To ypogeio.gr

Τα 10 Κομμάτια Του Μήνα

Ιούνιος 17

Μας άφησε και ο Ιούνιος Basement mates, και ήταν τρελός και αλλοπρόσαλλος, σουρρεαλιστικά βροχερός και κρύος, μέχρι και καυτός όσο δεν πάει, τις τελευταίες μέρες του τα 45άρια πήγαν σύννεφο και το air condition έγινε από είδος πολυτελείας, είδος επιβίωσης... Και ήταν και... βρωμερός ο Ιούνιος. Η παρατεταμένη απεργία των συμβασιούχων στην καθαριότητα κράτησε 11 μέρες και χρειάζονται απ'ό,τι φαίνεται άλλες τόσες για να ολοκληρωθεί η αποκομιδή των τόνων από σκουπίδια που έλιωναν μέσα και τριγύρω από τους κάδους κάτω από τον καυτό ήλιο. Και -φυσικά και κλασικά και αναμενόμενα- η όλη φάση προκάλεσε ομηρικές αντιθέσεις στα κανάλια και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και ήρθε μια celebrity οικογένεια Αμερικανών, αυτή του Will Smith, να μας δείξει κι έναν άλλο δρόμο... Ο Will, η γυναίκα του και η κόρη τους Willow βρέθηκαν για διακοπές στο Ιόνιο και μία από τις στάσεις της πολυτελούς θαλαμηγού τους αποτέλεσαν οι μαγευτικοί Αντίπαξοι. Τιρκουάζ νερά, αλλά βουνά απορριμάτων στην παραλία. Σηκώθηκαν, πήραν σακκούλες και με τη βοήθεια 3-4 Ελλήνων εθελοντών, καθάρισαν την ακτή, από μπουκάλια, κονσερβοκούτια, φρεντοπότηρα, γόπες και νεκρούς γλάρους. Κι όπως αναμενόταν έγινε viral η όλη φάση, κι ήταν ένα viral που μ'άρεσε, διότι εμπεριέχει μία από τις βασικές μου αρχές σε τούτη τη ζωή, αυτή που λέει (στο περίπου) πως για να έρθει η αλλαγή πρέπει να αλλάξουμε πρώτα ο καθένας μόνος του, πως αν ο καθένας μας έκανε το "σωστό και το ανθρώπινο" στην καθημερινότητά του, θα γινόταν πιο σωστός και πιο ανθώπινος ολόκληρος ο κόσμος... Κι αν θες να στο πω και ακόμα πιο ρομαντικά και... αριστερά, η Επανάσταση ξεκινάει από μέσα μας.

Κάτι τέτοιο είπε και η ίδια η Willow, η κόρη του Will Smith, λίγο αφότου μαζεψε τα σκουπίδια από την παραλία, και με σκλάβωσε (κι ας είναι μια celebrity 18χρονη, κι ας είναι πλούσια και "βολεμένη", κι ας κρατάει και το κινητό της στη φωτό παραπάνω απαθανατίζοντας τα οικολογικά κατορθώματά της για να τα ποστάρει στο insta - δεν με νοιάζει, με νοιάζει τι έκανε):

«Όντας τόσο μακριά από αυτό που αντιλαμβάνομαι ως μολυσμένες μητροπόλεις, δεν μπόρεσα να αντέξω να βλέπω αυτές τις πανέμορφες παραλίες της Ελλάδας γεμάτες με σκουπίδια. Είδα γλάρους πνιγμένους από πλαστικά. Κάποιοι πέθαναν επειδή έφαγαν ψάρια που είχαν φάει αυτά τα πλαστικά. Τέσσερις πανέμορφοι άνθρωποι συνόδεψαν τη μητέρα μου και εμένα και μαζέψαμε 22 γεμάτες σακούλες σκουπιδιών από τρεις παραλίες στους Αντίπαξους.

Όταν βλέπουμε αυτές τις εικόνες στην τηλεόραση ή στο κινητό, μας φαίνονται πολύ μακρινές. Όταν όμως τις βλέπεις μπροστά σου, νιώθω ότι είναι ανθρώπινη ευθύνη να κάνουμε το καλύτερο δυνατό (άμεσα και έμμεσα), όσο μικρή και αν είναι η πράξη αυτή. Αν ξεκινήσουμε όλοι να κάνουμε αυτό που μας αναλογεί, θα καταφέρουμε να κάνουμε την διαφορά. Ελπίζω σήμερα να καταφέραμε να επιμηκύνουμε και να διατηρήσουμε την ομορφιά και την ύπαρξη της τοπικής θαλάσσιας ζωής».

Όπως προανάφερα, είναι τόσο ρομαντικό όλο αυτό, μπορείς να το πεις και γραφικό, αλλά είναι αληθινό ρε φίλε, πρέπει για μια φορά να κοιταχτούμε στον καθρέφτη, να μετρηθούμε που λένε και να "συμμαζευτούμε" με τον εαυτό μας, μπορούμε να κάνουμε χίλια δύο καλά με αυτόν τον τρόπο, έχω καταλήξει πως το περίφημο "έτσι φτάσαμε ως εδώ" που λέγεται δεξιά κι αριστερά (όπου "εδώ" η κοινωνικο-οικονομική κρίση και όπου "έτσι" ο καθένας βάζει τη δική του εκδοχή για την αιτία της) συνοψίζεται στο πόσο παρτάκηδες είμαστε όλοι μας τα τελευταία (πολλά πολλά) χρόνια, αυτή είναι η δική μου (κύρια) εκδοχή...

Αυτά τα...φιλοσοφικά είχα να πω για τον Ιούνιο. Μεγάλος και γεμάτος μήνας, αναμφισβήτητα. Είχαμε και την επέτειο 10 χρόνων από την πυρκαγιά και την καταστροφή της Πάρνηθας. Και είχα την ευκαιρία να δω και το σχετικό -αρτιότατο και συγκινητικό- ντοκιμαντέρ του συναδέλφου μας στον enforadio.gr, Ιάσονα Κάντα, "Πάρνηθα: 10 Χρόνια Μετά" (δες το εδώ). Και πήρα αισιοδοξία και δύναμη και από κει, αυτό το υπέροχο και ζωτικής σημασίας για την Αθήνα βουνό δείχνει 10 χρόνια μετά την καταστροφή του να ανασταίνεται και να γεμίζει πάλι ζωή... Και ξέρετε πώς έγινε αυτό; (Και) με τον τρόπο που σας ανάφερα παραπάνω: με την προσωπική εθελοντική εργασία κάποιων συμπολιτών μας, κάποιων ανθρώπων που επέλεξαν ατομικά να δράσουν συλλογικά και να κάνουν αυτό που θεώρησαν σωστό και όμορφο για τον κόσμο που ζουν. Πήραν τα βουνά και άρχισαν να φυτεύουν, να κάνουν πυρασφάλειες και να περιφρουρούν οι ίδιοι το οξυγόνο τους και τη φύση τους. Κι εγώ τους θαυμάζω...

Ακολουθούν τα αγαπημένα κομμάτια του Υπογείου για το μήνα Ιούνιο, 10 ελληνικά και "ξένα" τραγούδια ανακατεμένα, σε τυχαία σειρά και επιλεγμένα με μοναδικό κριτήριο το πόσο έπαιξαν και σημάδεψαν τον περασμένο μήνα τον Υπόγειο αέρα, ανεξάρτητα από τη χρονολογία κυκλοφορίας τους και το είδος τους.

1-5 picked by Mike N., 6-7 by Dimitris Nikolitsis, 8-10 by Michael Apostolou.

 

1. Therion - Raw In Sect (2017)
Το θηρίο των Raw In Sect μας κατασπάραξε... Ένα καταιγιστικό σχεδόν 4λεπτο aggressive μεγαλούργημα, ένας δυναμίτης που εντέλει σου σκάει στα χέρια, διαμελίζοντας κάθε μουσικό στεγανό σου. Η Ελληνική μπάντα μας είχε συστηθεί (2011, Red Flows) με εντελώς metal προφίλ, συνέχισε στο ίδιο πάνω-κάτω ηχητικό μοτίβο με τον δεύτερο δίσκο της Blue Haze (2014), αλλά μας εξέπληξε εντελώς με το ολόφρεσκο και πιο alternative με παραδοσιακές ελληνικές καταβολές Therion, το οποίο αποτελεί προάγγελο του τρίτου album τους "Kitro" που θα κυκλοφορήσει το Σεπτέμβριο. 


 

2. The Man - The Killers (2017)
Ποτέ δεν με τρέλαναν οι Killers (ναι, οκ, έχω χορέψει και τραγουδήσει 100 και βάλε φορές το Somebody Told Me, είναι κομματάρα, και έχουν κι άλλα 4-5 πολύ καλά, αλλά μέχρις εκεί). Εδώ όμως, και λίγες μέρες πριν την έλευσή τους στην Αθήνα για την πρώτη τους εμφάνιση επί Ελληνικού εδάφους στα πλαίσια του Ejekt, μας έδωσαν ένα "παμβρώμικο", οριτζινάλε, τίγκα εϊτίλα disco anthem, το οποίο επιβιώνει σαν ένα υπέροχο kitch κομψοτέχνημα στον αφρό του 80's revival trend της εποχής, ειδικά συγκρινόμενο με άλλες πρόσφατες απόπειρες αναβίωσης του ήχου της συγκεκριμένης δεκαετίας, π.χ αυτές των Arcade Fire (που είναι, δυστυχώς, αφόρητες)... Το The Man είναι το leading single από τον επερχόμενο 5ο δίσκο τους, ο οποίος θα ονομάζεται "Wonderful Wonderful" και θα κυκλοφορήσει το Φθινόπωρο.


 

3. Call The Youth - BLOW
Εκ Γαλλίας ορμώμενοι οι BLOW, για τους οποίους σαν ενημερώσαμε αναλυτικά σε πρόσφατο Nice To Meet You (check here), μας δίνουν το αριστούργημα που ψάχναμε για να κάνουμε τις Καλοκαιρινές μας νύχτες πιο μυστήριες και πιο γεμάτες. Μπασογραμμή από άλλο πλανήτη, Floyd-ικές (από την The Wall era) κιθάρες κάτω από την ομπρέλα της αγαπημένης μου indietronica και φωνητικά για πολύ κλάμα... Masterpiece ladies and gents! 


 

4. La Lucertola - Echo Train [Ennio Morricone cover] (2017)
[απόσμασμα από το κείμενο που γράφτηκε για το κομμάτι στo section News του Υπογείου μέσα στον Ιούνιο]
Οι αγαπημένοι μας Αθηναίοι psych-rockers Echo Train, οι οποίοι μας άφησαν σύξυλους προ διετίας με το ντεμπούτο τους Memento Mori, διασκευάζουν Ennio Morricone και μας... αφήνουν πάλι σύξυλους! Μία εμπνευσμένη και αριστοτεχνικά δωσμένη σπουδή στο La Lucertola, opening track του OST που ο μεγάλος συνθέτης είχε γράψει εν έτει 1971 για το Ιταλικής παραγωγής θρίλερ μυστηρίου Una Lucertola Con La Pelle Di Donna. Οι Echo Train μένουν πιστοί στη στοιχειωμένη ηχητική ατμόσφαιρα του πρωτότυπου, τα φωνητικά της Ren είναι αποπνικτικά, αέρινες μελωδικές φωνές που σταδιακά μετατρέπονται σε κλειστοφοβικές κραυγές οδύνης, που σε τραβούν περαιτέρω στον -απαραίτητο για την περίσταση- ζόφο. Το κομμάτι δείχνει ξεκάθαρα την τεράστια δυναμική της μπάντας, καθώς και την ικανότητά τους να ανοίγουν την ηχητική τους παλέτα σε κάπως διαφορετικά μουσικά πεδία και είδη - σίγουρα σημαντική παρακαταθήκη και υπόσχεση για το μέλλον...


 

5. Lullaby - Krysztof Komeda [vocals by Mia Farrow] (1968) 
O προαναφερθείς ζόφος και τρόμος των Echo Train μας βύθισε σε ακόμα πιο σκοτεινά μονοπάτια, σε αυτά που λάξευσε με χαρισματική μαεστρία και έμπνευση ο Πολωνός συνθέτης Krysztof Komeda για το soundtrack μιας από τις καλύτερες ταινίες τρόμου όλων των εποχών, Το Μωρό της Ρόζμαρι. Συγκλονιστική φυσικά και η ερμηνεία της Mia Farrow.


 

6. Love Destroys All Evil - Joseph Van Wissem (2014)
Και κάπως έτσι λίγες μέρες (λίγες νύχτες για την ακρίβεια) αργότερα από το σκότος των Echo Train και του Komeda, βρήκαμε το αντίδοτο στον κάπως ιδιόρρυθμο κύριο Joseph Van Wissem, ο οποίος εδώ μας μιλάει για την Αγάπη που μπορεί να καταστρέψει κάθε Κακό. Το αντίδοτο λειτούργησε στιχουργικά, διότι μουσικά... τη μαυρίλα του την έχει το κομμάτι όσο να πεις. Ένα ιδιόρρυθμο κομψοτέχνημα βασισμένο στο λαούτο, από τον 13ο δίσκο του 55χρονου Ολλανδού Brooklyn based singer-songwriter, "It Is Time For You To Return".


 

7. Alt-J - Adeline (2017)
Οι αγαπημένοι Βρετανοί Alt-J επέστρεψαν στις αρχές του Ιουνίου με τον 3ο δίσκο τους Relaxer και μας έδειξαν άπλετα και γενναιόδωρα μία ακόμα πτυχή του αστείρευτου ταλέντου τους και της εξαιρετικής και ξεχωριστής τραγουδοποιίας τους (read full review here). Το Adeline, track No6 του δίσκου, είναι απλά ένα στοιχειωμένο υπερσκάλωμα, μία υπνωτιστική μεθυστική ελεγεία ήχων και λέξεων, μέχρι που από τη μέση και μετά έρχονται ΤΑ ΦΩΝΗΤΙΚΑ και αναποδογυρίζει ο κόσμος μου...  
 

 


8. Lagoon [Solina] - Mellow Gang (2017)
Το μπασάκι αυτό είχα να το ακούσω από τον δίσκο των De Lux, “Generation”, πίσω στο 2015. Μπάσο που χρησιμοποιήθηκε ευρέως σε παραγωγές της εποχής του 80’ στην κατηγορία της Disco-εναλλακτικής χορευτικής σκηνής. Μάλλον αυτός ο αρχέτυπος ήχος φταίει για το κόλλημα που τρώμε κάθε φορά που κάποια μπάντα ομοιάζει μαζί του. Στο θέμα μας, οι Λονδρέζοι Mellow Gang, είναι πραγματικά μια γλυκιά συμμορία. Όσα κομμάτια περιέχει το πρώτο τους EP, άλλες τόσες όμορφες και διαφορετικές μελωδίες έχουν να προσφέρουν με το καθένα. Οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται ηχητικά ως “night time psych pop”, δηλαδή νυχτερινή ψυχεδελοpop. Αν και αυτό είναι απλά μια υποχρέωση, που προκύπτει όταν θα πρέπει να έχουν μια απάντηση για όποιον ρωτά τι είδους μουσική γράφουν. Εμείς τους ακούμε περισσότερο ως μια μπάντα που εκμεταλεύεται στο full ότι τους διαθέτει η σύγχρονη τεχνολογία (πχ reverb), για να συνθέσουν ενός είδους dream pop μουσική, με ολίγον τι από μελαγχολική disco επιρροή. Στο τέλος του “Play” EP, θα ακούσουμε το πλέον υπνωτιστικό, μελαγχολικό και συναισθηματικό τους τραγούδι, το “Μirrored”. Και ίσως είναι αυτό που περισσότερο μας κάνει να τους βάλουμε στη λίστα “Bands to watch in 2017”. [check also Nice To Meet You]


 

9. Silurian Blue - Floating Points (2017)
Για τα σχεδόν δυο πρώτα από τα επτά λεπτά αυτού του κομματιού-πανδαισία, θα νομίζει κανείς πως πρόκειται για κάποιο ιντερλούδιο των Pink Floyd ενώ κάπου στη μέση, θα αρχίσει να πιστεύει πως κάπου στο βάθος βρίσκεται το πνεύμα του Ray Manzarek των Doors και δίνει οδηγίες. Ένα απτό παράδειγμα για το πόσο αληθινά εμπνευσμένες μουσικές μπορούν να γράφουν κάποια συγκροτήματα, στην εποχή της επικράτησης του “άρπα κόλλα” και της δήθεν καλλιτεχνικής κουλτούρας της pc made μουσικής. Ο Sam Shepherd, μπορεί να έγινε ευρέως γνωστός το 2015 από την πρώτη του επίσημη Long Play κυκλοφορία “Elaenia”, όμως η δισκογραφική του ιστορία κρατάει από το 2009. Ανακάλυψη και του Gilles Peterson, ο Βρετανός έχει ήδη συνεργαστεί με τη Ninja Tune και το BBC για διάφορες παραγωγές, ενώ είναι κάτοχος του μουσικού Label της “Eglo”. 

Η δεύτερη του δουλειά “Reflections - Mojave Desert”, από την οποία και διαλέξαμε το “Silurian Blue”, κυκλοφόρησε στις 3 Ιουλίου και περιλαμβάνει intstrumental κομμάτια στα είδη που μας έχει συνηθίσει, δηλαδή ambient, spiritual jazz, woozy electronica και post-rock. Ολόκληρος ο δίσκος, προβαρίστηκε και ηχογραφήθηκε μαζί με μια ντοκιμαντερίστικη βιντεοσκόπηση, στην έρημο Μοχάβι της Καλιφόρνια. Μέσα σε εικοσι έξι λεπτά και πέντε τραγούδια, ο Sam και η μπάντα του, θα μας μεταφέρουν στη μουσική απομόνωση μιας ερήμου. Χωρίς καν να το καταλάβουμε, θα μετατρέψουν την απεραντοσύνη της ερήμου σε έναν κενό καμβά διαλογισμού, που θα γεμίσει με τη φαντασία του κάθε ακροατή. Αυτό θα πει εμπνευσμένη μουσική σύνθεση.

 

 

10. Το Σφηνάκι - Κήπος (1990)
Τη Μαρίνα Σκιαδαρέση τη θυμάστε ; Πανέμορφη και πολύ δραστήρια, ειδικά όταν εκτός από τη σόλο καριέρα της, το 1990 είχε ιδρύσει το συγκρότημα “Κήπος”, μαζί με τους Αλέξανδρο Βέη και Κωνσταντίνο Κουλουβάτο. Το “σφηνάκι" περιγράφει ακριβώς αυτές τις αμήχανες καταστάσεις σε νυχτερινά μαγαζιά και μπαρ, όταν η συνηθισμένη μέθοδος που χρησιμοποιεί το ανδρικό φύλο για να πιάσει κουβέντα με δεσποινίδες και κυρίες, παίρνει σάρκα και οστά εν είδει video clip. Προσέξτε την έκφραση της στο 12 δευτερόλεπτο, όταν Ο Κωνσταντίνος συστήνοντας την, από λάθος ξεχνά να τονίσει πως η Μαρίνα δεν έχει γράψει μόνο τους στίχους αλλά επίσης τραγουδάει. Το βλέμμα της είναι πραγματικά τρομακτικό ! Με μονάχα έναν, τον ομώνυμο δίσκο του 1990 στη μεγάλη Polydor, η μπάντα της Μαρίνας κατάφερε να γράψει retro pop κομμάτια όπως αυτό, που φυσικά δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από αντίστοιχα σύγχρονα. Το θυμήθηκα με αφορμή τα αναρίθμητα σφηνάκια που πρόκειται να πάνε και να έρθουν και φέτος το καλοκαίρι σε παραλίες και μπαράκια. Αχ, ωραίες εποχές, “πιάσε άλλο ένα σφηνάκι μπας και βρούμε καμιά άκρη”…


 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Τα 10 Κομμάτια του Μήνα
Νοέμβριος 2019
(07/12/2019)
ypogeio.gr
Τα 10 Κομμάτια του Μήνα
Οκτώβριος 2019
(03/11/2019)
ypogeio.gr
Top-20 Summer Songs
(20/07/2015)
ypogeio.gr
Top-20 Εγχώρια Albums
Of 2017
(+ 10 EPs)
(28/12/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ