα όμως, δεν μου βγαινε, άγνωστο το γιατί. Και τριγύρω μου όλοι να αναρωτιούνται «who cares, who cares what the future brings». Αχ ρε Νικόλα.
Και μετά ήρθε η πρώτη μου επίσκεψη στο Music From The Basement όπου πέρασα ένα από τα πιο απολαυστικά μουσικά τετράωρα της έως τώρα ζωής μου. Εκεί γνώρισα και τον Φάνη, τη Στέβη και τον Παμούκ. Και θυμάμαι μετά την εκπομπή, μείναμε εκεί, βάλαμε με τη σειρά από ένα τραγούδι ο καθένας και λέγαμε μια ιστοριούλα. Ένα απ’ όλα του Μάικ πρέπει να ήταν Smashing Pumpkins.

 

Νικόλας Αλαβάνος
Μου ζητήθηκε να συνεισφέρω και εγώ το "μικρό" μου λιθαράκι στο tribute για τον Έναν και Μοναδικό Mike Nikolitsis, για την ακρίβεια για το tribute- εκπληξούλα των 43ων γενεθλίων του που οργάνωσε ο σεβάσμιος αδερφός του (μην τρομάζεις με τα νούμερα αγόρι μου Mike, πάντα θα σου ρίχνω δυο χρόνια). Ομολογώ ότι είμαι σε ένα χάος δημιουργικότατο, σε μια αιθαλομίχλη παραζάλης ψάχνοντας τις λέξεις και πέραν αυτού θέλω να μη φλυαρήσω ΠΑΛΙ- αδύνατον. Αδύνατον και να ξέρεις γλυκό μου αγόρι ότι για να γράψω για σένα δεν έγινα γκολ, όπως αρμόζουν οι επιταγές της "ροκ εν ρολ πηγής έμπνευσης", αλλά αντ' αυτού έβαλα να τσουλάει στα αυλάκια ένα cd του αγαπημένου μας Eno - μπας και αρθρώσω με οίστρο και πνευματικότητα, ως γνήσιος καλλιτέχνης. ΑΔΥΝΑΤΟΝ γιατί πώς να συμπυκνώσεις σε λίγες λέξεις τα μυριάδες αισθήματά σου για έναν ΤΟΣΟ σημαντικό άνθρωπο;; ΝΑΙ ΦΙΛΕ, είσαι τόσο σημαντικός όσο δεν φαντάζεσαι και θα σε πλακώσω αν ακούσω κάτι αντίθετο-σουτ, μη μιλάς και άρχισε να κάνεις δόγμα το "I Like Walking" όπως μου' χεις υποσχεθεί (δικό μας inside joke).ΑΔΥΝΑΤΟΝ αλλά οφείλω να προσπαθήσω. Mike σε ευχαριστώ που σε γνώρισα σε ένα καίριο και ζωτικό σημείο της ζωής μου και της μουσικής μου καριέρας. Σε ευχαριστώ γιατί είσαι ένας Γνήσια Καλός Άνθρωπος. Σε ευχαριστώ, γιατί being that nice, μου 'χεις σταθεί ως γνήσιος φίλος σε πολύ δύσκολες στιγμές και μ' έχεις συμβουλέψει νηφάλια, εμένα τον θερμόαιμο, σε κρισιμότατες αποφάσεις για την καριέρα μου και τις διαπροσωπικές μου σχέσεις στο χώρο. Ακόμα και για άλλα θέματα. Είσαι άριστος ψυχολόγος, one of the few. Σε ευχαριστώ γιατί εξ αρχής ένιωθα σα να σε ξέρω χρόνια. Το ξέρεις ότι είμαστε δυο κολλητοί απο άλλη ζωή, έτσι; Long Lost Life Partners. Σε ευχαριστώ γιατί με το γλυκό σου Υπόγειο μου ξανάδωσες κίνητρο και προοπτική , όπως και σε τόσα άλλα νεότερα ή συνομήλικα "παιδιά" του underground χώρου, εκεί που την είχα χάσει σχεδόν παντελώς. Φίλε εσύ και κάποιοι λίγοι άλλοι μας κρατάτε στις Επάλξεις. Tο Υπόγειό σου μόνο ανήλιαγο δεν είναι και μας δίνει outlet και βήμα για την καλλιτεχνική μας έκφραση. Σε ευχαριστώ που υπάρχεις και ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΒΡΕ ΠΑΠΑΡΙΝΟ  
Σε ευχαριστώ που είσαι ΤΟΣΟ άυλος, χάνεσαι ΤΟΣΟ αυθεντικά και τριπάρεις στον κόσμο σου σχεδόν μονίμως. That's the stuff of real artists.
Σου ζητώ συγγνώμη για τις τόσες φορές που σου'χω πρήξει τον έρωτα με τις δαιδαλώδεις φλύαρες ακατανόητες συνεντεύξεις μου, τις σπασίκλικες διορθώσεις μου και τα 3.584 inboxes μου που περιέχουν τα "παράπονά μου" για την πιάτσα τη μουσική. Κακόμοιρε Άγιε Άνθρωπε. Ζητώ περισσότερους καφέδες και hanging out τάχιστα. Θα' θελα απλά να'σαι περισσότερο αυστηρός με μερικούς ανθρώπους και να κάνεις τους "διαχωρισμούς" σου κάποιες φορές. Κράτα τους τοξικούς μακριά. Ζητώ συγγνώμη απ' τον αδερφούλη σου και όσους αντέξανε να φτάσουν ως εδώ για μια Νιοστή Φλυαρία . 
Το ξέρεις ότι σε αγαπώ και θέλω να ευημερείς και να θριαμβεύεις .
Μην ανησυχείς, το Υπόγειό σου "γαμάει". Και εσύ το ίδιο.
Long may you thrive. Watch after yourself. Love you.
ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΣ!!


 

Νίκος Παμούκ
Δεν  ξέρω αν αυτή την στιγμή που γραφώ θα αναφερθώ στον Μιχάλη  η στο υπόγειο… Βασικά ο Μιχάλης είναι κάτι σαν την κάρδια του υπόγειου για μένα. Ας τα πάρουμε τα πράγματα απ την αρχή όμως. Η  γνωριμία μας με τον Μιχάλη ήταν κάπως περίεργη, ιδιαίτερη και μοναδική. Ήταν ένα βραδύ  στην δουλεία(ταξί βλέπετε δουλεύω) και μου σήκωσε το χέρι η αφεντιά του.  Ευγενικός όπως πάντα και χαμογελαστός μου ανέφερε τον προορισμό του. Κάπου στην διαδρομή  ακούστηκε ένα τραγούδι των kassabian,κάπου εκεί έγινε η αρχή της φιλίας  μας. Ο Μιχάλης με μαθέ να  καταλάβω τι σημαίνει μουσική, τι σημαίνει να νιώθεις την  μουσική , τι σημαίνει να ακούς μουσική και τι σημαίνει να γίνεσαι ένα με την μουσική. Βασικά η  μουσική νομίζω πως είναι η ζωή του και αυτό το κατάλαβα όταν άρχισε να μου μιλάει  για κάποιες μουσικές καψούρες. Δεν θα ξεχάσω τα βράδια που βάζαμε τέρμα Φοίβο και άπλα ταξιδεύαμε μαζί του , δε θα ξεχάσω ποτέ τις δευτέρες φωνές που κάνει στην  όμορφη  πόρτα  και δεν θα ξεχάσω ποτέ την χαρά και την τρελά που είχε όταν ξαναφτιάχτηκε το υπόγειο και   βγήκαν οι δυο συλλογές . Όταν μου λέγε για το υπόγειο και πως το φανταζόταν ,καταλάβαινα  τι αγάπη είχε γ αυτό που θα δημιουργούσε και ήμουν σίγουρος πως άπλα θα είχε επιτυχία. Το υπόγειο είναι αυτές οι αληθινές  μουσικές κουβέντες που κάνουμε με την παρέα μας ,είναι το σιγοψιθύρισμα του τραγουδιού στις συναυλίες, είναι  ο στίχος από κάθε κομμάτι , είναι γενικά ένα κομμάτι της  ζωής μας. Επειδή όπως προανέφερα το υπόγειο είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του Μιχάλη , θέλω να ευχηθώ χρόνια πολλά και στους δυο και να αφιερώσω τους παρακάτω στίχους: 
Μα η φιλία είναι φιλία, θέλει παιχνίδι και ταξίδι κι αλητεία. Ναι, η φιλία είναι φιλία, θέλει ξενύχτι κι αμπελοφιλοσοφία, θέλει τέχνη και θυσία, καβγάδες, μπελάδες και παιδικά αστεία. Δεν είναι η δόξα, δεν είναι τα λεφτά, είναι του δρόμου η χαρά.
Υ.Γ  Να ευχαριστήσω πολύ τον Δημήτρη για την τιμή που μου έκανε να γράψω δύο λόγια για τον Μιχάλη και το υπόγειο. Να τον χαίρεσαι  Δημήτρη μου.

 

Nένα Παραμυθιώτη
Κλήθηκα κι εγώ λοιπόν να γράψω δυο λόγια για τον αγαπημένο μου Μάικ. Και χρησιμοποιώ την λέξη "αγαπημένο" όχι έτσι απλά για να την πω, χωρίς να έχει πραγματικό και ουσιαστικό αντίκρισμα. Είναι ένας άνθρωπος που ενώ ξέρω πολλά χρόνια (σίγουρα 15), έχουμε συγχρωτιστεί λιγότερες φορές απ' ότι θα επέτρεπαν οι μέρες γνωριμίας μας. Ωστόσο μπορώ με βεβαιότητα να τον συγκαταλέξω σε εκείνους που θα υπάρχουν στην ζωή μου με κάποιο τρόπο, αέναα. Είναι ο Μάικ, αυτός ο γλυκύτατος, ευγενικός και πράος, στην όψη και την ομιλία, τύπος. Ένας 43άρης με ψυχή παιδιού. Ένας σύζυγος/γονιός/ψυχολόγος που πάντα θα αποζητά τις στιγμές που θα τον κάνουν να νιώσει και πάλι 20. Είναι ο Μάικ που δεν θα χάνει ποτέ την ευκαιρία να βιώσει το ίδιο συναίσθημα με τότε, πριν τις υποχρεώσεις και τα άγχη της ενήλικης ζωής του. Μπορώ να μιλάω μαζί του ατελείωτα, μπορώ να τον συμβουλευτώ, μπορώ να περάσω μαζί του τέλεια, με γέλια, ανέλπιστους χορούς σε παράδοξα μέρη και με κάθε λογής εξιστορήσεις του.
Όσον αφορά τώρα την σχέση του με το Υπόγειο, ένα απ' τα πιο σπουδαία του δημιουργήματα, δεν έχω να πω και πολλά. Ξέρω απλά πόσο μεγάλο είναι γι' αυτόν, πόσο μοχθεί για να είναι ακριβώς όπως το θέλει και πώς κατάφερε λίγο λίγο να δώσει σε αυτό το σάιτ το κύρος που του αξίζει. Είναι το μεράκι του, είναι αυτή, η υπέρτατη ασχολία του, που αγχώνοντας τον και κουράζοντας τον, τελικά τον ξεκουράζει. Και το πιο σημαντικό μέσα σε όλα αυτά, είναι ότι ο Μάικ δεν περιμένει να κερδίσει τίποτα παραπάνω απ' το Υπόγειο, πέρα απ' το μοίρασμα όσων γράφει, πέρα απ' την αναγνώριση του τόσο ιδιαίτερου τρόπου νοιάξης του γι αυτό που λέγεται μουσική.
Μάικ χρόνια πολλά, φτάσε το Υπόγειο σου στο ψηλότερο ρετιρέ.


 

Μιχάλης Αποστολίδης
Μιχάλης Νικολίτσης, ένας αξέχαστος αγώνας ποδοσφαίρου.

“… Η πάσα από την αγανάκτηση για την ατονία στα δεξιά του κέντρου, έχει ελάχιστο χώρο για κίνηση η ατονία, θα περάσει όμως πολύ σωστά στην αϋπνία. Η αϋπνία σηκώνει το κεφάλι ψηλά και βλέπει το άγχος, οι άσχημες σκέψεις κεντρικά και έξω από τη μεγάλη περιοχή ζητάνε τη μπάλα ! Η μπάλα με όμορφη πάσα από το άγχος περνάει μπροστά στη μικρή περιοχή, τι γίνεται εκεί ;! Έχουν πέσει όλοι επάνω στις άσχημες σκέψεις..! Οι άσχημες σκέψεις τριπλάρουν, προσπαθούν να αιφνιδιάσουν τον τερματοφύλακα, σουτάρουν με δύναμη καιιιι.. η μπάλα στα δίχτυα. Γκολ, είναι γκολ ! Είναι το ένα - μηδέν για την ομάδα του στρες ! Μιχάλης - Στρες 0-1 !“

 

Φάγαμε γκολ Μιχάλη κι είμαι κι εγώ στην κερκίδα και σε βλέπω, σε παρακολουθώ ευλαβικά και με τόση προσοχή, όση δε φαντάζεσαι. Το γκολ αυτό για μένα δεν μετράει, δεν μέτρησε ποτέ στην ουσία. Επειδή αν δεν φας γκολ, δεν θα έχεις ζήσει. Επειδή ζωή σημαίνει πόνος, ζωή σημαίνει στεναχώρια, ζωή σημαίνει δυσκολίες και γκολάκια στα γκολπόστ της ψυχή μας. Η νίκη όμως δεν αργεί, η νίκη και το τριποντάκι στο πρωτάθλημα της ζωής έρχεται πάντα, το ξέρω και το ξέρεις. Όσο κι αν το άγχος θέλει να μας βάλει στην εστία μας μέσα και να μας ρίχνει ντροπιαστικές πεντάρες, εμείς στο τέλος πάντα θα νικάμε. Αξία όμως σε κάθε πρωτάθλημα έχει να παλέψεις, να είσαι παρών, να μπεις στο γήπεδο και να προσπαθήσεις, να ιδρώσεις όλο σου το ‘είναι’.

 

Ως θεατής στις κερκίδες αυτής της αναμέτρησης, σε ευχαριστώ γιατί μου έμαθες πολλά. Μου έμαθες να παραμένω αντικειμενικός και ήρεμος ακόμα κι αν όλα γύρω μου έμοιαζαν σκατά. Να κρατάω τις ελπίδες μου ζωντανές ακόμα κι αν το ματσάκι φαινόταν χαμένο. Παρατηρούσα σε εσένα με πόση αισιοδοξία βλέπεις τα πράγματα παρότι πολλές φορές κάποιοι έκαναν σκληρά φάουλ στην καλή σου διάθεση και τις προθέσεις. Τα νεύρα, η αναστάτωση στον αγωνιστικό χώρο, οι αμφισβητούμενες φάσεις, οι δυνατές μονομαχίες, τα δοκάρια, τα γκολ, οι εκτός έδρας νίκες είναι όμως το αλατοπίπερο μας. Χωρίς αυτά δε θα λεγόταν ποδόσφαιρο, θα ήταν μια βαρετή αντίστροφη μέτρηση μέχρι να φύγουμε πνευματικά για κάπου αλλού. Η ζωή έχει πολλά παιχνίδια που σηκώνουν πολύ κουβέντα, εδώ είμαστε όμως και θα τα συζητάμε φίλε και προπονητή Μιχάλη. Νιώθω πολύ τυχερός που πήρα το μαγικό εισιτήριο με το οποίο σε γνώρισα το 2014. Θα το φυλάξω μαζί με τα άλλα στο κουτάκι που από έξω γράφει, “εμπειρίες μιας ζωής”.

 

“… Η αυτοπεποίθηση μοιράζει τη μπάλα στο γέλιο, το γέλιο τριπλάρει, μπροστά του η κούραση, γυρίζει όμως και ανοίγει διάδρομο με μια όμορφη πάσα στη διασκέδαση. Διασκέδαση, διασκέδαση με τη μπάλα στα πόδια, περνάει από δυο αντιπάλους της, κλείνεται, τελικά παρά την πίεση πασάρει για τη μουσική. Η μουσική τώρα κινείται στην αριστερή πτέρυγα της ομάδας του Μιχάλη, φάουλ από την ρουτίνα ! Δυνατό τάκλιν από τη ρουτίνα που θα δει την κίτρινη κάρτα από τον διαιτητή της αναμέτρησης Κύριο Εμπειρίδη μαζί με τις απαραίτητες προειδοποιήσεις. Η μουσική θα εκτελέσει το φάουλ και θα περάσει τη μπάλα δυνατά για το ypogeio.gr, το ypogeio.gr με πλάτη προς την εστία του Στρες, γυρίζει, γρήγορη μπαλιά μπροστά για τα φιλαράκια, τα φιλαράκια μέσα στην μεγάλη περιοχή, κρατάνε τη μπάλα, ψάχνουν βοήθειες. Βρισκόμαστε στο 88ο λεπτό της αναμέτρησης, ξανά η μπάλα στη μουσική, η μπάλα περνάει, το ξενύχτι δυνατά επάνω της αλλά δε μπορεί να κόψει, οι υπόλοιποι στόπερ του στρες στις θέσεις τους μέσα στη μικρή περιοχή, η μουσική ανοίγει τη μπάλα μπροστά της, παίρνει φόρα και χώρο για να σουτάρει, κάνει το σουτ… ! Γκολ ! Γκοοοοολ ! Γκοοοοοολ ! Η μπάλα στα δίχτυα, σπουδαίο σουτ ακριβείας στο κάτω δεξί τετραγωνάκι της εστίας και είναι το ένααα - ένααα ! Όλος ο πάγκος της ομάδας του Μιχάλη στον αέρα, αγκαλιάζονται, χαμογελούν…” 

Χρόνια πολλά Mike, σ’αγαπάμε πολύ !
Ο φίλος σου, Μιχάλης.

 

Στέφανος Βαχάρης
Ο Μιχάλης, ο Μάικ, ο αδερφός μου, ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου. Αυτές είναι λέξεις που θα ακούσεις να ξεκινάνε μια πρόταση για τον Μιχάλη. Δεν είναι όλες, δεν θα γινόταν να είναι όλες. Αυτές είναι αυτές που έχω ακούσει πιο πολλές φορές και αυτές που χρησιμοποιώ εγώ. Αυτά που ολοκληρώνουν τις προτάσεις αυτές σημασία δεν έχουν. Σημασία έχει ότι ο "μπαμπάς" μου είναι ένας από τους πολύ σημαντικούς ανθρώπους που με τράβηξαν σε ένα υπόγειο γεμάτο μουσική και πιο γεμάτο με αγάπη για τη μουσική. Επαναλήψεις, επεξηγήσεις, ιστορίες που δεν χορταίνω να ακούω, νέες ιστορίες χτισμένες και μαζί μου, τσιγάρα, μπύρες, μικρόφωνα και κονσόλες, συναυλίες, γέλια, κλάματα, τρέξιμο, άρθρα και υπέροχα πάρτυ είτε για πολλούς είτε για 4-5 άτομα. Αυτά είναι λίγα από τα πολλά στα οποία με σύστησε ο Μάικ. Τα υπόλοιπα είναι για προσωπική χρήση. Δεν ξέρω αν στις κουβέντες μας με άκουγε σαν 20 χρόνια μεγαλύτερος ή σαν ψυχολόγος, ξέρω όμως ότι  με άκουγε. Έτσι τον άκουγα και εγώ και θα το ακούω για πάντα. Για τη μουσική τον ερωτεύτηκα, για τα υπόλοιπα τον έκανα φίλο μου και τον αγάπησα. Χρόνια πολλά Sebastian.

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Archive: 25 Facts
για τα 25 Χρόνια της Μπάντας
(11/09/2019)
ypogeio.gr
12 Δίσκοι
Και 7 Συναυλίες
Για Τον Σεπτέμβριο
(06/09/2019)
ypogeio.gr
ΚΤΙΡΙΑΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ #07
ECHO & THE BUNNYMEN
THE KILLING MOON
(25/05/2016)
ypogeio.gr
ΚΤΙΡΙΑΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ #03
ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ
ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΩΝ ΠΑΓΩΝ
(18/03/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ