Τραγούδια Που Με Μισώ

Που Μου Αρέσουν


Τραγούδια που με μισώ που μου αρέσουν.
Κάποιοι σκόρπιοι προβληματισμοί…


Μεγαλώσαμε και ζήσαμε την εφηβεία μας στα 90's. Σε αυτή τη δεκαετία ενηλικιωθήκαμε μουσικά, ακούγοντας μουσική και αγοράζοντας δίσκους και κασέτες με άποψη και από άποψη. Εξιλεωθήκαμε στυλιστικά,  ψωνίζοντας μόνοι μας τα ρούχα μας και αφήνοντας πίσω τις 80's επιλογές μιας ανώτερης οικογενειακής δύναμης. Ερωτευτήκαμε παράφορα, κάνοντας πρώτη φορά (θα ακολουθήσουν κι άλλες) τόσες μα τόσες μαλακίες μαζεμένες στη ζωή μας όσες ποτέ ξανά. Διασκεδάσαμε ξέγνοιαστα, πίνοντας τις πρώτες μας γερές μπόμπες και βιώνοντας παρακμιακές εκρηκτικές καταστάσεις στα εναλλακτικά και ροκ μπαράκια που ανακαλύπταμε και στα ρεμπετάδικα που ήταν της μόδας στο φοιτητικό κόσμο. Τέλος (πάντα κόντρα στις απόψεις μας βέβαια), προδώσαμε τον εαυτό μας, με την με το ζόρι διασκέδασή μας (γελάει κι ο γείτονας απέναντι) στα ελληνάδικα, για χάρη της παρέας πάντα και για το Μαράκι, το Κατερινάκι, το Σοφάκι μπλα μπλα μπλα, που δεν της άρεσαν οι ροκιές.

Είδαμε αξιόλογα πράγματα στο σινεμά και στην τηλεόραση ("Pulp Fiction" και "Απαράδεκτοι" για παράδειγμα), αλλά και κάτι βατόμουρα που μόνο καλύτερους ανθρώπους δεν μας έκαναν. Διαβάσαμε αξιόλογα πράγματα, αλλά δεν αποφύγαμε και κάτι τύπους που μίλησαν για το σύμπαν, που αν θέλει να στα κάνει πραγματικά σκατά, απλά συνωμοτεί και στα κάνει…Απλά τα πράγματα.

Περάσαμε όρθιοι από το Beverly Hills 90210 (οκ αλήθεια…εμένα μου άρεσε η Μπρέντα) και από το κούρεμα «καπελάκι». Είδαμε τους πρώιμους κλαρινογαμπρούς και κάγκουρες στην προσπάθειά τους να κερδίσουν μια θέση στον ήλιο και τα πρώτα πειραγμένα τους αυτοκίνητα. Αγοράσαμε μπλουζάκια Lacoste και ομπρέλες από τη Ρόδο, δώρο  από τις 5ήμερες. Φτιάξαμε στομάχι πριν τις μπόμπες στα Wendy’s και προσέξαμε μετά τις μπόμπες να μη λερώσουμε τα Dr Martens και τα ορειβατικά Timberland μποτάκια που είχαμε πάρει για «καλά».

Τα 90s είναι ίσως η πιο πολύ-πολιτισμική δεκαετία, με νέες τάσεις και νέες μουσικές και φυσικά με νέες ήττες και νέες συντριβές. Διαμόρφωσε χαρακτήρες ένα πράγμα... Εμείς όμως, αλώβητοι, σταθεροί στη μουσική μας και στις απόψεις μας. Μουσική είπαμε ε;

-Φίλε, υπάρχει κομμάτι που το γουστάρεις τρελά και ντρέπεσαι να το πεις;
-Φυσικά ρε συ, ένα μόνο; Έχω πέντε-έξι τραγούδια που με μισώ που τ’ αγαπώ!

Φανταστικός διάλογος; Όχι βέβαια. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες φίλων… Στις καλύτερες ροκ οικογένειες. Σε όλους μας έχει συμβεί και πάντα θα συμβαίνει. Πάντα θα μας αρέσουν πέντε έξι τραγούδια που ντρεπόμαστε να ομολογήσουμε, τραγούδια που τα ακούμε μόνοι μας και που ακόμη κι εκεί -στη μοναξιά μας- ντρεπόμαστε. Τραγούδια που τα έχουμε στην κάρτα μνήμης του κινητού και κρύβουμε διακριτικά την οθόνη όταν τα ακούμε στο μετρό ή στον ηλεκτρικό. Που θα κουνήσουμε ρυθμικά το πόδι ή θα χαζοτραγουδήσουμε ενοχικά του στίχους και που θα χαρούμε και θα ανακουφιστούμε τόσο, όταν ανακαλύψουμε πως και σε κάποιον άλλο ροκά με άποψη αρέσει το συγκεκριμένο κομμάτι.



Μίλησα αρκετή ώρα για τα 90's, δεν κάνω μια μίνι αναδρομή σε αυτά ή πόσο μάλλον ένα αφιέρωμα. Προσπαθώ απλά να δώσω μιαν απάντηση στα πώς και τα γιατί του ανωτέρω διαλόγου. Φταίνε τα multikulti 90's; Τα ετερόκλητά μας ακούσματα; Μεγαλώσαμε με τα λαϊκά άσματα του ραδιοφώνου, όταν έκανε δουλειές η μάνα. Με τα στρατευμένα τραγούδια του πατέρα. Τα Μικρασιάτικα νανουρίσματα κάποιας γιαγιάς στη γειτονιά. Τα δημοτικά τραγούδια, το κλαρίνο, την λύρα και τον τζουρά. Μια πλούσια μουσική παράδοση, μια μουσική παράδοση με τόσες αντιθέσεις και τέλος τον μεγαλύτερο αδερφό, ξάδερφο ή φίλο που ψαχνόταν μουσικά. 

Θεωρώ ότι είμαι ταμένος στη ροκ μουσική, κι όμως δειλά και σεμνά θα παραδεχτώ ότι μου αρέσουν και κάποια τραγούδια άλλων καλλιτεχνών, όχι και τόσο ροκ. Όχι απαραίτητα παλαιά και της εποχής μου, αλλά και νέα. Μάλλον δεν φταίνε τα 90's και η όποια παρακαταθήκη μας άφησαν ή η δικαιολογία ότι παλαιότερα γράφανε και καλά ποπ ή λαϊκά τραγούδια.

Στον φίλο μου τον Γ., γερό μέταλλο από κούνια, DJ σε ένα από τα παλαιότερα ροκάδικα της Αθήνας, και γενικότερα ροκ άτομο με πολλές ροκ γνώσεις, του αρέσει για παράδειγμα η Pink. Γιατί; Γιατί έτσι! Ο Γ. είναι παιδί των τέλη 80's και αρχές 90's. Η φίλη μου η Λ. επίσης, μετά από κάνα δυο τρεις μπίρες, θα παραδεχτεί ότι ίσως της αρέσει ένα τόσο δα μικρό κομματάκι της Άντζελας Δημητρίου. Η Λ. τι είναι; Παιδί των τέλη 80s και αρχές 90s. Η Γ. που θα στρίψει το τσιγάρο της και θα πιει τον καφέ της με τους Cult Οf Luna και στο καπάκι μπορεί και να πετάξει στα ηχεία του λαπτοπ κι ένα "Shape Οf Υou" του Ed Sheeran. Τρέχω να κλείσω μπαλκονόπορτες να μην ακούσουν οι γείτονες. Μεγαλωμένη στα 90s κι αυτή. Εγώ; Θεωρείται νορμάλ μετά το "Stinkfist" των Tool στην playlist μου στο κινητό να ακολουθεί η Dido; Δεν ξέρω…άβυσσος η ψυχή! Τους New Kids on the Block τους κράζαμε βέβαια όλοι, ευτυχώς!

Θα πρέπει να νιώθουμε ενοχές ή όχι; Θα πρέπει να αφήσουμε στην άκρη προκαταλήψεις και πρέπει; Να βγάλουμε τις όποιες παρωπίδες και να επικροτήσουμε μια συμπαθητική προσπάθεια ενός καλλιτέχνη που δεν ανήκει στα μουσικά μας γούστα; Να πάψουμε να είμαστε μουσικά ρατσιστές ή να συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε με σθένος ένα είδος μουσικής με το οποίο πορευόμαστε χρόνια τώρα; 

Μετά την φοβερή συναυλία των Godspeed You! Black Emperor στο Gazi Music Hall και την post-λυρική αναρχία τους, ένιωσα λύπη για τον κόσμο που περίμενε να μπει σε ένα mainstream club της Πειραιώς. Ίσως δεν είμαι έτοιμος ακόμη, μπερδεύτηκα... Σας χαιρετώ με Dido! :)

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Γιατί Μισώ τις Λίστες
με τα «Καλύτερα Άλμπουμ»
της Χρονιάς;
(16/10/2019)
ypogeio.gr
Τα Εισιτήρια του Δημήτρη
Μπούρα: Ένα Συναυλιακό
Ημερολόγιο
(14/10/2019)
ypogeio.gr
ΚΤΙΡΙΑΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ #07
ECHO & THE BUNNYMEN
THE KILLING MOON
(25/05/2016)
ypogeio.gr
ΚΤΙΡΙΑΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ #02:
RΑDIOHEAD - MYXOMATOSIS
(08/03/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ