To ypogeio.gr

ΚΤΙΡΙΑΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ #07

ECHO & THE BUNNYMEN

THE KILLING MOON

Τα Κτιριακά Θεμέλια είναι υπερεμπνευσμένα κειμένα του Αθηναίου μουσικού δημιουργού Κτίρια Τη Νύχτα, τα οποία αναφέρονται στις μουσικές επιρροές του, από την εφηβική του κιόλας ηλικία. Το προσωπικό και βιωματικό ύφος γραφής, δεμένο όμως με μία άκρως “επιστημονική” και μουσικοκεντρική προσέγγιση, καθιστά τα εν λόγω ‘πονήματα’ κανονικά αριστουργήματα, των όποιων έγινα ακαριαία φαν από την πρώτη κιόλας ανάγνωση.

Κτιριακά Θεμέλια στο Υπόγειο Μέρος Έβδομον λοιπόν: Echo And The Bunnymen - The Killing Moon.

Mike N.

 

ΠΕΡΙ ΚΤΙΡΙΑΚΩΝ ΘΕΜΕΛΙΩΝ
Όπως έχει πει ο Πολάνσκι "Καθετί που βιώνουμε επηρεάζει τη δουλειά μας, από το τι χρώμα ρούχα φοράμε μέχρι το τι φάγαμε μια συγκεκριμένη μέρα. Αυτό που δημιουργούμε είναι αποτέλεσμα πολλών επιπέδων από εμπειρίες, σημαντικές ή μη, που προκύπτει όμως όχι ως αυτόματη αντίδραση σε ένα γεγονός που μόλις βιώσαμε. Είμαστε αφελείς, αν πιστεύουμε ότι λειτουργούν έτσι τα πράγματα".

Το τι μας επηρεάζει είναι ένα ζήτημα αρκετά σύνθετο. Όσο όμως κι αν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε αυτόν το μηχανισμό και να αναγνωρίσουμε τις επιρροές μας, καμιά φορά ακούς ένα παλιό τραγούδι και λες "αυτό το σημείο μάλλον τρύπωσε σε κάτι δικό μου".

Έτσι, στα «Κτιριακά Θεμέλια» υπάρχουν τραγούδια που, παράλληλα με τις υπόλοιπες αναφορές-εμπειρίες, εικάζω ότι κάπως μετατόπισαν προς μια κατεύθυνση αυτά που έχω γράψει. Τραγούδια που έβαλα κάτω και μελέτησα ή απλώς τα έλιωνα κάποτε στις ακροάσεις και τραγούδια που όταν τα πρωτάκουσα ήταν σαν να έστριβα στη γωνία, ας πούμε.

 

ΚΤΙΡΙΑΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ #07: ECHO AND THE BUNNYMEN - THE KILLING MOON
Μαζί με το "When Doves Cry" (ένα άλλο «κτιριακό θεμέλιο»), που είχα στην ίδια κασέτα, το "Killing Moon" ήταν το πρώτο κομμάτι που "παρατήρησα". Στα οκτώ μου, δεν ξεχώριζα πολλά όργανα, αλλά θυμάμαι ότι μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση το break που παίζουν τα ντραμς στο 01:33, που για κάποιο λόγο με κάνει ακόμα να ανατριχιάζω. Το σύντομο αυτό σπάσιμο δεν είχε να κάνει με τη δομή του τραγουδιού, δεν ήθελε πχ να σε προετοιμάσει για το ρεφρέν. Συνέβαινε σε ένα μόνο σημείο κι αυτό στα μέσα του δεύτερου κουπλέ. Ο μόνος λόγος για να το κάνει ήταν για να δώσει μια άλλη διάσταση στον στίχο "your lips a magic world" κι αυτή η "εξήγηση" έδεσε πιο σφιχτά μέσα μου τη μουσική με τα λόγια.

Ήταν 1984 κι εγώ, μαθητής Δημοτικού, άκουγα μουσική από αντιγραμμένες κασέτες. Χοντρικά. υπήρχαν δύο "σχολές" αντιγραφής. Η μία ακολουθούσε τη ροή του δίσκου (κάθε πλευρά κασέτας αντιστοιχούσε σε πλευρά βινυλίου), κάτι που αρκετά αργότερα βρήκα πολύ βολικό, διότι το κενό στο τέλος κάθε πλευράς το χρησιμοποιούσα για να κρατάω τις πρώτες μου μουσικές σημειώσεις. Η άλλη λογική αντιγραφής ήταν να γεμίζει ολόκληρη η κασέτα με τραγούδια. Οι μερακλήδες μετρούσαν τον εναπομείναντα χρόνο και επέλεγαν το κατάλληλο κομμάτι που θα χωρούσε. Υπήρχαν όμως κι αυτοί που έκοβαν ένα τραγούδι και κατόπιν ή το έγραφαν ολόκληρο στην άλλη πλευρά ή έβαζαν στην άλλη μόνο το υπόλοιπο (καφρίλα) ή το παρέλειπαν εντελώς (μεγαλύτερη καφρίλα).

Η κασέτα με το "Killing moon" ανήκε στην τελευταία υποπερίπτωση κι έτσι, για όλα τα χρόνια που ακολούθησαν, το τραγούδι για μένα τέλειωνε στο 03:11. Και κάθε φορά που το άκουγα, έπαιζα στο μυαλό μου και μια άλλη εκδοχή της συνέχειας, άλλες φορές σύντομη, άλλες πιο δραματική. Με τον καιρό επικράτησε μία εξ αυτών και φαίνεται ότι ήταν τόσο έντονη μέσα μου, που είχα πια την εντύπωση ότι έτσι πήγαινε το τραγούδι.

Όταν μετά από σχεδόν 25 χρόνια είδα το κλιπ στο Youtube, ο όμορφος Ian McCulloch, που φευγαλέα απ' το Μουσικόραμα θυμόμουν ως "μεγάλο άντρα", ήταν πια πολύ μικρότερος από μένα και έλεγε τη "δικιά του" άποψη. Ήταν σαν άκουγα μια extended version του κομματιού, μια εκδοχή που κατά τ' άλλα δεν υπήρξε ποτέ.

Μεγάλωσα σκεπτόμενος πόσο θα ήθελα να έχω σε βινύλιο όλα τα τραγούδια που άκουγα, να μην μπουκώνουν με τον καιρό τα πρίμα, να μην μασιέται το ρεφρέν του αγαπημένου μου τραγουδιού, να μην υπήρχαν εκείνα τα πέντε δευτερόλεπτα διαφανούς ταινίας στην αρχή των κασετών, που πολλοί, αγνοώντας τα, "έγραφαν" πάνω σε αυτά –χωρίς, φυσικά, να γράφεται τίποτα. Βλέπω όμως τώρα πόσο καλό μου έκανε το ότι πέρασα τα παιδικά μου χρόνια μες στον αναλογικό κόσμο των κομμένων τραγουδιών και των κολλημένων ταινιών με βερνίκι νυχιών.

 

 

Περισσότερα Κτιριακά Θεμέλια:
#1: Pixies
#2: Radiohead - Myxomatosis

#3: Λένα Πλάτωνος - Το Σπάσιμο Των Πάγων
#4: Nirvana
#5: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας - Προσωπικές Οπτασίες
#6: The Smashing Pumpkins
Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
H Δικτατορία της Μετριότητας
(28/03/2020)
ypogeio.gr
Ελεύθεροι Πολιορκημένοι
(23/03/2020)
ypogeio.gr
Σκέφτομαι Και Γράφω:
Πώς τα πέρασες στους Peppers
στο ΟΑΚΑ το 2012;
(27/11/2019)
ypogeio.gr
Η Μουσική Ενώνει
(Ή Μήπως Όχι;)
(10/07/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ