To ypogeio.gr

Μέσα μου Ζει

Uncensored

Track by Track by Nick Tsolis


Όταν ο frontman των Uncensored, Νίκος Τσώλης, στην πρόσφατη συνέντευξή του στο Υπόγειο (check here) ανάφερε πως η μουσική της μπάντας έχει χαρακτηριστεί από φίλους ως "εξπρεσιονιστικό post-punk, βουκολικό post-rock, τα μπλουζ του 21ου μεσαίωνα, υπαρξιακά δημοτικά στην πρίζα, ψυχαναλυτική φασαρία", είχα χαμογελάσει - το είχα πάρει σαν αστείο. Κι αν όχι αστείο ακριβώς, σαν μια χιουμοριστική υπερβολή. Ακούγοντας προσεκτικά το άρτι αφιχθέν (12/12) debut των Uncensored "Μέσα μου Ζει", θεωρώ πως όποιος/όποια κατέληξε σε τούτο το, ομολογουμένως πρωτότυπο, genre έχει σε μεγάλο βαθμό δίκιο. Διότι όλες οι παραπάνω λέξεις παρελαύνουν περήφανες και γάργαρες στα 43 λεπτά του άλμπουμ. Και πέρα από τις όποιες ταμπέλες, με τις οποίες ποτέ δεν τα πήγαινα καλά ούτως ή άλλως, το "Μέσα μου Ζει" είναι αρκούντως πολυσυλλεκτικό και ποικιλόμορφο, αστείρευτο και περιπετειώδες, ξεχωριστό και γεμάτο συναίσθημα και αλήθεια. Τίμιο, που λένε... 

Η τραγουδοποιία και η μουσική του Τσώλη (φωνή, στίχοι, κιθάρα) και της υπόλοιπης παρέας (Σταύρος Καλταμπάνος στο μπάσο, Γιάννης Πάτσης στα τύμπανα, Παντελής Πιλάβιος στην κιθάρα, το λάπστιλ και τα συνθς) δεν συναντάται συχνά, έχει κοφτερές και εμφανείς δυνάμεις που εξέχουν σαν καρφιά, τα 9 -μονολεκτικά σε τίτλο- κομμάτια του δίσκου είναι "επικίνδυνα" και "ατίθασα". Το κάπως παλλαϊκό και ωμό υπόστρωμα που τα χαρακτηρίζει είναι μια έξτρα γοητεία, η οποία όμως σε κάποιους εν δυνάμει ακροατές μπορεί να ξενίσει και να τους αποθαρρύνει. Όχι εμένα πάντως. Τουναντίον, εγώ βρήκα μία ακόμα ελληνόστιχη πυκνή δημιουργία να εξερευνήσω και να γουστάρω. Εξαιρετικό ντεμπούτο. Bonus τα τρυφερά και διακριτικά, μα συνάμα καταλυτικά, φωνητικά της αγαπημένης Nalyssa Green στα τραγούδια "Φυλαχτό" και "Νερό"

Με χαρά υποδεχόμαστε στο Υπόγειο το Νίκο, αυτή τη φορά για να μας δώσει 9 back stories για τα ισάριθμα τραγούδια που απαρτίζουν το tracklist του "Μέσα μου Ζει"...    


* Tην Κυριακή 22 Δεκεμβρίου οι Uncensored θα παρουσιάσουν το "Μέσα μου Ζει" στο Six Dogs.


  


Λύκος

Ο Λύκος βασίστηκε σε μία εμπειρία που είχα σε ένα δάσος στα Τζουμέρκα. Καθώς περπατούσα μόνος μου βαθιά μέσα στο δάσος και κοιτούσα γύρω μου για να προσανατολιστώ, συνειδητοποίησα πως το δάσος εκτείνεται απέραντα προς όλες τις κατευθύνσεις.Το βλέμμα μου χάθηκε προσπαθώντας να κοιτάξει όσο μακρύτερα μπορούσε μέσα στο βάθος που δημιουργούσε η ομίχλη του απογευματινού δάσους. Κάπου εκεί, κοιτώντας πίσω από αμέτρητους κορμούς, άρχισα να βλέπω ένα πλάσμα να με κοιτάει, σαν να με καλεί από μακριά. Αυτή η εικόνα μου έμεινε, παίρνοντας μια μυθολογική διάσταση στο κεφάλι μου. Μετά από μήνες, όταν βρέθηκα σε μία κατάσταση προσωπικού επαναπροσδιορισμού, ένιωσα αυτό το πλάσμα να με καλεί ξανά για να μου δώσει την απάντηση που έψαχνα. 

Ίσως να έχει ενδιαφέρον να αναφέρω ότι αυτό το κομμάτι γράφτηκε στο μπουζούκι. Στο φινάλε του δανείζεται το θέμα της εισαγωγής και τον πρώτο στοίχο από το ρεμπέτικο τραγούδι “Ηλιοβασίλεμα Σωστό”. 
 


 

Πέτρα

Η Πέτρα είναι το αγαπημένο κομμάτι του Σταύρου του μπασίστα μας (Ίσως επειδή σε κάποιο σημείο κάνει σλαπ!?). Είναι ένα κομμάτι για την μοναχικότητα και το έγραψα γυρνώντας από διακοπές στις Κυκλάδες… Ξεκάθαρη απόδειξη της υπεροχής των διακοπών στο βουνό σε σχέση με τις αντίστοιχες θαλάσσιες διακοπές (Βουνό > Θάλασσα) 
 


 

Φωνές

Οι Φωνές ίσως είναι το πιο εντυπωσιακό κομμάτι στα λάιβ μας. Εγώ γεμάτος ένταση λέω τους στίχους ενώ ο Παντελής απαντάει στην ένταση μου με παρανοϊκά σόλο στην κιθάρα δημιουργώντας έναν διάλογο πίσω από το κομμάτι. Όλα κορυφώνονται στο τέλος με εμένα να ουρλιάζω και να βρυχώμαι πάνω στο σόλο του Παντελή όσο ο Σταύρος και ο Γιάννης κόβουν το time κομματάκια (εξαιρετικά radio friendly στιγμή μας θα έλεγε κανείς…)

Αυτό το τελευταίο σημείο του τραγουδιού το πήρα από το Άσυλο απέναντι από το σπίτι μου όπου πολλά βράδια οι ασθενείς βογκούν και ουρλιάζουν 
 


 

Φυλαχτό

Το Φυλαχτό αρχικά δεν προοριζόταν καν να γίνει κομμάτι. Ήταν η εισαγωγή για το νερό… Σιγά σιγά όμως κέρδισε μια θέση στις καρδιές μας. Όταν άκουγα τις πρώτες “τελικές” μίξεις το θεωρούσα πολύ αδύναμο κομμάτι του δίσκου. Έτσι αποφάσισα να του κάνω κάποιες αλλαγές όπως να βάλω γυναικεία φωνητικά και μπουζούκι. Νομίζω η συμμετοχή της Nalyssa Green το απογείωσε και πλέον είναι από τις αγαπημένες μου στιγμές στον δίσκο. 

Funny story, για πολύ καιρό ενώ παίζαμε το κομμάτι ο Γιάννης νόμιζε ότι ο στοίχος “να μιλάει με στόμα” έλεγε “να μιλάει μες το bar” και ότι έχω κάποιο θέμα με τα bar στους στίχους (βλ. Ρομπότ) 
 


 

Νερό

Το Nερό είναι βασισμένο σε Ηπειρώτικο συρτό. Πιστεύω το  Ηπειρώτικο τραγούδι έχει μία αίσθηση κάθαρσης στο πυρήνα του. Αυτή η ανάγκη για κάθαρση είναι και το κέντρο του τραγουδιού. Και αυτό το κομμάτι είναι γραμμένο στο μπουζούκι και η Nalyssa Green ήρθε ουρανοκατέβατη να το ισορροπήσει με τα φωνητικά της.
  

 

Ρομπότ

Το Ρομπότ (ή αλλιώς “Είμαι ρομπότ τελικά;”, όπως ονομαζόταν πριν αποφασίσουμε με τον Παντελή να αλλάξουμε, αυτό και τα "Υπαρξιακά", για λόγους συμμετρίας με τα άλλα κομμάτια που έχουν μονολεκτικούς τίτλους) είναι ίσως το πιο προσωπικό κομμάτι του δίσκου. Μιλάει για έναν χωρισμό που με άλλαξε πολύ.

Νομίζω το κομμάτι είναι αρκετά περιγραφικό από μόνο του. 

Το ριφ του κομματιού είναι παρμένο από to "Gnossienne No.1" του Σατί, παιγμένο στο μπάσο και με τρόπο που του δίνει αυτή την αίσθηση του δυστοπικού μπλουζ. 
 


 

Υπαρξιακά

Ο αρχικός του τίτλος ήταν “Υπαρξιακά ερωτήματα με αποσπούν από το διάβασμα” και αυτό επειδή όντως μια μέρα που πήγα να διαβάσω για εξεταστική κατέληξα να γράφω αυτούς τους στίχους και φυσικά να μην διαβάζω τίποτα… Ο Σταύρος δεν συμπαθεί καθόλου αυτό το κομμάτι και γι αυτό στο μισό κομμάτι δεν παίζει καν! 
 


 

Κόκκαλα

Τα Κόκκαλα ίσως να είναι το πιο παλιό κομμάτι του δίσκου, γραμμένο το 2014. Το οποίο όμως ξαναγράψαμε από την μέση και κάτω. Παλιότερα το ριφ έπεφτε σε ταχύτητα οδηγώντας σε ένα πιο stoner rock άκουσμα (παίζοντας το τότε νιώθαμε αρκετά awesome). Μεγαλώνοντας και θέλοντας να αποφύγουμε τα κλισέ, αντικαταστήσαμε αυτό το σημείο με ένα love letter σε μουσικές που αγαπάμε (παίζοντας το και τώρα νιώθουμε αρκετά awesome).

Η φράση “τα κόκκαλα μου είναι υγρά” προέρχεται από από μία μπάντα που είχαμε με τον Παντελή στο Λύκειο. Εγώ έπαιζα συνθς και αυτός τύμπανα. Είχαμε κάνει διασκευή το “Dig up her bones” των Misfits και στο τέλος του κομματιού βάζαμε τον στίχο “ τα κόκκαλα σου είναι υγρά!”. Η μπάντα αυτή λεγόταν Donut Factory και πλέον ζει μέσα σε ένα πεταλάκι του Παντελή -το “Donut Fuzz Factory” (ένα Fuzz Factory με μόντα που του έφτιαξα). Φυσικά ζει  και στον στίχο. 
 

 

Νέα Ονείρωξη

Η νέα ονείρωξη ουσιαστικά είναι διασκευή ενός παλιού μας κομματιού (της ονείρωξης… εξού και “νέα”)

Οι πρώτοι στίχοι μου ήρθαν βλέποντας τον μικρό μου ξάδελφο να κοιμάται με το κινητό (σε μέγιστη φωτεινότητα) να παίζει youtube videos κολλημένο στην μούρη του ( Αυτό γινόταν κάθε βράδυ σχεδόν). Μάλιστα το ρεφρέν του κομματιού θυμίζει pop-up διαφήμιση, όπου η φωνή μου αντικαθίσταται από την βασίλισσα του σπικάζ (και όχι μόνο) Φωτεινή Κορέ

Είναι ένα κομμάτι που αγαπάω πολύ και πιστεύω λειτουργεί πολύ ωραία στο δίσκο γιατί είναι σαν να συγκρούει την αίσθηση της πρώτης πλευράς με αυτήν της δεύτερης.  

Στο τέλος του κομματιού ακούγεται η φωνή της μητέρας μου να τραγουδά ένα νανούρισμα που μου έλεγε όταν ήμουν μικρός και το θυμόμουν από τότε. Κάπως έτσι ο δίσκος κλείνει με την εικόνα του μικρού αρνιού που το σκεπάζουν για να σταματήσει να κρυώνει. Ενώ ξεκινά με την εικόνα του μοναχικού και ανεξάρτητου λύκου.
 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Dysfunctional
Bombing The Avunue
Track by Track by the band
(27/03/2020)
ypogeio.gr
Forbidden Fruit
The Sexy Christians
Track by Track
(07/03/2020)
ypogeio.gr
N91°
Track by Track
by Logout
(04/02/2020)
ypogeio.gr
Leave Space For The
Little Animals
Track by Track by Sonny Touch
(29/11/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ