To ypogeio.gr

ΚΤΙΡΙΑΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ #05:

ΧΑΡΗΣ & ΠΑΝΟΣ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ

ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΟΠΤΑΣΙΕΣ

Τα Κτιριακά Θεμέλια είναι υπερεμπνευσμένα κειμένα του Αθηναίου μουσικού δημιουργού Κτίρια Τη Νύχτα, τα οποία αναφέρονται στις μουσικές επιρροές του, από την εφηβική του κιόλας ηλικία. Το προσωπικό και βιωματικό ύφος γραφής, δεμένο όμως με μία άκρως “επιστημονική” και μουσικοκεντρική προσέγγιση, καθιστά τα εν λόγω ‘πονήματα’ κανονικά αριστουργήματα, των όποιων έγινα ακαριαία φαν από την πρώτη κιόλας ανάγνωση.

Κτιριακά Θεμέλια στο Υπόγειο Μέρος Πέμπτον λοιπόν: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας - Προσωπικές Οπτασίες.

Mike N.
 

 

ΠΕΡΙ ΚΤΙΡΙΑΚΩΝ ΘΕΜΕΛΙΩΝ
Όπως έχει πει ο Πολάνσκι "Καθετί που βιώνουμε επηρεάζει τη δουλειά μας, από το τι χρώμα ρούχα φοράμε μέχρι το τι φάγαμε μια συγκεκριμένη μέρα. Αυτό που δημιουργούμε είναι αποτέλεσμα πολλών επιπέδων από εμπειρίες, σημαντικές ή μη, που προκύπτει όμως όχι ως αυτόματη αντίδραση σε ένα γεγονός που μόλις βιώσαμε. Είμαστε αφελείς, αν πιστεύουμε ότι λειτουργούν έτσι τα πράγματα".
Το τι μας επηρεάζει είναι ένα ζήτημα αρκετά σύνθετο. Όσο όμως κι αν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε αυτόν το μηχανισμό και να αναγνωρίσουμε τις επιρροές μας, καμιά φορά ακούς ένα παλιό τραγούδι και λες "αυτό το σημείο μάλλον τρύπωσε σε κάτι δικό μου".
Έτσι, στα «Κτιριακά Θεμέλια» υπάρχουν τραγούδια που, παράλληλα με τις υπόλοιπες αναφορές-εμπειρίες, εικάζω ότι κάπως μετατόπισαν προς μια κατεύθυνση αυτά που έχω γράψει. Τραγούδια που έβαλα κάτω και μελέτησα ή απλώς τα έλιωνα κάποτε στις ακροάσεις και τραγούδια που όταν τα πρωτάκουσα ήταν σαν να έστριβα στη γωνία, ας πούμε.

 

ΚΤΙΡΙΑΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ #05: ΧΑΡΗΣ & ΠΑΝΟΣ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ - ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΟΠΤΑΣΙΕΣ
Οι Κατσιμιχαίοι ήταν αυτοί που με έκαναν να αναθεωρήσω τη δραματική δήλωση "ποτέ δε θα ακούσω ελληνική μουσική" που είχα κάνει στο Γυμνάσιο. Στην αρχή, τα κομμάτια τους με πήγαιναν συνειρμικά στο "Μπανάκι Μανάκι" και το "Τσικαμπούμ", τα οποία σνόμπαρα ως "φλώρικα", άρχισα όμως να τους εκτιμώ όταν έμαθα ότι το Ρίτα Ριτάκι ήταν απλώς ένα κομμάτι-παραγγελιά από την εταιρεία ("για ένα σουξέ") και γι' αυτό ξεχώριζε σαν τη χρυσή μύγα μες στο μαύρο γάλα. Το μαύρο γάλα λεγόταν "Ζεστά Ποτά" και ήταν ένα άλμπουμ του οποίου το demo οι Χ&Π περιφέρανε στις εταιρείες ήδη απ' το '76. Για 9 χρόνια τρώγανε πόρτα και ο δίσκος μάλλον δε θα κυκλοφορούσε ποτέ, αν δεν μεσολαβούσε ο Μανώλης Ρασούλης, που εκείνη την εποχή ήταν κάπως στ' απάνω του δισκογραφικά ("Οι κυβερνήσεις πέφτουνε" κλπ), για να αναλάβει την παραγωγή. Και κάπως έτσι κυκλοφόρησαν τα "Ζεστά Ποτά" πουλώντας πάνω από 100.000 αντίτυπα.

Ήταν ένας δίσκος χωρίς ρεφρέν, χωρίς σόλο και με θέματα "βαριά" αλλά ταυτόχρονα πολύ οικεία σε όλους: η εσωτερική μοναξιά των Κυριακάτικων απογευμάτων που φέρουμε σαν παιδικό τραύμα, τα κορίτσια που δεν αγαπήθηκαν ποτέ, οι φίλοι που χάθηκαν. Οι μόνες στιγμές που σκάει κάπως το χειλάκι σου έρχονται μόλις στο τέλος της πρώτης πλευράς, με το Λούκι -τον «ύμνο της χυλόπιτας»- και στην αρχή της δεύτερης με το Ριτάκι, που αν το εντάξεις στο κλίμα του δίσκου και το ξανακούσεις, σου βγάζει εύκολα το πικρό midlife crisis θέμα του.

Σχεδόν όλα τα κομμάτια τα πήραν πάνω τους δύο μουσικοί, ο Γιάννης Σπάθας (ρισπέκτ) και ο Νίκος Αντύπας, στους οποίους οφείλονται οι κάπως πιο ροκ ενορχηστρώσεις -ας μην ξεχνάμε την αλά Baba O'Riley εισαγωγή του "Για ένα κομμάτι ψωμί"- οπότε το άλμπουμ μέχρι ένα βαθμό γλύτωσε απ' τις ηχητικές κακοτοπιές άλλων ελληνόφωνων δίσκων εκείνης της εποχής.

Το εξώφυλλο αποτελούσε κατά μια έννοια το 11ο -και ομώνυμο- κομμάτι του δίσκου: μια φωτογραφία τραβηγμένη στο σημείο που κάνανε στάση στις βραδινές τους βόλτες για να πιούν ένα "ζεστό ποτό" απ' το αυτόματο μηχάνημα.

Με γοήτευσε ακαριαία το πνεύμα αυτού του άλμπουμ, να φτιαχτεί δηλαδή κάτι τόσο προσωπικό, απ' τη ροή των τραγουδιών μέχρι το περιτύλιγμα, αφήνοντας στην άκρη φασόν λογικές μαρκετιστών και αταίριαστες με το περιεχόμενο ιδέες γραφιστών. Πάνω απ' όλα όμως, αυτό που με κέρδισε στους Χ&Π ήταν η τραγουδοποιΐα τους και φυσικά οι διφωνίες τους, που ήταν ό,τι έπρεπε για να αρχίσει να εξασκείται το εφηβικό μου αυτί σε πολυφωνικά ακούσματα.

Το τραγούδι που με κόλλησε για πολύ καιρό ήταν οι "Προσωπικές οπτασίες". Για μια περίοδο το άκουγα γύρω στις 10 φορές την ημέρα, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω κάθε κανάλι του ήχου, να βουτήξω όσο γίνεται πιο βαθιά στις χροιές των φωνών τους, να κατανοήσω τη λογική πίσω απ' τις μελωδίες τους. Είναι ένα τραγούδι απέριττο, με τρεις πολύ μικρές στροφές, κάθε μια με διαφορετικά ακόρντα, τόσο συμπυκνωμένο στιχουργικά και απόλυτα δεμένο συνθετικά, που θα ήθελες να κρατάει χρονικά άλλο τόσο, αλλά ξέρεις ότι είναι τόσο σωστά ισορροπημένα όλα τα στοιχεία του, που -παρά τη μικρή του διάρκεια- ένα δευτερόλεπτο ή μια φράση παραπάνω θα ήταν αχρείαστα. Κατ' εμέ, είναι από τα λίγα κομμάτια των τελευταίων 30 χρόνων που αγγίζουν σε λιτότητα το Δημοτικό Τραγούδι.

Και κάπως έτσι λοιπόν, η "ελάσσονα περίπτωση" των Κατσιμιχαίων (όπως την είχε χαρακτηρίσει ο Χάρης κάποτε) ήταν αυτή που μου έβαλε τα δάχτυλα στην κιθάρα με άλλο τρόπο και μου άνοιξε την πόρτα για να γνωρίσω τον Σαββόπουλο, τον Χατζιδάκι, τα λαϊκά και τα ρεμπέτικα.

 
 
 
 
Περισσότερα Κτιριακά Θεμέλια:
#1: Pixies
#2: Radiohead - Myxomatosis

#3: Λένα Πλάτωνος - Το Σπάσιμο Των Πάγων
#4: Nirvana
Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Α, ρε Tom...
What The Fuck?
(11/07/2020)
ypogeio.gr
You'll Never Walk Alone...
(27/06/2020)
ypogeio.gr
Το Attitude και
οι Αυθεντικοί
Μουσικοί Ήρωες
(27/08/2018)
ypogeio.gr
Ξέρω Τι ΔΕΝ Θα Κάνεις
Φέτος το Καλοκαίρι...
(27/04/2020)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ