To ypogeio.gr

Πόσο άλλαξες,

πόσο (δεν) άλλαξα...


Να κάνω εξ αρχής την απαραίτητη αποποίηση ευθυνών, τονίζοντας,πως με το παρόν άρθρο δεν θέλω ούτε να φανώ λαμπρός φωστήρας και κριτής των όλων αλλά ούτε απόλυτος. Είναι απλά η δική μου σκοπιά του πώς αντιλαμβάνομαι το συγκεκριμένο θέμα και θα μου ήταν 100% ευπρόσδεκτες οι όποιες αντιρρήσεις-επισημάνσεις στα σχόλια.

Δύο τύπων αντιδράσεις μιας μερίδας του μουσικόφιλου κοινού ήταν η αφορμή να θελήσω να βάλω τα πράγματα και τις σκέψεις μου κάτω σε αυτό το άρθρο. Πρόκειται για τα δυο πολυαναμενόμενα άλμπουμ των Tool ("Fear Inoculum") και των Pearl Jam, σημειώνοντας πως απ'τους δεύτερους έχουμε το ελάχιστο δείγμα που θα μπορούσαμε, καθώς μας έχουν δώσει προσφάτως ένα single ("Dance Of The Clairvoyants").

Από την μία, ύστερα από χρόνια και χρόνια αναμονής, οι Tool μας παρέδωσαν έναν νέο δίσκο. Ωστόσο, μια μερίδα των ακροατών -δεν ξέρω αν είναι η πλειοψηφία ή όχι-  τόνιζε δεξιά κι αριστερά σε σχόλια στο YouTube και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την άποψη πως όλος ο δίσκος είναι ένα στην ουσία ένα μιξ από riffs και γενικότερα ιδέες από τις προγενέστερες δουλειές τους. Εν αντιθέσει, παραμένοντας στον αντίκτυπο όπως αυτός εκφράστηκε από το κοινό, το πρώτο single των Pearl Jam ξένισε σε πολλούς, καθώς πράγματι πρόκειται για κάτι αρκετά διαφορετικό από το ύφος που μας είχανε συνηθίσει, πιο πειραματικό ας το πούμε έτσι...

Παρατηρώντας αντίστοιχες καταστάσεις ανά τα έτη και με περιπτώσεις άλλων συγκροτημάτων και μουσικών, θεωρώ πως βρήκα μια κοινή συνισταμένη/τάση για το πότε γεννιούνται τέτοιες τοποθετήσεις από τον μουσικό κόσμο: Συνήθως, εμφανίζονται μετά το 4ο-5ο άλμπουμ της κάθε μπάντας/μυσικού, οπότε έχουμε και ένα πολύ καλό δείγμα γραφής της συνολικής δουλειάς τους. Σε εκείνη την φάση θα μπορέσει κάποιος να πει είτε πως ακούει πάλι κάτι γνώριμο είτε κάτι διαφορετικό.





Είναι, όμως, οι απόψεις του κοινού βάσιμες ή υπερβολικές; Νομίζω πως η απάντηση θα έπρεπε να είναι εύκολη: Κατά τη γνώμη μου, κάθε φορά θα έπρεπε να εξετάζουμε μεμονωμένα το κάθε περιστατικό και ευθύς αμέσως εξηγούμαι: Από πλευράς επαναληψιμότητας, θα πρέπει να αποδεχτούμε πως μετά το 6ό-7ό κ.ο.κ. άλμπουμ της εκάστοτε μπάντας θα υπάρχουν πολλές ομοιότητες με τα προηγούμενα, εφόσον παίζουν και δημιουργούν τα ίδια μέλη. Το θέμα είναι αν αυτό γίνεται με έξυπνο και εποικοδομητικό τρόπο με κάποιες φρέσκες πινελιές. Αν πρόκειται για πραγματικά αναμασημένη τροφή χωρίς καμία, έστω μικρή, πρόοδο και εξέλιξη, τότε ναι - θεωρώ πως τα οποία αρνητικά σχόλια έχουν βάση.

Απ’ την άλλη, πάνω-κάτω το ίδιο ισχύει και με το πειραματισμό. Αν είναι καλός, τον δέχεσαι. Αν όχι, τον κρίνεις - ευγενικά και εποικοδομητικά και όχι απόλυτα και αφοριστικά. Ωστόσο, εδώ είναι λίγο πιο λεπτές οι γραμμές. Έχουμε κάποιοι ακροατές κι ένα κουσούρι που δε θέλουμε σε καμία περίπτωση η αγαπημένη μας μπάντα να πειραματιστεί και να ξεφύγει από το comfort zone της! Δε δίνουμε χρόνο και χώρο ούτε στον ίδιο μας τον εαυτό να κάνει μερικές επαναληπτικές ακροάσεις που ενδεχομένως θα επιτρέψουν στο νέο ήχο να '’χτιστεί’’ μέσα μας, είτε θετικά είτε αρνητικά εντέλει.

Το ίδιο δύσκολο είναι και για τις ίδιες τις μπάντες βέβαια... Δηλαδή να βγάλουν έναν παρόμοιο μεν, για τα αυτιά του κοινού τους, ήχο, αλλά να έχουν και μερικά φρέσκα στοιχεία, χωρίς όμως αυτά να ξενίζουν τόσο, ώστε να απαιτούν χρόνο και τριβή για να '’χωνευθούν’’ και να αφομοιωθούν. Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, πως το έργο του κάθε συγκροτήματος και καλλιτέχνη γενικότερα είναι πάρα πολύ δύσκολο έτσι ώστε να καταφέρει να ικανοποιήσει τους πάντες ή καλύτερα την πλειοψηφία. Και να λάβουμε ακόμα υπ' όψιν πως τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα όταν ή έμπνευση και ο ρομαντισμός παραμερίζονται από τις προθεσμίες των δισκογραφικών και την ανάγκη μεγάλων πωλήσεων. Εκεί ίσως κρίνεται και η μαγκιά του κάθε συγκροτήματος και του κάθε μουσικού, στο να προσπαθήσει να κρατήσει την τέλεια και πολύ λεπτή ισορροπία.

Κι ένα τελευταίο σχόλιο που θα ήθελα πραγματικά να κάνω, απευθυνόμενος ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό πρώτα-πρωτα: Η καλη η κριτική πολλές φορές βοηθάει, αλλά καμιά φορά ξεχνάμε πως η βασική έννοια της μουσικής είναι η ψυχαγωγία, η αποφόρτιση από την καθημερινότητα. Πολλές φορές γινόμαστε '’ψείρες’’ και αντιμετωπίζουμε την κριτική της μουσικής πολύ επαγγελματικά και "επιστημονικά", πολύ πιο σοβαρά και σχολαστικά από όσο ενδεχομένως θα έπρεπε...

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Πειραματισμοί και
Αυθεντικές Συνεργασίες...
(28/01/2020)
ypogeio.gr
Ο Φοίβος, ο Άδωνις,
ο Κώστας κι ο Λιάγκας...
(27/01/2020)
ypogeio.gr
Ο Νυχτοκρώλης
Μια Άλλη...
Διασκευή
(23/07/2019)
ypogeio.gr
Σκέφτομαι Και Γράφω:
Πώς τα πέρασες στους Peppers
στο ΟΑΚΑ το 2012;
(27/11/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ