Arcadian Child ¥

Παναγιώτης Γεωργίου


photo by Giorgos Krikos


Με μεγάλη χαρά καλωσορίζουμε στο Υπόγειο τον Παναγιώτη Γεωργίου, κιθάρα και φωνή της εκ Λεμεσού μπάντας των Arcadian Child. Οι οποίοι, αν με το ντεμπούτο τους "Afterglow" του 2017 μας έδειξαν τα δόντια τους, με την φετινή sophomore κυκλοφορία τους "Superfonica" (check full review here) μας κατάπιαν ολόκληρους στην αγνή και υπερεμπνευσμένη ψυχέδελειά τους, αύτανδρους μας ρούφηξαν στις κιθαριστικές τους δίνες και εντέλει μας άφησαν σε ατέρμονα repeats ενός από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς. 

Λίγο μετά την ολοκλήρωση του "Superfonica Tour", ο Παναγιώτης απάντησε στις ερωτήσεις του Υπόγειου Mike N. και εδώ η πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που προέκυψε...


Superfonica (out 23 via Ripple Music)

 

Το Υπόγειο: Παναγιώτη καλωσορίζουμε εσένα και τους φοβερούς και τρομερούς Arcadian Child. Θα θέλαμε να ξεκινήσουμε από το τώρα και την περιοδεία σας που μόλις τελείωσε. Πώς τα περάσατε και ποιες ήταν οι εντυπώσεις σας; Είχαμε κάποιο ευτράπελο ή απρόοπτο;
Γεια σου Μάικ. Καταρχήν να σε ευχαριστήσω για το βήμα και τη φιλοξενία στο Υπόγειο. Η περιοδεία μας ήταν ακριβώς αυτό που φανταζόμασταν ότι θα ζούσαμε 15-16 χρόνια πριν όταν ξεκινούσαμε να παίζουμε μουσική. Μια βδομάδα μαζί με φίλους να παίζουμε τη μουσική μας ανά την Ελλάδα κάθε βράδυ και να γνωρίζουμε ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο πάθος με μας. Περιττό να πω λοιπόν πως περάσαμε υπέροχα, κι’ αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στους συνοδοιπόρους μας Sailor’s Daughter, τους οποίους πλέον θεωρούμε αδέρφια μας. Γνωρίσαμε φίλους της μπάντας, κάναμε μερικούς καινούριους, είδαμε αρκετούς παλιούς, σκορπίσαμε όλα τα βινύλια μας και γενικά νομίζω πως το “Superfonica Tour” θα το μοιραζόμαστε με φίλους γύρω από τραπέζια με αλκοόλ για καιρό. Το μοναδικό απρόοπτο ήταν το τελευταίο βράδυ στο Βόλο και ανήμερα της επετείου της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, όταν βρεθήκαμε στο επίκεντρο συγκρούσεων μεταξύ αστυνομικών και διαδηλωτών. Εκεί τα πράγματα κόντεψαν να ξεφύγουν, «φάγαμε» μερικά δακρυγόνα αλλά τελικά όλα καλά. 


Το Υπόγειο: Γενικά αισθανόμαστε πως με το δεύτερο δίσκο σας κάνατε ένα “μπαμ” στο Ελληνικό και όχι μόνο μουσικό κοινό. Συμμερίζεστε αυτή μας την αίσθηση; Πού το αποδίδετε αυτό (πέρα απ΄το γεγονός πως το Superfonica είναι δισκάρα); :) 
Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά για έναν δημιουργό ν’ ακούει τέτοιο feedback από τον κόσμο κι από άτομα του χώρου. Δε ξέρω αν κάναμε «μπαμ», απλά πιστεύω πως ο κόσμος αγκάλιασε το “Superfonica” και αυτό είναι κάτι που σαφώς θέλαμε και δουλέψαμε κιόλας γι’ αυτό. Ένας απ’ τους λόγους που ενδεχομένως να δημιουργήθηκε ο όποιος θόρυβος γύρω από τον δίσκο, είναι το γεγονός πως το “Superfonica” είναι ένα ειλικρινές απόφθεγμα, γεμάτο με τα βιώματα 4 ανθρώπων που ένιωσαν την ανάγκη να καταθέσουν τη δική τους οπτική για το τι εστί “underground” μουσική εν έτει 2018. Επίσης, το ντεμπούτο μας έσπασε τα πρώτα στεγανά κάνοντας έτσι το έδαφος ομαλότερο για μας όπως επίσης και το γεγονός πως η μπάντα πλέον και την υποστήριξη της Ripple Music. 


Το Υπόγειο: Πώς προέκυψε η συνεργασία με την Αμερικάνικη Ripple Music;
Ουσιαστικα ψαχναμε ενα label που θα πιστευε σε μας αυτούσια και θα μας βοηθούσε να φτάσουμε σε περισσότερα αυτιά. Μετά απο πολλά emails και συζητήσεις καταλήξαμε σε συμφωνία με τη Ripple Music. Εγω δηλαδή εντελώς τυπικά είχα στείλει εκεί το Afterglow καθώς αν κοιτάξετε το ροστερ του εν λόγω label είναι αισθητά πιο heavy απο εμάς. Τελικά όμως πίστεψαν σε μας και είμαστε τρομερά χαρούμενοι γι αυτό.


Το Υπόγειο: Μιλήστε μας λίγο για το Superfonica… Για τις ηχογραφήσεις αλλά και για τους συντελεστές του. 
Τα κομμάτια για το δίσκο ξεκίνησαν να γράφονται από εμάς πριν από περίπου ένα χρόνο, χρονική περίοδος που κυκλοφόρησε και το ντεμπούτο μας “Afterglow”. Οι ηχογραφήσεις διήρκησαν περίπου 1 μήνα, λόγω και του στρυμωγμένου προγράμματος όλων μας και έγιναν στο Studio eleven63 στη Λευκωσία, με συμπαραγωγό τον Αντρέα Τραχωνίτη. Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά και την Μικαέλα Τσαγκάρη τόσο για τη συμμετοχή της στο “Painting” όσο και για την συνολική της συνεισφορά στις ηχογραφήσεις των φωνητικών. Με την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων, έγινε η μίξη και πάλι από τον Αντρέα Τραχωνίτη και το mastering από τον Γιάννη Χριστοδουλάτο στο Sweetspot Productions στην Αθήνα. Γενικά υπήρχε μια κάποια πίεση καθώς για να προλαβαίναμε να κυκλοφορήσουμε τον δίσκο μέσα στο 2018 έπρεπε να παραδοθεί το master file στην δισκογραφική μας 3 μήνες πριν. Ευτυχώς όμως όλα κύλησαν ομαλά και προλάβαμε. Να αναφέρω επίσης ότι το εξώφυλλο του δίσκου και την εν γένει εικαστική απόδοση του “Superfonica” επιμελήθηκε ο Iam Nothe – κατά κόσμο Σπυρέας Σιδηρόπουλος – ο οποίος μας «ξέρανε» με το τελικό αποτέλεσμα. Τους ευχαριστώ όλους μέσα απ’ την καρδιά μου. 


Το Υπόγειο: Οι βασικές πηγές έμπνευσης του δίσκου στο κομμάτι των στίχων αλλά και της σύνθεσης;
Δεν μπορώ να προσδιορίσω συγκεκριμένες πηγές έμπνευσης για να είμαι ειλικρινής. Θα πω όμως ότι γενικά εμπνεόμαστε σαν μπάντα από το τι γίνεται γύρω μας, από το τι μας ενοχλεί, τις μας προβληματίζει αλλά φυσικά και από που βρίσκουμε παρηγοριά κι ελπίδα. Γενικά δεν πιστεύω στην παρθενογένεση, οπόταν ως άτομα που ζούμε στην εποχή μας κι επηρεαζόμαστε όπως όλοι, η άμεση ή έστω έμμεση αναφορά στις επιρροές μας βγαίνει αβίαστα. 


Το Υπόγειο: Ποιες θεωρείτε σαν τις βασικές επιρροές; Ποιες είναι οι μπάντες και οι καλλιτέχνες που επηρεάζουν τη μουσική σας;
Θα πω ότι μας αρέσουν γενικά οι Black Angels, οι All Them Witches, οι Cyanna Mercury, οι Doors, οι Beatles, παλιοί Έλληνες δημιουργοί όπως οι Χατζιδάκις και φυσικά οι Aphrodite’s Child. Θεωρώ πως όλες αυτές οι ενδεχομένως ετερόκλητες αναφορές σαφώς και παίζουν ένα μεγάλο ρόλο στο τι ακούτε από τους Arcadian Child, αλλά έχουμε πάντοτε σαν άξονα την δικιά μας προσωπικότητα. Προσπαθούμε δηλαδή να δημιουργήσουμε κάτι αποκλειστικά δικό μας που να μπορεί ο άλλος να το ακούει και να λέει «α ναι αυτό είναι Arcadian Child». 



 

Το Υπόγειο: Πολύς λόγος για την ψυχεδελική μουσική... Πώς ορίζετε εσείς την ψυχεδέλεια;  
 Όντως. Έχουν πλέον αμβλυνθεί τόσο οι γραμμές μεταξύ των παραδοσιακών “genres” που πλέον η νέο-ψυχεδέλεια – όπως και πολλά άλλα είδη – ενδεχομένως να αποκαλούνταν κάτι εντελώς διαφορετικό 15-20 χρόνια πριν αλλά και κάτι ακόμα πιο διαφορετικό σε 15-20 χρόνια από τώρα. Αυτό προσωπικά μου αρέσει. Δηλαδή είναι αδύνατο να μένουμε κολλημένοι στα παλιά “formats”. Ψυχεδέλεια για μας είναι σαφώς η δεκαετία των 60s, η φωνή του Ντέμη Ρούσσου, η αλλοπρόσαλλή γέφυρα που διακόπτει τη νόρμα, η επαναληπτική, “drone” – αν θες –  ρυθμική κιθάρα και φυσικά μουσική η οποία καταφέρνει να βάλει τον ακροατή σ’ ένα τελετουργικό trip.
 

Το Υπόγειο: Διαβάσαμε μια πρόσφατη συνέντευξη σας στο Merlin’s Music Box, στην οποία αναφέρεστε στον όρο/genre “non-generic”, σε αντιπαράθεση με το “generic”. Θα θέλαμε μία τύπου επεξήγηση σε αυτούς τους δύο όρους, μιας και δεν έχουμε πολλή γνώση επί του θέματος και μοιάζει πολύ ενδιαφέρον...
Γενικά σαν μπάντα μας κουράζουν αφόρητα οι generic φόρμες και προσπαθούμε μέσα από τη σύνθεση μας να παρεκκλίνουμε όσο γίνεται απ’ αυτές. Non-generic για μας είναι αυτό που ανέφερα και πιο πάνω, δηλαδή να καταφέρνεις να περνάς τις επιρροές σου –ή και όχι – ενώ διατηρείς ακέραια την δικιά σου προσωπικότητα χωρίς να καταντάς μια κακέκτυπη καρικατούρα του πρωτότυπου. Έχω ακούσει τρομερές δουλειές τελευταία που όμως δυστυχώς νιώθω πως τις έχω ξανακούσει κάμποσες φορές στο παρελθόν. Δεν ξέρω αν οι Arcadian Child καταφέρνουν να σπάσουν αυτή την παγίδα, αλλά θα σας πω ότι, κάθε τι που ακούτε στη μουσική μας αποτελεί μια ειλικρινή κατάθεση του ψυχισμού μας.
 

Το Υπόγειο: Ποιες οι διαφορές που αισθάνεσαι να υπάρχουν ανάμεσα στη Λεμεσό και στην Αθήνα, ανάμεσα στην Κύπρο και στην Ελλάδα όσον αφορά στην έννοια της μουσικής εναλλακτικής σκηνής; Θεωρείς πως είναι πιο δύσκολο για μία μπάντα από την Μεγαλόνησο να προχωρήσει σε σχέση με μία που προέρχεται από την Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη;
Δυστυχώς οι διαφορές είναι δυσθεώρητες και μεγάλες τόσο ανάμεσα στις δυο πόλεις όσο και στις χώρες όσον αφορά στην έννοια της μουσικής εναλλακτικής σκηνής. Στην Λεμεσό δεν υπάρχει αυτό που λέμε εναλλακτική σκηνή. Υπάρχουν mainstream cover bands, αρκετή ηλεκτρονική μουσική και σκυλάδικα. Δηλαδή εμείς ως Arcadian Child παίζουμε αρκετά αραιά στην πόλη μας για το λόγο πως δεν υπάρχει ανάλογο κοινό να υποστηρίξει αυτό το ύφος. Στην Αθήνα πάλι, με τα όποια προβλήματα παρουσιάστηκαν τα τελευταία χρόνια, υπάρχει κόσμος που διψά για το underground, που στηρίζει τη σκηνή και τις μπάντες. Σημαντικό επίσης το γεγονός πως κατεβαίνουν βαριά χαρτιά να παίξουν μουσική στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη δίνοντας έτσι την ευκαιρία στις local μπάντες να μετρήσουν δυνάμεις μαζί τους ενώ γενικά ο κόσμος έχει την κατάλληλη παιδεία και «ανησυχία» που απαιτεί το underground. Για παράδειγμα προχτές, οι Holy Monitor είχαν την ευκαιρία ν’ ανοίξουν την συναυλία το Kikagaku Moyo, πράγμα που δεν θα συμβεί στην Κύπρο με την καμία. Σημαντικό πρόβλημα επίσης που αντιμετωπίζουμε είναι τα έξοδα για περιοδείες. Μια αθηναϊκή μπάντα φορτώνει εξοπλισμό σ’ ένα βαν και ξεκινά να οργώνει την Ευρώπη. Εμείς πάλι έχουμε να πληρώσουμε τα – συνήθως – ακριβά αεροπορικά εισιτήρια συν το γεγονός πως φτιάχνουμε όνομα από μακριά.  Για να μην τα μαυρίζω όλα όμως, θα πω ότι με τη χρήση του διαδικτύου αμβλύνεται κάπως το πρόβλημα του να περάσεις τη μουσική σου σε περισσότερα αυτιά. Εντούτοις, εμείς παραμένουμε απόλυτα συγκεντρωμένοι στους στόχους μας που είναι να ταξιδέψουμε όσο πιο μακριά μπορούμε με τη μουσική μας. 


Το Υπόγειο: Πάμε λίγο στο παρελθόν: Πώς πρωτοφτιάχτηκε το σχήμα και πώς και γιατί έγινε το πέρασμα από τους “Ατουταλέμε” στους “Arcadian Child”;
Οι Atoutaleme και οι Arcadian Child είναι επι της ουσίας δυο εντελώς διαφορετικές μπάντες άσχετα πως μοιράζονταν τα ίδια μέλη. Οι Arcadian Child δημιουργήθηκαν από την ανάγκη να γράψουμε μουσική που εκφράζει τις ανησυχίες μας μέσα πάντα από μια συγκεκριμένη σφαίρα και ιδιοσυγκρασία. Οι Atoutaleme ήταν ένα σχήμα με πιο ευρύ πεδίο «δράσης» αν θέλεις το οποίο πλέον έπαψε να μας εκφράζει κι έκλεισε τον κύκλο του.  


Το Υπόγειο: Πώς προέκυψε το όνομα Arcadian Child;
Το όνομα Arcadian Child έχει κατά μια έννοια τις ρίζες του στον εμβληματικό πίνακα του Nicolas Poussin “Et in Arcadia ego”. Όπως η Αρκαδία συμβόλιζε την ουτοπία έτσι και για μας το παιδί της Αρκαδίας συμβολίζει την ελπίδα ότι έρχονται καλύτερες μέρες. Η κουβέντα θα έμενε κολοβή αν δεν ανέφερα πως αποτελεί επίσης έναν άτυπο φόρο τιμής στους Aphrodite’s Child. 


Το Υπόγειο: Και πάμε... ακόμα πιο παλιά: Παναγιώτη πότε πρωτοξέκινησες να παίζεις μουσική και πότε συνειδητοποίησες πως το πας σοβαρά;
Ξεκίνησα να παίζω μουσική γύρω στα 15 μου και να γράφω λίγο πριν μπω στρατό στα 18. Κάπως αργά η αλήθεια. Πάντα όμως ένιωθα μια ανεξήγητη έλξη για τη μουσική. Η αλήθεια είναι ότι αναρωτιέμαι πολλές φορές αν όντως το πάω σοβαρά ή απλά δεν μπορώ να σταματήσω να γράφω και να παίζω μουσική. Ομολογώ πως συγκλίνω προς το δεύτερο.


Το Υπόγειο: Τι μουσική άκουγες μικρός - ποιοι ήταν οι πρώτοι σου μουσικοί ήρωες;
Κυρίως Ξύλινα Σπαθιά. Και Διάφανα Κρίνα. Και Doors (πρωτοτύπησα πάλι). Ο πρώτος μου μουσικός ήρωας νομίζω όμως ότι ήταν ο Θάνος Ανεστόπουλος. Θυμάμαι ακόμη να προσπαθώ – μάταια – να αποδώσω την «Κυριακή των Βαΐων» με μια κιθάρα. 


Το Υπόγειο: Παναγιώτη σε ευχαριστούμε πάρα πολύ! Ποια είναι τα σχέδια της μπάντας για το μέλλον - βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα; 
Εγώ ευχαριστώ, και το λέω ειλικρινά. Τα βραχυπρόθεσμα σχέδια είναι να συνεχίσουμε να ταξιδεύουμε με το "Superfonica” και να το μοιραστούμε με όσες πιο πολλές ιδρωμένες ψυχές μπορούμε. Ήδη συζητάμε με ορισμένα φεστιβάλ κι ελπίζουμε να έχουμε σύντομα κλειδωμένες ημερομηνίες. Τώρα στο πιο μακρινό μέλλον υπάρχει ήδη ένα πλάνο για τον 3ο δίσκο ο οποίος όμως θα καθυστερήσει γιατί θέλουμε να τα δώσουμε όλα. Θα παίξουμε ρέστα που λέμε. 

Καλή συνέχεια σε σένα και στο Υπόγειο να ευχηθώ. 

Υ.Γ. #ψχδ


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Echo Basement
(11/06/2019)
ypogeio.gr
Selefice (2)
(06/06/2019)
ypogeio.gr
Contra Limit
(11/01/2018)
ypogeio.gr
Let Me Know Festival -
Cinematic: HXOTOΠiΑ,
SΙLENT MOVE, Sugar Factory
(17/09/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ