To ypogeio.gr

You'll Never Walk Alone...


Κι όμως, είναι αυτές οι στιγμές. Είναι αυτές οι στιγμές που κάποιοι ποδοσφαιρικοί ήρωες ζωντανεύουν, βγαίνουν από την οθόνη της τηλεόρασης και βολτάρουν στο σαλόνι σου. Αποσβολωμένος τους κοιτάς και δεν μπορείς να μιλήσεις. Είσαι δέκα χρονών και βλέπεις έναν μικρό Θεό με το όνομα Diego να βγαίνει από την οθόνη, να φτάνει για λίγο μέχρι τον καναπέ και μετά να επιστρέφει σε αυτή. Γυρνάς να κοιτάξεις ξανά και βλέπεις μόνο έναν άντρα γύρω στα 40 να είναι ανεβασμένος στον καναπέ και να χοροπηδάει όπως εσύ, όπως εσύ που είσαι δέκα. Να χοροπηδάει όπως εσύ και να σε κοιτάζει. Δεν αρθρώνει λέξη κι όμως σου μιλάει με το βλέμμα του: «Σε ευχαριστώ που ήσουν εδώ μαζί μου αυτή τη στιγμή, σε ευχαριστώ που θα θυμάσαι αυτή τη στιγμή για πάντα. Σε ευχαριστώ που σε κάτι τέτοιες αντίστοιχες στιγμές και σε κάθε όμορφο γκολ θα με σκέφτεσαι».

Τα χρόνια περνούν και βρίσκεσαι στη θέση του 40αρη. Μεταφέρεις αυτή την ιστορία με τον πατέρα και στα παιδιά σου. Υποστηρίζεις με την ψυχή σου μια ομάδα που άνετα, τα τελευταία 30 χρόνια, θα μπορούσε να σε στείλει στο γιατρό. Που έχει χάσει με κάθε απίθανο τρόπο κι έχει κερδίσει με κάθε – εκτός λογικής- είδος ανατροπής. Που πριν από κάθε αγώνα σκέφτεσαι αν αντί για μπίρα θα πρέπει να πάρεις κι ένα Xanax. Που έχεις επιστρέψει από την κόλαση κι έχεις κατακτήσει ένα κύπελλο Ευρώπης, όταν ήσουν ήδη πεσμένος, κι έχεις χάσει ένα πολυπόθητο πρωτάθλημα από ένα παιδικό λάθος, από ένα γλίστρημα του αρχηγού σου. Και είσαι πάλι κάτω και συνεχίζεις να τραγουδάς. 

Και πριν από ένα χρόνο και σε άλλο ένα σημαντικό παιχνίδι, είσαι πάλι με την πλάτη στον τοίχο. Και είσαι σχεδόν στην ηλικία που ήταν τότε και ο πατέρας σου. Και βλέπεις τον αγώνα με φίλους και τα παιδιά σου. Και όλα μοιάζουν από την αρχή χαμένα. Όλα εναντίον σου για ακόμη μια φορά. Απέναντί σου ένα μεγαθήριο του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Κι όμως, ο χρόνος θα παγώσει, μια ακόμη ανατροπή εκτός λογικής (ειλικρινά, δεν μπορεί να υπάρξει εξήγηση γι’ αυτό) θα πραγματοποιηθεί, και έντεκα αυτή τη φορά μικροί ήρωες με κόκκινα θα βγουν απ’ την οθόνη και θα έρθουν να σε χτυπήσουν στην πλάτη. Είσαι το ίδιο αποσβολωμένος και προσπαθείς να τραγουδήσεις το “You’ ll Never Walk Alone”. Κοιτάζεις κι εσύ τους γιους σου και προσπαθείς να τους πεις πως αυτή τη στιγμή θα τη διηγούνται με τη σειρά τους και στα δικά τους παιδιά. Προσπαθείς να αρθρώσεις λέξη, αλλά τα μάτια σου γίνονται κατακόκκινα, οι λέξεις κόβονται στη μέση και τα δάκρυα τρέχουν. Άλλη πάστα ανθρώπων οι γονείς μας, μιλούσαν περισσότερο με τα μάτια παρά με τις λέξεις. 

Η Λίβερπουλ κέρδισε εχθές το βράδυ το πρωτάθλημα Αγγλίας έπειτα από 30 χρόνια! Όλο το βράδυ σκεφτόμουν τους λόγους για τους οποίους υποστηρίζω αυτή την ομάδα. Δεν έχω πάει στο Merseyside και στο Λίβερπουλ. Δεν έχω πάει καν στην Αγγλία. Μήπως φταίνε οι Beatles και οι κατακόκκινη εμφάνιση; Ειλικρινά, είναι να αναρωτιέσαι!

Το πρωί, πριν πάω στη δουλειά, χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο μεγάλος μου ο γιος που παραθερίζει στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, στους γονείς μου. “Μπαμπά, το πήρε η Λίβερπουλ! Δεν πιστεύω να έκλαιγες πάλι εχθές; Α καλά, δεν απαντάς…έκλαιγες”. Και ξαφνικά έχω όλες τις απαντήσεις. Σ’ ευχαριστώ Liverpool!


Υ. Γ: Το τραγούδι των Pink Floyd "Fearless", από το άλμπουμ του 1971 Meddle, περιέχει αποσπάσματα από το "You'll Never Walk Alone", όπως το τραγουδούν οι οπαδοί της Λίβερπουλ.


 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Covid-19 Εκτός Ελέγχου
[Ένα κείμενο παρατήρησης
στο δεύτερο κύμα του ιού]
(21/09/2020)
ypogeio.gr
8 Νέοι Δίσκοι
για το Σεπτέμβριο
(08/09/2020)
ypogeio.gr
4+1 Δίσκοι Που Αγάπησα
Τους 4 Πρώτους Μήνες
Του 2019 (By Jacob Gale)
(28/05/2019)
ypogeio.gr
6 Νέοι Δίσκοι
Για Τον Ιούνιο
(01/06/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ