To ypogeio.gr

ΤΟΡ-25 ALBUMS

2010 – 2019

by Alexandros Kotsis


Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι συμφωνώ με το φίλτατο Βαγγέλη Νάκο για το πότε συμπληρώνεται η δεκαετία. Παρόλα αυτά, μια και έτσι το ξεκινήσαμε από το Υ2Κ, ας καταθέσω κι εγώ my two cents για το ποια ήταν τα πιο αγαπημένα μου άλμπουμ των δέκα ετών που προηγήθηκαν. Να πω πως ήταν αρκετά δύσκολη η διαλογή, μια και σε πρώτη φάση, η λίστα περιλάμβανε 107 άλμπουμ. Στη δεύτερη φάση «προκρίθηκαν» τα 40 από αυτά, για να φτάσουμε στην τελική λίστα με τα 25 άλμπουμ που παρατίθενται κατωτέρω σε αντίστροφη αξιολογική σειρά.  Καλή χρονιά σε όλους, λοιπόν, με υγεία, χαρά και τύχη.
 

 

25. Kasabian – Velociraptor! (Columbia, 2011)

Μάλλον ο τελευταίος καλός δίσκος των Kasabian, σίγουρα κατώτερος των προηγούμενών του, αλλά αρκετά καλός. Έκτοτε, άρχισε η φθίνουσα, μέχρι σήμερα, πορεία τους. Ελπίζουμε σε δυναμική ανάκαμψη. 


 

 

24. WU LYF – Go Tell Fire To The Mountain (Lyf Recordings, 2011)
 
Τούτοι οι τύποι από το Μάντσεστερ κυκλοφόρησαν αυτή τη δισκάρα το 2011. Ωστόσο, το 2012, εντελώς ξαφνικά, ο τραγουδιστής  Ellery Roberts αποχώρησε από τη μπάντα, η οποία και διαλύθηκε. Τα αρχικά σημαίνουν World Unite Lucifer Youth Foundation. Το βινύλιο πωλείται στο discogs προς 130 ευρώ τουλάχιστον.  


 

 

23. Agatha – Illusions of an Era (The Sound of Everything, 2016)

Ελληνίδα singer-songwriter, πλαισιωμένη από εξαιρετικούς μουσικούς και στιχουργούς, η οποία μας είχε δώσει τα πρώτα δείγματα γραφής με το πανέμορφο First Light EP (2015), από τα οποία είχαμε ξεχωρίσει το ομότιτλο κομμάτι και το υπέροχο Last Promenade. Από το δίσκο αυτό ξεχωρίζουμε τα Windprints, Today You’ve Grown, A Hundred Tears, Scarecrows και Time Lost. Αξίζει να την αναζητήσετε. Αναμένεται σύντομα νέο ΕΡ και ελπίζουμε η δισκογραφική της να εκδώσει κάποια στιγμή τις δουλειές της και σε βινύλιο (προς το παρόν διαθέσιμες σε υπηρεσίες streaming). 


 

 

22. Twin Peaks (Music from the Limited Event Series) (Rhino, 2017)

Ένα soundtrack διαφορετικό από τα άλλα. Περιέχει όλες τις ηχογραφήσεις των συγκροτημάτων που εμφανίστηκαν στη σκηνή του θρυλικού Roadhouse στην αναβίωση του Twin Peaks. Με συμμετοχές όπως Chromatics, Lissie, Eddie Vedder, Sharon Van Etten, Au Revoir Simone, Nine Inch Nails, The Veils, Julee Cruise, αλλά και τη συμπερίληψη κομματιών (όχι live από το Roadhouse, εννοείται!) από Platters και Otis Redding και φυσικά με opening track το θρυλικό μουσικό θέμα της σειράς,  ο David Lynch ανθολόγησε το soundtrack μιας άλλης, πιο εσωστρεφούς, Αμερικής. 


 

 

21. London Grammar – If You Wait (Metal & Dust Recordings Ltd, 2013)

Ονειρικό ντεμπούτο, μέσα από το οποίο γνωρίσαμε τη μοναδική φωνή της Hannah Reid. Παραλίγο να τους δούμε και στα μέρη μας το 2018, αλλά ακύρωσαν λόγω προβλήματος υγείας της frontwoman. Θα περιμένουμε εκ νέου.


 

 

20. Cinematic Orchestra – To Believe (Ninja Tune, 2019)

Μια μεγάλη επιστροφή. Οι Cinematic Orchestra παραδίδουν εδώ ένα δίσκο με συγκλονιστικές ερμηνείες – συνεργασίες. 


 

 

19. Daft Punk – Random Access Memories (Columbia, 2013)

Θριαμβευτικό come back των Γάλλων με αξιομνημόνευτες και αξιοζήλευτες συνεργασίες και με μια αφήγηση “Giorgio by Moroder” να σε βουτάει στα κλαμπ των 70΄s. To δε Contact στο τέλος του άλμπουμ σε χτυπάει ανελέητα σαν χταπόδι. 


 

 

18. Florence & the Machine – Ceremonials (Island Records, 2012)

Ακριβώς το follow-up που άρμοζε στο ντεμπούτο Lungs, ίσως ακόμα καλύτερο και από αυτό. Συνετέλεσε στην καθιέρωση της Flo ως μεγάλης Κυρίας στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα και ως δυναμικού spokesperson όσων υφίστανται διάκριση λόγω φύλου, γενετήσιου ή σεξουαλικού προσανατολισμού κλπ. Και μπράβο της.


 

 

17. The National – I Am Easy To Find (4AD, 2019)

Δίσκος της χρονιάς για το 2019, δε θα μπορούσε να λείπει από τη λίστα της δεκαετίας. Και πώς θα μπορούσε, άλλωστε, όταν μιλάμε για τους The National;


 

 

16. Nick Cave & The Bad Seeds – Ghosteen (Ghosteen Ltd, 2019)

Δεν είναι εύκολο να (ξανα)γράψεις κάτι γι’ αυτό το δίσκο, με όλη την περιρρέουσα ατμόσφαιρα γύρω του – και κυρίως με όσα συμβαίνουν εντός του δημιουργού του από το χαμό του παιδιού του και μετά. Δε θα μπορούσε να λείπει ούτε αυτό από εδώ. 


 

 

15. The National – Trouble Will Find Me (4AD, 2013)

 Θυμάμαι τις πρώτες 2 εβδομάδες μετά την κυκλοφορία του, δεν είχα φτάσει πέραν του track 3. Άκουγα τα τρία πρώτα τραγούδια εμμονικά στο repeat. Φυσικά, μετά άκουgα όλο το δίσκο εμμονικά στο repeat. 


 

 

14. New Order – Music Complete (Mute, 2015)

Άλλη μια μεγάλη επιστροφή μιας από τις σπουδαιότερες μπάντες των τελευταίων 40+ χρόνων. Μην τα ξαναλέμε, καθόρισαν τη μουσική 3 φορές (πρώτα ως Joy Division, μετά ως New Order και τέλος ως ιδιοκτήτες του θρυλικού Hacienda). Δεν είναι ο καλύτερος δίσκος της καριέρας τους φυσικά, αλλά ήταν αυτό ακριβώς που όφειλαν να βγάλουν εν έτει 2015. Και τα κατάφεραν περίφημα. Δυστυχώς, η φωνή του Bernard Sumner έχει αρχίσει και τον προδίδει, όμως, στα live. Ακόμα κι έτσι, βέβαια, έχει τη θέση που του αξίζει στα καλύτερα της δεκαετίας. 


 

 

13. Nick Cave & the Bad Seeds – Skeleton Tree (Bad Seed Ltd, 2016)

O δίσκος για την προώθηση του οποίου μετανιώσαμε οικτρά που δεν τον είδαμε το Νοέμβριο του 2017 στο Ταε Κβο Ντο και που σπεύσαμε να τον δούμε τον Ιούνιο του 2018 στο Ejekt. Ο Nick Cave μεγαλώνει και συγκλονίζει. Για μια ακόμα φορά εδώ.  Η ηχογράφηση ξεκίνησε  πριν το χαμό του γιου του, ενώ γυρίστηκε και το ντοκυμανταίρ “One More Time With Feeling”.


 

 

12. Keep Shelly in Athens – At Home (Cascine, 2013)

Μετά από μια σειρά εξαιρετικών ΕΡ, ήρθε και το υπέροχο ντεμπούτο άλμπουμ της μοναδικής ελληνικής μπάντας που έχει παιξει – και που μάλλον θα καταγραφεί να έχει παίξει ποτέ – στο Coachella Festival. To μόνο LP τους στο οποίο ερμηνεύει η αρχική τραγουδίστρια, η αγαπημένη Sarah P. 


 

 

11. Radiohead – The King of Limbs (Ticker Tape Ltd, 2011)

Oι Radiohead είναι σίγουρα από τις μπάντες που αφήνουν το στίγμα τους στην εποχή τους και αλλάζουν ή πάνε τη μουσική ένα βήμα παραπέρα, τόσο με την ίδια τη μουσική τους, όσο και με το πώς αποφασίζουν να την παρουσιάσουν και να την προωθήσουν στο κοινό. Εδώ έχουμε ένα εξαιρετικό δείγμα και των δύο αυτών παραγόντων. Ένας εξαιρετικός δίσκος και μια εξαιρετική special έκδοση που περιλαμβάνει μέχρι και ολόκληρη εφημερίδα (!) Radiohead. 


 

 

10. David Bowie – Blackstar (2016)

Το κύκνειο άσμα του μεγαλύτερου όλων, του Thin White Duke. Κυκλοφόρησε μόλις μία μέρα πριν το θάνατό του. Όταν δε είδαμε και το βίντεο του Lazarus, αφενός μουδιάσαμε, αφετέρου αντιληφθήκαμε για ακόμα μια φορά πόσο τεράστιος καλλιτέχνης με την ολότητα της λέξης ήταν ο David Bowie, αλλά και πόσο game changer υπήρξε πάντα στη ζωή και την καριέρα του. Δύσκολα θα βρεθεί άλλος μουσικός/performer να τον ξεπεράσει. 


 

 

9. Beach House – Bloom (Sub Pop, 2012)

Η αλήθεια είναι ότι στις περισσότερες σχετικές λίστες περιλαμβάνεται το προηγούμενο άλμπουμ τους, το Teen Dream. Προσωπικά, προτιμώ τούτο εδώ γιατί, εκτός του ότι είναι κι αυτό υπέροχο (εξίσου με το Teen Dream, σε βαθμό που δυσκολεύτηκα να επιλέξω), αποδεικνύει ότι ο ντόρος που δημιουργήθηκε γύρω από το όνομα μιας από τις σπουδαιότερες dream pop μπάντες, δεν ήταν τελικά τυχαίος. 


 

 

8. Still Corners – Strange Pleasures (Sub Pop, 2013)

Ίσως η σπουδαιότερη dream pop μπάντα εκεί έξω, με εξαιρετική δισκογραφία. Τους απολαύσαμε live και στο Gagarin το Νοέμβριο του 2018. Το The Trip μέγιστο προσωπικό κόλλημα. 


 

 

7. Radiohead – A Moon Shaped Pool (XL Recordings, 2016)

Προς αποφυγή επαναλήψεων, τα ίδια με παραπάνω. Στη special έκδοση εδώ περιλαμβάνεται και κομμάτι μαγνητοταινίας από τις μπομπίνες των ηχογραφήσεων στο στούντιο. Έχω την αίσθηση ότι πλέον οι Radiohead καταγράφουν και αποτυπώνουν μοναδικά τους εφιάλτες και τα αδιέξοδα που (μπορεί να) συντελούνται εντός (αλλά και εκτός) του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου. 


 

 

6. PJ Harvey – Let England Shake (Island Records, 2011)

Σπουδαία, Μεγάλη Κυρία. Αναδρομικά αναλογιζόμενος τον δίσκο αυτό, θα έλεγα πως συλλαμβάνει σε όλη της την έκταση εκείνη την υποβόσκουσα αντιπαράθεση που διακατείχε τη βρετανική κοινωνία και που αναδύθηκε και θέριεψε με το διχαστικό δημοψήφισμα του 2016, που οδήγησε στο χάος του Brexit. 


 

 

5. Nick Cave & the Bad Seeds – Push The Sky Away (Bad Seed Ltd, 2013)

Θα μπορούσε να μπει στη λίστα ακόμα κι αν άξιζε από το δίσκο αυτό μόνο το ομότιτλο closing track. Η δε ζωντανή εκτέλεσή του στο Ejekt του 2018 θα μείνει χαραγμένη για πάντα στη μνήμη μας και την ψυχή μας. 


 

 

4.  Alt-j – An Awesome Wave (Infectious Music, 2012)

Μπάντα – αποκάλυψη! Με το πρώτο άκουσμα αυτού του άλμπουμ εκτοξεύτηκε ψηλά στις προσωπικές μου προτιμήσεις διαχρονικά. Η συνέχεια δεν με διέψευσε και φυσικά δεν με απογοήτευσε. Τους απολαύσαμε (όσο μπορούσαμε, γιατί είχαν την ατυχία να παίζουν μπροστά σε κοινό που αδημονούσε στην πλειοψηφία τους για τους μεγάλους Arctic Monkeys) στο Rockwave του 2018. Παίζει να ήμουν και ο μόνος που πήγε εκεί για τους alt-j και όχι για τους Arctic Monkeys (sorry Mike!  ). 


 

 

3. Chromatics – Kill For Love (Italians Do It Better, 2012)

Θα μπορούσε να είναι και ψηλότερα, στη δεύτερη θέση, ή ακόμα και στην πρώτη, των προσωπικών μου προτιμήσεων για τη δεκαετία που μας πέρασε. Με μια υπέροχη διασκευή στο Into The Black του Neil Young και με τα εξαιρετικά Lady, The Page, Kill For Love, The River,  These Streets Will Never Look the Same, και At Your Door, αλλά και με όλο το tracklist, δικαίως καταλαμβάνει αυτή τη θέση. Τα γράφαμε και στο live review, αλλά και στη δισκοκριτική για το Closer To Grey που κυκλοφόρησε το 2019, πρόκειται για μια από τις πιο αγαπημένες μπάντες. Ακούγεται (και μάλλον θα επιβεβαιωθεί) ότι θα περάσουν και από τα μέρη μας το 2020. 


 

 

2. The National – High Violet (4AD, 2010)

Αυτός κι αν θα μπορούσε να βρίσκεται στην πρώτη θέση! Τι να πεις για τον καλύτερο, κατ’ εμέ, δίσκο των The National; Δε χρειάζεται να πεις τίποτα. Τον βάζεις, τον ακούς όλο και μετά τον ακούς όλον ξανά. Και μετά ξανά. Δεν υπάρχει κομμάτι που να υστερεί. Όχι μόνο από τους αγαπημένους δίσκους της δεκαετίας, αλλά και όλων των εποχών. 


 

 

1. Arcade Fire – The Suburbs (Merge Records, 2010)

Πάνω κάτω και για τους Arcade Fire και για το The Suburbs, ισχύει ό,τι και για τους National και για το High Violet. Σπουδαίος δίσκος, επίσης από τους καλύτερους όλων των εποχών, από μια πραγματικά σπουδαία μπάντα. Δίσκος που ακούς ολόκληρο ξανά και ξανά και ξανά. Εδώ έχουμε το magnum opus τους, το οποίο συμπληρώνει με ιδανικό τρόπο τα δύο προηγούμενα αριστουργήματα που κυκλοφόρησαν την προηγούμενη δεκαετία (πάντως αν μετρούσαμε σωστά τις δεκαετίες, αυτό θα συγκαταλεγόταν στην προηγούμενη). Από τα μεγάλα συναυλιακά απωθημένα του γράφοντος και όχι μόνο. Ας ελπίσουμε ότι θα τους δούμε στα μέρη μας σύντομα. Stay tuned γιατι ετοιμάζεται μεγάλο αφιέρωμα – ranking της δισκογραφίας τους. 

 

Υ.Γ. Για την ιστορία, στον «πάγκο κάθονται» και τα:

Alt-j – This Is All Yours (Infectious Music, 2014)

Alt-j – Relaxer (Infectious Music, 2017)

Arcade Fire – Reflektor (Merge Records, 2015)

Beach House – Teen Dream (Sub Pop, 2010)

Caribou – Swim (City Slang, 2010)

Depeche Mode – Delta Machine (Columbia, 2013)

Kate Bush – 50 Words For Snow (Fish People, 2011)

Leonard Cohen – Songs From The Road (live) (Columbia, 2010)

The National – Sleep Well Beast (4AD, 2017)

ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ – Ουρανός (Inner Ear, 2018)

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
50 Αγαπημένα Διεθνή Tracks
των 10s (+20 εγχώρια)
by Tasos Zannis
(19/10/2020)
ypogeio.gr
40 Αγαπημένα Άλμπουμ των 10s
(20 διεθνή + 20 εγχώρια)
by Tasos Zannis
(15/09/2020)
ypogeio.gr
Top 11 (15)
Bon Jovi
(04/08/2018)
ypogeio.gr
Τα 10 Κομμάτια Του Μήνα
Νοέμβριος 2017
(02/12/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ