To ypogeio.gr

Stop Me If You Think You've

Read This One Before (2):

Στην αυγή του ‘77 ο Thin White Duke πήρε τον Iggy Pop από το παρόν και μαζί τραβήξαν για το μέλλον


Τι άλλο είναι η ανθρώπινη ιστορία από ιστορίες ανθρώπων; Οι δικές τους προσωπικές ιστορίες και οι ιστορίες της αρμονικής ή μη συναναστροφής κι αλληλεπίδρασής τους. Ιστορίες άλλοτε αληθινές κι άλλοτε φανταστικές. Οι μοναχές κι από κοινού τους ονειροπολήσεις. Οι σκέψεις τους, τα λόγια και οι πράξεις τους...

 

 

Στην αυγή του ‘77 ο Thin White Duke πήρε τον Iggy Pop από το παρόν και μαζί τραβήξαν για το μέλλον.

Ο Iggy άνοιξε κάπως διστακτικά τα μάτια του και σηκώθηκε ιδιαίτερα ανήσυχος. Ο απογευματινός του ύπνος απρόσμενα διακόπηκε ή μάλλον καλύτερα ποτέ δεν ολοκληρώθηκε.  Όχι τουλάχιστον με τον τρόπο ακριβώς που θα επιθυμούσε. Σκέφτηκε πως μπορεί να έφταιγε το γεγονός ότι είχε αποκοιμηθεί γυμνός γύρω στο μεσημέρι, οπότε φόρεσε κάτι βιαστικά πάνω του. Σαν μία πρώτη ενστικτώδη αντίδραση ίσως. Περπάτησε λίγο νευρικά, κυκλικά μέσα στο σαλόνι και δεν μπορούσε να ηρεμήσει με τίποτα το μυαλό του. Σαν να ένιωθε πως κάποιος τον παρακολουθούσε. Τον είχε κυριεύσει ξανά αυτό το περίεργο συναίσθημα. Ένιωθε πως δεν ήταν μόνος του.  Αυτή την φορά, όμως, ήταν σίγουρος πως δεν ήταν απλώς ιδέα του. Τράβηξε νωχελικά την κουρτίνα και κοίταξε με την άκρη του ενός ματιού του περιμετρικά του δρόμου. Σε πρώτη ματιά δεν του φάνηκε κάτι ιδιαίτερα περίεργο, αλλά έπειτα πρόσεξε δύο μαύρες λιμουζίνες παρκαρισμένες λίγο πιο πάνω απ’ το σπίτι του. Μία από την κάθε πλευρά του δρόμου, μερικά μέτρα πιο πάνω η μία απ'την άλλη. Προσπάθησε να διακρίνει τις πινακίδες και κάτι του θύμισε αμέσως η αρχή και των δύο επιγραφών. Τις ήξερε. Ανήκαν στην Mainman, ήταν σίγουρος. Ο David πρέπει να τους είχε στείλει να τον παραλάβουν κι αν τον ήθελε ο David δεν είχε άλλη επιλογή από το να τον συναντήσει. Όπως συνέβαινε όλο και πιο συχνά τελευταία, άλλωστε, δεν είχε καμία όρεξη να βγει από το σπίτι. Ήξερε, όμως, πως δεν μπορούσε να αρνηθεί. Θα περίμεναν εκεί μέχρι να αποφασίσει να τους ακολουθήσει.

Γύρισε απότομα το κεφάλι του κι ανοιγόκλεισε κάπως βαριεστημένα τα μάτια του. Ξεφύσηξε, όμως, ταυτόχρονα και με μία μικρή ανακούφιση. Θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα τα πράγματα. Τουλάχιστον δεν ήταν τίποτε μισάνθρωπα καθάρματα της CIA. Κι αν μη τι άλλο, ήταν μια κάποια μικρή ευχαρίστηση να γνωρίζει ότι υπάρχει κάποιος άνθρωπος που πραγματικά τον νοιάζεται ακόμη και τον θέλει κοντά του. Για όποιον λόγο κι αν συνέβαινε πράγματι αυτό.

Άνοιξε τον θερμοσίφωνα και θρονιάστηκε στον καναπέ να κάνει ένα τσιγάρο έως ότου ζεσταθεί το νερό. Εννοείται πως θα έβγαινε και θα τους ακολουθούσε μέχρι τον David, αλλά δεν πρόκειται να το έκανε χωρίς να τους ταλαιπωρήσει λίγο πρώτα. Κάποιος έπρεπε να ικανοποιήσει και την σαδιστική πλευρά του εαυτού του τώρα που κανένας άλλος δεν ήταν εκεί γύρω, άλλωστε. Δεν είχε προλάβει καλά καλά να πάρει την τρίτη γερή του τζούρα, όταν και ακούστηκε ένας απ’ τους πιο εκνευριστικούς ήχους που θα μπορούσαν να ηχήσουν στα αυτιά του. Χτύπησε το τηλέφωνο και σηκώθηκε σχεδόν ενστικτωδώς να απαντήσει, σκεπτόμενος πως αν τον ήθελε κάποιος για κάτι σοβαρό δεν θα είχε την δυνατότητα να τον βρει σπίτι ξανά αργότερα, όπως σε μια οποιαδήποτε άλλη ημέρα των τελευταίων αυτών μηνών.

«James!», άκουσε μια γνώριμη φωνή μόλις έβαλε το ακουστικό στο αυτί του. «Πρέπει να παραδεχτώ ότι δεν περίμενα να απαντήσεις τόσο γρήγορα. Φαινόσουν αρκετά πιο βαριεστημένος την τελευταία φορά που σε είδα.»
«Ziggy; Εσύ είσαι;», αναφώνησε ο Iggy αφότου έσκασε ένα αδιευκρίνιστο γελάκι. «Είχα τόσο καιρό να σ’ ακούσω.»
«Έλα φίλε μου καλέ. Ο David είμαι.», του απάντησε βλοσυρά, χωρίς να του αφήνει πολλά περιθώρια.
«Και τι απέγινε ο Ziggy αδερφέ μου;»
«Πάνε χρόνια που πέθανε ο Ziggy. Δεν θυμάσαι; Τον σκότωσαν οι αράχνες  από τον Άρη. Τόσο αυτάρεσκος... Κι επίσης πρόσφατα συνειδητοποίησα πως ο Major Tom δεν ήταν παρά ένα πρεζάκι... Μην ξεφεύγουμε, όμως, από το θέμα μας. Ετοιμάσου! Σε μερικές ώρες πετάς για Ευρώπη.»
«Τι εννοείς; Από πού μου τηλεφωνείς; Τι Ευρώπη και μαλακίες; Μόλις ξύπνησα, θέλω ένα φλιτζάνι καφέ και λίγη τηλεόραση.»
«Από το Βερολίνο σε καλώ. Μεθαύριο είναι τα τριακοστά μου γενέθλια και θα έρθεις να τα γιορτάσουμε μαζί. Δεν στο ζητάω James, στο ανακοινώνω!»
«Ποιό Βερολίνο; David, δεν έχω φράγκο. Και για τα τσιγάρα μου ακόμα χρεώνομαι. Δεν έχει μείνει τίποτα σου λέω...»
«Δεν θέλω να ξέρω που κατάφερες να φας όλα αυτά τα λεφτά, που είχες, πάλι την τελευταία φορά που σε είδα, και ούτε σου έχω μιλήσει ποτέ για τα λεφτά. Δεν περιλαμβάνονται στις ανησυχίες μου.»
«Ναι δεν λέω, αλλά...», ίσα ίσα πρόλαβε να ψελλίσει  ο Iggy και άκουσε την γραμμή να πέφτει. Έπρεπε να σηκωθεί και να ετοιμαστεί και αν έλεγε πως ήταν σίγουρος ότι δεν το επιθυμούσε κιόλας, θα έλεγε τουλάχιστον ψέμματα.
Έσβησε, μάλιστα, το τσιγάρο, πέταξε μερικά ακόμη ρούχα μέσα στην βαλίτσα, που μισοάδεια έστεκε καταμεσής του σαλονιού, από την τελευταία του ακόμα συναυλία, άρπαξε τα γυαλιά του και πετάχτηκε με τη μία έξω από το σπίτι.
Πήγε στην πιο κοντινή του λιμουζίνα, χτύπησε το τζαμάκι για να του ανοίξουν πρώτα το πορτπαγκάζ κι έπειτα την πίσω πόρτα και να καταλήξει ξαπλωμένος σαν άλλος βασιλιάς της μοναξιάς.
«Είμαι έτοιμος παίδες. Φύγαμε! Ξυπνήστε με μόλις φτάνουμε.», δήλωσε ο Iggy και ανακάθισε, κατεβάζοντας τα γυαλιά από το κεφάλι του στα μάτια του.



Δύο ώρες σχεδόν αργότερα ξύπνησε προς έκπληξή του με έναν τύπο να τον έχει πιάσει από τον γιακά και να τον ταρακουνάει πάνω-κάτω.

«Σιγά ρε φίλε. Τι έγινε;» ,του φώναξε μέσα στην μούρη του, σπρώχνοντάς τον προς τα πίσω.
«Δεν ξυπνάς με τίποτα αδερφάκι μου. Νόμισα ότι μας άφησες.», του αποκρίθηκε φανερά ανακουφισμένος ο μαυροφορεμένος γεροδεμένος άντρας.

Είχαν φτάσει στο JFK. Ο Iggy σηκώθηκε με μία δυσαρέσκεια να απλώνεται απ’άκρη σ’άκρη στο πρόσωπό του. Πήρε την βαλίτσα του από το πίσω μέρος, έσυρε τον φάκελο με το εισιτήριο από το χέρι του οδηγού και τράβηξε προς την είσοδο. Γύρισε και του έγνεψε ελαφρά σε μια άσκοπη προσπάθεια να τα βρει κάπως με το κάρμα του κι έπειτα άνοιξε τον φάκελο. Το εισιτήριο ήταν χωρίς επιστροφή και η πτήση του έφευγε σε μία ώρα ακριβώς. Η απογείωση του αεροπλάνου τον βρήκε σε μία καλή πρώτης τάξεως θέση δίπλα στο παράθυρο να παραγγέλνει το δεύτερο ουίσκι του. Το ταξίδι ήταν μεγάλο κι έπρεπε να χαλαρώσει λίγο. Ολόκληρο τον Ατλαντικό θα περνούσε και είχε κοιμηθεί ήδη αρκετά για να τον ξαναπάρει σύντομα ο ύπνος. Έβγαλε ένα τσαλακωμένο χαρτί από την τσέπη του καφέ δερμάτινου μπουφάν του, ζήτησε κι ένα στιλό μαζί με το ποτό του, κι αφότου έριξε μια φευγαλέα ματιά προς τα λαμπερά φώτα του Μανχάταν που χανόντουσαν στο βάθος, άρχισε να γράφει ότι του ερχόταν στο μυαλό, σε μια προσπάθεια να σκοτώσει τον χρόνο του.

«What happened to Zeke? He's dead on Jones, man. How about Dave? O.D'd on alcohol. What's Rock doing? He's living with his mother. What about James? He's gone straight.”
“The walls close in and I need some noise”, πρόσθεσε δίχως δεύτερη σκέψη από πάνω, με κεφαλαία γράμματα αυτή τη φορά και χωρίς να βάλει τελεία, πέταξε ενστικτωδώς το στυλό και στην αίσθηση της τελικής ανύψωσης του αεροπλάνου κατέβασε μονορούφι το δεύτερο ουίσκι του σηκώνοντας ταυτόχρονα το άλλο χέρι για να του φέρουν το επόμενο. Ήταν σίγουρος πως όλα ήταν πληρωμένα. Ήξερε, βέβαια, βαθιά μέσα του πως τον θόρυβο που αναζητούσε δύσκολα θα τον έβρισκε εκεί που πήγαινε. Αλλά τα αδέρφια Asheton δεν θα ήθελαν να τον δουν μπροστά τους πια και ο David ήταν ο μόνος που ενδιαφερόταν γι’ αυτόν ακόμη κι όταν είχε βρεθεί στο άσυλο την χρονιά που είχε περάσει. Ούτως ή άλλως χρειαζόταν μια διέξοδο. Οι μήνες που πέρασαν από την τελευταία φορά που γυρόφερναν με τον David την Νέα Υόρκη ήταν σχεδόν εφιαλτικοί. Κι ας μην είχε καμία διάθεση την δεδομένη στιγμή για φαντασμαγορικά σκηνικά και πολλά σούρτα φέρτα, δεν υπήρχε καμία απολύτως αμφιβολία πως μια γιορτή του David θα ήταν αν μη τι άλλο μεγαλοπρεπής και όμορφη. Και σίγουρα θα τον έκανε να ξεχαστεί για λίγο, από την τροπή που είχε πάρει η ζωή του τον τελευταίο ένα χρόνο. Κοίταξε έξω απ’το παράθυρο το απέραντο σκοτάδι που κάλυπτε πλέον οτιδήποτε σε απόσταση χιλιομέτρων και αφέθηκε μετέωρος να χαθεί μέσα του. Άρμοζε στο μυαλό και την ψυχή του κάμποσο σκοτάδι προτού τον τυφλώσουν τα εκτυφλωτικά φώτα του κέντρου του Βερολίνου.



Το αεροπλάνο μπήκε σε πορεία προσγείωσης έπειτα από σχεδόν 10 ώρες, στην διάρκεια των οποίων δεν είχε καταφέρει να γράψει άλλη λέξη, ούτε βέβαια και να κλείσει μάτι, παρά το ένα μπουκάλι που κατέβασε συνολικά. Το μυαλό του δεν σταματούσε να σκέφτεται και η μάχη με την σχεδόν κενή σελίδα μπροστά του ήταν το λιγότερο άνιση. Είχε πλέον ξημερώσει για τα καλά εδώ και μερικές ώρες. Τράβηξε κάπως την κουρτίνα για να κρύψει τον εκτυφλωτικό ήλιο που άρχιζε να τον χτυπάει ακριβώς μέσα στα μάτια του, μα η κουρτίνα δεν έφτανε να καλύψει όλη την επιφάνεια, οπότε και φόρεσε, βλασφημώντας, απλά τα γυαλιά του κι αφοσιώθηκε στην ανεύρεση του David, καθώς το αεροπλάνο πλησίαζε σταδιακά το έδαφος.

Παρατήρησε ένα μεγάλο αυτοκίνητο με φιμέ τζάμια να είναι παρκαρισμένο μόνο του απομακρυσμένο από οποιοδήποτε άλλο. Κι ακουμπισμένος στο καπό να στέκει αγέρωχος, όπως πάντα, ο David. Του έκανε εντύπωση, μάλιστα, καθώς δεν ήταν του στύλ του του David να κάθεται κάπου κι απλά να περιμένει. Έπρεπε να ήθελε πραγματικά να του δείξει στοργή. Αμέσως, όμως, το μάτι του πρόσεξε λίγο πιο χαμηλά και είδε μια κάμερα στραμμένη ακριβώς επάνω του. Τώρα μάλιστα. Αυτός ήταν ο David που ήξερε και δεν πρόκειται να άφηνε ούτε στιγμή να περάσει ανεκμετάλλευτη. Συχνά ευχόταν να ήταν κάπως έτσι. Δεν θα βαριόταν ποτέ. Αλλά αυτός δεν είχε το μυαλό του David σκέφτηκε κι ένιωσε ξάφνου τους πρώτους κραδασμούς της προσγείωσης. Ο David έκανε σήμα στον καμεραμάν να συνεχίσει να τον τραβάει καθώς κατευθυνόταν προς τον αεροδιάδρομο. Κι έτσι κι έγινε. Η καμπαρντίνα του έσκιζε το ψυχρό αεράκι που συνεχώς δυνάμωνε. Στην πορεία του πήρε και το καπέλο, μα αυτός συνέχισε ακάθεκτος προς την σκάλα του αεροπλάνου. Ο Iggy στηρίχτηκε στην πόρτα κι έβγαλε πρώτα το κεφάλι του. Κοιτώντας στα μάτια τον David αναθάρρησε ολόκληρος και κατέβηκε με γοργό βήμα προς την αγκαλιά του.

«Μου ‘λειψες μωρή γαμημένη ιδιοφυία.», φώναξε ο Iggy καθώς έβγαινε από την στοργική αγκαλιά του David.
«Εντάξει δεν πάει και τόσος καιρός, James. Κι εμένα μου ‘λειψες παρ’ όλα αυτά. Ανησυχούσα για  την πάρτη σου αυτούς τους μήνες, που ήμουν τόσα χιλιόμετρα μακριά.», αποκρίθηκε ο David χτυπώντας τον απαλά στο πίσω μέρος του κεφαλιού του
«Εμένα μου φάνηκαν σαν ολόκληρος αιώνας αυτοί οι μήνες. Ξέρεις τα πράγματα ήταν δύσκολα χωρίς και τα dum dum boys και δεν είχα καμία όρεξη για ζωή πλέον...»
«Το ξέρω, το ξέρω.», τον διέκοψε αποτρόπαια ο David, πιάνοντας τον απ’ τον ώμο και κατευθύνοντάς τον προς το αμάξι και αμέσως συνέχισε: «Γι’ αυτό σε ήθελα μαζί μου. Τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά εδώ. Θα δεις, θα σου αρέσει το Βερολίνο.»
«Θέλω να το πιστεύω αυτό. Όσο προλάβω να δω τουλάχιστον...», ψέλλισε κάπως διστακτικά ο Iggy, ενθυμούμενος πως δεν γνώριζε πόσο πρόκειται να μείνει στην Γερμανία κι έκλεισε την πόρτα του αυτοκινήτου μετά την είσοδό του σε αυτό.
«Όλο θα το δεις James... Δεν ξέρω τι σκεφτόσουν ερχόμενος εδώ, αλλά δεν πρόκειται για ολιγοήμερες διακοπές το ταξίδι σου αυτό. Πρέπει να είσαι ανόητος αν πιστεύεις πως σε κουβάλησα μόνο και μόνο για τα γενέθλιά μου ως εδώ.», τόνισε ο David, γυρνώντας και παρατηρώντας τις αντιδράσεις του.
«Ήμουν σίγουρος πως δεν με φώναξες αποκλειστικά για τα γενέθλιά σου αδερφέ. Ξέρω ότι προτιμάς την παρέα μου από όλων αυτών των Ευρωπαίων και σχεδόν βαρέθηκες εδώ χωρίς εμένα.», γύρισε και του απάντησε, με σαρκαστική διάθεση, ο Iggy, που πλέον είχε αρχίσει να βρίσκει τον εαυτό του. 

Είχε καυλώσει και μόνο στην ιδέα της μακροχρόνιας παραμονής του στο Βερολίνο. Είχε φτάσει η ώρα για μερικές καινούριες περιπέτειες. Μπορεί να ήταν σχεδόν σίγουρος πως δεν θα έβρισκε ό,τι ήθελε εκεί, αλλά είχε ήδη αρχίσει να νιώθει πως έβρισκε σίγουρα ό,τι χρειαζόταν την δεδομένη στιγμή. Ή τουλάχιστον μέρος αυτού. Κι αυτό στην τελική ήταν μάλλον πολύ πιο σημαντικό.



«Την ερχόμενη εβδομάδα κυκλοφορώ και την καινούρια μου δουλειά James.», διέκοψε τις όποιες σκέψεις του άμεσα ο David, παίρνοντας το αποτρόπαια σοβαρό του ύφος, αφού γέλασε λίγο, ελαφρώς περιπαικτικά.
«Μα, πότε πρόλαβες;»
«Το ηχογράφησα τους τελευταίους μήνες εδώ και στην Γαλλία. Με τον Brian και τον Tony μαζί. Δεν είμαι σίγουρος αν θα το γουστάρεις. Είναι κάτι καινούριο. Αλλά πρέπει να καταλάβεις πως αυτό είναι το μέλλον. Εκεί θα κινηθούμε πλέον.»
«Δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς εννοείς, αλλά όπως και να ‘χει δεν μπορείς να βγάλεις κάτι άσχημο David. Πρέπει να το πάρεις απόφαση αυτό... Και πως θα το πεις, λοιπόν;»
«Το έχω ήδη πει... Low!”
“Αυτός κι αν είναι επιτυχημένος τίτλος για όσα έχουμε τραβήξει τον τελευταίο ένα χρόνο αδερφέ μου.»
«Ναι δεν μπορώ να πω ότι έχεις τόσο άδικο. Αλλά δεν προέρχεται απο εκεί ακριβώς ο τίτλος. Αν ήταν έτσι, το επόμενο δικό σου album θα ΄πρεπε να το πούμε The Idiot.»
«Αυτό κι αν είναι όνομα!», κατάφερε να παραδεχτεί ο Iggy, αφού λύθηκε για λίγο στα γέλια και συνέχισε αμέσως: «Αλήθεια σκοπεύεις να μου φτιάξεις σόλο άλμπουμ; Η κατάσταση με τους Ashetons δεν έχει ξεκαθαρίσει τελείως ακόμη...»
«Γάμα τους Ashetons. Δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για πάρτη σου. Παρ’ το απόφαση. Όπως και ότι θα φτιάξουμε μαζί καινούριες δουλειές. Γιατί να μην σου φτιάξω άλμπουμ άλλωστε; Δεν έχεις τίποτα στίχους έτοιμους να προβάρεις;»
«Έχω, αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω τα πράγματα, όπως πριν από 2-3 χρόνια.»

«Αυτό είναι το λίγοτερο φίλε μου. Αυτό το έχεις και θα το έχεις για πάντα. Απλά πρέπει να μπούμε μαζί στο studio.», τον επιβεβαίωσε ο David, χτυπώντας τον απαλά δύο φορές στο γόνατο. 
«Πολύ κρύο έχει, όμως, εδώ. Δεν έχεις τίποτα καλό να ζεσταθούμε;», ρώτησε ο Iggy τρίβοντας τα χέρια του, σε μια προσπάθεια μεταξύ άλλων να αλλάξει και το θέμα της συζήτησης.
«Φυσικά James. Πάρε αυτό το υπέροχο πράγμα για τώρα. Είναι σχεδόν πιο λευκό κι απ’τα χιόνια που έχουμε εδώ. Κι αναγκαίο για να μας κρατάει ζεστούς και σε εγρήγορση.», αποκρίθηκε σχεδόν με επιστημονικό ύφος ο David και του πάσαρε την μικρή κάψουλα.
«Αυτό ήταν ακριβώς ό,τι χρειαζόμουν για τώρα. Ίσως αργότερα το βράδυ μπορούμε να βρούμε και τίποτα άλλο, έτσι;»
«Μην είσαι ηλίθιος James. Τέρμα οι μαλακίες. Πρέπει να ξαναβρείς το πάθος σου για την ζωή. Εννοείται πως θα βγούμε το βράδυ, αλλά χωρίς τίποτα περισσότερο από όσα ήδη έχουμε.», τόνισε με μεγάλη σοβαρότητα ο David και άνοιξε ένα μπουκάλι ρούμι για τους δυο τους. Ήπιε δυο γουλιές, το έβαλε στο χέρι του Iggy και συνέχισε ακάθεκτος, μην επιτρέποντάς του καν να φέρει μια όποια αντίρρηση.

«Εντάξει David. Δίκιο έχεις. Πού πάμε τώρα; Για πες μου.», γύρισε και ρώτησε ο Iggy αμέσως. Μπορεί να μην είχε βρει ακόμα το πάθος του για την ζωή, αλλά σίγουρα ένιωθε πλέον τη ζωή να χτυπάει με ένταση κάθε νεύρο του.
«Πάμε δυτικά προς το σπίτι. Θα κάνουμε ένα μπάνιο, θα φάμε ίσως κάτι ελαφρύ και ίσως πάμε μια βόλτα από μια λέσχη που έχει εκεί δίπλα. Προς το βράδυ θα πάμε να γυρίσουμε τα  μεγάλα clubs του Βερολίνου. Πρέπει να αρχίσω να γιορτάζω και τα γενεθλιά μου, άλλωστε. 30 χρόνια James. 30 χρόνια και μου φαίνονται όλα τόσα μακρινά. Σχεδόν σαν όνειρο...»
«Θα έχουμε και κορίτσια μαζί μας έτσι;», τον διέκοψε ο Iggy, αδυνατώντας να συγκρατήσει τις σκέψεις και τις ορμές του.
«Δεν άλλαξες καθόλου James. Το ξέρεις αυτό έτσι; Τέλοσπάντων. Ναι έχω κανονίσει με μια μεγάλη παρέα από κορίτσια. Αλλά θα τις βρούμε πιο αργά. Πρώτα θέλω να γυρίσουμε λίγο οι δυο μας. Να θυμηθούμε λίγο την Νέα Υόρκη.»
«Ποτέ δεν την ξεχάσαμε David.», αναστέναξε ξάφνου ο Iggy κοιτώντας τον σαν σκυλί που θέλει να βγει βόλτα.
«Μου αρέσει όταν γίνεσαι συναισθηματικός James, αλλά μάλλον θα σου αλλάξω λίγο την διάθεση τώρα. Φτάνουμε όπου να ‘ναι και πριν από ο,τιδήποτε άλλο, θέλω να ακούσεις αυτό, τώρα που είσαι και ωραίος. Κυκλοφόρησε πριν από δυο μήνες και είμαι σίγουρος πως δεν το έχεις πάρει χαμπάρι.», τον σταμάτησε o David κι έβγαλε το ντεμπούτο single των Sex Pistols από την μία τσέπη του.
«Όχι δεν μου λέει κάτι. Μόνο την μαλακία των Eagles είχα την ευκαιρία να ακούσω τελευταία. Τους μισώ τους Eagles, αλήθεια.»
«Καμία σχέση φίλε μου.», γέλασε αυθόρμητα ο David και του εξήγησε: «Λέγονται Sex Pistols. Είναι κάτι παιδιά από την Αγγλία. Ακούγονται σαν τους Ramones, αλλά δεν είναι τόσο καλοί όσο αυτοί. Και κάπως πιο μηδενιστές, βέβαια. Το punk κίνημα έχει ξεκινήσει για τα καλά όσο καιρό εσύ έπαιρνες τον χρόνο σου James. Αυτά που έκανες κι εσύ, κι ο Lou ακόμα και οι άλλοι οι τύποι, οι MC5. Αυτά που δεν καταλάβαιναν. Αυτό είναι το παρόν. Ήρθε η ώρα να αφήσεις πίσω σου εσύ, όμως, το Raw Power και το punk. Για αυτούς μπορεί να είναι το παρόν, αλλά για εσένα αυτό είναι παρελθόν κι εμείς πάμε μονάχα προς το μέλλον.»
«Μου αρέσει αυτό David. Αλήθεια, μου αρέσει.», έλαμψε το πρόσωπο του Iggy ξανά μετά από καιρό. «Πάμε να μου βάλεις να ακούσω, αυτούς τους Άγγλους Ramones και μετά να κάνουμε ό,τι είναι να κάνουμε. Μούδιασα εδώ.», ολοκλήρωσε κι άνοιξε αμέσως την πόρτα και πετάχτηκε απ’ έξω από το αυτοκίνητο.

Είχαν φτάσει στο σπίτι του David. Στο σπίτι του Low, του Heroes και του Lodger. Στο σπίτι του The Idiot και του Lust For Life. Στο σπίτι του μέλλοντος.

 


If You Like This Check Also This:
Stop Me If You Think You've Read This One Before (1): Μια νύχτα του ’65 οι Velvets κοίταξαν με τον Drella προς τα αστέρια.

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Η Ελλάδα τρώει
τα (μουσικά) παιδιά της!;
(10/12/2019)
ypogeio.gr
10 Ιστορίες πίσω από
10 Τραγούδια των
Red Hot Chili Peppers
(09/12/2019)
ypogeio.gr
Ένα Σημείωμα
Για Τον Syd Barrett
(08/07/2016)
ypogeio.gr
Όταν η 11χρονη Κ.
επισκέφθηκε το πλατό
του The Voice
(03/12/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ