ΚΤΙΡΙΑΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ #04

NIRVANA

Τα Κτιριακά Θεμέλια είναι υπερεμπνευσμένα κειμένα του Αθηναίου μουσικού δημιουργού Κτίρια Τη Νύχτα, τα οποία αναφέρονται στις μουσικές επιρροές του, από την εφηβική του κιόλας ηλικία. Το προσωπικό και βιωματικό ύφος γραφής, δεμένο όμως με μία άκρως “επιστημονική” και μουσικοκεντρική προσέγγιση, καθιστά τα εν λόγω ‘πονήματα’ κανονικά αριστουργήματα, των όποιων έγινα ακαριαία φαν από την πρώτη κιόλας ανάγνωση.

Κτιριακά Θεμέλια στο Υπόγειο Μέρος Τέταρτον λοιπόν: Nirvana 

Mike N.

 

ΠΕΡΙ ΚΤΙΡΙΑΚΩΝ ΘΕΜΕΛΙΩΝ
Όπως έχει πει ο Πολάνσκι "Καθετί που βιώνουμε επηρεάζει τη δουλειά μας, από το τι χρώμα ρούχα φοράμε μέχρι το τι φάγαμε μια συγκεκριμένη μέρα. Αυτό που δημιουργούμε είναι αποτέλεσμα πολλών επιπέδων από εμπειρίες, σημαντικές ή μη, που προκύπτει όμως όχι ως αυτόματη αντίδραση σε ένα γεγονός που μόλις βιώσαμε. Είμαστε αφελείς, αν πιστεύουμε ότι λειτουργούν έτσι τα πράγματα".

Το τι μας επηρεάζει είναι ένα ζήτημα αρκετά σύνθετο. Όσο όμως κι αν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε αυτόν το μηχανισμό και να αναγνωρίσουμε τις επιρροές μας, καμιά φορά ακούς ένα παλιό τραγούδι και λες "αυτό το σημείο μάλλον τρύπωσε σε κάτι δικό μου".

Έτσι, στα «Κτιριακά Θεμέλια» υπάρχουν τραγούδια που, παράλληλα με τις υπόλοιπες αναφορές-εμπειρίες, εικάζω ότι κάπως μετατόπισαν προς μια κατεύθυνση αυτά που έχω γράψει. Τραγούδια που έβαλα κάτω και μελέτησα ή απλώς τα έλιωνα κάποτε στις ακροάσεις και τραγούδια που όταν τα πρωτάκουσα ήταν σαν να έστριβα στη γωνία, ας πούμε.


ΚΤΙΡΙΑΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ #4: NIRVANA
Όσοι δεν άλλαξαν εν μια νυκτί το μπλουζάκι με στάμπα Rick Astley σε Nirvana (true story), όσοι δεν θεώρησαν ποτέ το "Unplugged" τον καλύτερο δίσκο των Nirvana (true story), όσοι δεν αγόρασαν το Nevermind μόνο για το "Smell like teen spirit" κι όταν μπέρδευαν την πλευρά του βινυλίου κι έμπαινε κατά λάθος το "Territorial pisssings", αυτοί ξενέρωναν (true story), είχαν σχεδόν σίγουρα απολαύσει το live-ορόσημο για την In Utero εποχή, που είχε προβάλλει το MTV στις αρχές του '94, με τίτλο "Live and Loud" -στα διαλείμματα του οποίου, ο Kiedis με τον Flea τα λέγανε κάνοντας κουπί σε μια βάρκα.

Ήταν μια συναυλία πιστή στον ήχο του τότε νέου άλμπουμ -και αντικείμενο συζήτησης στην παρέα: Γελούσαμε με τον τεχνικό που έσπευσε να καθαρίσει την κάμερα απ' τη ροχάλα, με το ειρωνικό "thank you" του Cobain στο τέλος του πρώτου κομματιού, με τα κατσικίσια πηδήματά του -δυστυχώς τα κόψανε στο νέο μοντάζ που έγινε για την επετειακή έκδοση του In Utero- και φυσικά με το τέλος του live, όπου διαλύεται το σύμπαν αλά Sonic Youth με τον Cobain να αφήνει στην άκρη την καλή του κιθάρα και να παίρνει μια φτηνή γιαπωνέζικη Strat για να καταστρέψει.

Δύο στιγμιότυπα έχουν χαραχτεί μέσα μου από εκείνη την περίοδο. Το πρώτο βρίσκεται μες στον In Utero, έναν δίσκο σκοτεινό και ηχητικά τραχύ που κατάφερε (λέγε με Steve Albini) να καταγράψει την ένταση της μπάντας, κόντρα στο καλογυαλισμένο Nevermind (το ενδιάμεσο Incesticide έδειχνε ότι εκεί πάντα ήθελαν να πάει το πράγμα). Είναι το σημείο που σκάει ένας μικροφωνισμός στο "Frances Farmer will have...", εκεί που δεν το περιμένει κανείς. Το feedback συνηθίζαμε να το συναντάμε σαν εφέ λίγο πριν από κάποια κορύφωση (εκτός, βέβαια, αν είσαι οι JAMC), αλλά το να υπάρχει εκεί, στη μέση και μάλιστα λίγο μετά από κάτι που ακουγόταν σαν λάθος συγχορδία (μπορεί και να ήταν και να το άφησαν έτσι), ήταν για έναν 17άρη σαν να ανοίγει μια άλλη πόρτα.

Το παρόν "κτιριακό θεμέλιο" χτίστηκε από μια σκηνή του "Live and Loud", την οποία είχα δει τόσες φορές με pause και rewind, που η βιντεοκασέτα είχε διαλυθεί σε εκείνο το σημείο. Έχει χαραχτεί τόσο βαθιά στο υποσυνείδητό μου που, αν πέθαινα τότε, θα έπαιζε σίγουρα μέσα στα δύο δευτερόλεπτα όπου περνάει από μπροστά όλη σου η ζωή. Είναι το πλάνο στο 0:48, όπου μετά από μια εισαγωγή-κολαστήριο, ο Pat Smear γρατζουνώντας την κιθάρα, τραβάει μια τελευταία τζούρα και πετάει το τσιγάρο. Αυτή είναι η στιγμή που σου αγγίζουν το σημείο-G λίγο πριν χύσεις. Η πιο έντονη προτροπή για να θες να κρεμάσεις κάποτε μια κιθάρα και η καλύτερη διαφήμιση για να σε κάνει να αρχίσεις το κάπνισμα.

 

 
 
Περισσότερα Κτιριακά Θεμέλια:
#1: Pixies
#2: Radiohead - Myxomatosis

#3: Λένα Πλάτωνος - Το Σπάσιμο Των Πάγων
Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Περί Ηλιθιότητας
[Σε Κατάσταση Άρνησης]
(11/07/2019)
ypogeio.gr
Basement Goes
To Schoolwave
Vol.3
(26/06/2019)
ypogeio.gr
A Letter To David Bowie
(12/01/2016)
ypogeio.gr
Εγώ Και Ο Φοίβος:
Μια Εγωπαθής Και Εγωκεντρική Προσέγγιση
Στη Μουσική Πορεία Του Φοίβου Δεληβοριά
(13/04/2015)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ