Περί Λάνας και Θωμά:

O Κλέψας του Κλέψαντος

ή Το Μεγάλο Ριφιφί


 

To μουσικό θέμα των ημερών δεν είναι άλλο από την μήνυση που έκαναν οι Radiohead στην Lana Del Rey. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους -μέχρι να αποφασίσει το δικαστήριο θα δώσουμε στη Lana το τεκμήριο της αθωότητας που δικαιούται, γιατί είναι αθώα μέχρι αποδείξεως του αντίθετου και γιατί είμαι εγγονή δικηγόρου- το κομμάτι της Get Free από τον τελευταίο της δίσκο "Lust For Life" είναι αντιγραφή από το πασίγνωστο και κατηγορίας "το ακούω πλέον και μου ματώνουν τα αυτιά" (πόσο μουσικολογική ορολογία), Creep. Το ανακοίνωσε και η Lana στο twitter, που μάλλον την χάλασε την βλεφαρίδα από το κολλύριο για τα δάκρυα και μιλάει σίγουρα με τους δικηγόρους σε ροζ δωμάτια με μουσική υπόκρουση την Lesley Gore (Υοu Don't Own Me). Υπάρχουν κάτι λεπτομέρειες για ποσοστά που η Lana πρότεινε, αλλά τα αγόρια από την Αγγλετέρα είναι καταπέλτες και τα θέλουν όλα, γιατί μπορεί να είναι creep και weirdos, αλλά χαζοί δεν είναι σου λέει και θέλουν το 100%. Αυτό είναι πάνω-κάτω το ζήτημα το φλέγον. Το πραγματικά ενδιαφέρον, αλλά δυστυχώς με πλήρη απουσία έκπληξεως, είναι όλο αυτό που ακολούθησε σε ιντερνετικά και μη οδοφράγματα: Η Lana η κλέφτρα (το ένα στρατόπεδο). Όχι, οι Radiohead έκλεψαν πρώτοι τους έρμους τους The Hollies (το άλλο) και μας αποκαλύπτουν οι μυημένοι όλη την σκοτεινή αλήθεια και το μασονικό παιχνίδι στις στοές. Όπως με ενημέρωσε προ ολίγου ο γάτος μου o Serge, το Creep είναι κλεμμένο από το The Air I Breathe του 1971, πληρώθηκε πλέον και μάλιστα οι The Hollies αναφέρονται ως co-writers στο Creep και αφού φτάσαμε να το ξέρει αυτό ο γάτος μου ο Serge, το ξέρουν όλοι. Να πληρώσει η Lana τους The Hollies για σπάσιμο είναι άλλη μία ιδέα (θα την ξέρουν οι χριστιανοί ή θα τους έρθει το check από άγνωστη γοητευτική κορασίδα με 60's αισθητική που τους θυμίζει εκείνη την groupie στο L.A. το 1967 και θα νομίζουν ότι χτύπησε το αλτσχάιμερ;). Μετά, αφού καυγαδίσαμε αρκετά, το βάλαμε κάτω το άσμα να δούμε μοιάζει ή δεν μοιάζει, είναι ή δεν είναι; Δίκη και η Lana στο εδώλιο πριν της ώρας της. 

Όλα αυτά θα μπορούσαν απλά να είναι μόνο αστεία, αλλά δεν είναι (εντάξει είναι λίγο). Για αρχή, δεν είναι η πρώτη φορά στη ζωή που κάποιος καλλιτέχνης κλέβει/εμπνέεται από κάποιον άλλο (ειδικά για αυτήν τη μελώδία, σύμφωνα και με το γάτο τον Serge, είναι η δεύτερη), αλλά δεν εξετάζουμε τώρα αυτό. Έχουμε να κάνουμε με ένα κομμάτι που πλέον θέλουν να ξεχάσουν και οι ίδιοι οι Radiohead (έτσι νομίζαμε μέχρι προχτές δηλαδή) και μία τραγουδίστρια που έχει να κάνει γκράντε επιτυχία χρόνια (εγώ σε αγαπώ πάντως Lana και σε στηρίζω, γιατί ξέρω τον πόνο της ψευτικής βλεφαρίδας όταν δεν κάθεται και σου χαλάει όλη την 60's τη φάση και το ξέρεις και εσύ Lana ξέρεις ότι σε έναν ιδανικό κόσμο θα αράζαμε παρέα στην ροζ πισίνα στο L.A. με τα φλαμίνγκο και θα λέγαμε για αγόρια με κιθάρες). Και φτάσαμε εν ολίγοις να συγκρίνουμε χωρίς κανένα λόγο αυτά τα δύο δυσανάλογα μεγέθη και για ακόμη μία φορά είπαμε όλοι την άποψή μας και τον κάναμε τον χαμό μας και όλα λαλαλα. Τα λεφτά θα τα πάρουν οι Radiohead και το ξέρουμε. H Lana Del Rey μάλλον θα ξανάρθει σε κάποιο Rockwave σαν η έκλπηξη (εκείνου) του καλοκαιρίου. Και εμείς άυριο θα τσακωθούμε για κάτι άλλο, ένα album που δεν μας άρεσε ή μία δήλωση του Morrissey. 

To πρόβλημα δεν είναι αν έκλεψε η Lana (που μάλλον έκλεψε), ούτε το Creep (εντάξει είναι λίγο πρόβλημα πια), ούτε ο Morrissey. Το πρόβλημα είναι ότι πλέον με τα ρημάδια τα social και τα υπόλοιπα μηχανάκια του διαβόλου, όλοι κρύβουμε μέσα μας έναν Lester Bangs ή έναν Γιάννη Πετρίδη (βάλτε εσείς οι νέοι έναν φρέσκο μουσικοκριτικό στη θέση τους, γιατί εγώ στην ψυχή θα είμαι πάντα 48) και είμαστε έτοιμοι να βγάλουμε την καραμπίνα προς οποιονδήποτε τολμήσει να κάνει κάτι που δεν μας αρέσει ακόμα και αν αυτό λέγεται κοπιάρω το Creep που βγήκε στην τελική το 1992, θεωρείται classic μαζί με τους Radiohead και θα μπορούσε κάλλιστα να είχε απλά κολλήσει στην μνήμη της Del Rey από την εφηβεία της και να πέρασε έτσι αθόρυβα στην μουσική της όπως το έπαθε ο Υorke με το The Air I Breathe (ιδέα του γάτου Serge αυτό, του οποίου ο παππούς του ήταν γάτος δικηγόρου). Οι καλλιτέχνες δεν παύουν να είναι άνθρωποι, μπορεί να είναι όπως ο φίλος σας που τρέμει την κριτική της παρέας (καλό είναι βέβαια οι παρέες να μην κρίνουν, είστε όλοι τα ίδια χάλια - αλλιώς γιατί είστε παρέα;) ή εσείς οι ίδιοι που θα πάθετε κρίση πανικού την πρώτη μέρα στη νέα σας δουλειά (και μπράβο σας που παρ' όλα αυτά συνεχίζετε αισίως). Περισσότερη αγάπη λοπόν φίλοι, περισσότερη μουσική (κλεμμένη ή όχι who really cares?), περισσότερο χιούμορ. Αυτή είναι η γνώμη μου τουλάχιστον και αν δεν σας αρέσει έχω και άλλες. 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Στέρεο Νόβα:
1992 - 2018
(22/04/2018)
ypogeio.gr
Godspeed You! Black Emperor:
Μία Life Changing Εμπειρία
Στο Κατώφλι του Gazi Music Hall
(20/04/2018)
ypogeio.gr
ΚΤΙΡΙΑΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ #02:
RΑDIOHEAD - MYXOMATOSIS
(08/03/2016)
ypogeio.gr
Ευλόγησον Γένια
Music From The Basement
(13/01/2016)