Lumiere - Χριστίνα Σαμαρά
5 Δίσκοι για το Υπόγειο
φωτό Μαρίζα Καψαμπέλη
Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνεργασία που γέννησε έναν υπέροχο δίσκο...
Ο Lumiere, κατά κόσμον Θανάσης Χριστοδούλου, κυκλοφόρησε τον τρίτο προσωπικό δίσκο του "Ο Χρόνος Μακριά Σου", στον οποίο για πρώτη φορά τα κομμάτια δεν είναι ορχηστρικά, αλλά έχουν και στίχους. Το τραγούδισμά τους αναλαμβάνει η αφοπλιστική Χριστίνα Σαμαρά και το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία ενός ατμοσφαιρικού και μελαγχολικού κόσμου. Το μίγμα είναι πυκνό και βαθιά γοητευτικό, υψηλής έμπνευσης και εκτέλεσης.
Το 8-track album κυκλοφορεί από τις 12 Μαρτίου από την Veego Records και διατίθεται σε περιορισμένη αριθμημένη έκδοση βινυλίου.
Με αφορμή την κυκλοφορία του δίσκου, ο Lumiere και η Χριστίνα Σαμαρά κατεβαίνουν Υπόγειο και μας παρουσιάζουν 5 δίσκους που τους έχουν επηρεάσει, κατά κάποιον τρόπο σημαδέψει. Τους ευχαριστούμε θερμά και τους συγχαίρουμε για άρτι αφιχθέν και εξαιρετικό "O Χρόνος Μακριά Σου".
order album here: https://orcd.co/to_pote_kai_to_panta
Lumiere on Instagram here.
Christina Samara on instagram here.
LUMIERE
Yann Tiersen - Les retrouvailles
Ένα άλμπουμ που είχε κυκλοφορήσει όταν ήμουν στην Γαλλία για σπουδές. Θυμάμαι ακόμα και τώρα την ημέρα που μπήκα στο Fnac της Lyon και είδα τις πολυάριθμες κόπιες βινυλίου στις μπροστά προθήκες με την ασπρόμαυρη φωτογραφία του Tiersen στο εξώφυλλο. Το άλμπουμ αυτό μου φανέρωσε με τον καλύτερο τρόπο ότι ο Yann Tiersen εκτός από instrumental τεχνίτης είναι και εξαιρετικός τραγουδοποιός που μπορεί να συνδυάζει τον τεράστιο πλούτο των μουσικών οργάνων που μπορεί (ή που θα μάθει) να παίζει με την αμεσότητα που διατρέχει την τεράστια παράδοση του γαλλικού τραγουδιού. Αυτός ο δίσκος όπως και ο δίσκος που ηχογράφησε με την Shannon Wright την ίδια χρονιά (!), αποτελούν αντίστοιχα την πολύχρωμη και την ασπρόμαυρη αποτύπωση της αιώνιας βροχερής μελαγχολίας της Βρετάνης (και του κόσμου ολόκληρου).
Lambchop - Nixon
Τον νέο δίσκο μου “Ο Χρόνος μακριά σου”, είχα την τύχη και την τιμή να μιξάρει ο Mark Nevers, παραγωγός-μέλος-μηχανικός ήχου των Lambchop, ενός από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Το αγαπημένο μου κομμάτι των Lambchop που είναι το Paperback Bible δεν ανήκει σε αυτόν τον δίσκο, όμως το Nixon ως άλμπουμ παραμένει για μένα και για πολλούς φανς του γκρουπ μάλλον ό,τι πιο ολοκληρωμένο, συμπαγές και άρτια δομημένο έχουν ηχογραφήσει. Ένα άλμπουμ ορόσημο της αλλαγής του αιώνα, ένα άλμπουμ όπου για πρώτη φορά εγώ προσωπικά άκουσα κάποιον να τραγουδάει τόσο μα τόσο ήσυχα. Όσο δυνατά και να βάζω να παίξει αυτό το άλμπουμ (και τα επόμενα των Lambchop) πάντα είναι κάτι ήσυχο τελικά αυτό που ακούω.
Γιάννης Αγγελάκας/Βελιώτης - Πότε θα φτάσουμε εδώ
Ο Γιάννης Αγγελάκας θεωρώ πως είναι μία από τις 3-4 μορφές της ελληνικής τραγουδοποιίας των οποίων η δημιουργικότητα δεν έχει λιμνάσει ποτέ. Στη σόλο καριέρα του έχει επιδείξει μια τρομερή και ατέρμονη κινητικότητα αναζήτησης νέων ήχων/ενορχηστρώσεων/δομών - θα τον συνέκρινα με τον Damon Albarn ο οποίος στο νησί εκεί πάνω επίσης δεν έχει σταματήσει να καινοτομεί στη σόλο καριέρα του, με φαντασία και πειραματισμό. Το άλμπουμ αυτό με έχει συνοδεύσει και καθορίσει τον συναισθηματικό χώρο μου σε δυο εντελώς διαφορετικές περιόδους της ζωής μου, που κατα κάποιο τρόπο τις συνδέει το στοιχείο του περιορισμού: στην στρατιωτική θητεία μου και στην καραντίνα του covid. Το “Θέλω να είμαι η μουσική” το θεωρώ ένα από τα 10 καλύτερα ελληνικά κομμάτια του 21ου αιώνα.
Nick Drake - Pink Moon
Από τους τραγουδοποιούς που (χωρίς να το ξέρουν τότε) καθόρισαν το είδος της indie folk στον δυτικό κόσμο, αυτής που θα επαναλαμβάνονταν σε εκατομμύρια δωμάτια, με εκατομμύρια διαφορετικές κιθάρες, τις επόμενες δεκαετίες. Το Place to be είναι το αγαπημένο κομμάτι του Nick Drake και δεν νομίζω οτι έχω ακούσει αλλού με πιο καθαρό και διάφανο τρόπο την εσώψυχη φωνή ενός ανθρώπου χαμένου στην ομίχλη της μελαγχολίας.
Mark Kozelek - Lost verses (Live)
Το αγαπημένο μου ακουστικό live album. Η φωνή του Kozelek είναι το φυσικό ηρεμιστικό που δεν ξέρεις ακόμα οτι χρειάζεσαι στην ζωή σου. Μάλλον η πιο όμορφη και συγκινητική αντρική φωνή που έχω ακούσει ποτέ. Όταν ακούω κομμάτια όπως το “Lost Verses”, νιώθω σαν να ακούω το κύκνειο άσμα της ανθρωπότητας, σαν να ακούω την φωνή του τελευταίου ανθρώπου που έχει μείνει στη Γη, μια φωνή που διαχέεται στο σκοτάδι του σύμπαντος για να ταξιδεύει εκεί αιώνια, ενώ αυτή η ωχρή κυανή κουκίδα θα έχει χαθεί και όλα αυτά που έζησε η ανθρωπότητα δεν θα υπάρχουν ούτε σαν ανάμνηση.
φωτό Γιώργος Τατάκης
Χριστίνα Σαμαρά
1. The Favors – The Dream
Κυκλοφόρησε το 2025 αλλά έχει την αίσθηση των 70s. Ο τρόπος που ηχογραφήθηκε, το παίξιμο της μπάντας, τα lives και τα ίδια τα τραγούδια θυμίζουν την αγαπημένη μου –για τώρα τουλάχιστον- μουσική εποχή. Ήταν πολύ ευχάριστη έκπληξη η συγκεκριμένη κυκλοφορία.
2. Joni Mitchell – Song to a Seagull
Θα επιστρέφω πάντα σ’ αυτόν τον πολύτιμο δίσκο.
3. Pomme – Consolation
Η Πομ είναι μία από τις αγαπημένες μου τραγουδοποιούς. Είναι γαλλίδα, με υπέροχη αισθητική και κομψά, εσωστρεφή τραγούδια. Την ακούω ανελλιπώς.
4. René Aubry – Plaisirs d’amour
Αισθάνομαι ότι ο δίσκος αυτός έχει μία ελληνικότητα και έναν χατζιδακισμό. Τον λατρεύω. Είναι ορχηστρικός με υπέροχες μελωδίες, γεμάτες χρώματα και ζωντάνια.
5. Agnes Obel – Aventine
Αυτόν τον δίσκο έκανα συνειρμό, όταν για πρώτη φορά, άκουσα τα τραγούδια του Lumiere. Έχει κάτι από ίντι πειραματική αλλά ταυτόχρονα πολύ οικεία, εσωστρεφή παραγωγή, με φυσικά όργανα και μία ήσυχη, απαλή φωνή, σχεδόν εξομολογητική.
