Serge Gainsbourg

(2/4/1928 - 2/3/1991)

La Décadence, 27 χρόνια μετά


 

Είκοσι εφτά χρόνια συμπληρώθηκαν από την μέρα που πέθανε ο Serge Gainsbourg στο μάυρο (κυριολεκτικά) εμπνευσμένο από τον Salvador Dali σπίτι του στο Παρίσι. Στα εξήντα δύο χρόνια που πέρασε στον μικρό μας πλανήτη, άλλαξε τη μουσική, το στυλ και εν τέλει μας άλλαξε τα φώτα. Προβοκάτορας όσο λίγοι, αλλά το κοινό φαίνεται πλέον να του συγχωρεί τα πάντα ακόμα και τις μέρες που έκαιγε χαρτονoμίσματα στην τηλεόραση ως άλλη Marie Antoinette – και εκείνη δεν είχε αυτή την τύχη ως γνωστό. Η pop κουλτούρα δείχνει να υποκλίνεται ακόμα και σήμερα στο απόλυτο στυλ με το μαύρο κουστούμι, το λευκό πουκάμισο και το επόμενο τσιγάρο που έχει ανάψει πριν καν σβήσει το προηγούμενο. 

Ο Μοnsieur Gainsbourg συζητιέται, εμπνέει και είναι σημείο αναφοράς τόσο για την ίδια την Γαλλία αλλά και για πολλούς καλλιτέχνες, όπως ο Mick Harvey, oι La Femme αλλά και ο Βeck. Η διορατικότητα και η πλήρης αδιαφορία του Gainsbourg για το τι θα πει ο κόσμος (ή η τεράστια ανάγκη του μάλλον να λένε συνέχεια κάτι για αυτόν) είναι τα στοιχεία που στην ουσία έφτιαξαν αυτόν τον μύθο. Kαι φύσικα το ταλέντο. 

Είκοσι εφτά χρόνια είναι πραγματικά πολλά, ο Serge Gainsbourg έφυγε όταν έγω ήρθα και δεν συμπέσαμε, όμως το γραφικόμετρό μου επί του θέματος βαράει κόκκινο όπως ξέρουν φίλοι, γνωστοί και εχθροί. Ο Gainsbourg ομολογουμένως έκανε και κατάφερε πολλά στα εξήντα δύο χρόνια που πέρασε εδώ. Κάποια καλά, άλλα χειρότερα, πολλά αμφιλεγόμενα αλλά σήμερα θα τα παρουσιάσουμε όλα λίγο μυθικά, γιατί πρέπει να είμαστε ευγενικοί με τους νεκρούς και γιατί -αν μη τι άλλο- δεν μας κοστίζει τίποτα.



 

15 +1 τραγούδια του Serge Gainsbourg γνωστά, ξεχασμένα ή άγνωστα:
*o Mick Harvey τα ξέρει όλα. 
 

1. La Νoyee (50s)
To "La Noyee" γράφτηκε στην αρχή της καριέρας του Serge Gainsbourg, πιθανότατα όταν δούλευε στα bar του Παρισιού ως πιανίστας και τραγούδαγε Aznavour. Το έγραψε για να το τραγουδήσει ο Yves Montand, όμως για άγνωστους λόγους αυτό τελικά δεν έγινε. Παράδοξα και σε αντίθεση με άλλα κομμάτια αυτής της περιόδου, το "La Νoyee" δεν ηχογραφήθηκε από τον ίδιο και ήταν ένα από τα κομμάτια που ο Gainsbourg δεν τραγουδούσε σχεδόν ποτέ. Το "La Νoyee" μιλάει για έναν ματαιωμένο έρωτα, θυμίζει αρκετά πιανιστικά κομμάτια του Aznavour και σημαίνει η πνιγμένη. Ηχογραφήθηκε επίσημα πολύ αργοτερα από την Αnna Karina και ακόμα πιο μετά από την Carla Bruni (σύζυγο Nicolas Sarkozy). 

ναι, το κομμάτι έχει διασκευαστεί στα αγγλικά από τον Μick Ηarvey.
 


 

2. Le Poinçonneur des Lilas (1959)
H πρώτη επιτυχία του Gainsbourg πίσω στο τέλος του 50΄, μία ανάσα πρίν την έλευση του ye ye. Αναφέρεται στην μονότονη ζωή ένος υπαλλήλου στο παρισινό μετρό, που μην αντέχοντας την ρουτίνα της ζωής του αυτοκτονεί. Εμφανέστατη η ενασχόληση του με την jazz εκείνη την εποχή και ακομά πιο εμφανές στο video η έλλειψη αυτοπεποίθησής του στην ερμηνεία. Είναι η εποχή που ο τύπος τον επικρίνει και σπαέι πλάκα με την ασυνήθιστη εμφάνισή του, που δεν αποτελούσε πρότυπο ομορφιάς. Τα μεγάλα αυτιά και η χαρακτηστική του μύτη δεν ήταν διαβατήριο για τον κόσμο του θεάματος που αγαπούσε τους άνθρώπους καρμπόν, όμως η Briggete Bardot, η Jane Birkin και πολλές ακόμα γυναίκες στον πλανήτη είχαν άλλη γνώμη, ο Gainsbourg κατάφερε να γίνει sex symbol και γέλασε τελευταίος με το διάσημο πλέον σαρδόνιο μειδίαμα του. Αυτοί που τον σχολίαζαν αρνητικά δεν ξέρουμε τι απέγιναν. #sorry_not_so_sorry

το κομμάτι αυτό ΔΕΝ το έχει διασκευάσει ο Μick Ηarvey (τουλάχιστον όχι επίσημα).
 


 

3. Intoxicated Man (1962) 
O δίσκος Serge Gainsbourg – "no 4" είναι ο τέταρτος κάτα σειρά δίσκος του, όπως δηλώνει και ο τίτλος. Οπωσδήποτε πρόκεται για έναν δίσκο με τον ήχο των chansons των early 60s έντονο με στοιχεία από jazz που τον ακολουθούν από πριν, σε συνδυασμό με το twist και πιο latin ρυθμούς όπως η bossa nova. To "Intoxicated Man" (όπως και όλο το "no 4") είναι μπαρουτοκαπνισμένο, συνοδεύεται με ουίσκι και θυμίζει σκοτεινό ξεχασμένο bar κάπου στο Παρίσι (και λογικά από κάπου εκεί θα βγήκε). 

όχι μόνο το διασκέυασε ο Mick Harvey, αλλά ονόμασε ολόκληρο δίσκο από αυτό. 
 


 

4. La Javanaise (1963)
To "La Javanaise" κουβαλάει και αυτό το δικό του σταυρό. Γράφτηκε για την Juliette Greco, μετά από ένα βράδυ που πέρασε μαζί της ο Gainsbourg στο διαμέρισμά της. Ηχογραφήθηκε αρχικά απο εκείνη και αργότερα από τον ίδιο τον Serge (1968). Είναι από τα αρκετά γνωστά γαλλικά τραγούδια στην λογική των παραδοσιακών chanson χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις μουσικά. Πρόσφατα η version της Μadeleine Peyroux ακούστηκε στην τελευταία ταινία του Guillermo del Toro, The Shape of Water. 

ναι, το κομμάτι έχει διασκευαστεί στα αγγλικά από τον Μick Ηarvey.
 

 


5. France Gall – Poupee de Sire, Poupee de Son (1965)
Mε την France Gall, ο Serge Gainsbourg εισάγει στην Γαλλική pop, το λεγόμενο ye-ye, επηρεασμένο φυσικά από την βρετανική μουσική του 60. Το κίνημα ye ye, εξαπλώθηκε στην Γαλλία και την Ιταλία με εκπροσώπους κυρίως ζαχαρένια (sic) κορίτσια*, όπως η France Gall και η Rita Pavone αντίστοιχα. Την ίδια στιγμή στην Ελλάδα ακούγαμε Forminx και λέγαμε τα αγόρια με την κουάφ καπελάκι γιεγιέδες, αλλά υπήρξαν και κάποιες ενδιαφέρουσες στιγμές που θα εξετάσουμε σε άλλο άρθρο γιατί έχουμε να αναφέρουμε το όνομα Serge αρκετή ώρα και είναι αγένεια, δικό του έιναι το άρθρο. Με την εμπλοκή του στο ye ye, o Serge κερδίζει χρήμα και δημοσιότητα και αρχίζει να χτίζει τον θρύλο. Η γνωριμία του με την ανήλικη τότε, κορασίδα – θαύμα, France Gall είναι καίρια. Τραγούδια όπως το "Poupee de sire, poupee de son" γίνονται τεράστιες επιτυχίες (με το συγκεκριμένο να κερδίζει την Eurovision του 1965). Ο Serge αποκαλεί την France Gall Lolita και της γράφει τραγούδια με διφορούμενα νοήματα όπως το "Les Sucettes". Η αρχή του δράματος: η Gall καμία όρεξη να γίνει Lolita δεν έχει. Υποστήριζει ότι δεν κατάλαβε ότι το Les Sucetes έκρυβε υπονοούμενα που εξυμνούν την πεολειχία (τα γλειφιτζούρια σε φάλλικα σύμβολα στο video clip δεν την έβαλαν σε υποψίες), κλείστηκε στο δωμάτιο της κλαίγοντας αγκαλιά με τις κούκλες της και δεν θέλησε ούτε να ξαναπεί τα κομμάτια του Gainsbourg, ούτε να τον ξαναδεί γενικά. Το πρώτο σκάνδαλο από τα πολλά της γκαινσμπουργικής ιστορίας μόλις έλαβε χώρα.

* για την ιστορία άλλοι εκπρόσωποι του yeye ήταν η Francoise Hardy, η Jacqueline Taieb, Sylvie Vartan. 
** ναι, το κομμάτι έχει διασκευαστεί στα αγγλικά από τον Μick Ηarvey, αλλά και από τους Arcade Fire.
 


 

6. Ne Dis Rien, feat: Anna Karina (1967)
To Ne dis rien είναι ντουέτο του Monsieur με την γκονταρική Αnna Karina για τις ανάγκες του musical Αnna. Σε σκηνοθεσία Pierre Koralnik, είναι η πρώτη έγχρωμή γαλλική ταινία στην τηλεοραση και δεν παίχτηκε ποτέ στους σινεμάδες. Προκεται για μία χαριτωμένη 60s πανδαισία, με πρωταγωνίστρια την Anna Karina, τα γυαλιά της και τον Jean-Claude Brialy (επίσης ηθοποιό της nouvelle vague), έναν ευαίσθητο νεανία με το όνομα Serge (ζήτω η αυτοαναφορικότητα) που την ερωτεύτηκε από μία φωτογραφία και την ψάχνει σε όλη την πόλη. Ο Serge (ο Gainsbourg) εδώ, εκτός από την μουσική, έχει αναλάβει και ρόλο ηθοποιού καθώς υποδύεται τον κολλητό του νεανία, το φίδι στον κόρφο του, που του λέει ότι ο έρωτας είναι ένα δηλητήριο και χάσιμο χρόνου. Μεγάλη επιτυχία από την ταινία έκανε το κομμάτι "Sous Le Soleil Εxactement", όμως διαλέξαμε το Ne dis rien με το video από το γαλλικό κανάλι Μelody (στα πλαίσια αφιέρωματος στο έργο του Gainsbourg), μόνο και μόνο για το στάσιμο μπλουζ (;) που χορεύουν Serge και Κarina. Και για τα κοτσιδάκια της. 

ναι, το κομμάτι έχει διασκευαστεί στα αγγλικά από τον Μick Ηarvey.
 


 

7. Μanon (1968) 
Έχουμε να κάνουμε με άλλη μία περίπτωση soundtrack, αυτήν την φορά για μία πιο επιτυχημένη ταινία, το Μanon 70, του Jean Aurel με πρωταγωνίστρια την Catherine Deneuve. Eδώ ο Serge σέρνει τα εξ αμάξης στην Manon, γιατί είναι παλιοχαρακτήρας και εκμεταλλεύτρια, όμως καταλήγει να την αγαπάει ακόμα και να μην μπορεί να την ξεχάσει, οπότε άδικα συζητάμε τόση ώρα. Κάτι σαν το "Καλύτερα Μαζί σου και Τρελός", αλλά στα γαλλικά. Ωδή στη ματαιότητα. 

ναι, το κομμάτι έχει διασκευαστεί στα αγγλικά από τον Μick Ηarvey.
 


 

8. Bonnie and Clyde, feat: Βrigitte Bardot (1968) 
Ίσως το δεύτερο πιο γνωστό κομμάτι του Serge Gainsbourg μετα το "Je t aime...moi non plus". Αφηγείται την ιστορία των διαβόητων κακοποιών της δεκαετίας του 1930, Βοnnie Parker και Clyde Barrow που έζησαν σαν φυγάδες και δεν άφησαν πορτοφόλι και μαγαζί ήσυχο στον καιρό τους. Είναι βασισμένο στο ποιήμα της ίδιας της Bonnie Parker στιχουργικά και εκτός από την Brigitte Bardot με το καρέ, βλέπουμε και ένα αξεπέραστο video clip με τα παιδιά αυτά να υποδύονται το ζευγάρι των κακοποιών. Έχει διασκευαστεί άπειρες φόρες, θέλαμε δεν θέλαμε το μάθαμε το story των Bonnie και Clyde και ακούστηκε και στην λατρεμένη σειρά -φόρο τιμής στα 60s- Mad Men. 

*ναι, το κομμάτι έχει διασκευαστεί στα αγγλικά από τον Μick Ηarvey. 
 


 

9. Je t aime...moi non plus, feat:Jane Birkin (1969)
H ιστορία είναι γνωστή: ο Gainsbourg είχε μίνι δεσμό (μίνι όσο και οι φούστες της) με την Bardot και το έγραψε για αυτήν σε μία νύχτα (oύτε ο Αττικ να ήταν) μαζί με το Bonnie and Clyde. Το ηχογράφησαν, η Bardot όμως ήταν παντρεμένη, οπότε δεν το κυκλοφόρησαν και τον παράτησε. Και έμεινε ο Serge με το τραγούδι στο χέρι και έψαχνε τραγουδίστριες αλλά δεν έβρισκε. Και εκεί που όλα ήταν μάυρα και άραχνα και τέτοια πόρτα δεν είχε φάει ούτε από την Juliette Greco, βρέθηκε το κορίτσι με το καλάθι. Βέβαια, ο Serge έκανε τον δύσκολο στην άρχη και τον ξινό (αν δεν τα έκανε αυτά δεν θα λεγόταν Gainsbourg), αλλά τελικά όλα έστρωσαν. Ηχογράφησε το τραγούδι, έκανε παγκόσμια επιτυχία πήρε και το καλύτερο κορίτσι για μία δεκαετία. Συμπέρασμα: όταν σε παρατάει η πιο ωραία γκόμενα του σχολείου, μην σκας. Θα βρεις καλύτερη. Αλήθεια. Το τραγούδι, μετά από αιματηρές προσπάθειες της ελληνικής τηλεόρασης, έχει κατακαεί φαινομενικά. Ευτυχώς, o,τι είναι πραγματικά καλό αντέχει στο χρόνο (sic), άρα και στον οδoστρωτήρα που λέγεται τηλεόραση και παραμένει ένα ύπεροχο ερωτικό κομμάτι. Ίσως το ομορφότερο.
 
* Σίγουρη λύση αν ο συνομιλιτής σαν δεν γνωρίζει τον Serge Gainsbourg: "Έλα μωρέ, αυτός ο Γάλλος που λέει αυτό με την άλλη και τον οργασμό στο τέλος."
** Εννοείται ότι έχει διασκευαστεί από τον Mick Harvey (στην πρόσφατη παρουσία του στο Gagarin στις 31/03/2017 μας το είπε και στα Ελληνικά) αλλά και από τους Εinstürzende Neubauten, τους Pet Shop Boys και γενικότερα από κόσμο και ντουνιά.
 


 

10. La Horse (1970)
Άλλο ένα soundtrack που έβαλε το χέρι του o Monsier Gainsbourg, για την ομότιτλη ταινία του Pierre Granier-Deferre. Ένα χαρακτηριστικότατο ορχηστρικό κομμάτι που επηρέασε πολούς καλλιτέχνες, με πιο πρόσφατους τους La Femme. Mέσα στο "La Horse", διακρίνουμε όλο τον ήχο του '60, όπως ο Gainsbourg τον δημιούργησε. 
 



 
11. Valse de Melody (1971)
Πρόκεται για τον δίσκο "Histoire de Melody Nelson", το πρώτο concept album του Serge Gainsbourg και για πολλούς ο καλύτερος και πιο ολοκληρωμένος δίσκος του. Συγκαταλέγεται επίσης στους καλύτερους γαλλικούς δίσκους όλων των εποχών και έχει υπάρξει πηγή έμπνευσης για καλλιτέχνες όπως οι Pulp, αλλά και Placebo, με τους τελευταίους να διασκευάζουν το κομμάτι "Ballade De Melody Nelson" το 2016 για τον δίσκο τους "Covers" (μπορείτε να μαντέψετε το περιεχόμενο). Ουσιαστικά είναι μία υποτιθέμενη αυτοβιογραφική ιστορία μεταξύ του μεσήλικα Serge και της έφηβης Melody Nelson (έμνευση για την περσόνα της Melody ήταν η Jane Birkin). Όλο αυτό βέβαια σε έναν ανοιχτό διάλογο με το Lolita, που κατά πως φαίνεται υπήρξε καλλιτεχνική αναφορά του Gainsbourg. Στον δίσκο συμμετέχει η Jane Birkin, η οποία εμφανίζεται και στο χαρακτηριστικό γαλάζιο εξώφυλλο. Στο "Histoire De Melody Nelson", o Gainsbourg εισάγει funk στοιχεία δίνοντας μία άλλη έκβαση στη μέχρι τότε μουσική του και αρχίζει να γίνεται έντονη η πολυμορφικότητα του έργου του, κάτι που θα κορυφωθεί μέσα στην δεκαετία. Διαλέξαμε το "Valse de Melody", γιατί "the sun is rare" (κάτι δικά μας, μην το ψάχνετε). 

το κομμάτι αυτό ΔΕΝ το έχει διασκευάσει ο Μick Ηarvey, έχει διασκευάσει όμως το "Cargo Culte" από αυτόν τον δίσκο. 
 


 

12. Sex Shop (1972)
Ειδεχθές και ηδονοβλεπτικό άσμα, γραμμένο στα 70s για λογαριασμό της (άγνωστης) όμοτιτλης ταινίας του Claude Berri. Tην ταινία την έφαγε το μαύρο έρεβος και το τραγούδι το ίδιο. Tο κομμάτι είναι άκρως ηδονίστικο στο γνωστό καθόλου συνεσταλμένο ύφος του δημιουργού, ο οποίος εδώ ζητά μαζοχιστικά κάθε λεπτομέρεια του κέρατου που μόλις εισέπραξε από την αγαπημένη του, θέλει να τα ξέρει όλα τώρα (δεν το συνιστούμε γενικά, όποιος ψάχνει βρίσκει). Θέλεi να ξέρει αν ο άλλος ήταν καλύτερος ή χειρότερος και καταλήγει ερεθισμένος από τις λεπτομέρειες και στο ότι δεν θα την συγχωρήσει ποτέ. Ειδική μνεία αξίζει στη χαρακτηριστική μελωδία του κομματιού, εφάμιλλη της άντιστοιχης του "Je t aime, moi non plus" (1969) αλλά και του  "L'anamour" (1968), που τραγούδησε πρώτη η Francoise Hardy. 

ναι, το κομμάτι έχει διασκευαστεί στα αγγλικά από τον Μick Ηarvey.
 


 

13. Νazi Rock (1975)
Δεύτερο concept album, άλλο ένα σκάνδαλο και μία από τις αποτυχίες (στην εποχή του) στην καριέρα του Gainsbourg. Ο δίσκος "Rock Around the Bucker", με 50's στοιχεία, κυκλοφόρησε το 1975 με θεματολογία τις εμπειρίες του Εβραίου Serge Gainsbourg από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο στην -κατεχόμενη από τους SS- Γαλλία. Φυσικά η διάθεση ήταν σατυρική και προβοκατόρικη όπως πάντα, συγκεκριμένα το Nazi Rock περιγράφει τους στρατιώτες των SS να ντύνονται ως drag queens. Εκτός των άλλων, την δεκαετία του 70 έχει ξεκινήσει ένα 50s revival στην pop μουσική, ως αντίδραση στο γιγαντιαίο κύμα της disco και της punk. Καθόλου επιτυχημένο, και ο Serge θέλει να σατυρίσει και αυτή την τάση γιατί από ό,τι φαίνεται οι Ναζί δεν του έφταναν. Παρ' όλα αυτά τριάντα χρόνια μετά τον πόλεμο, δεν ήταν κατάλληλη στιγμή για σάτυρα των γεγονότων (η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν θα είναι καλή στιγμή για το συγκεκριμένο ζήτημα, όμως ο Gainsbourg ανέκαθεν έδειχνε πλήρη αδιαφορία για το πρέπον) και οι αντιδράσεις ήταν εντονότατες, με τους ραδιοφωνικούς σταθμούς να αρνούνται να παίξουν το δίσκο. Πλέον η δημόσια εικόνα του Serge Gainsbourg γινόταν όλο και πιο προκλητική μέρα με την μέρα. Εμφανίζεται σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις ατημέλητος, πίνοντας αλκόολ, αξύριστος και φυσικά με μόνιμα ένα τσιγάρο στο χέρι (ως προς αυτό δεν άλλαξε κάτι). Αυτό όμως από ότι φαίνεται δεν του κάνει ζημιά, αντιθέτως, τον αναγάγει σε cult φιγούρα και αποκτά καινούργιο κοινό σε πιο μικρές ηλικίες. Τίποτα δεν μπορούσε να απομακρύνει τον Gainsbourg από το επίκεντρο της δημοσιότητας και το τίμημα ήταν ασήμαντο.
 
* το κομμάτι ΔΕΝ το έχει διασκευάσει ο Μick Harvey, αλλά οι Dionysos μαζί με τον Eric Elmosnino για την ταινία – βιογραφία Gainsbourg (Vie Ηéroïque) του 2010 σε μία αξιοσημείωτη version. 
 


 

14.Variations sur Marilou (1976)
Βρισκόμαστε στο τρίτο concept album, το "L'Homme à tête de chou", που οφείλει το όνομα του στο χαρακτηριστικό γλυπτό. Eδώ, ο Gainsbourg μας αφηγείται τις περιπέτειες της Μarilou (που ήταν σίγουρα τρελή, ήταν λυγαριά και δεν ήταν κυπαρίσσι). Το σημαντικό στον δίσκο αυτό είναι ότι εισάγει αυτή τη φορά στοιχεία reggae, κάτι που μας προϊδεάζει για αυτό που έρχεται λίγα χρόνια αργότερα. Το 1979 θα διασκευάσει το "Marsaliese", τον έθνικό ύμνο των Γάλλων, σε μία επίσεις reggae εκδοχή με τίτλο "Aux Armes et Cætera", κατασκευάζοντας έτσι μάλλον ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλά του. Πίσω στο "Variations sur Marilou", στο επτάλεπτο κομμάτι, αφηγείται πως ξεκουμπώνει η Marilou το Levis παντελόνι της και κάπου μπλέκει και ο Louis Caroll με την Αλίκη του στην ιστορία (ο Μadhatter όχι). To κομμάτι υπήρξε ιδιαίτερα ασυνήθιστο για το γαλλικό τραγούδι γενικότερα, τόσο στην ενορχήστρωση όσο και για το χαρακτηριστικό του κρεσέντο. Το   "L'Homme à tête de chou" έγινε δεκτό με ενθουσιώδεις κριτικές όπως και το "Histoire de Melody Nelson".
 
το κομμάτι αυτό ΔΕΝ το έχει διασκευάσει ο Μick Ηarvey, να ξεκουραστεί και αυτός λίγο. 
 


 


15. Jane Birkin – Baby Alone in Babylone (1983) 
Το "Baby Alone in Βabylone" είναι η πρώτη συνεργασία του Gainsbourg με την Birkin μετά τον χωρισμό τους. Σύμφωνα με τους κριτικούς της εποχής είναι το καλύτερο τραγούδι που έγραψε ο Serge για την Jane και όλος ο ομότιτλος δίσκος πήρε εξαιρετικές κριτικές. Το κομμάτι είναι βασισμένο στην τρίτη συμφωνία του Γερμανού συνθέτη Johannes Brahms, όπως και το επίσης γαλλικό τραγουδι "Quand tu Dors Près de Μoi" του Yves Montand. Ο Gainsbourg και η Birkin χώρισαν μετά από δέκα περίπου χρόνια σχέσης, φωτογραφημένης σε κάθε πιθανή της version με την κόρη τους Charlotte ή χωρίς, κατάφεραν όμως να παραμείνουν καλοί φίλοι μέχρι το τέλος της ζωής του Serge. Ο θάνατός του το 1991 την διέλυσε, και, για την ιστορία, έβαλε στο φέρετρο του Serge το παιδικό της λούτρινο μαιμουδάκι. 

* πάω μέχρι το περίπτερο να πάρω κάτι χαρτομάντηλα και ξανάρχομαι. 
 


 

+1. Charlotte For Ever (1986)
Mετά την πανωλεθρία του "Lemon Incest", από τον δίσκο "Love on a Βeat" (1984), που αποτελεί το μεγαλύτερο σκάνδαλο της γκαισμπουργκικής ιστορίας, o Serge επανέρχεται με το τραγούδι (και την ταινία) "Charlotte For Εver". Στον "Lemon Incest", ο Serge Gainbourg κάνει ντουέτο με την δεκατριάχρονη κόρη του Charlotte, με ένα video clip που προβλημάτισε ακόμα και τους πιο πιστούς θαυμαστες του, με τους δύο τους ξαπλωμένους στο ίδιο κρεβάτι και στίχους που παρέπεμπαν σε αιμομιξία και άλλα δεινά.  Άλλη μία πρόθεση για πρόκληση του γάλλου μουσικού που δεν έγινε κατονοητή (και, για να είμαστε ειλικρινείς, όχι άδικα). H ταινία "Charlotte For Ever" του 1986, ασχολείται με την σχέση πατέρα – κόρης, με τον Serge και την Charlotte στους αντίστοιχους ρόλους - αφήνοντας παρόμοια υπονοούμενα με το Lemon Incest. Mπορεί και χειρότερα, αφού το χτύπημα ήταν διπλό (ταινία και τραγούδι). Παρόλα αυτά, η ίδια η Charlotte έχει δηλώσει πως ο πατέρας της ήθελε μόνο να προκαλέσει το κοινό (όπως πάντα) και η Jane Birkin ότι οι ταινίες και τα τραγούδια που έγραφε ο Gainsbourg για την Charlotte ήταν ο τρόπος του να της δείξει την αγάπη του και η ίδια δεν έβλεπε τίποτα κακό σε αυτό. Το σίγουρο είναι ότι ο κόσμος δεν καταλάβαινε πολλές φορές αυτά που ήθελε να πει ο Gainsbourg, αλλά άλλες τόσες εκέινος έκανε τα πάντα για να τραβήξει το ενδιαφέρον. Είναι πάντως δεδομένο ότι η παρουσία του Serge Gainsbourg και οι κοινές τους δουλειές διαμόρφωσαν την Charlotte, η οποία εξελίχθηκε σε ηθοποιό/μουσικό με σημαντικότατες συνεργασίες αρκετά μακριά από τις καριέρες των γονιών της. 

special credits στο σαξόφωνο του  Charlotte For Ever.
 

 
 

 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Τα Τραγούδια που Ακούγονται
στο Ου Φονεύσεις
(Επεισόδια 1-7)
(10/12/2018)
ypogeio.gr
Bohemian Rhapsody:
Μία γνώμη για την
πολυαναμενόμενη ταινία
(03/11/2018)
ypogeio.gr
Οι Editors Στην Αθήνα
(Ημερολόγια Καταστρώματος)
(04/12/2015)
ypogeio.gr
Τραγούδια Που Με Μισώ
Που Μου Αρέσουν
(04/09/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ