To ypogeio.gr

Πώς είσαι Ρε Νικόλα;

(Οι Γκρεμοί του Brighton)

"Πάλι δήθεν τάχα νιώθω, αρνητικές αηδίες σκέφτομαι και κάνω, καμιά γιατρειά, η αγάπη μου δυσκολεύεται να εκφραστεί, συγκρούεται σε τοίχους εσωτερικούς πλαστικούς, μα και να θέλω αλλιώς δεν μ'αφήνουν ν'αγιάσω, ένα κρίμα σέρνω ώσπου να ξεράσω τα παράπονά μου και τα απωθημένα μου, ένα βήμα απέχω από το να χάσω ολοκληρωτικά τον εαυτό μου, μια λεπτή κλωστή με χωρίζει από την μη ύπαρξη, δυο παιδιά μου θυμίζουν πώς να είμαι άνθρωπος και τι είναι ζωή, με αυτά σαν προσευχή συνεχίζω να αναπνέω ήρεμα σαν τη βροχή, breath in - breath out, αναρωτιέμαι συνέχεια αν είμαι ψεύτικος, πάντα καταλήγω πως είμαι ένα αληθινό κινούμενο ψέμα που όλη μέρα λέει μόνο αλήθεια, μα τις τελευταίες 10 μέρες αναρωτιέμαι μονάχα αν την παλεύει ο Νικόλας..."

 

Αυτά αναρωτιόμουν και σκεφτόμουν αργά το βράδυ της 31ης Ιουλίου του περασμένου Καλοκαιριού, με αφορμή τον τραγικό θάνατο του δεκαπεντάχρονου Arthur Cave, γιου του αγαπημένου μουσικού ever, του Nick Cave... 'Επεσε από έναν γαμημένο γκρεμό στο πέρασμα του Ovingdean Gap στο Brighton στις 14 Ιουλίου, απ'ο,τι διάβασα και έμαθα εκείνες τις μέρες οι βράχοι όλης της ακτής είναι εύθραυστοι σαν γυαλί, κιμωλία είναι, chalk cliffs τους λένε, εξού και οι περίφημοι 'white cliffs of Dover', οι οποίοι -αν και μίλια μακριά- είναι προέκταση του ίδιου γεωφυσικού τοπίου. Έτσι έπεσε ο Arthur λοιπόν, υποχώρησαν οι υπερευαίσθητοι γκρεμοί, κι ενώ ο μικρός έκανε έναν cool εφηβικό περίπατο μαζί με τους φίλους του και με τον δίδυμο αδελφό του Earl. Στο Brighton, εκεί που ο ίδιος ο Cave στο πρόσφατο (πληρέστατο και άκρως ενδιαφέρον) ντοκυμαντέρ για τη ζωή του '20.000 Days on Earth' αναφέρει μέσες άκρες πως αποτέλεσε το λιμάνι του, την πόλη που έπειτα από άπειρες περιπετειώδεις μετακινήσεις και μετακομίσες ανά την υφήλιο, επιτέλους κατάφερε να νιώσει ασφαλής και ευτυχισμένος... Που να ξερες ρε Νικόλα... Στο εν λόγω ντοκυμαντέρ εμφανίζονται και οι δίδυμοι, ο Arthur και ο Earl, τρώνε με τον μπαμπά τους πίτσα βλέποντας τον Scarface. "Say Hello To My Little Friend!" φωνάζει σύσσωμη η τριάδα και είναι μια υπέροχη αντισυμβατική οικογενειακή στιγμή, την οποία δεν μπορώ να βγάλω απ'το μυαλό μου εδώ και ενάμιση μήνα. Απορώ με τον εαυτό μου για τούτη την εμμονική σκέψη του, γιατί κολλάω έτσι ώρες-ώρες με τη μαυρίλα, αναρωτιέμαι γιατί όταν στο τέλος της ημέρας και των ημερών φιλτράρω όλο το κτήνος της υπερπληροφόρησης, ειδήσεις και νέα, γεγονότα και διάλογοι πάνε κι έρχονται, στιγμές χτίζονται και σπάνε, κι εγώ πάντα να καταλήγω στο να επιλέγω τον πιο μακάβριο και σκοτεινό δρόμο, το ασυνείδητό μου αφήνεται αβάδιστα, αβασάνιστα και αβαρώς ανυπεράσπιστο στο ζόφο, χωρίς καμία περιστροφή και χωρίς καμία αναστολή. Είναι τραγικά όλα αυτά, ίσως ο τρόπος που σκέφτομαι σήμερα τα κάνει να φαίνονται μελοδραματικά, μπορεί και γραφικά, αλλά η ερώτησή μου παραμένει σταθερή και είναι πέρα για πέρα αληθινή: Πώς είσαι ρε Νικόλα; Πώς την παλεύεις; Σου έχει συμβεί το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε άνθρωπο: έχασες το παιδί σου. 

 

Ο Nick Cave έζησε κάτι τραγικό τον Ιούλιο που μας πέρασε, αλλά όλη η ζωή του εμπεριείχε μια τραγικότητα ως τώρα, η οποία αποτυπώθηκε και στη μουσική του με τον πιο γλαφυρό και τρομακτικό τρόπο. Έχασε τον πατέρα του ως έφηβος, έμπλεξε με την ηρωίνη στα 20's του, φλερτάρισε και άγγιξε τον δικό του θάνατο άπειρες φορές στις αξέχαστες Berlin Days, στα 90's προσπαθούσε απεγνωσμένα να συνέλθει (εις μάτην), ώσπου προς το τέλος εκείνης της δεκαετίας (1997) γνώρισε την Susie Bick και μαζί της βρήκε τη σωτηρία, του είπε κάτι του τύπου "δεν πάει άλλο Νίκο, αν θες να είμαστε μαζί πρέπει να ξεκολλήσεις με αυτά" και ο Νικόλας, ως γνήσιος ερωτευμένος την έκανε, καθάρισε, μαζί και με τη βοήθεια του Θεού, ω ναι!, μετά από τόσα κυριολεκτικά και μεταφορικά πάρε-δώσε με το Διάβολο, (επαν)ένταξε στη ζωή του και τον Θεό. Τον πίστεψε. Κι όσο η Susie εγκυμονούσε τον Arthur και τον Earl, στο Brighton, o Νικόλας έπηζε μόνος του στο υπόγειο του σπιτιού τους, επαναπροσδιόριζε και ξανάβρισκε τον χαμένο του μπερδεμένο εαυτό γράφοντας το αριστουργηματικό 'No More Shall We Part', το οποίο κυκλοφόρησε το 2001. Κι έτσι ήρθε η κάθαρση, ακολούθησαν μέτριοι και υπέροχοι δίσκοι με τους Bad Seeds, ήρθαν οι Grinderman, ήρθε το γαλήνιο και κατασταλαγμένο 'Push The Sky Away', ο Νικόλας έμοιαζε πιο...υγιής από ποτέ, στο Brighton -πού αλλού;- εκεί στη γαλήνη του Ωκεανού, κίτρινα φωτάκια που φωτίζουν τα νερά και αστερισμοί σχηματίζονται υπέροχοι στον σκοτεινό ουρανό του upper Βορείου ημισφαιρίου, ώσπου οι βράχοι από κιμωλία υποχώρησαν σαν χαρτί και η ιστορία πήρε άλλη τροπή. Έπεσε ο Arthur.

 

Πώς είσαι ρε Νικόλα; Αναρωτιέμαι συνέχεια εδώ και ενάμιση μήνα. Χάλια θα είσαι, είμαι σίγουρος και είναι πολύ λογικό αυτό, δυστυχώς, είσαι χάλια και δεν γίνεται αλλιώς. Να ξέρεις μόνο πως δεν είσαι μόνος, γιατί ποτέ δεν μας άφησες μόνους κι εσύ, όσο κι αν η μοναξιά είναι η αγαπημένη μας λέξη, είναι η στιγμή που ο καθένας μας πρέπει να διαλέξει το ρόλο του να παίξει. Να διαλέξει το ρόλο του να αντέξει... Χιονοστιβάδα, Νίκο, Avalanche, το αγαπημένο μου κομμάτι σου.

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
H Μουσική στα
Χρόνια της Πλατφόρμας...
(και της Πανδημίας)
(07/08/2020)
ypogeio.gr
Α, ρε Tom...
What The Fuck?
(11/07/2020)
ypogeio.gr
Περί Κοκκίνου, Φασουλή
και Marilyn Manson
(δια χειρός Α.Κωνσταντάρα)
(02/05/2017)
ypogeio.gr
9 Νέοι Δίσκοι
Και 7 Συναυλίες
Για Τον Νοέμβριο
(01/11/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ