To ypogeio.gr

Τα 10 Κομμάτια του Μήνα

Σεπτέμβριος 2020


Την 1η μέρα του Σεπτεμβρίου γιόρτασα μεταξύ συγγενών και στενών φίλων τα 44α γενέθλιά μου κι ένιωσα κάπως έτσι (και το ανέβασα σαν καλό facebook παιδί στο προφίλ μου):

Σχετικά μικρός, στην εφηβεία, συνειδητοποίησα πως το πιο όμορφο πράγμα σε τούτη τη ζωή είναι οι άλλοι άνθρωποι. Οι άνθρωποι που γνωρίζεις και συναναστρεφεσαι όσο ζεις. Και πως δεν υπάρχει πιο υπέροχο πράγμα από το να δίνεις και να παίρνεις αγάπη. Άνευ όρων ασταμάτητη αγάπη. Αυτό συνέβη βαρεως και αληθινά σήμερα. Πήρα και ενιωσα ατόφια αγάπη. Και είναι όλα ωραια στα 44. Είναι πολλά τα 44, αλλά το αντίδοτο στα οποια υπαρξιακά είναι αυτή η αγάπη. Το αντίδοτο σε όλα είναι αυτή, η αγάπη και το μοίρασμα. Ευχαριστώ για τις ευχες και για όλα mates!


Κι ύστερα ο πρώτος μήνας του Φθινοπώρου μας έδωσε τις επόμενες περιπετειώδεις μέρες του...

Κρούσματα κορωνοϊού και θάνατοι, ενημέρωση και τρόμος, μέτρα-μέτρων-ω μέτρα για να σταματήσει η εξάπλωση του ιού, συγκρουόμενες γνώμες, τόσο από τον κόσμο όσο και από τους επιστήμονες και τούτη πια είναι η νέα μας ρουτίνα. Άνοιξαν τα σχολεία, τα παιδιά φόρεσαν μάσκες και πήραν παγουρίνα, αλλά ύστερα τα περισσότερα σχολεία ξαναέκλεισαν λόγω COVID κρουσμάτων ή λόγω καταλήψεων. Και οι καταλήψεις ήταν μία ακόμα αφορμή για να ξεκινήσει ο διαχρονικός -και, τελευταία, σε μόνιμη βάση εμφανιζόμενος- αλληλοσπαραγμός. Κάηκε και η Μόρια και βρέθηκαν περίπου 15.000 πρόσφυγες στο έλεος των καιρών, στους δρόμους και στα χωράφια, γέρνοντας τα κουρασμένα κορμιά τους τις νύχτες στα νεκροταφεία... Στα Καμένα Βούρλα οι κάτοικοι έκαναν εμπάργκο και μπλόκαραν την τροφοδοσία παιδιών από τη Μόρια, ενώ στον Άλιμο αντικαταληψίες γονείς τραυμάτισαν μαθητές προκειμένου να καταφέρουν να σπάσουν την κατάληψη. Και είναι να απορεί κανείς, αλλά τελικά είμαστε στο σημέιο 0 που κανείς δεν απορεί, γιατί όλα πια θεωρούνται φυσιολογικά, όλα πια θεωρούνται κανονικά και μες στο πρόγραμμα...

Κάποια στιγμή μες στο Σεπτέμβριο μας επισκέφτηκε και ένας μεσογειακός κυκλώνας (medicane), οι μετερεωλόγοι τον ονόμασαν Ιανό, κι άφησε πίσω του διαλυμένα Επτάνησα και μια πνιγμένη Καρδίτσα και πήρε μαζί του και 4 ανθρώπους...

Ήταν δύσκολος ο Σεπτέμβριος mates, ένας αγώνας αγωνίας και μια βουτιά στο σκοτάδι. Λίγοι βλέπουν φως μπροστά και ίσως έχουν δίκιο να είναι απαισιόδοξοι. Ίσως πρέπει πρώτα τελικά να το ψάξουμε μόνοι μας μέσα μας και γύρω μας, στους ανθρώπους και στα πράγματα που αγαπάμε. Εγώ προς το παρόν, με τη βοήθεια των καινούριων Flaming Lips, ξεκινάω βλέποντας νοερά στο σκοτάδι έναν φωτεινό χορό από πυγολαμπίδες... 


Ακολουθούν τα 10 πιο χιλιοπαιγμένα κομμάτια του Υπογείου για το μήνα Σεπτέμβριο, ελληνικά και ξένα, σε κάπως αρμονικά ενωμένη σειρά, ανεξάρτητα από τη χρονολογία κυκλοφορίας και το είδος τους. Στο τέλος του άρθρου, τα δέκα τραγούδια στο spotify. 
 

 

 

1. Watching The Lightbugs Glow - The Flaming Lips (2020)

Ο πολυσχιδής κύριος Wayne Coyne μαζί με την αεικίνητη μουσική παρέα του μας έδωσαν στις 11 του Σεπτέμβρη τον 16ο (!) δίσκο τους, "American Head". Με τις κιθάρες να έχουν κάνει αρκετά πίσω και τα synths να πρωταγωνιστούν, οι Αμερικανοί μας δίνουν έναν από τους πιο ενδιαφέροντες δίσκους τους από το (καταπληκτικό) "Embryonic" του 2009 κι έπειτα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως το άλμπουμ είναι κάτι συγκλονιστικό. Ευχάριστο κι ενδιαφέρον - ως εκεί. Όμως το ορχηστρικό "Watching The Lightbugs Glow" είναι σκέτη μαγεία κι ο τίτλος του ένα σκάλωμα από μόνο του. Συνίστανται αλλεπάλληλα repeats...
 


 

 

2. Χιονάτη - Παιδί Τραύμα (2020)

Το Παιδί Τραύμα επέστρεψε πριν λίγες μέρες με τον δεύτερο δίσκο του ("Θα Καταστρέψω Τον Κόσμο", out 21/9 via Inner Ear). Το άλμπουμ είναι στην ολότητά του εξαιρετικό, όμως η θεοσκότεινη "Χιονάτη" προεξέχει στ'αυτιά μου ελαφρώς πιο πάνω σε σχέση με τα υπόλοιπα 9 tracks του άλμπουμ.
 


 

 

3. Sixteen Shades of Black & Blue - Fujiya & Miyagi (2011)

Όταν άκουσα πρώτη φορά την προαναφερθείσα "Χιονάτη", είπα από μέσα μου σχεδόν ακαριαία πως κάτι (πολύ καλό) από το παρελθόν μου θυμίζει. Εδώ πρέπει να σας εξομολογηθώ έναν (ακόμα;) ψυχαναγκασμό μου, αυτόν που δηλαδή πως όταν σκεφτώ αυτό το "κάτι μου θυμίζει", δεν μπορώ να ησυχάσω αν δεν το βρω. Μπορώ δηλαδή να κάνω να κοιμηθώ τρεις μέρες μέχρι να... ανακουφιστώ και να εντοπίσω τη ρίζα της μνήμης. Αναπόφευκτα, λοιπόν, δεν θα μου ξέφευγε το "Sixteen Shades of Black & Blue", έστω κι αν μου πήρε 2-3 ώρες να το ανασύρω από τη μνήμη. 9 χρόνια πίσω, από τον εν γένει πολύ καλό δίσκο των Βρετανών (Brighton) Fujiya & Miyagi, "Ventriloquizzing".  
 


 

 

4. Silent Shout - The Knife (2006)

Μεγαλοφυής και διαχρονικότατη σύνθεση από τους μοναδικούς Σουηδούς The Knife, από τον σούπερ 3o ομώνυμο δίσκο τους, που κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 2006. Σκαλωματικό έπος, όπου το σκοτάδι, αν και πηχτό κι επικίνδυνο, φέγγει μυστηριώδεις μυστικούς κώδικες εξαγνισμού και κάθαρσης. 
 


 

 

5. Spirals - Django Django (2020)  

Λοιπόν τούτη η συμπαθέστατη μπάντα από το Λονδίνο ενώ με άφησε σχεδόν άφωνο με το self-titled debut της το 2012, με άφησε παγερά αδιάφορο ως και ξενερωμένο με τους δύο επόμενους δίσκους της ("Born Under Saturn", 2015 - "Marble Skies", 2018). Και, επιτέλους, 8 χρόνια μετά τον πρώτο δίσκο δίνουν ένα κομμάτι καλό. Ναι, το "Spirals" δεν είναι κάνα αριστούργημα, αλλά είναι πολύ καλό. Μπιτάτο και σπιντάτο, με κολληματικό ρεφρέν, ρέει πανέμορφο στα 3μιση λεπτά του και γεννάει κάποιες ελπίδες για τον τέταρτο δίσκο του σχήματος που θα έρθει μάλλον στο τέλος της τρέχουσας χρονιάς.
 


 

 

6. Totem On The Timeline - Klaxons (2007)

Signs, you know I see them all the time
Time, it's just a fraction of a sign

 

Ένα δίστιχο που έχω τραγουδήσει (ή και ουρλιάξει) άπειρες φορές στο μακρινό μου πια παρελθόν, μού ήρθε όμως ξαφνικά στο μυαλό σαν κεραυνός ένα μεσημέρι στο γραφείο. Όταν γύρισα σπίτι έδωσα στο "Totem On The Timeline" τις ακροάσεις που του αναλογούσαν (συνοδευόμενες από έντονη και επίπονη ανάσυρση αναμνήσεων συνδεόμενων μαζί του) κι ύστερα το πέρασα με χαρά στη λίστα με τα Κομμάτια του Μήνα. Από το σχεδόν αψεγάδιαστο debut των Klaxons, "Myths of the Near Future", που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2007.  
 


 

 

7. Danke - IDLES (2020)

To "Danke" το βρίσκεις στο τέλος του νέου καταιγιστικού δίσκου των Βρετανών IDLES - θα μπορούσε όμως να είναι leading track του άλμπουμ ή/και leading single, καθώς στην ουσία είναι μια δηλητηριώδης κάψουλα που μέσα της περιέχει όλη την πεμπτουσία τούτης της πραγματικά εξαιρετικής punk μπάντας. Όπως και να χει, το διαολεμένο "Danke" είναι ένα μεγαλούργημα του είδους, με τους παίχτες της ομάδας να δίνουν ρεσιτάλ και να σε καθηλώνουν ψυχή τε και σώματι με τούτο το αψεγάδιαστο punk... τσιφτετέλι.

* ανοίχτε τα μπαρ ως το πρωί, θέλω να πάρω ένα υποβρύχιο με Jack -άντε δύο- και να χτυπιέμαι σαν εικοσάχρονο εις το φλεγόμενο κέντρο της πίστας... 
** αν γίνει ποτέ τελικά η συναυλία της μπάντας στην Αθήνα, με βλέπω στο συγκεκριμένο track να εξαϋλώνομαι σαν ανακυκλώσιμη σακούλα στον Αττικό ουρανό.
 


 

 

8. Ordinary Life - Sigmatropic (1998)

Μπορεί να γνώρισαν -δικαίως- επιτυχία και ευρύτερη αποδοχή με το δεύτερο εμβληματικό δίσκο τους, "Sixteen Haiku & Other Stories" (2002), όμως και ο πρώτος τους, το "Random Walk" του 1998 ήταν εξίσου απολαυστικό όσο και πρωτοποριακό. Το opening track δε, "Ordinary Life", είναι από τα αγαπημένα μου ever εγχώριας παραγωγής κομμάτια. Το θυμήθηκα μια βραδιά που σκεφτόμουν πόσο μου έχει λείψει η παλιά προ-covid συνηθισμένη μου ζωή. 
 


 

 

9. You're My Friend - Eels (2013)

Θεωρώ εαυτόν φανατικό θαυμαστή της πλούσιας μουσικής πορείας του Mark Oliver Everett, ή -πολύ πιο απλά- του Mr E, οπως ειναι το προσωνύμιό του. Παρόλα αυτά, ακούγοντας μες στο Σεπτέμβριο τα τρία singles που προλογίζουν τη νέα κυκλοφορία των Eels, "Earth to Dora" (out 30/10), ομολογώ πως δεν τρελάθηκα... Ασυνείδητα "κατέβηκα" 7 χρόνια πιο κάτω κι έφτασα στο πανέμορφο LP "Wonderful, Glorious". Εκεί υπάρχει ένα τραγούδι που για κάποιον λόγο με βουρκώνει, ένα τραγούδι που έβαζα σχεδόν κάθε βδομάδα στις εκπομπές του Υπογείου τότε, πίσω στο 2013. Δεν ξέρω αν θα σου αρέσει, ας πούμε ένας ακροατής της εκπομπής μου είχε στείλει ένα μήνυμα στο τσατ λέγοντας "πώς κάνεις έτσι ρε Mike; μια γλυκανάλατη απλοϊκή μπαλαντούλα είναι". Μπορεί και να έχει δίκιο, αλλά εμένα το "You're My Friend" κάτι μου κάνει...
 

 

 

10. Quiet Air/Gioia - Fleet Foxes (2020)

Στις 22 Σεπτεμβρίου οι αγαπημένοι Fleet Foxes μας έδωσαν κάπως απροσδόκητα τον 4ο κατά σειρά δίσκο τους, "Shore". Οι πρώτες ακροάσεις αποκαλύπτουν ένα καλοδουλεμένο δημιούργημα, που όμως μου ακούγεται κάπως αναμενόμενο και προβλέψιμο. Το "Quiet Air/Gioia", όμως, που κλείνει το LP, είναι πιανο-κιθαριστικό διαμάντι που στέλνει τη λάμψη του ολούθε. Διατηρώντας τα βασικά μελωδικά ακουστικά folk χαρακτηριστικά της μπάντας, το πάει με τον τρόπο του λίγο παραπέρα, πλησιάζει στον ουρανό και στ'αστέρια αναγκάζοντάς με σε γλυκόπικρες απανωτές Φθινοπωρινές ακροάσεις.
 


 

 

Τα Κομμάτια του Μήνα στο Spotify
(το "Ordinary Life" των Sigmatropic δεν ήταν διαθέσιμο στην πλατφόρμα)

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Τα 10 Κομμάτια του Μήνα
Αύγουστος 2020
(13/09/2020)
ypogeio.gr
Τα 10 Κομμάτια του Μήνα
Ιούλιος 2020
(01/08/2020)
ypogeio.gr
Top 11 (14)
Foo Fighters
(19/07/2018)
ypogeio.gr
Top-50 Διεθνή Tracks
2018
by Mike Nikolitsis
(21/12/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ