αστρογόνο


 

Νιώθω αληθινά τυχερός που ζω από πολύ κοντά και κάποιες φορές εκ των έσω (και) λόγω του Υπογείου την ελληνική μουσική σκηνή των 10's. Είναι αμέτρητες οι μπάντες που ξεπηδούν στο μουσικό στερέωμα η μια μετά την άλλη, μουσικοπαρέες που δημιουργούν εξαιρετικές μουσικές κάθε είδους και υποείδους, χρσιμοποιώντας είτε ελληνικό είτε ξένο στίχο. Είναι μάλιστα κάποιες από αυτές που με τα τραγούδια και τους δίσκους τους με αφήνουν άφωνο. Μία τέτοια είναι οι "αστρογόνο", το εξαμελές Αθηναϊκό σχήμα που απαρτίζεται από τους Σωκράτη Μπαρμπουνάκη (τραγούδι, κιθάρα), Ορέστη Τσιχλάκη (τραγούδι, τρομπέτα, ούτι, μπουζούκι και άλλα έγχορδα), Βασίλη Κούρτη (τύμπανα), Γιάννη Μαυριτσάκη (βιολί και βιόλα), Θωμά Μελετέα (μπάσο - αντικατέστησε προσφάτως τον Θάνο Αθανασόπουλο) και Στέφανο Μουρούτσο (κιθάρα, φωνητικά, συντονισμός μίξης). Το self-titled ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε τον περασμένο Απρίλη και κεραυνοβόλησε τα ηχεία μου, γέμισε (υπερ)ήχους τα αυτιά μου και με αμέτρητα, έντονα και ολοζώντανα, συναισθήματα τη μουσική καρδιά μου. 11 καλοφτιαγμένα τραγούδια, γεμάτα έμπνευση και στημένα πάνω σε μία καταπληκτική παραγωγή, με προσεγμένο βαθύ στίχο, εξαιρετικές φωνές. Παράδοση, ροκ, ποστ, ψυχεδέλεια, όλα αψεγάδιαστα και στις σωστές αναλογίες βαλμένα, συνθέτοντας ένα "θανατηφόρο" και εθιστικό μίγμα. Με διάρκειες άνω των 5 λεπτών (με εξαίρεση το ending track 'Σαν Γαλήνη' των 4'40") που φτάνουν έως και τα σχεδόν 11', οι "αστρογόνο" μας δίνουν το βασικό θέμα του κάθε κομματιού κι ύστερα κεντάνε πάνω του μελωδίες με σχεδόν πρωτόγνωρους ήχους, σε ένα πραγματικό ενορχηστρωτικό ντελίριο, που οδηγεί σε ένδοξα και αξέχαστα φινάλε. Κατατάσσω το δίσκο στους καλύτερους της χρονιάς, μία συμπαγή και απείρως σημαντική κυκλοφορία, η οποία μας συστήνει μία φοβερή μπάντα. Όπως καταλαβαίνετε, είμαι πολύ χαρούμενος για την παρακάτω συνέντευξη με τους "αστρογόνο", σας αφήνω στα λόγια τους, που αποδείχθηκαν εξίσου αληθινά και ενδιαφέροντα με τη μουσική τους.

 

       

Το Υπόγειο: Διαβάζουμε στην πρώτη φράση του κειμένου που συνοδεύει τη σελίδα σας στο bandcamp πως “τα αστέρια γεννούν ζωή”. Ποιο αστέρι έδωσε ζωή στους αστρογόνο, ποιες συγκυρίες έφεραν κοντά τα μέλη της μπάντας και γέννησαν το συγκρότημα;
Αν θέλουμε να το δούμε υπαρξιακά, πρέπει να ανατρέξουμε πολύ πίσω στο χρόνο για να βρούμε τα πραγματικά αίτια, ίσως μέχρι τα παιδικά μας χρόνια! Βασικά τώρα που το ξανασκεφτόμαστε, η πραγματική συγκυρία είναι μάλλον το big bang! Αν θέλουμε να το απλοποιήσουμε, δεν υπήρξαν συγκυρίες μάλλον, παρά ουσιαστικά γεγονότα και αιτία. Αρκετά χρόνια πριν τη γέννηση των αστρογόνο, κάναμε παρέα και μουσική. Κάποια στιγμή μας βγήκε να φτιάξουμε και μια μπάντα. 

Το Υπόγειο: Τον Απρίλιο μας δώσατε την πρώτη σας εξαιρετική self-titled κυκλοφορία. Μιληστε μας λίγο για το δίσκο, για τις συνθήκες και την περίοδο κάτω από τις οποίες γράφτηκε…
Ο δίσκος αυτός είναι το φυσικό επακόλουθο μιας πορείας κάποιων ετών κατά τα οποία, μέσα από πολλές ώρες μοναχικών συνθέσεων και ομαδικών πειραματισμών προέκυψαν κάποια κομμάτια. Μερικά από αυτά μαζί έφτιαχναν ένα μικρό κόσμο, οπότε αποφασίσαμε να τα ηχογραφήσουμε και να τα μοιραστούμε. Οι πρώτες ιδέες γεννήθηκαν πριν από περίπου 10 χρόνια. Πρακτικά ο δίσκος άρχισε να γράφεται τον Ιούνιο του 2015 και ολοκληρώθηκε το Δεκέμβρη του 2016. Οι συνθήκες ήταν -όπως θα περίμενε κανείς για μια μπάντα που λειτουργεί εξ ολοκλήρου με δικές της δυνάμεις- πολύ δύσκολες, ένα από τα στοιχεία που έκανε την όλη διαδικασία ιδιαίτερα γοητευτική. 
 

Το Υπόγειο: Παραγωγή: Καταπληκτική και απ’ τα μεγάλα όπλα του δίσκου. Ποιος ήταν υπεύθυνος γι’ αυτή τη δύσκολη αποστολή;
Καταρχάς χαιρόμαστε που σου αρέσει! Η παραγωγή του δίσκου έγινε εξ ολοκλήρου από τη μπάντα και με αυτό τον τρόπο είχαμε τη δυνατότητα να διαμορφώσουμε την αισθητική του όπως θέλαμε. Άλλωστε, η αισθητική είναι από τα πιο καθοριστικά στοιχεία στη διαδικασία της δημιουργίας• και της ζωής γενικότερα. Οι ηχογραφήσεις και η μίξη του δίσκου έγιναν στο home studio της μπάντας, εκτός από τα τύμπανα που ηχογραφήθηκαν στο Music Art Lab, ενώ το mastering έγινε στο Kiwi studio. Ακολουθώντας τη DIY λογική, εκτός απ την διαμόρφωση της αισθητικής του δίσκου, καταφέραμε να επαληθεύσουμε ότι για να μοιραστείς το έργο σου δεν χρειάζονται πολλά χρήματα. 


Το Υπόγειο: Το “αστρογόνο” είναι μία self released κυκλοφορία. Συνειδητή επιλογή ή δεν βρέθηκε η κατάλληλη δισκογραφική να κυκλοφορήσει το έργο σας;
Κατά μια έννοια και τα δύο. Ήταν απόλυτα συνειδητή επιλογή με το δεδομένο, ότι η δισκογραφική που θα διαχειριζόταν τη μουσική με τον τρόπο που εμείς θα θέλαμε, απλά δεν υπάρχει. Θέλουμε να ορίζουμε εμείς τον τρόπο που διανέμεται η μουσική μας, χωρίς να την κοστολογούμε, διαθέτοντάς την ελεύθερα σε όλους και δίνοντας τη δυνατότητα ελεύθερης οικονομικής ενίσχυσης σε όποιον θέλει. Ιδανικά θα θέλαμε το ίδιο και στα live, αν και δεν είναι πάντα εφικτό. 
 

Το Υπόγειο: Ακούγοντάς τον δίσκο (πολλές φορές ή αλήθεια είναι) συχνά έλεγα στον εαυτό μου “οι άτιμοι δεν αφήνουν στην ησυχία του ούτε ένα κομμάτι”... Και μ’ αυτό εξέφραζα τον θαυμασμό μου για το γεγονός πως τραβάτε σχεδόν κάθε τραγούδι σας σε διάρκεια και σε ένα ανελέητο ψυχεδελικό τζαμάρισμα, φλερτάροντας στενά με την post. Δέχεστε αυτό το genre ή πέφτω έξω;
Δεχόμαστε όποιο genre σκεφτεί οποιοσδήποτε ακούσει το δίσκο. Μάλλον έχει και post στοιχεία. Η αλήθεια είναι ότι δε θέλουμε να μας κατατάξουμε σε ένα συγκεκριμένο είδος, αλλά ακόμα και αν το θέλαμε δε θα ξέραμε ποιο.
 

Το Υπόγειο: Πώς θα περιγράφατε το debut σας σε κάποιον που δεν το έχει ξανακούσει ποτέ;
Δεν έχουμε ιδέα πως να απαντήσουμε αυτή την ερώτηση. Πάντως ένα σχόλιο που μας άρεσε είναι από τη γιαγιά ενός από μας -την κυρία Αλεξάνδρα-: “Τα τραγούδια σας είναι ρομαντικά… αλλά είναι και μάγκικα.”
 

Το Υπόγειο: Συνδυάζετε τον ευρύτερο ροκ ήχο με την παράδοση. Κάτι που βλέπουμε να συμβαίνει συχνά τα τελευταία 2-3 χρόνια με διάφορες -πολύ ενδιαφέρουσες- ελληνικές μπάντες: VIC, Λάργκο, Λάμδα... Πώς σας προέκυψε; Ήταν...προμελετημένο ή βγήκε στην πορεία;
Βασικά ψάχναμε τρόπους να γίνουμε διάσημοι εύκολα και σε σύντομο χρονικό διάστημα και ήταν μια σίγουρη συνταγή. Πέρα από την πλάκα, φυσικά και δεν υπάρχει κάτι προμελετημένο. Όλα προκύπτουν φυσικά. Το παραδοσιακό στοιχείο είναι έντονο στην εγχώρια μουσική τα τελευταία χρόνια. Όλοι μας έχουμε έρθει σε επαφή με αυτό και μάλιστα αρκετοί από μας συμμετέχουν ή έχουν συμμετάσχει σε αμιγώς παραδοσιακά σχήματα. Επομένως, αναπόφευκτα επηρεαζόμαστε, συνειδητά ή μη, από αυτό το στοιχείο, όπως και από όλες τις μουσικές που ακούμε και παίζουμε κατά καιρούς.



 

Το Υπόγειο: Είναι ο περίφημος ήχος του Θανάση Παπακωνσταντίνου, όπως αυτός γεννήθηκε στα 00’s με το Βραχνό Προφήτη, την Αγρύπνια και τους Λαϊκεδέλικα; Θεωρείτε τον Θανάση σαν μία από τις βασικές επιρροές;
Όχι. Καιιι... μη μας ρωτάτε γι’ αυτό παρακαλούμε. Είμαστεεε… ευαίσθητοι σ’ αυτό το θέμα.
 

Το Υπόγειο: Ποιους Έλληνες ή ξένους καλλιτέχνες/μπάντες θα τοποθετούσατε στη λίστα; 
Έχουμε ακούσει και Θανάση και Τρύπες και Σκαρβέλη και Radiohead και Γωγώ Τσαμπά και Rosenwinkel και Σαββόπουλο και Big L και Anouar Brahem. Όλα έχουν δώσει από κάτι, έστω και στο υποσυνείδητο. Πάντως, θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να μας πείτε εσείς μια λίστα από καλλιτέχνες/μπάντες που πιστεύετε ότι μας επηρέασαν, για να σιγουρευτούμε αν όλα είναι τελικά κομψές επαναλήψεις (ή και αντιγραφές) από παλιότερα ακούσματα, ή υπάρχει και το συλλογικό ασυνείδητο.
 

Το Υπόγειο: Ένας από τους πρώτους Έλληνες τραγουδοποιούς που προσπάθησε να ενώσει τον ροκ ήχο με την Βαλκανική και την Ελληνική παράδοση, είναι ο Διονύσης Σαββόπουλος, για τον οποίο τελευταία ακούστηκαν πολλά και διάφορα (δεν είναι η πρώτη φορά), με αφορμή την παράσταση στο Καλλιμάρμαρο στα πλαίσια του Όλοι Μαζί Μπορούμε, τον περασμένο Ιούλιο. Ποια είναι η άποψή σας για τον μουσικό και άνθρωπο Διονύση Σαββόπουλο;
Έχει φτιάξει εξαιρετικά τραγούδια. Σαν άνθρωπο δε τον ξέρουμε, ωστόσο πολλές δημόσιες θέσεις και πράξεις του μας βρίσκουν αντίθετους.
 

Το Υπόγειο: Θα ήθελα να επιστρέψουμε στο δίσκο, αλλά αυτή τη φορά στο στιχουργικό κομμάτι: Ποιοι γράφουν και από πού αντλούν έμπνευση; 
Οι στίχοι είναι του Ορέστη και του Σωκράτη. Έμπνευση αποτελεί, απ’ όλα μας τα βιώματα, ό,τι βρήκε τον τρόπο να εκφραστεί. Μοιραζόμαστε ό,τι θεωρούμε ότι φεύγει από τα όρια του δικού μας βιώματος και μπορεί να σταθεί σαν μία αλήθεια στην ψυχή ενός άλλου ανθρώπου.


Το Υπόγειο: Ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια στο άλμπουμ είναι το “floccinaucinihilipilification”. Σας παρακαλω διαφωτίστε με για τον τίτλο και πώς αυτός σχετίζεται με το κομμάτι. Κάτι έψαξα και βρήκα μόνος μου, για κάτι φοιτητές στο Eaton και κάτι Λατινικά, αλλά δεν έβγαλα άκρη... :)
Είναι μια ιδιαίτερη λέξη μιας και αποτελείται από 4 συνθετικά (flocci, nauci, nihili, pili) που όλα σε ελεύθερη μετάφραση προσεγγίζουν την έννοια “ανούσιο” ή “μάταιο”. Η αλήθεια είναι ότι είχε συζητηθεί πολλές φορές το σενάριο να αλλάξουμε τον τίτλο :) .Τελικά, παρέμεινε.
 

Το Υπόγειο: Ξεχωρίζω και το αμέσως προηγούμενο, το Λειψό. Θα ήθελα αν μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας ένα back story γι αυτό το τραγούδι, πώς γράφτηκε;
Είναι ένα κομμάτι που αναφέρεται στο ανεκπλήρωτο που κάθε άνθρωπος κουβαλάει και δυστυχώς κάποιες φορές… σέρνει, σε όλη του τη ζωή. Έχει σαρκαστική διάθεση. Γράφτηκε μια ιδιαίτερη περίοδο της ζωής ενός από τα μέλη της μπάντας όταν ζούσε στο εξωτερικό. Αντελήφθη το ανεκπλήρωτο μέσα του και είπε να αυτοσαρκαστεί. Τώρα γύρισε πίσω και παλεύει να το εκπληρώσει.
 

Το Υπόγειο: Λέγεται -και συμφωνώ 100%- πως το ελληνικό ροκ διάγει μία από τις καλύτερες εποχές της ιστορίας του, με πλήθος νέων και άκρως ενδιαφέροντων σχημάτων και μουσικών; Συμφωνείτε; Θεωρείτε πως η διαβόητη οικονομική κρίση παίζει ρόλο σε αυτό;
Πράγματι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που κάνουν καλή νέα μουσική στη χώρα. Το πλήθος τους ίσως να μη διαφέρει πολύ σε σχέση με 10, 20 ή 100 χρόνια πριν, αλλά ο διαδικτυακός μικρόκοσμος των κοινωνικών δικτύων να δημιουργεί την ψευδαίσθηση μίας μεγαλύτερης κινητικότητας. Το εκάστοτε κοινωνικο-πολιτικό-οικονομικό σύστημα διαχρονικά καταπιέζει μεγάλο μέρος του πληθυσμού και η καλλιτεχνική έκφραση αποτελεί μία διέξοδο. Άλλωστε πολλά καλλιτεχνικά κινήματα, που σκοπό είχαν να ανατρέψουν την κυρίαρχη αισθητική αντίληψη, είχαν αφετηρία σε χρονικές περιόδους καταπίεσης και κοινωνικής εξαθλίωσης. Η οικονομική κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, δεν είναι τίποτα καινούριο, είναι άλλη μία έκφανση της αποτυχίας του τρέχοντος συστήματος. Ωστόσο, η ίδια η οικονομική κρίση -και η κάθε κρίση- δεν γεννά τέχνη από μόνη της. Ο κάθε άνθρωπος, με βάση τα ερεθίσματά του, βρίσκει τη δική του διέξοδο, εκφράζοντας μια δημιουργική ανάγκη που έτσι κι αλλιώς είχε. Αυτά τα ερεθίσματα σίγουρα μπορεί να σχετίζονται με δυσκολίες της ζωής ή την ίδια τη λειτουργία της κοινωνίας• παράλληλα ωστόσο, η έμπνευση προέρχεται και από ο,τιδήποτε μπορεί να γεννήσει ένα συναίσθημα. Για παράδειγμα, ένα όμορφο ξημέρωμα που βιώνει κάποιος παρέα με ανθρώπους που αγαπάει.
 

Το Υπόγειο: Γενικά, ποια είναι η γνώμη σας για την κρίση; Βλέπετε φως στο τούνελ; Υπάρχει ελπίδα να γίνουν τα πράγματα καλύτερα;
Δεν συμπαθούμε τις ελπίδες. Δεν υπάρχει καμιά ελπίδα να γίνουν καλύτερα τα πράγματα. Μόνο θέληση μπορεί να υπάρξει, για ό,τι θεωρούμε ότι το θέλουμε αλλιώς, απλώς να προσπαθήσουμε να το κάνουμε αλλιώς. Δεν συμπαθούμε ούτε τα τούνελ :) . Προτιμάμε να περάσουμε το βουνό από πάνω!
 

Το Υπόγειο: "αστρογόνο" ευχαριστούμε πολύ!!!


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Marva Von Theo (2)
(06/09/2019)
ypogeio.gr
Sonny Touch
Δημήτρης Τάτσης
(21/08/2019)
ypogeio.gr
Embargo
(The Basement Goes To Schoolwave)
(20/06/2017)
ypogeio.gr
Show Trial
(The Basement Goes
To Schoolwave)
(28/06/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ