To ypogeio.gr

Νέες Κυκλοφορίες

Closer to Grey

Chromatics


 

Double bill review στο νέο πολυαναμενόμενο album των Chromatics, "Closer To Grey", από την Αθηνά Αλεξιάδου και τον Αλέξανδρο Κώτση.

 

Γράφει η Αθηνά Αλεξιάδου

Έβδομο(?) άλμπουμ -το έκτο τους με τίτλο “Dear Tommy” έχει χάθει κάπου μέσα στην ιστορία τους, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία- για τους Chromatics από τις Η.Π.Α. Μία μπάντα που ιδρύθηκε στις αρχές των 00’s, με ηλεκτρονικό pop, ίσως και λίγο punk στο ξεκίνημά της, italo-disco πλέον ήχο που έχει εδραιωθεί πλέον στις καρδιές όλων. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους τα σκοτάδια, τα φωνητικά της Ruth Radelet και τα υπερβατικά τους synths και οι κιθάρες τους. 

Η πρώτη ακρόαση έγινε στο αυτοκίνητο, διασχίζοντας την Αθήνα για δουλειές και από τότε έχουν ακολουθήσει κάμποσες. Το πρώτο πραγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν εκείνες οι μέρες μέσα στο βαθύ φθινόπωρο ή το χειμώνα που είσαι ξαπλωμένος στην παραλία παρέα με έναν αγαπημένο σου και δεν μιλάει κανείς, μόνο κοιτάτε τα σύννεφα στον απέραντο ουρανό να κινούνται με γρήγορούς ρυθμούς από πάνω σας, να σκουραίνουν, να πυκνώνουν, να αλλάζουν σχήματα, να φευγουν μακρυά και να δίνουν την θέση τους στα επόμενα. Οι εναλλάγές του καιρού χέρι χέρι με τις εναλλαγές των πιο σιωπηλών σου σκέψεων. Ένα μέρος που δεν δείχνεις ποτέ σε κανέναν, γιατί είναι πολύ δικό σου, αλλά που αν είσαι αρκετά τυχερός αυτός που έχεις δίπλα σου ξέρει πως υπάρχει, ξέρει και πως είναι και δεν αγωνιά να του το δείξεις. Μια συνεχής, ήσυχη κίνηση μέσα στο κεφάλι σου.  


Σκέφτομαι πως τα άλμπουμ είναι σπίτια και οι καλλιτέχνες οι οικοδεσπότες τους. Αν φτάσεις στην πόρτα τους, τη χτυπήσεις μαλακά, σε βάζουν μέσα, σε καλοδέχονται και σου λένε τις ιστορίες τους. Άλλες φορές δεν υπάρχει κανείς μέσα, έχουν φύγει, και πρέπει να ψάξεις να βρείς το κλειδί κρυμμένο κάπου στον κήπο, να ανοίξεις μόνος και να εξερευνήσεις τον χώρο τους, να βρείς τους γρίφους της ζωής τους και να προσπαθήσεις να τους λύσεις, λύνοντας ταυτόχρονά και μερικούς από τη δική σου ζωή. Οι Chromatics εδώ μας ανοίγουν την πόρτα και μας καλωσορίζουν λέγοντάς μας “Hello Darkness Μy Old Friend” -με μια διασκευή του “The Sound of Silence” των Simon & Garfunkel, 1964- και κάπως έτσι , νομίζω, σου δίνουν το στίγμα για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Οι Chromatics δεν θα σε βάλουν να καθίσεις στον καναπέ για να σου διηγηθούν μια ιστορία. Θα σε αφήσουν να τριγυρίσεις μόνος όλο το σπίτι, να μπείς στα κλειστά δωμάτια, να βρείς τις αφώτιστες γωνιές, να βρείς σημειώματα κρυμμένα στα συστράρια τους, να ανοίξεις κουτιά με αναμνήσεις και να καταλάβεις πως νιώθουν για όσα πέρασαν, και πώς νιώθεις κι εσυ πια. Κάπου διάβασα πως αυτό που κάνουν με τη μουσική τους είναι απλώς να καταγράψουν μια ψυχική κατάσταση, όχι να πουν μια ιστορία με αρχή, μέση και τελός. Και είναι αλήθεια.  


Αγάπησα όλα τα κομμάτια μα περισσότερο τα “The Sound of Silence”, “Closer to Grey” (που μου θύμισε έντονα τους στίχους του Κ. Βήτα “η άμμος πάντα πέφτει κι όταν την κρατάς σφιχτά / είναι η χαρά που από παιδί κυνηγάς και πάντα ξεφεύγει”, “Through the looking glass” που θυμάμαι, οδηγώντας, να λέω στον εαυτό μου με το που τελείωσε “Όμορφο, πολύ όμορφο” και το “Wishing Well” που μάλλον είναι το πιο αγαπημένο μου από όλα. 


Με στίχους που παλεύουν με το υπερπέραν,  με την προσμονή κάποιου που δεν θα έρθει ποτέ, με τη ματαίωση, με τη δύναμη του έρωτα που κρατάει δέσμια τη λογική σε καταστάσεις δίχως αύριο, με τη νοσταλγία όσων πέρασαν και ξέρεις πως δεν θα ξαναγυρίσουν ποτέ με την ίδια μορφή ή ένταση, με τον θάνατο και το άγνωστό του, με το πείσμα να κρατηθείς με πέισμα στη ζωή όσο αβάσταχτα κι αν νιώθεις οτι πιέζει ώρες ώρες , σε παρασέρνουν σε ένα ταξίδι στα πιο βαθιά σου κομματια, στα πιο δύσκολα. 
Αν θέλετε όμως τη γνώμη μου, όπως στην αρχιτεκτονική και στη ζωγραφική έτσι κι εδώ , το σκοτεινό κομμάτι ενός έργου ορίζεται από το φωτεινό κομμάτι που υπάρχει ακριβώς δίπλα. Ακούγοντας το δίσκο περνάς από σκοτεινά τούνελ που στο τέλος θα σε βγάλουν στο φώς. Ο δίσκος ξεκινάει στιχουργικά καλωσορίζοντας το σκοτάδι αλλά κλείνει με το “Tomorrow will start over when today says goodnight morning will forget about the ghost of last night” του “Wishing well” και για εμένα προσωπικά δεν θα μπορούσε να συμβεί καλύτερο και πιο αισιόδοξο κλείσιμο σε έναν δίσκο που τα πλήκτρα και οι κιθάρες και τα χαμηλά ντραμς και τα φωνητικά έχουν κάτι από αέρα και νερό. 
 
 Είμαι η Αθηνά και είμαι καλούτσικα, περιμένετε να πέσει το φως, μπέιτε στο αυτοκίνητο, βάλτε μπρος, πατήστε play κι ετοιμαστείτε για ένα ταξίδι σε μακρυνούς, απόκοσμους τόπους που θα έχει όμως καλό τέλος. Η ζωή , σε αντίθεση με τα αυτοκίνητά μας έχει μόνο 1η, 2α, 3η, 4η, και 5η ταχύτητα, όχι όπισθεν. Ελπίζω γυρνώντας σπίτι να με θυμηθείτε με αγάπη. 

Βαθμολογία: 4/5 



 

Γράφει ο Αλέξανδρος Κώτσης

Επιτρέψτε μου να ξεκαθαρίσω δύο πράγματα:
α) παραδέχομαι και λατρεύω τους καλλιτέχνες και τα συγκροτήματα που επανεφευρίσκουν ή/και επαναπροσδιορίζουν τους εαυτούς τους και την ταυτότητά τους· άλλοι το κάνουν επιτυχημένα, άλλοι όχι και τόσο. Παραδείγματα της πρώτης κατηγορίας: Radiohead, Smashing Pumpkins – εποχή "Ava Adore" (για να μην αναφερθώ στη μοναδική, ίσως μπάντα που επανακαθόρισε την παγκόσμια μουσική δύο (2) φορές, με τη μετάλλαξη της από Joy Division σε New Order), παράδειγμα της δεύτερης: Arcade Fire – όσο κι αν τους λατρεύω, ο τελευταίος δίσκος, με εξαίρεση 1-2 τραγούδια, ελπίζω να ήταν μια κακή παρένθεση. Δεν μου αρέσει η στατικότητα, δεν θεωρώ ότι πρέπει να υπηρετεί ο καλλιτέχνης εμμονικά ένα μόνο είδος απαραιτήτως. Όχι ότι με χαλάει per se αυτό, ειδικά αν το κάνει καλά κάποιος, αλλά από την άλλη, αν έπρεπε να έχουμε την απαίτηση από τον καλλιτέχνη να κάνει πάντα τα ίδια, τότε θα αρκούσε ένα μόνο magnum opus και τέλος, θα ακούγαμε μόνο αυτό. Υπηρετεί και, το κυριότερο, προάγει, όμως, κάτι τέτοιο την τέχνη; 


β) δεν θυμάμαι, παρά ελάχιστους δίσκους στη ζωή μου, που να τους λάτρεψα από το πρώτο άκουσμα – και λατρεύω πολλούς! Ειδικά, αν μιλάμε για καλλιτέχνες, τους προηγούμενους δίσκους των οποίων ήδη λατρεύεις, γίνεται αντιληπτό, ότι το κάθε νέο πόνημά τους αδικείται εξ ορισμού, αφού, αυτομάτως, πάντα θα γίνεται αντικείμενο σύγκρισης με τα προηγούμενα και πάντα θα πρέπει να προσπαθεί περισσότερο για να περάσει πάνω από τον πήχυ, ο οποίος, εν τω μεταξύ, θα έχει ανέβει ακόμα ψηλότερα. Ξεκινάει, δηλαδή, για να το πούμε πιο απλά, με γκολ από τα αποδυτήρια σε βάρος του.


Έχοντας στο μυαλό τα παραπάνω, να πούμε ότι δεν είναι εύκολο από μια no wave, art-punk  μπάντα να εξελιχθείς σε μια από τις σημαντικότερες  – πώς να την κατατάξουμε τώρα – synth-pop, synth-rock, dream pop, italo-disco (?) μπάντα των τελευταίων 15 χρόνων. Φαντάζομαι στην πορεία, η πλειοψηφία των αρχικών ακολούθων θα εγκατέλειψε, ίσως, το καράβι, αυτό, όμως, δεν πτόησε τoυς Chromatics, αφού, με ηγετική μορφή έναν τύπο, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη συμμετοχή σε ασύλληπτα soundtrack ταινιών και σειρών, όπως το Drive και η μεγαλειώδης επιστροφή του Twin Peaks to 2017 (ναι, Johnny Jewel, εσένα κοιτάω!), γράφουν και δημιουργούν μουσική που την ακούς και νιώθεις ότι ακούς το soundtrack της ταινίας της δικής σου ζωής και είσαι ο ίδιος ο πρωταγωνιστής. Αν δεν το έχετε κάνει, ακούστε Chromatics ταξιδεύοντας οδικώς, ή οδηγώντας στην πόλη αργά τη νύχτα και θα με θυμηθείτε. Ryan Gosling θα νιώσετε!


Εκεί, λοιπόν, που περιμέναμε εναγωνίως το "Dear Tommy" από το 2014, για το οποίο μάλιστα κατά καιρούς το συγκρότημα διέθετε στο διαδίκτυο τραγούδια ως teasers – άσχετο αν κάποια από αυτά αποσύρθηκαν στην πορεία, ενώ και το σύνολο των 15.000 cd και 10.000 βινυλίων που είχαν τυπωθεί καταστράφηκαν από το Johnny Jewel μετά από ένα συμβάν στη Χαβάη όπου κόντεψε να εγκαταλείψει το μάταιο τούτο κόσμο – παραμονή της έναρξης του ευρωπαϊκού σκέλους της φετινής τους περιοδείας (review εδώ) εντελώς απροειδοποίητα, έσκασε το "Closer to Grey", στο οποίο δεν περιέχεται ούτε ένα από τα τραγούδια που, φαινομενικά τουλάχιστον, προορίζονταν για το Dear Tommy. 


Έτσι, λοιπόν, ο δίσκος αυτός, και χωρίς προώθηση, μέχρι ώρας τουλάχιστον, στην περιοδεία, έχει την ιδιαιτερότητα, ότι πρέπει να «συναγωνιστεί», όχι μόνο τους προηγούμενους του συγκροτήματος, αλλά και εκείνον, τον πολυαναμενόμενο, ο οποίος ουδέποτε ήρθε, όμως! Δύσκολη δουλειά! Αυτό δείχνει, όμως κάτι: guts.
Αν κάνουν κάτι καλά οι Chromatics, λοιπόν, αυτά είναι δύο πράγματα: ονειρική ηλεκτρονική ποπ μουσική που σε ωθεί να χορέψεις και να ταξιδέψεις και διασκευές (και φυσικά έχουν, ίσως, τη λαμπρότερη αισθητική από οποιαδήποτε, αν μη τι άλλο ανάλογου διαμετρήματος, μπάντα εκεί έξω!). Εδώ θα βρούμε και τα δύο! Και θα βρούμε, επίσης, κομμάτια catchy και radio friendly, θα βρούμε και πιο down tempo στιγμές. 
Καταρχάς, πιστοί στην παράδοση των διασκευών, για ακόμα μια φορά, όπως και στο προηγούμενο Kill For Love, opening track του δίσκου είναι μια αισθαντική, ονειρική διασκευή σε ένα από τα πιο κλασικά κομμάτια της ροκ μουσικής: The Sound of Silence των Simon & Garfunkel. Μαζί με την έτερη διασκευή του track list, το On the Wall των θρυλικών The Jesus and Mary Chain, οι Chromatics αποδεικνύουν, ότι μπορούν να κάνουν διασκευές με τρόπο που σέβεται τις πρωτότυπες δημιουργίες, αλλά ταυτόχρονα τις αναβαπτίζουν και τις παραδίδουν μέσα από το δικό τους φίλτρο και αισθητήριο ως κάτι απροσδόκητα φρέσκο. Κι αν η πρώτη εκ των δύο διασκευών είναι κάπως πιο down tempo, δεν ισχύει το ίδιο με τη δεύτερη, μια και είναι ηχητικά ίσως πιο Jesus and Mary Chain, από όσο το – υπέροχο, φυσικά – πρωτότυπο.


Στο Closer To Grey, επίσης, θα βρούμε ξανά, κομμάτια που, όπως λέγαμε εδώ, κολλάνε, με την καλή έννοια, στο μυαλό, όπως το ομότιτλο Closer To Grey,αλλά και τα Twist the Knife και You’re No Good. Συνεπώς, έχουμε και εδώ όλα τα στοιχεία που λατρέψαμε και που τα αναμειγνύουν τόσο καλά: shoegaze pop, jangly 80’s indie rock, επιρροές italo-disco και φυσικά, όπως δείχνει το εξώφυλλο, φόρο τιμής στην αισθητική των horror b-movies. Από την άλλη, θα βρούμε και νέες πινελιές στον ηχητικό τους καμβά: εμφανείς οι επιρροές από το trip-hop στο πολύ καλό Touch Red και στο Light As A Feather. Φυσικά, παρά το γεγονός, ότι μάλλον δύσκολα θα ξαναβγάλουν κομμάτι όπως το The River, δεν λείπουν και από αυτό το δίσκο οι heartfelt στιγμές της Ruth Radelet, όπως στα Move a Mountain και Wishing Well. 


Εν κατακλείδι, ως πρώτο άκουσμα, το Closer To Grey μπορεί, ενδεχομένως, να υπολείπεται του Night Drive (2007) και του Kill For Love (2012), δεν παύει, όμως, να είναι ένας ωραίος δίσκος, που τολμά να ταξιδέψει εκεί έξω και να συγκριθεί με τους αριστουργηματικούς προκατόχους του, και μάλιστα το κάνει με τολμηρό τρόπο, αφού η παρέα από το Portland μπολιάζει τον ήχο της με νέα στοιχεία και επιρροές, πέραν δηλαδή της πλήρους μεταστροφής την οποία έκαναν μετά τα πρώτα 2 άλμπουμ τους, το Chrome Rats vs. Basement Rutz (2003) και το Plaster Hounds (2004). 


Είναι από εκείνους τους δίσκους, που, συν τω χρόνω, σου αρέσουν όλο και περισσότερο, γιατί ανακαλύπτεις σιγά σιγά πράγματα, που δεν σε αποκαλύπτονται από την πρώτη στιγμή, αλλά το κάνουν ως μια διαδικασία «ηχητικής απόσταξης» και σε ταξιδεύουν σε τοπία ηχητικά με υψηλότατη (συν)αισθηματική και αισθητική επήρεια (για μένα το χαρακτηριστικότερο τέτοιο παράδειγμα, αν και πρόκειται για εντελώς διαφορετική περίπτωση από αυτήν εδώ, ήταν το Kid A των Radiohead, το οποίο, χρειάστηκε να το ακούσω για πολλοστή φορά, μέσα στα μαύρα σκοτάδια μια νύχτα του 2000-2001 στο σκοτεινό χειμώνα του Manchester και λίγο πριν παραδοθώ στην αγκαλιά του Μορφέα, για να ανακαλύψω πόσο συγκλονιστική και ρηξικέλευθη τέχνη υπήρξε). 
Οι Chromatics επέστρεψαν μετά από 7 χρόνια. Και επέστρεψαν για να μείνουν. Κερδίζουν το στοίχημα και γίνονται bigger and bolder. Άντε και στο Dear Tommy κάποια στιγμή. Μέχρι τότε, να θυμάστε, όπως αναφέρει και η ίδια η μπάντα στο δελτίο τύπου της κυκλοφορίας του δίσκου, “Music Is Medicine”. 

Βαθμολογία 4/5 

 

Track listing 
1.    "The Sound of Silence"    
2.    "You're No Good"    
3.    "Closer to Grey"    
4.    "Twist the Knife"    
5.    "Light as a Feather"    
6.    "Move a Mountain"    
7.    "Touch Red"    
8.    "Through the Looking Glass"    
9.    "Whispers in the Hall"    
10.    "On the Wall"    
11.    "Love Theme from Closer to Grey"    
12.    "Wishing Well"
 
 
Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
The End Of The F***ing World 2
Graham Coxon
(17/11/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Kind
Stereophonics
(04/11/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
este amor no es para cobardes
Various Artists
(18/10/2019)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Modern Panic
Deaf Radio
(25/11/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ