To ypogeio.gr

Δημήτρης Βεριώνης


Ας ξεκινήσω από αυτό… Ο τραγουδοποιός Δημήτρης Βεριώνης είναι ένας από τους πιο θετικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Είναι από αυτούς τους τύπους που ό,τι κι αν συμβαίνει, θα «σκάψει», θα βρει και θα σου αναδείξει την “bright side of life” (που λέγανε και κάτι φοβερά παλικάρια από την Αγγλία) και θα σε παρακινήσει να κάνεις πράγματα ακόμα και όταν δεν έχεις όρεξη ούτε καν να κουνηθείς…  Επίσης καταφέρνει να είναι την ίδια στιγμή ένας αξιόλογος καλλιτέχνης αλλά και ο μεγαλύτερος fan του Peter Sellers που μπορείς να συναντήσεις οπουδήποτε στο πλανήτη!
Ο Δημήτρης πάνω απ’ όλα όμως δύο πράγματα λατρεύει… Το καλοκαίρι και τη μνήμη.
Για αυτό ζει στιγμές ευτυχίας κυκλοφορώντας πολύ πρόσφατα, με αυτή ακριβώς τη θεματολογία, τη τρίτη και ογκωδέστατη δισκογραφική δουλειά  του με τον τίτλο "Το Καλοκαίρι Του Άχυρου- Ιστορίες του καλοκαιριού και της μνήμης", δίνοντας κυριολεκτικά τον καλύτερο εαυτό του.
Για αυτή τη νέα κυκλοφορία, αλλά και για άλλα πολλά και ενδιαφέροντα, απάντησε με παροιμιώδη αναλυτικότητα και ειλικρίνεια στις ερωτήσεις του Υπογείου…

Το Υπόγειο: Δημήτρη καλώς ήρθες στο Υπόγειο! Πρόσφατα κυκλοφόρησες μια νέα και ογκωδέστατη δουλειά. Μίλησε μας λίγο για τη δημιουργία του, τους συντελεστές και ό,τι άλλο θες σχετικό.
Καλώς σας βρήκα κι ευχαριστώ για την φιλοξενία! Πράγματι, μόλις κυκλοφόρησε από τον «Μετρονόμο» η νέα μου δισκογραφική δουλειά, ένας διπλός δίσκος με τίτλο «Το Καλοκαίρι Του Άχυρου- Ιστορίες του καλοκαιριού και της μνήμης». Ειλικρινά, ο δίσκος αυτός είναι ό,τι πάντοτε ονειρευόμουν και υπό αυτή την έννοια νιώθω τυχερός και πλήρης που τον ολοκλήρωσα. Ξεκίνησε να υπάρχει στο μυαλό  μου ήδη πριν κυκλοφορήσει ο προηγούμενος, αρχικά ως ένα concept album σχετικά με το καλοκαίρι αλλά χωρίς ακόμα να έχει πάρει συγκεκριμένη μορφή, ούτε καν όλα τα κομμάτια δεν είχα. Σιγά-σιγά όμως και διαπιστώνοντας πως στα τραγούδια συνομιλούσα κυρίως με τις μνήμες μου, θέλησα να το «απλώσω» και να εντάξω και άλλα θέματα που για χρόνια υπήρχαν στο μυαλό μου, είτε ως τραγούδια, είτε ως σκέψεις. Αρχίσαμε να ηχογραφούμε, πάντα με τον Όμηρο Κομνηνό, αγαπημένο φίλο, μόνιμο συνεργάτη και εξαίρετο πολύ-μουσικό και ηχολήπτη, όταν είχε πλέον ολοκληρωθεί ο κυρίως όγκος σύνθεσης των κομματιών. Τα τραγούδια τα είχα όλα δουλέψει νωρίτερα σε επίπεδο ενορχήστρωσης, ωστόσο η επιμέλεια παραγωγής του Όμηρου ήταν καθοριστική ως προς το τελικό αποτέλεσμα που ακούτε.  Με την εξαιρετική τεχνογνωσία και μουσική του κατάρτιση η συμβολή του ήταν καθοριστική και απαραίτητη για μια δουλειά τέτοιου όγκου. Απλά, χωρίς τον Όμηρο η δουλειά δε θα είχε γίνει. Εκτός από τον Όμηρο, είχα τη χαρά να δουλέψω και πάλι με ανθρώπους που εκτιμώ αφάνταστα. Έτσι, σε αυτή τη δουλειά συναντήθηκα και πάλι με ανθρώπους που είχα συνεργαστεί στους προηγούμενους δίσκους ή σε συναυλίες: Πέρα από τον Όμηρο που έπαιξε μπάσο, κάποιες κιθάρες, keyboards, κρουστά, έκανε ακόμα και ηχογραφήσεις φυσικών ήχων και φωνητικά, μπάσο έπαιξε κι ο Κωνσταντίνος Στάμου, κιθάρες ο Χρήστος Ηλιόπουλος και ο Σπύρος Χατζηκωνσταντίνου, τύμπανα ο Πάνος Τόλιος και ο Χρήστος Ζελελίδης, βιολί και βιόλα ο Φώτης Σιώτας, πιάνα και keyboards ο Στέλιος Καρασταμάτης και η Δήμητρα Αποστόλου, φλάουτο η Κατερίνα Σιαμά, σαξόφωνο ο Δημήτρης Τσέλιος, τρομπέτα ο Λεωνίδας Βλάχος και κρουστά ο Μιχάλης Τόλιος. Συναντήθηκα όμως και για πρώτη φορά και με άλλους εξαίρετους μουσικούς όπως ο Ευγένιος Μπένσης που έπαιξε τσέλο, η Αλέκα Γιανναδάκη που έκανε τα φωνητικά. Ο κύριος όγκος των ηχογραφήσεων έγινε στα Bedroom Studios του Όμηρου Κομνηνού, ενώ κάποιες ηχογραφήσεις έγιναν στα Mix Studios στη Θεσσαλονίκη από τον Φώτη Δεμερτζή και στα Sound House Studios (Γιώργος Φραγκέλης) και Greeklish Studios (Παύλος Συνοδινός) στην Αθήνα. Επίσης, θα ήθελα να σας πω πως με ενδιαφέρει πολύ και ο τρόπος που όλο αυτό το διπλό CD παρουσιάζεται. Εν προκειμένω, κυκλοφορεί με 40σέλιδο έγχρωμο βιβλίο που περιέχει τους στίχους και συνοπτικά κείμενα που έχω γράψει και τα οποία εντάσσουν τον ακροατή-αναγνώστη στο πνεύμα και την ιστορία του κάθε τραγουδιού. Ως προς το εικαστικό μέρος, υπεύθυνη για τον πίνακα του εξωφύλλου είναι η Γιώτα Γεωργαλή με την οποία έχουμε μια μόνιμη και υπέροχη συνεργασία. Αν τον δείτε, θα καταλάβετε πως ο πίνακας αποδίδει όλα τα τραγούδια ως σύνολο αλλά και το καθένα ξεχωριστά ως λεπτομέρεια. Νομίζω ότι είναι υπέροχος, κομψοτέχνημα. Τη γραφιστική επιμέλεια έχει κάνει η συμμαθήτριά μου και φίλη από το σχολείο Αργυρώ Σταυράκου ενώ τις φωτογραφίες έχουν τραβήξει η Ερατώ Λιόλιου και ο Κωνσταντίνος Πατραμάνης. Τέλος, υπάρχουν και φωτογραφίες από το δικό μου αρχείο.

Το Υπόγειο: Σε μια εποχή που το φυσικό προϊόν (με εξαίρεση ίσως τελευταία την επιστροφή του βινυλίου) χάνει την αξία του συνεχώς, εσύ κυκλοφόρησες ένα διπλό βιβλιοσιντί, μια πραγματικά εξαιρετική έκδοση. Τι προσδοκάς από αυτή σου τη πρωτοβουλία;
Νομίζω ότι αυτή την εποχή όσοι ασχολούμαστε με την παραγωγή των δίσκων θα πρέπει να έχουμε πολύ μετρημένες προσδοκίες. Για να το πω καθαρά, αν καταφέρεις να καλύψεις τα έξοδά σου τότε μιλάμε για μεγάλη επιτυχία. Η έκδοση του δικού μου δίσκου, διπλού με έγχρωμο 40σελιδο βιβλίο και «ιδιαίτερο» artwork, με 24 τραγούδια και μουσικά θέματα σε διαφορετικά ηχοχρώματα κι ενορχηστρώσεις, με πάνω από 15 μουσικούς να συμμετέχουν είναι απλά μια δονκιχωτική κίνηση και εντελώς μη ρεαλιστική ως προς τη δυνατότητα κάλυψης των εξόδων. Αλλά όπως ξέρεις, λογοδοτούμε κυρίως απέναντι στα όνειρά μας και υπερισχύει το γεγονός πως σε λίγα χρόνια δε θα θυμάμαι καν τα έξοδα και τα χρέη αλλά θα μου έχει μείνει το ευτυχές αποτέλεσμα! Θα έλεγα λοιπόν πως οι προσδοκίες είναι καθαρά καλλιτεχνικές και δημιουργικές: ως λογιστή θα με είχα απολύσει!  

Το Υπόγειο: O τίτλος της νέας σου δουλειάς είναι "Το Καλοκαίρι Του Άχυρου- Ιστορίες του καλοκαιριού και της μνήμης". Πες μας λίγα λόγια για το γενικότερο concept του άλμπουμ.
Το «καλοκαίρι του άχυρου», όπως είπα, αποτελείται από 24 ιστορίες για το καλοκαίρι και τη μνήμη. Κινείται δηλαδή γύρω από αυτούς τους θεματικούς άξονες και αφηγείται 24 ιστορίες μικρού μήκους, πράγματα που είτε συνέβησαν σε μένα, είτε σε άλλους, είτε φανταστικά. Υπάρχει η ιστορία ενός υπέροχου, ανέμελου, ερωτοχτυπημένου καλοκαιριού της εφηβείας, η ανάμνηση και η τραγική κατάληξη της παλιάς τραγουδίστριας Μάριον Σίβα, ένας Αύγουστος που αρνείται να φύγει, ένα δωμάτιο φάντασμα, κινηματογραφικές ταινίες που επανέρχονται με happy end, η ιστορία δυο μικρών παιδιών που δε μεγάλωσαν ποτέ και τα οποία θα ήταν θείοι μου, η παιδική μου κατασκήνωση Golden Horse, ο καλοκαιρινός έρωτας ενός Άγγλου μουσικού/ηθοποιού και μιας Ιταλίδας μπαλαρίνας μετά το τέλος του πολέμου, το αγαπημένο μου περιοδικό «Αγκάθι» που σημάδεψε την εφηβεία μου, θάλασσες, τοπία και ηλιοβασιλέματα και η θάλασσα του καλοκαιριού, μια αναφορά στον Αλέκο Παναγούλη και τον Διομήδη Κομνηνό και τη μνήμη που δεν πρέπει να αδυνατίζει. Νιώθω πως αυτός ο δίσκος θα μπορούσε να συνεχίζεται εσαεί, να γράφω συνέχεια νέα τραγούδια και να μιλάω για τις μνήμες μου και όσα με συγκινούν ή τραβούν την προσοχή μου.

Το Υπόγειο: Από προσωπικές κουβέντες μαζί σου, έχω διαπιστώσει ότι είσαι ένας άνθρωπος που η έννοια της μνήμης πρωταγωνιστεί στη ζωή σου, όπως επίσης και η νοσταλγία. Τι σημαίνει για σένα το να θυμάσαι;
Δε θέλω να ξεχάσω τίποτα. Θέλω να θυμάμαι τα πάντα: όσο πιο ισχυρή είναι η μνήμη μου τόσο πιο αισιόδοξος, γεμάτος ελπίδα και δύναμη νιώθω για το μέλλον. Η ζωή δεν είναι αυτοτελή επεισόδια (όπως αναφέρω στο «Κάστρο Στον Ουρανό»), είναι ένα συνεχές. Η μνήμη δηλώνει σεβασμό στο χθες, είναι οι ρίζες, η καταγωγή, η πατρίδα μου. Είναι αυτοσεβασμός. Αγαπώ όσα έχω ζήσει διότι αποδέχομαι τον εαυτό μου σήμερα και επιζητώ τη συνέχειά του αύριο. Η μνήμη είναι ο χάρτης στο ταξίδι αυτό, υποδεικνύει τον δρόμο χωρίς να τον επιβάλλει.

Το Υπόγειο: Προσέχοντας γενικότερα τους στίχους στο νέο άλμπουμ, νιώθω ότι αρκετά τραγούδια αφήνουν στο τέλος το συναίσθημα του «παλιού καλού που έφυγε και δυστυχώς δεν ξαναγυρνάει». Ισχύει;
Όχι, δεν ισχύει διότι υπάρχει και το καλό-νέο που έρχεται! (γέλια). Θέλω να πω πως δε μιλώ μόνο για το παρελθόν, αλλά και κάτι άλλο: μιλώ για τον τρόπο που ΣΗΜΕΡΑ βλέπω όσα έχω ζήσει, σε μια χρονική περίοδο που εκτείνεται από τα παιδικά χρόνια και φτάνει-αναπόφευκτα- στο σήμερα. Όλα αυτά είναι η περιουσία μου και οι αναφορές μου, είναι για εμένα προφανές ότι θα μου κεντρίσουν το ενδιαφέρον. Επίσης, η θεματική των κομματιών δεν περιορίζεται στις δικές μου εμπειρίες αλλά μιλάω και για πράγματα που σχετίζονται με άλλους, όπως λ.χ το Spike & Toni αλλά και άλλα τραγούδια. Είναι βέβαια λογικό να ενυπάρχει και η δική μου οπτική σε αυτά, καθώς και πράγματα που με αφορούν. Ας πούμε, όταν ο Spike λέει «πού ‘ναι τα 25 μου χρόνια… τα μαλλιά μου γεμίσανε χιόνια» είναι νομίζω φανερό πως με τους δυο αυτούς στίχους νιώθω μια ταύτιση, μια νοσταλγική διάθεση. Θα μπορούσα να σου υπογραμμίσω τους στίχους που έχουν μια πιο βαρύνουσα σημασία για εμένα- κι ας μιλούν οι ήρωες των κομματιών, δηλαδή κι ας μην είναι πρωτοπρόσωπη η γραφή. Όμως μετά δε θα είναι κουβέντα αυτό που κάνουμε, αλλά διάγγελμα! (γέλιο)

Το Υπόγειο: Όσο και αν το σήμερα δεν είναι και το καλύτερο φυσικά με όλα αυτά που συμβαίνουν, μήπως εξιδανικεύεις το παρελθόν και χάνεις κάπως το «τώρα»;
Όχι, διότι δεν αναφέρομαι σε ένα καθαγιασμένο, υπέροχο «τότε». Φυσικά και συχνά  έχουμε την τάση να το απαλλάσσουμε το παρελθόν από το βάρος της στιγμής και να του προσδίδουμε μόνο την ελαφρότητα της καρτ ποστάλ. Αλλά δεν είναι απλά έτσι, το κουβαλάμε ως εμπειρία, ως υπόβαθρο στην τωρινή μας ζωή και στις απόψεις μας. Και κάτι άλλο: στην κυριολεξία το τώρα δεν είναι παρά το μετέωρο βήμα από το χθες στο αύριο. Είναι η στιγμιαία καταγραφή, ένα φλας, διόλου αυθύπαρκτο αλλά εντελώς εξαρτημένο από το απόσταγμα των χθεσινών εμπειριών και των προσδοκιών του αύριο. Αλλά και σε ένα γενικότερο πλαίσιο αν εντάξουμε το τώρα, εννοώντας τον παρόντα χρόνο, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε πως ο παρόντας χρόνος καθορίζεται από αυτά που ελπίζουμε για το αύριο. Τους ανθρώπους που υπερθεματίζουν για το σήμερα δυσκολεύομαι να τους κατανοήσω. Αυτό που λέμε σήμερα προσδοκά σε κάτι αύριο και εφορμά από το χθες. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το σήμερα είναι χθες και αύριο και το να το παραδεχτεί κανείς θεωρώ πως είναι θέμα εσωτερικής ειλικρίνειας. Εκτός κι αν πρέπει να μιλήσουμε σχηματικά και απροσδιόριστα. Αλλά εγώ αυτό το νιώθω κάπως ανειλικρινές, όχι προς τους άλλους αλλά προς τον εαυτό μας. Και τέλος να σου πω για το αν ζω το σήμερα…. «Σήμερα» έκανα τον δίσκο που μιλάει για τα βιώματά μου (για τι άλλο θα μπορούσε να μιλάει;), «σήμερα» ζω την αγωνία του. Δεν κάθομαι απλά να αναπολώ το παρελθόν ή να αοριστολογώ για το μέλλον. Έχω αναφορές από πριν και σχέδια για μετά. Άρα ζω σε αυτό το «τώρα» που κουβεντιάζουμε.

Το Υπόγειο: Λάτρης επίσης του καλοκαιριού! Κατάφερες στο άλμπουμ να συγκεντρώσεις όλες τις καλοκαιρινές μνήμες; Τι είναι το καλοκαίρι για σένα;
Τα νιάτα της ζωής. Ο αιώνια παγωμένος χρόνος στο χαμογελαστό, το αθώο, στην παιδική ηλικία και αθωότητα. Το μέλλον θα έρθει. Όλα είναι καινούργια, πρωτόγνωρα. Ο καιρός είναι με το μέρος μου. Είμαι ξέγνοιαστος, λαμπερός. Αυτό είναι για μένα το καλοκαίρι.

Το Υπόγειο: Ένα κομμάτι που έχω ξεχωρίσει και εγώ, αλλά και άλλοι, είναι το Golden Horse. Για μια παιδική κατασκήνωση που δεν υπάρχει πια. Έχω και εγώ μια ανάλογη ιστορία με ένα κάμπινγκ φάντασμα (πια) των παιδικών μου χρόνων και σε «νιώθω». Το να θυμάσαι και να τιμάς -γράφοντας ένα τραγούδι- μια ισχυρή ανάμνηση του παρελθόντος , είναι κάτι που εμπεριέχει ένα είδους λύτρωση; Είναι ένας “λογαριασμός” που κλείνει;
Ποτέ ένας καλός λογαριασμός δεν κλείνει. Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί πρέπει να κλείνουν οι λογαριασμοί. Για εμένα λύτρωση είναι η μνήμη, η συνέχιση και όχι η… λύση της συνεργασίας μου μαζί της. Μ’ αρέσουν τα αιώνια, τα ατελείωτα. Επαναλαμβάνω, η ζωή είναι ένας συνεχές. Όσο και να θες να τρέξεις από τη σκιά σου, πατάς πάνω της. Αγάπησέ τη αντί να την ξορκίζεις. Όσο για το τραγούδι αυτό, πρόκειται για το αγαπημένο μέρος του περάσματος από τα παιδικά χρόνια στην εφηβεία. Εκεί θέλησα να μάθω κιθάρα, έκανα φιλίες που ορισμένες αντέχουν ακόμα, εκεί πρωτο-ερωτεύθηκα. Εκεί η ζωή ήταν γεμάτη από υποσχέσεις και όνειρα. Και βέβαια την απαράμιλλη αίσθηση του πρωτόγνωρου.

Το Υπόγειο: Ένα άλλο τραγούδι από τα πολλά του δίσκου είναι το Ανθρωπάκι Κάλας. Ένας «τυπάκος» που διαφήμιζε πριν πολλά χρόνια το ομώνυμο αλάτι στην έξοδο-είσοδο της Αθήνας από τα Δυτικά, πολύ κοντά στη περιοχή που μεγάλωσα, αλλά που προσωπικά οριακά θυμάμαι. Έκανες αγώνα για να βρεις έστω μια φωτογραφία αυτού του «τύπου», που για όλο τον υπόλοιπο κόσμο πιθανότατα δε σήμαινε τίποτα απολύτως. Τελικά η μαγεία της έμπνευσης πηγάζει ακριβώς από όλα αυτά τα «μικρά και ασήμαντα» που χαράζονται στο μυαλό των ανθρώπων;
Ο Γούντυ Άλλεν λέει ότι «η ομορφιά είναι στα μάτια του ορώντος»  και πως «για τον εραστή το αγαπημένο πρόσωπο είναι πάντα το πιο όμορφο πλάσμα που μπορεί να φανταστεί, αν και την ίδια στιγμή ένας ξένος είναι δυνατό να μη μπορεί να τη διακρίνει από ένα καφάσι σουπιές». (γέλια). Αυτό που θέλω να πω είναι πως όσα σηματοδοτούν τους προσωπικούς μας μύθους και τα ατομικά μας οράματα και τις αναμνήσεις μας είναι τόσο σπουδαία μόνο στα δικά μας μάτια που τα προσέξαμε, τα μάτια «του ορώντος», που λέγαμε και πριν.  Η έμπνευση έχει τη δυνατότητα να αναδύεται στα πιο απίθανα μέρη και είναι ανεξέλεγκτη.  Είναι ίσως η συγκλονιστική αναμέτρηση με τον πιο αγνό εαυτό μας. Στο παιδικό μου μυαλό το ανθρωπάκι αυτό είχε πελώριες διαστάσεις και δέσποζε στην περιοχή που βρισκόταν, εκεί που σήμερα είναι η γέφυρα του Σχιστού. Ήταν σημείο αναφοράς για εμένα και δυστυχώς δεν έμαθα τι απέγινε. Προσπάθησα να βρω και φωτογραφία του αλλά στάθηκε αδύνατο. Αν κάποιος τυχαίνει να έχει, θα είμαι υπόχρεος. Είναι ένας μικρός και ασήμαντος προσωπικός μύθος, άρα γιγαντιαίων διαστάσεων, τελικά.

Το Υπόγειο: Ας πάμε σε κάτι πιο πεζό… Κάνα live θα παίξεις; Είναι στα πλάνα σου οι σταθερές και τακτικές live εμφανίσεις;
Στα πλάνα μου είναι, στα πλάνα των άλλων δεν είναι! (γέλια). Αν είναι να μη μπορώ να εξασφαλίσω ένα υποτυπώδες μεροκάματο για τους μουσικούς που παίζουμε μαζί, δεν παίζω. Βλέπεις, ζούμε στην περίοδο που όλοι έχουν καλομάθει να πληρώνονται οι μουσικοί με την είσοδο βάσει ποσοστού στην είσοδο.  Τελικά, πληρώνονται όλοι εκτός από τους μουσικούς, ενώ η απαίτηση είναι να φέρεις και τον κόσμο σου. Αν είναι έτσι, να σκουπίζουμε και μετά, να σερβίρουμε κιόλας. Αστεία πράγματα.  Δηλαδή μου παρέχεις το χώρο σου με το αζημίωτο κι εγώ σε αντάλλαγμα σου παρέχω τα πορτοφόλια των φίλων μου; Άμα είναι έτσι, ας πιάσουμε τις κιθάρες στο σαλόνι ενός σπιτιού κι ας πάρουμε και δέκα μπύρες κι αν βαρεθούμε λέμε και πέντε μαλακίες να περάσει η ώρα. Πραγματικά, δεν καταλαβαίνω αυτή την κατάσταση. Μηδέν ρίσκο για τα μαγαζιά και όλο το ζόρι στον μουσικό. Αλλά, έλα μου που όταν πηγαίνω σουπερ μάρκετ δε με ρωτάει κανείς αν πληρώθηκα κανονικά ή ελάχιστα χθες, το ίδιο ποσό μου ζητάνε να πληρώσω. Οπότε, για να σταματήσω και την πολυλογία, όταν παίξω, θα παίξω ελάχιστες φορές, εκτός κι αν βρούμε κάποια κατάσταση που να αρμόζει σε ανθρώπινες συνθήκες και όχι σε αυτό που περιέγραψα πιο πάνω. Πάντως, σίγουρα θα κάνουμε μια ζωντανή παρουσίαση.

Το Υπόγειο: Πόσο δύσκολο θεωρείς είναι στις μέρες μας να προωθήσει τη δουλειά του ένας τραγουδοποιός στην Ελλάδα; Έχουν να κάνουν όλα με τα λεφτά; Έχω, μπορώ να σπρώξω τη δουλειά μου, δεν έχω, internet… και ο θεός βοηθός;
Όλοι γνωρίζουμε τι συμβαίνει στα -συντριπτικώς περισσότερα-ραδιόφωνα. Playlists ατελείωτα, αφόρητη επανάληψη των ίδιων τραγουδιών (προσοχή, ούτε καν για ελεύθερη επιλογή του παραγωγού από τα τραγούδια του ιδίου καλλιτέχνη δε μιλάμε). Δε μιλάμε για το τι προτιμάει το κοινό, αυτά είναι εύπεπτα παραμυθάκια. Μιλάμε τελικά για διαφήμιση μουσική που διακόπτεται από την τυπική  διαφήμιση. Τυχαίνει να ακούω 3 και 4 φορές το ίδιο τραγούδι στον ίδιο σταθμό μέσα σε ΕΝΑ πρωινό κάνοντας απλά ζάπινγκ στο ραδιόφωνο. Αυτό είναι αθέμιτος ανταγωνισμός και γκρίζα διαφήμιση (διότι είναι εκτός ζώνης διαφημίσεων). Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο; Όλοι το ξέρουμε αυτό και το λέμε μόνο εμείς οι «μη ευνοημένοι», ας πούμε. Μπορώ να σου πω δεκάδες ονόματα που τα ραδιόφωνα και τα λοιπά ΜΜΕ δεν πρόκειται ποτέ να αναφέρουν, χωρίς να υπολείπονται ποιοτικά σε κάτι από τα περισσότερα από αυτά που ακούς ανά μισή ώρα ή διαβάζεις παντού. Λαμπρές είναι, ωστόσο, οι εξαιρέσεις: το δημόσιο ραδιόφωνο (όλοι αντιλαμβανόμαστε το γιατί θέλανε να κλείσει η ΕΡΤ και τι κακό θα συνέβαινε), ορισμένα δημοτικά ραδιόφωνα, ελάχιστα άλλα όπως το Κόκκινο, μερικά έντυπα πραγματικά προοδευτικά και ορισμένα ιντερνετικά ραδιόφωνα.

Το Υπόγειο: Πως βλέπεις γενικότερα το ελληνικό τραγούδι σήμερα αλλά και την ελληνική σκηνή ευρύτερα; Υπάρχουν πράγματα που αξίζουν σήμερα;
Δε μπορώ να πω πως συμμερίζομαι τις αγωνίες περί κρίσης κλπ ως προς την καλλιτεχνική επίδοση. Πάντα σε όλες τις εποχές υπάρχουν τα καλά, τα λιγότερο καλά και τα κακά. Πιστεύω πάντα στην υποκειμενικότητα της γνώμης, σέβομαι τι μπορεί να σε συγκινήσει και παράλληλα πιστεύω πως υπάρχουν και ορισμένα αντικειμενικά κριτήρια που δεν πρέπει να αγνοούμε. Υπάρχουν, λοιπόν, πράγματα που αξίζουν, πολλά μου αρέσουν, πολλά με κερδίζουν ως ακροατή και δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Σίγουρα στο μέλλον θα μιλάνε για ορισμένους σημερινούς ως τους «μεγάλους του παρελθόντος», όπως εμείς κοιτάμε με δέος τώρα κάποιους παλαιότερους. Αλλά πάντα έτσι είναι, χρειάζεται χρόνο για να …νικηθεί ο χρόνος! Αλλά θα ήθελα να προσπαθήσει ο κόσμος να γνωρίσει τους δημιουργούς που κινούνται, όπως κι εγώ, έξω από τα φώτα της άμεσης δημοσιότητας. Εσένα (σ.σ. Thanx), τον Τσαντίλα, τον Μάρκο Δεληβοριά, τον Αρμάγο, τον Άγα, τον Λεμονίδη, τους Sancho 003 αλλά και το νέο γκρουπ του Φώτη Σιώτα, τον Αρναούτη, τον Ματράκα, τον Ντάντο, την Κηλαηδόνη και τόσους άλλους. Ας μας γνωρίσει κι αν θέλει μας απορρίπτει μετά! Τώρα, κακώς βέβαια λέω ονόματα διότι σίγουρα θα ξεχάσω πολλούς…

Το Υπόγειο: Με δεδομένα τα εμπόδια της οικονομικής κρίσης αλλά και της συνειδητής αδιαφορίας των μεγάλων τουλάχιστον media, τι πρέπει κατά τη γνώμη σου να γίνει για να βρει το σύγχρονο καλό ελληνικό τραγούδι το δρόμο του;
Να στραφεί ο κόσμος προς τα πραγματικά ανοιχτά μέσα, προς τους πραγματικούς ραδιοφωνικούς παραγωγούς. Να υπάρχει μια γενικότερη κουλτούρα, μια ανάγκη έρευνας, ψαξίματος. Θυμάμαι παλιά που πήγαινα σε συναυλίες και αυτό που περίμενα ήταν το άγνωστο, το μη συνηθισμένο. Τώρα οι περισσότεροι αναγκάζονται να παίζουν τα χιτς τους μόνο ή να αναμασάνε το «βιβλίο» με τα 500 πιο συνηθισμένα κομμάτια για σίγουρα αποτελέσματα στα lives. Tο καλό τραγούδι πάντα υπάρχει. Όμως δεν υπάρχει όλο προς διάθεση μα ένα μικρό μέρος του. Ακούς το τάδε χιτ 4 φορές σε ένα πρωινό (που όπως είπαμε δεν είναι παρά διαφήμιση)… θα μπορούσες να το άκουγες μία και να μην στραγγάλιζες άλλα τρία τραγούδια που θα μπορούσαν να ακούγονταν την ίδια στιγμή. Ουτοπικό αυτό, όμως, όταν στα περισσότερα ραδιόφωνα ο παραγωγός απλά διαλέγει μέσα από μια χιλιάδα- το πολύ- στάνταρ τραγούδια όλων των εποχών. Χωρίς προσωπικότητα, χωρίς μεράκι, χωρίς ψυχή.

Το Υπόγειο: Είσαι ένας άνθρωπος που συχνά – πυκνά εκφράζει τη γνώμη του στα social media για τη γενικότερη κατάσταση στη χώρα, σχολιάζοντας κυρίως την επικαιρότητα. Πως τα βλέπεις τα πράγματα; Προς τα πού πάμε πιστεύεις τώρα πια;
Είμαστε μέσα στο ορμητικό ποτάμι προς το τεράστιο πεινασμένο στόμα του παγκόσμιου νεοφιλελεύθερου τέρατος προσπαθώντας να βρούμε αρκετά κλαδιά για να δημιουργήσουμε αναχώματα και να γλιτώσουμε. Σε μια τόσο παγκοσμιοποιημένη οικονομία και με συνθήκες όπως της Λισαβόνας είναι αστείο να μιλάμε για αυτοδιάθεση των κρατών, έστω και σε ένα συντηρητικό πλαίσιο, έστω και στα απολύτως βασικά. Με τις υπάρχουσες συνθήκες, ο μόνος τρόπος για να αντιστραφεί αυτή η ιλιγγιώδης κούρσα προς τον διάολο είναι να δημιουργηθούν οι συνθήκες για μια νέα διεθνή αντίδραση σε αυτό, μια νέα ισορροπία. Να ενωθούν σε μια βάση ελάχιστων κοινώς αποδεκτών όλες τις δυνάμεις που θέλουν να αντισταθούν στην νεοφιλελεύθερη καταρράκωση των κοινωνιών και στη νέα φεουδαρχία που πάμε να ζήσουμε. Αν λέγαμε την εποχή μας νέο Μεσαίων στη δεκαετία του 80, τώρα τι θα πρέπει να πούμε; Και μέσα σε όλα, με φοβίζει η άνοδος των φασιστικών ομάδων, όχι, εδώ, αλλά παντού. Να προσέχουμε και να φυλαγόμαστε. Όσο για τη χώρα μας, πολλοί απογοητεύθηκαν από τη νέα κυβέρνηση αλλά δεν πρέπει να ξεχνάνε ούτε το πεδίο μέσα στο οποίο καλείται να δράσει, ούτε τι συμφωνίες έχει να χειριστεί ως δεδομένες. Και να μη ξεχνάμε πως την ίδια στιγμή υπάρχουν πολιτικοί που μισούν τον άνθρωπο, μισούν την εργατική τάξη, μισούν τα δικαιώματα και ονειρεύονται να χτίσουν τον δικό σου εφιάλτη. Είναι, ξέρεις, αυτοί που μας έφεραν εδώ. Και θέλουν να ξανάρθουν, να τελειώσουν το παιχνίδι. Υπό αυτή την έννοια εύχομαι ο κόσμος να αποκτήσει και κοινωνική και ταξική συνείδηση αλλά και να αντιληφθεί πως στην πραγματική πολιτική διαχείριση δεν επιλέγεις την ιδανική πολιτική κατεύθυνση αλλά συχνά κρίνεις σε σχέση με το αντίπαλο δέος. Και αυτό πρέπει να το σκεφτούμε όλοι πολύ καλά, το τι έρχεται μετά, πριν ξαναπάμε στις κάλπες.

Το Υπόγειο: Κάτι ενδιαφέρον που ίσως δε ξέρει αρκετός κόσμος για σένα, είναι ότι είσαι ο πιο φανατικός θαυμαστής στο πλανήτη του Peter Sellers, όντας Πρόεδρος του Παγκόσμιου Συλλόγου Φίλων του συγκεκριμένου τεράστιου ηθοποιού. Πως πάει αυτή η ιστορία; Tι σημαίνει για σένα ο Peter Sellers; Από πού πηγάζει η αγάπη σου για αυτόν τον καλλιτέχνη;
Από μικρός αγαπούσα τις ταινίες του Peter Sellers ένας από τους πιο αγαπημένους μου κωμικούς ηθοποιούς, και μαζί με Jerry Lewis, Louis De Funes, Woody Allen, Pierre Richard, Terence Hill-Bud Spencer, Χονδρό-Λιγνό, Charlie Chaplin, τους 4 Σαρλό, Mel Brooks κλπ ήταν μια πολύ επιθυμητή πρόταση για θερινό σινεμαδάκι με τους γονείς μου. Μες τα χρόνια έγινε για μένα ο κορυφαίος και περίπου 18 χρονών άρχισα να συλλέγω το έργο του και ό,τι σχετίζεται με αυτό. Όταν στις αρχές του 2000 ξεκίνησε στην Αγγλία, με φανς, οικογένεια, φίλους και συνεργάτες το PSAS  (Peter Sellers Appreciation Society) με σκοπό να προωθήσει το έργο του ηθοποιού αλλά και να  προστατεύσει το όνομά του, με έκαναν αμέσως Ευρωπαϊκό αντιπρόσωπο και από το 2002 ανέλαβα πρόεδρος. Μέχρι το 2014 έβγαινε ένα πολύ ωραίο περιοδικό, το PSAS Magazine, το οποίο πήγαινε στα μέλη του PSAS, ενώ δανείζουμε και υλικό στα διάφορα αφιερώματα. Η σελίδα μας στο facebook είναι https://www.facebook.com/groups/178028482246705 ενώ όποιος θέλει μπορεί να προμηθευτεί και σχεδόν όλα τα παλιά τεύχη. Κάποτε είχα ξεκινήσει και ένα βιβλίο για το έργο του Sellers αλλά έμεινε στη μέση ενώ πρόσφατα δέχτηκα και μια πρόταση για να συγγράψω ένα τέτοιο βιβλίο, αλλά…

Το Υπόγειο: Δημήτρη, πέρα από επιτυχίες, αποτυχίες, καλές και κακές στιγμές, τι είναι η μουσική για σένα;
Θα έλεγα πως είναι η περιοχή  ανάμεσα στην ανάγκη που ένιωσα ως 12χρονος έφηβος να πιάσω μια κιθάρα και να εκφράσω για τον εφηβικό έρωτά μου και στην τωρινή μου ανάγκη να μιλήσω για όσα σκέφτομαι και νιώθω. Τελικά, τη ζωή μας γράφουμε κι όταν το δημοσιοποιούμε ίσως απλά ελπίζουμε να μην σκορπίσει στο πρώτο φύσημα του ανέμου.

Το Υπόγειο: Φτάνοντας στο τέλος αυτής της κουβέντας, μίλησε μας για τα άμεσα αλλά και πιο μακροπρόθεσμα σχέδια σου.
Κατ’ αρχήν απολαμβάνω την ολοκλήρωση αυτού του δίσκου που ήταν τόσο σημαντικός για μένα. Ελπίζω να μπορέσουμε να παίξουμε όσο το δυνατόν περισσότερο με τους μουσικούς που παίζω μαζί και κάπου στο βάθος αχνοφαίνεται κι ένα αδρό προσχέδιο της επόμενης δισκογραφικής δουλειάς. Να δούμε…

Το Υπόγειο: Δημήτρη σε ευχαριστούμε πολύ για αυτή τη συνέντευξη! Κλείνοντας θέλουμε α τα πέντε πιο αγαπημένα και επιδραστικά για σένα άλμπουμς!
Αμάν, η πιο δύσκολη ερώτηση… Μήπως έχεις δει ή διαβάσει το “High Fidelity” και μου τα κάνεις αυτά; (σ.σ. το ρωτάς;) Θα κλέψω όμως κι εγώ, θα βάλω πέντε ελληνόφωνα και πέντε αγγλόφωνα. Βασικό κριτήριο η επιρροή που είχαν σε μένα όταν τα πρωτάκουσα. Τι να πρωτοβάλω, τι να αφήσω απέξω… Ας προσπαθήσω…
1.    Χάλια- Φοίβος Δεληβοριάς
2.    Θαλασσογραφίες- Μάνος Λοϊζος
3.    Δώδεκα τραγούδια του F. G. Lorca- Γιάννης Γλέζος
4.    Κορίτσια Στον Ήλιο- Σταύρος Ξαρχάκος
5.    Κυρίες Και Κύριοι- Κώστας Τουρνάς

1.    Easter- Patti Smith Group
2.    The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars- David Bowie
3.    Abbey Road- The Beatles
4.    Epic That Never Was- Wim Mertens
5.    The Mask And The Mirror- Loreena McKennittt

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Κωνσταντίνος Στιβακτής
(16/03/2020)
ypogeio.gr
Σπύρος Γραμμένος
(26/02/2020)
ypogeio.gr
Redeye Caravan
(24/02/2020)
ypogeio.gr
Amantes Amentes
(30/06/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ