33 Lovers
Στράτος Κύρης
φωτό Μαρίζα Καψαμπέλη
Από τις αρχές του χρόνου, από τις 16 Ιανουαρίου, μας κρατάει μουσική συντροφιά ο δεύτερος δίσκος των 33 Lovers, του Στράτου Κύρη και των φίλων του, "Am I In A Dream". Η αγάπη μου για τις μουσικές περιπέτειες που ζει, δημιουργεί και μοιράζεται μαζί μας ο Στράτος πάει πίσω ως τις αρχές των 10's και τους Monovine (το debut "Cliche" το έχω στα εικονίσματα των 10's), προχωράει μαζί τους ως το 2018, οπότε και η μπάντα κυκλοφορεί τον τρίτο δίσκο της ("D.Y.E") και αναβιώνει και απογειώνεται ξανά με τον πρώτο δίσκο των 33 Lovers "Ghost Flower" ((No1 Εγχώριος δίσκος του 2023 για το Υπόγειο).
Στο review μου για την τελευταία κυκλοφορία (check here), κατέληξα πανηγυρικά πως "ο Στράτος Κύρης -είτε με τον θόρυβο και την grunge αγριάδα των Monovine είτε με την απαλότητα και την psych/indie-pop τρυφερότητα των 33 Lovers- είναι από τις πιο ξεχωριστές, ευαίσθητες και ταλαντούχες περιπτώσεις μουσικών που έχει γεννήσει τούτη η χώρα από τα 10's και δώθε". Και δίχως να αλλάζω ούτε κόμμα από τούτον μου τον ισχυρισμό, με χαρά και τιμή καλωσορίζω τον Στράτο στις Υπόγειες σελίδες, λίγες μέρες πριν την επίσημη παρουσίαση του δίσκου στο ΙΛΙΟΝ Plus, στις 27 Μαρτίου (tickets here). Τη συναυλία θα ανοίξει η αγαπημένη Δεσποινίς Τρίχρωμη.
Am I In A Dream - 33 Lovers (out 16/1 via Inner Ear)
Το Υπόγειο: Στράτο welcome back στο Υπόγειο. Τρία χρόνια ύστερα από το υπέροχο “Ghost Flower”, είμαστε εδώ για τον… διάδοχο, “Am I In A Dream”. Πες μας για την περίοδο δημιουργίας του δίσκου, τις συνθήκες και τις φάσεις της ζωής σου αυτά τα τρία χρόνια και πώς αυτές οδήγησαν στη δημιουργία των 9 τραγουδιών του νέου άλμπουμ.
Καλώς σας βρίσκω. Είναι πολύ όμορφο που επιστρέφω στο Υπόγειο με το νέο άλμπουμ. Αυτά τα 2 και κάτι χρόνια ανάμεσα στο Ghost Flower και το Am I In A Dream δεν ήταν απλώς χρόνος, ήταν μια περίοδος εσωτερικής επεξεργασίας. Το πρώτο άλμπουμ γράφτηκε σχεδόν σαν ανάγκη, πολύ αυθόρμητα, σε μια πιο εσωστρεφή φάση μου.
Στα χρόνια που ακολούθησαν υπήρξε περισσότερη εμπειρία, περισσότερη παρατήρηση, περισσότερη ζωή. Οι ιδέες δεν σταμάτησαν ποτέ, αλλά ωρίμαζαν σιγά-σιγά μέχρι να πάρουν μορφή. Δεν υπήρξε κάποια συνειδητή στρατηγική, απλώς όταν ένιωσα ότι τα τραγούδια είχαν ολοκληρωθεί μέσα μου, μπήκα στη διαδικασία να τα οργανώσω ως άλμπουμ.
Το Am I In A Dream είναι πιο ανοιχτό, πιο συνειδητό. Υπάρχει ακόμα η εσωτερικότητα, αλλά πλέον κοιτάω περισσότερο προς τα έξω. Είναι ένας δίσκος που γεννήθηκε μέσα από μια περίοδο αποδοχής και αναζήτησης ισορροπίας.
Το Υπόγειο: Με ποιο τρόπο διαφοροποιείται το “Am I In A Dream” σε σχέση με το debut των 33 Lovers;
Το Am I In A Dream διαφοροποιείται κυρίως στον τρόπο που αντιμετωπίζω τον εαυτό μου μέσα στα τραγούδια. Στο Ghost Flower ήμουν περισσότερο “μέσα” μου και η διαδικασία ήταν πιο εσωτερική, σχεδόν καταγραφική. Ήταν ένας δίσκος πιο άμεσος, πιο lo-fi, πιο κλειστός ως αίσθηση.
Στο νέο άλμπουμ υπήρξε μια συνειδητή ανάγκη να ανοίξω τον ήχο και τη θεματολογία. Οι συνθέσεις είναι πιο δουλεμένες, η παραγωγή πιο προσεγμένη, αλλά χωρίς να χαθεί η αμεσότητα. Παράλληλα, υπάρχει μεγαλύτερη διάθεση για εξωστρέφεια.
Θεματικά, νομίζω ότι το πρώτο άλμπουμ αφορά περισσότερο την κατανόηση του τι συμβαίνει μέσα σου, ενώ το δεύτερο αφορά την αποδοχή του ακόμη κι αν δεν έχεις όλες τις απαντήσεις.
Το Υπόγειο: Ποιοι ήταν οι συνεργάτες σου αυτή τη φορά;
Στον δίσκο βασικός συνεργάτης μου είναι ο παραγωγός μου, Βασίλης Νησσόπουλος, με τον οποίο δουλεύουμε από το πρώτο άλμπουμ και υπάρχει μια σταθερή και ουσιαστική δημιουργική σχέση. Στα τύμπανα συμμετέχει ο Σωτήρης Ντούβας, παιδικός μου φίλος, με τον οποίο παίζαμε μαζί για 14 χρόνια στους Monovine, οπότε υπάρχει μια βαθιά μουσική συνεννόηση.
Τις ενορχηστρώσεις των κομματιών που είχε γράψει ο Βασίλης τις ανέλαβαν ο Δημήτρης Βεντουράκης στα πλήκτρα και ο Παντελής Πιλάβιος σε lap steel και εφέ κιθάρας, δίνοντάς τους τον χώρο να συμβάλουν δημιουργικά. Στο τραγούδι “It’s Sunday” συμμετέχει με τρομπέτα ο Κώστας Κεφαλάς.
Η ηχογράφηση έγινε στο Pigi Studio του Gustav Penka και το mastering ανέλαβε ο Ανέστης Ψαραδάκος στο Athens Mastering Studios.
Το Υπόγειο: Ποιο είναι το πιο αγαπημένο σου κομμάτι από τον δίσκο και γιατί;
Είναι πάντα δύσκολο να ξεχωρίσω ένα μόνο κομμάτι, γιατί όλα συνδέονται μεταξύ τους και αποτελούν κομμάτια της ίδιας διαδρομής και του μέσα μου. Αν έπρεπε όμως να διαλέξω, θα έλεγα ότι το “Pick Me” ίσως έχει μια ιδιαίτερη θέση. Εκφράζει μια πιο άμεση συναισθηματική ανάγκη, με έναν τρόπο σχεδόν ωμό. Οι στίχοι μιλούν για την επιθυμία να γίνεις σημαντικός για κάποιον, για την ευαλωτότητα και την έντονη λαχτάρα που μπορεί να σε καταναλώσει.
Όταν το ακούω ή το ερμηνεύω, μου θυμίζει όχι μόνο τη στιγμή που το δημιούργησα, αλλά και το πόσο έντονα ένιωθα, πόσο ανοικτός ήμουν σε αυτά τα συναισθήματα και πώς αυτά μπορούν να σε διαμορφώσουν.
Το Υπόγειο: Δικό μου πιο αγαπημένο, αν και πέρασα από πολλά στάδια και πολλές αλλαγές, είναι το ending track “Forget Me Not”. Και θα ήθελα εδώ ένα back story για τη δημιουργία και την έμπνευση του εν λόγω τραγουδιού…
Το “Forget Me Not” ξεκίνησε από την ιδέα του λουλουδιού “μη με λησμόνει”. Μια μέρα διάβαζα για αυτό, αλλά και για τον μύθο του σε διάφορες παραδόσεις, όπου ένα αγόρι, προσπαθώντας να πιάσει αυτό το μικρό λουλούδι από τις όχθες ενός ποταμού για να το προσφέρει στην αγαπημένη του, πνίγηκε, και καθώς τον παρέσερναν τα νερά, της φώναξε: «Μη με ξεχάσεις».
Κινεί κάτι πολύ έντονο μέσα μου η ιδέα της θυσίας για την αγάπη. Το να αναλαμβάνεις την ευθύνη μιας πράξης όχι μόνο για εσένα αλλά και για τον άλλον. Και μέσα από αυτό, να τον ελευθερώνεις, ελευθερώνοντας τελικά και τον εαυτό σου.
Το Υπόγειο: Και θα ήθελα το ίδιο και για το opening track “Am I In A Dream”, που έδωσε και το όνομά του στο album…
Το “Am I in a Dream” γράφτηκε σε μία περίοδο έντονων αλλαγών και δυσκολιών, παράλληλα με την απουσία ενός πολύ αγαπημένου μου προσώπου. Συμβολίζει την εμπειρία της αλλαγής, της απόστασης και της νοσταλγίας αλλά ταυτόχρονα τη δύναμη της φιλίας και της σύνδεσης. Οι στίχοι δείχνουν την αντίθεση ανάμεσα στην απώλεια και την ελπίδα, η απουσία κάποιου σημαντικού φέρνει σύγχυση και πόνο αλλά η μνήμη και οι στιγμές που μοιραζόμαστε μπορούν να μας κρατήσουν ψηλά, να υπερβούμε τις δυσκολίες και τέλος να ελευθερωθούμε. Ο τίτλος λειτουργεί σαν μεταφορά αυτής της αίσθησης και είναι κάτι που αναρωτιέμαι συχνά, δηλαδή εάν αυτό που ζούμε είναι όντως η πραγματικότητα ή όχι. Γι’ αυτό το λόγο δεν έχει ερωτηματικό η φράση “Am I In A Dream”. Είσαι και δεν είσαι ταυτόχρονα.
φωτό Μαρίζα Καψαμπέλη
Το Υπόγειο: Δυο λόγια για το εξαιρετικό εξώφυλλο του δίσκου…
Το εξαιρετικό εξώφυλλο φιλοτέχνησε η Ήρα Σταματοπούλου, ενώ η πανέμορφη φωτογραφία του inner sleeve είναι της Χρυσάνθης Πιπίνης. Ακούγοντας ολοκληρωμένα τον δίσκο, είχα έντονα την εικόνα ενός αγάλματος με γυναικεία μορφή και κλειστά μάτια, σαν να κοιμάται ή να ονειρεύεται, μέσα σε έναν κήπο ή δάσος. Ψάχνοντας παράλληλα, “έπεσα” πάνω στη φωτογραφία της Χρυσάνθης, όπου ένα χέρι στη φύση, ακουμπάει τον ήλιο. Αισθάνθηκα αμέσως πως οι δύο εικόνες έδεναν οπτικά και συμβολικά με την ουσία και τη διττή σημασία του δίσκου και του τίτλου.
Το άγαλμα αντιπροσωπεύει την ακινησία, την τελειότητα και την αιωνιότητα, ενώ ο κήπος την αναγέννηση, την αφθονία συναισθημάτων και τη δημιουργία. Το ζωντανό χέρι (του αγάλματος;) αγγίζει τον ήλιο και συμβολίζει την προσπάθεια να αγγίξουμε τη ζωή, το φως και τη γνώση, παραμένοντας συνδεδεμένοι με τη φύση και την αρμονία της. Είναι μια ισορροπία ανάμεσα στη δύναμη και την τρυφερότητα.
Με αυτόν τον τρόπο, το εξώφυλλο συμβολίζει την εξωστρεφή διάθεση του δίσκου και το εσώφυλλο την εσωστρέφεια του. Η Ήρα κατάλαβε αμέσως την εικόνα που είχα στο μυαλό μου και δημιούργησε έναν ψυχεδελικό, γεμάτο ζωή κήπο, εντείνοντας ακόμα πιο πολύ τον ήδη υπάρχοντα συμβολισμό. Η Χρυσάνθη, αφού άκουσε τον δίσκο και τις σκέψεις μου, με χαρά παραχώρησε τη φωτογραφία της. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος με το αποτέλεσμα αλλά και που γνώρισα αυτές τις δύο ταλαντούχες γυναίκες.
Το Υπόγειο: Πώς είναι η ζωή σου πέρα από τη μουσική - πώς σου αρέσει να περνάς τις μέρες σου;
Η ζωή μου πέρα από τη μουσική είναι αρκετά απλή και ήρεμη πλέον. Όπως οι περισσότεροι, έτσι κι εγώ δουλεύω για να μπορώ να απολαμβάνω τα πράγματα που αγαπώ στον ελεύθερό μου χρόνο. Μου αρέσει να περνάω τις μέρες μου χαλαρά, παίζοντας και ακούγοντας μουσική, διαβάζοντας, βλέποντας αγαπημένες σειρές και ταινίες, ζωγραφίζοντας ή κάνοντας βόλτες και να συναντώ φίλους. Φυσικά, σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητάς μου είναι και η παρέα με τη γατούλα μου, την Οντέτ.
Το Υπόγειο: Ποια πράγματα και καταστάσεις σε ρίχνουν και σου χαλάν τη διάθεση;
Με ρίχνουν καταστάσεις που νιώθω πως δεν έχουν ουσία ή αλήθεια, η υπερβολική φασαρία, η αδικία, αλλά και οι στιγμές όπου χάνεται η σύνδεση με τους ανθρώπους γύρω μου. Με επηρεάζει επίσης όταν βλέπω ότι κάτι όμορφο ή σημαντικό μπορεί να περάσει απαρατήρητο ή να καταστραφεί. Γενικά τελευταία προσπαθώ να κρατάω αποστάσεις από ό,τι με εξαντλεί ή με κάνει να νιώθω πως χάνω τον εαυτό μου.
Το Υπόγειο: Είμαστε ξανά θεατές ενός τεράστιου πολέμου... Ποια η γνώμη σου γι’αυτό και πού το βλέπεις να καταλήγει - βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.
Δυστυχώς, οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις είναι πάντα μέρος της ιστορίας μας, και είναι δύσκολο να βλέπεις τον κόσμο να καταστρέφει τον εαυτό του. Βραχυπρόθεσμα βλέπω πολλούς ανθρώπους να υποφέρουν και να χάνεται η ανθρώπινη διάσταση αλλά μακροπρόθεσμα ελπίζω ότι μπορούμε να μάθουμε, να αναθεωρήσουμε και να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε πιο βιώσιμες σχέσεις και κοινωνίες, ξεκινώντας από μέσα προς τα έξω. Η τρυφερότητα, η κατανόηση και η αλληλεγγύη είναι οι μοναδικοί δρόμοι που μπορούν να μας οδηγήσουν σε κάτι καλύτερο.
Το Υπόγειο: Αν και είναι η τρίτη φορά που έχουμε την χαρά να σε φιλοξενούμε εδώ στο Υπόγειο, δεν σε έχω ρωτήσει ποτέ για το πώς ξεκίνησε όλο το ταξίδι σου στη μουσική... Πότε πρωτοάρχισες να ασχολείσαι με τη μουσική και να γράφεις τραγούδια και με ποιες καταβολές-επιρροές;
Η πρώτη μου επαφή με τη μουσική ήρθε με έναν κάπως απρόσμενο τρόπο. Όταν ήμουν περίπου πέντε χρονών, είχαμε πάει με τη μητέρα μου σε μια κηδεία, όπου έπαιζε η φιλαρμονική. Θυμάμαι ότι είχα “κολλήσει” κοιτώντας ένα σαξόφωνο. Η μητέρα μου το πρόσεξε και την επόμενη κιόλας μέρα με πήγε στη φιλαρμονική. Εκεί, ο μαέστρος μου είπε ότι το σαξόφωνο ήταν μεγαλύτερο από εμένα, οπότε ξεκίνησα με κουαρτίνο και στη συνέχεια πέρασα στο κλαρινέτο ορχήστρας.
Παράλληλα έκανα μαθήματα ακορντεόν σε ωδείο, αλλά δεν ήταν κάτι που με εξέφραζε ιδιαίτερα γιατί ένιωθα περιορισμένος μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Κάπου στις αρχές της εφηβείας μου άκουσα για πρώτη φορά Τρύπες, Nirvana και Σιδηρόπουλο, και εκεί άλλαξαν όλα. Άφησα πίσω την πιο “κλασική” διαδρομή και στράφηκα προς το ροκ.
Η μητέρα μου μού έκανε δώρο την πρώτη μου κιθάρα, και από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησα να γράφω τα δικά μου τραγούδια. Από τότε, αυτό δεν σταμάτησε ποτέ.
Το Υπόγειο: Θα άλλαζες κάτι στην μουσική σου πορεία ως σήμερα;
Δεν θα έλεγα ότι θα άλλαζα κάτι. Κάθε βήμα, κάθε στιγμή, ακόμα και τα λάθη ή οι δυσκολίες, με έχουν διαμορφώσει και με έχουν οδηγήσει σε αυτό που κάνω σήμερα. Η μουσική μου πορεία είναι μια συνεχής διαδικασία μάθησης και εξερεύνησης, ακόμα και αυτά που θα μπορούσαν να φαίνονται “παράξενα” ή “λανθασμένα” ήταν απαραίτητα για να φτάσω εδώ.
Το Υπόγειο: Υπάρχει περίπτωση να ξανασυναντήσουμε στο διάβα μας την... σκληρή και heavy μουσική όψη του Στράτου; Αυτή των Monovine;
Νομίζω πως από τότε έχω αλλάξει αρκετά και αυτή η πιο σκληρή και heavy πλευρά έχει μετουσιωθεί σε άλλα στοιχεία μέσα στη μουσική και την έκφρασή μου. Δεν νιώθω ότι έχει χαθεί, απλώς έχει πάρει διαφορετική μορφή. Παρ’ όλα αυτά, στα νέα κομμάτια που γράφω υπάρχουν κάποιες πιο έντονες επιρροές. Η μουσική αλλάζει μαζί σου, οπότε δεν μπορείς ποτέ να προβλέψεις πού θα σε οδηγήσει.
Το Υπόγειο: Στράτο σε ευχαριστούμε θερμά, για ακόμα μια φορά, για την παρουσία στη σελίδα μας, αλλά πάνω απ’όλα για τις μουσικές που μας έχεις χαρίσει όλα αυτά τα χρόνια! Τα λέμε στις 27 Μαρτίου στο ΙΛΙΟΝ Plus. Τι μας περιμένει εκεί;
Και εγώ σας ευχαριστώ πολύ για τη σελίδα σας και όλους όσους συντελούν σε αυτό το σημαντικό έργο, είναι πάντα χαρά να βλέπεις ανθρώπους που αγαπούν και στηρίζουν τη μουσική με τόσο μεράκι!
Ανυπομονώ πολύ για το live στις 27 Μαρτίου στο ΙΛΙΟΝ Plus, γιατί έχουμε να εμφανιστούμε με πλήρη μπάντα σχεδόν ένα χρόνο. Θα παρουσιάσουμε τον νέο δίσκο αλλά θα παίξουμε και κομμάτια από τον πρώτο μας, για να θυμηθούμε λίγο την αρχή μας. Η μπάντα θα είναι με νέα σύνθεση: η Λαμπρινή Γρηγοριάδου στην κιθάρα, η Εύα Ντούρου στα πλήκτρα, ο Σωτήρης Ντούβας στα τύμπανα και ο Βασίλης Νησσόπουλος στο μπάσο. Τη βραδιά θα ανοίξει η πολυαγαπημένη μου Δεσποινίς Τρίχρωμη με τα αγγλόφωνα κομμάτια της, που σίγουρα θα μας βάλει από την αρχή σε μια υπέροχη ατμόσφαιρα. Είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος και σίγουρος ότι θα είναι μια νύχτα που θα θυμόμαστε!
