Top-20 Εγχώρια Albums

Of 2016

Με σχετική καθυστέρηση λόγω νεοεμφανισθέντων και δυσβάσταχτων επαγγελματικών ανατροπών, σας παρουσιάζω τη λίστα με τα 20 καλύτερα εγχώρια albums του 2016. Μαζί και 3 καταπληκτικά EPs. Η κατηγορία "Η Απογοήτευση Της Χρονιάς" κόπηκε, διότι πέρσι μάλωσα με δυο φίλους μου εξαιτίας της σχετικής επιλογής μου... Δεν έχω λόγια να περιγράψω το πόσο γουστάρω την ελληνική σκηνή τα τελευταία χρόνια, κάθε μήνα σχεδόν ξεπηδούν δισκάρες από κάθε γωνιά της χώρας, κάθε είδους και κάθε τεχνοτροπίας, από 20χρονους μουσικούς δαίμονες που μας συστήνονται με γδούπο και στιλ, ως και από πιο ώριμους και ήδη γνωστούς μουσικούς που συνεχίζουν και τελειοποιούν το έργο τους. Είμαι περήφανος και ευτυχισμένος για τις μουσικές που παράγει η Ελλαδίτσα μας και έχω την αίσθηση πως αυτή η...υπερπαραγωγή δίσκαρων θα συνεχιστεί για πολλά χρόνια. Αυτά. Εδώ τα 20 άλμπουμς της χρονιάς, 20 και νιώθω πως αδίκησα αρκετά άλλα πολύ καλά δισκάκια που μου έκαναν ξεχωριστή παρέα τη χρονιά που πέρασε... Αλλά το προανάφερα, βγαίνουν πολλά! :) Και κάπως έτσι λοιπόν κλείνει η μουσική ανασκόπηση του Υπογείου για το 2016, είχαν προηγηθεί τα 50 Καλύτερα Διεθνή και τα καλύτερα 40 Καλύτερα Εγχώρια τραγούδια, καθώς και τα 20 καλύτερα διεθνή albums.

 

1. Συγκεκριμένα Διαμερίσματα - Κτίρια Τη Νύχτα (12/12)
O Κτίρια τη Νύχτα με τον 7ο δίσκο του μας δίνει τα κλειδιά για να εισέλθουμε στα 30 Συγκεκριμένα Διαμερίσματά του και η περιήγηση εξελίσσεται σε μία εθιστική πολύπλοκη μουσική εμπειρία...

[ακολουθεί το review του Υπογείου για τον δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις 17/12 από τον συντάκτη μας Mike N.]

Εδώ και περίπου 10 μέρες περιφέρομαι με όλες μου τις αισθήσεις σε εγρήγορση στα 30 Συγκεκριμένα Διαμερίσματα του Κτίρια τη Νύχτα... Χτυπάω κουδούνια, ανοίγω πόρτες, ανοιγοκλείνω παράθυρα. Βλέπω δωμάτια σκοτεινά και στοιχειωμένα, κλειστοφοβικές καφκικές κάμαρες, αλλά και σάλες γεμάτες χρώμα και φως, έπιπλα παλιά από άλλες εποχές, σίδερα και μπερδεμένα σκονισμένα καλώδια, τηλεοράσεις ανοιχτές, μουσικές και ήχους ηχογραφημένους σε κασετόφωνα πατώντας κόκκινο rec κουμπί και play, οθόνες με αρχεία με χιλιάδες λέξεις, χαρτιά χειρόγραφα με χιλιάδες λέξεις, πάνω σε γραφεία τακτικά στοιβαγμένα, άλλα σε κρεβάτια ή στο πάτωμα πεταμένα και σκορπισμένα, χιλιάδες λέξεις, χιλιάδες εικόνες, μυρωδιές. Κάποιες φορές συναντώ και τους ενοίκους, δεν μου μιλάνε ποτέ κι ούτε με βλέπουν, εγώ όμως μπορώ - μπορώ και βλέπω τις ζωές τους και τις ιστορίες του να κυλούν στο ημίφως ενος ασθμαίνοντος άστεως, γυναίκες και άντρες, 80's παιδιά, 90's έφηβοι και 00's νεαρές αέρινες φιγούρες, κουρασμένους 10's υπερήρωες που λυγίζουν φορμάικες και σιδερώνουν τις κάπες τους, ο καθένας στο χώρο του, ο καθένας στα δικά του διαμερίσματα κλεισμένος με τις δικές του εμμονές και καθηλώσεις, τις δικές του απογνώσεις και διαγνώσεις, με τα δικά του όνειρα και τους δικούς του εφιάλτες... Εδώ και περίπου 10 μέρες περιφέρομαι με όλες μου τις αισθήσεις σε εγρήγορση στα 30 Συγκεκριμένα Διαμερίσματα του Κτίρια τη Νύχτα και "η έξοδος κινδύνου είναι εκτός λειτουργίας"...

Ενα χρόνο λοιπόν μετά τον υπερεμπνευσμένο Σαχτούρη, ο Αθηναίος μουσικός Κτίρια τη Νύχτα επιστρέφει με τον 7ο δίσκο του, Συγκεκριμένα Διαμερίσματα. Ένα δημιούργημα που αποτελείται απο 30 κομμάτια και κυκλοφόρησε την περασμένη Δευτέρα (12/12) από την Inner Ear. Κι έχοντας εντρυφήσει εμμονικώς (για τους δικούς μου λόγους) όλο τον προηγούμενο χρόνο στο πολυσχιδές και πυκνό έργο του, το οποίο μετρά πια 9 χρόνια ζωής, τολμώ να πω πως το τελευταίο του πόνημα είναι μάλλον και το καλύτερό του, το πιο ολοκληρωμένο και το πιο μεστό. Μέσα στα 75 λεπτά της διάρκειάς του, έχουμε την ευκαιρία να ζήσουμε και να νιώσουμε όλα τα στοιχεία που διαμορφώνουν τη μουσική υπόσταση του Κτίρια όλα αυτά τα χρόνια, είναι όλα εκεί τοποθετημένα με ευλάβεια και προσοχή, δίνοντας εντέλει ένα απογειωτικό και καθηλωτικό τελικό αποτέλεσμα. Πολλαπλά στρώματα ήχου, φανταστική παραγωγή και ενορχήστρωση, στίχοι (ποιήματα) που δεν σ'αφήνουν σε ησυχία, μυριάδες ατμόσφαιρες και εικόνες που γεννούν αναλόγου αριθμού και έντασης συναισθήματα, μία απόλυτα ξεχωριστή μουσική εμπειρία, που όμως απαιτεί προσοχή και πολλαπλές ακροάσεις για να σου δώσει πίσω το 100% της δυναμικής της. Φημίζεται ο Κτίρια για τη μη γραμμική μουσική του αφήγηση και για το "δύσκολο" του να τον παρακολουθήσεις. Δεν θα διαφωνήσω και αυτό ως ένα βαθμό συμβαίνει και στα Συγκεκριμένα Διαμερίσματα, τα κομμάτια του δίσκου δεν είναι του συρμού και αναμφισβήτητα απαιτούν τύπου "εκπαιδευμένα" αυτιά. Είναι όμως τόσο καλοδουλεμένα, τόσο αληθινά και εμπνευσμένα που αργά ή γρήγορα θα βρεις τα δικά σου Διαμερίσματα, για να κατοικήσεις και να ζήσεις μέσα τους για χρόνια. 

Στα αξιοσημείωτα πως ο Κτίρια, πέρα από τη γραφή των στίχων και της μουσικής, παίζει όλα τα όργανα μόνος του, έχει κάνει παραγωγή και ενορχήστρωση, ενώ είναι υπεύθυνος και για την καταπληκτική γραφιστική δουλειά που συνοδεύει το άλμπουμ, το οποίο το βρίσκεις σε μία πραγματικά πανέμορφη συσκευασία. Πολλά μπράβο στον Κτίρια Τη Νύχτα, στη δύση του 2016 μας έδωσε έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς.
 


 

2. Archetypes - Cyanna Mercury (21/11)
Το παγανιστικό ροκ των Αθηναίων ξεδιπλώνεται απ'άκρη σ'άκρη στα αυλάκια αυτού του καταπληκτικού debut, το οποίο είναι "καταδικασμένο" για πολλές και αδιάκοπες ακροάσεις.

[ακολουθεί το review του Υπογείου για τον δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις 15/11 από τον συντάκτη μας Mike N.]

Ήξερα και το ένιωθα πως όταν θα άκουγα για πρώτη φορά το ντεμπούτο των Cyanna Mercury, Archetypes, θα ερχόμουν αντιμέτωπος με κάτι ιδιαίτερα ξεχωριστό, με ένα εξαιρετικά στιβαρό και επιβλητικό μουσικό δημιούργημα. Τα πρότερα singles και το EP τους Dirty Things (2015), μαζί φυσικά με τα πέντε κομμάτια από τον επερχόμενο δίσκο τους που σταδιακά η μπάντα είχε μοιραστεί μαζί μας το τελευταίο διάστημα, με είχαν προετοιμάσει για το τι περίπου με περιμένει... Είχα φροντίσει να προϊδεάσω κι εσάς, με μία πρόσφατη ανάρτησή μου στη στήλη του Nice To Meet You (check here).

Ακούγοντας ολόκληρο το άλμπουμ, οι προσδοκίες μου όχι μόνο επαληθεύτηκαν, μα ξεπεράστηκαν κιόλας. Η ψυχεδέλεια των Αθηναίων δεν είναι της σειράς, ούτε τυχαία, η φωνή του Σπυρέα Σιδ. και οι μουσικές τους είναι τέτοιας έντασης και ψυχικού βάθους, που δύνανται να ματώσουν τα ηχεία σου. Αυτό που ίδιοι -περιγράφοντας τον ήχο τους- αποκαλούν παγανιστικό ροκ, ξεδιπλώνεται μυσταγωγικά και...υποχθόνια κατά τη διάρκεια της ακρόασης, σε τυλίγει σταδιακά, ώσπου εντέλει σε πνίγει και σ’αφήνει σύξυλο στην πολυθρόνα σου (ή οπουδήποτε τελοσπάντων κάθεσαι και ακούς μουσική). 

Κι ύστερα απλά ξαναπατάς play για να ξανακούσεις τα στοιχειωμένα opening tracks Horse Dark As Night/Hermes (με συμμετοχή στα φωνητικά της Κατερίνας Καφεντζή, aka Kafka), το τρομακτικό αριστούργημα The Lunatic και το καθαρτικό Apollo. Κι ύστερα έρχεται η συγκλονιστική Ωδή Στον Απόντα Πατέρα (Ode To The Absent Father), ήδη γνωστό μας από το ομώνυμο single του 2014. Και το Lilith, το πιο feelgood και τύπου εύπεπτο track του δίσκου. Εύπεπτο και Black Keys-ίζον, μα...γευστικότατο, εθιστικό και γεννημένο για πολλά ριπίτς - rock ‘n’ roll κομψότητα. Το If We Were Blind μας βυθίζει και πάλι αύτανδρους στο ζοφερό ψυχεδελικό κόσμο της μπάντας, ενώ το ακόλουθο Nothing We Can Do θαρρώ πως ως ένα βαθμό συνοψίζει το τι εστί το project Cyanna Mercury μέσα στα 6μιση λεπτά της διάρκειάς του. Φτάνοντας στο Snake, προσκυνάω... Spyrea (φωνάρα - στιχάρες), μα και τσαλαβουτάω σαν παιδί στην απέραντη φανκοειδή βρωμιά της μουσικής. Τα τελευταία 5 λεπτά του δίσκου ονομάζονται There Will Be A Time και είναι απλά απολαυστικά. Κομματάρα. Εξιλέωσις...

Το Archetypes είναι ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς και θα κυκλοφορήσει στις 21 Νοεμβρίου σε βινύλιο και ψηφιακή μορφή, ενώ λίγο αργότερα θα έρθει και σε CD. Στην (εξαιρετική και καταλυτική για το τελικό αποτέλεσμα) παραγωγή οι ίδιοι οι Cyanna Mercury μαζί με τον Δημήτρη Λίλη και τον one of a kind Alex Bolpasis. Στις 22 Δεκεμβρίου η μπάντα θα παρουσιάσει το δίσκο σε ένα μεγάλο live στο Gagarin.
 


 

3. Makena - No Clear Mind (1/12)
Δανειζόμενος τα λόγια του Spir Frelini από το άρθρο του σχετικά με το δίσκο στο Υπόγειο, "το Makena των No Clear Mind είναι ο δίσκος που φτιάχτηκε για να τον έχεις μια ζωή και να τον κουβαλάς στον φανταστικό σου κόσμο, εκεί όπου ο χρόνος δεν υπάρχει, αλλά μόνο όνειρα. Και αν τα όνειρά σου σημαίνουν πολλά πράγματα για σένα, τότε βρήκες το απόλυτο καταφύγιο...​".

[ακολουθεί το εισαγωγικό κείμενο της συνέντευξης της μπάντας στο Υπόγειο, όπως το έγραψε ο συντάκτης μας Michael Apostolou. Διάβασε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ].

Ο τελευταίος μήνας του 2016, μας επιφύλασσε μια από τις ομορφότερες εκπλήξεις μιας χρονιάς που ήταν γεμάτη στεναχώριες και δυσάρεστα γεγονότα. Η χαρά μας ουσιαστική και διπλή, αφού πρόκειται για δίσκο από Ελληνικά χέρια, αλλά επίσης πρόκειται και για ένα συνολικό αποτέλεσμα που αδιαμφισβήτητα έρχεται να μας υπενθυμίσει πως η καλή μουσική τελικά υπάρχει. Κι αν κάποιοι παραπονιούνται πως πλέον η μουσική του σήμερα στερείται από καλλιτέχνες που γράφουν “μεγάλες” μουσικές, ας πατήσουν play στο Makena, τη νέα δουλειά των No Clear Mind. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε σε έναν αχυρώνα στην Πελοποννησιακή Μάνη, για να βγει στο τέλος ως χρυσάφι μέσα από τα άχυρα. Στην ιστορία της μπάντας, οι κατά τα άλλα εν Αθήναις βασισμένοι δημιουργοί, ξεκίνησαν το γκρουπ στα Χανιά της Κρήτης, από όπου και κατάγονται. Το πείραμα, γιατί περί αυτού πρόκειται όπως μας λένε σε αρκετά σημεία της συνέντευξης, ξεκίνησε το 2009 όταν το πρώτο τους (αποκλειστικά) digital άλμπουμ, δόθηκε στο κοινό δωρεάν με σκοπό να εξυπηρετήσει λόγους αρχείου για τις μουσικές που έγραφαν και κρατούσαν στο συρτάρι. Κι όμως, το κοινό του διαδικτύου, ήταν εκείνο που τους έδωσε το σκούντημα για να πάρουν στα σοβαρά αυτή τη μουσική μαγιά. Οι Βρετανοί The XX, τους έχουν ήδη ποστάρει σε δικές τους δημοσιεύσεις, ενώ αναρίθμητα videos βρίσκονται ήδη στο YouTube κάνοντάς τους γνωστούς, παρότι ακόμη δεν είχαν επίσημη δισκογραφία. Η δύναμη της πληροφορίας. Έπειτα, το 2013 έρχεται το Mets στην πανταχού παρούσα Inner Ear, δίνοντας στην μπάντα αριθμό καταχώρησης στα μουσικά πράγματα της Ελλάδας και όχι μόνο, ταυτοποιεί όμως και τον ήχο τους. Μερικές ημέρες πριν το 2016 μας αφήσει (και καλά θα κάνει δηλαδή), το συγκρότημα επανέρχεται με έναν δίσκο αριστουργηματικό, με δέκα καθηλωτικά τραγούδια. Έναν δίσκο που έχει φιλοδοξίες κι ας μη θέλουν να το παραδεχθούν. 

Οι No Clear Mind δεν νιώθουν άνετα μέσα σε μουσικά κουτιά. Η μουσική φαρέτρα τους είναι γεμάτη και κάθε φορά θα βγάλουν διαφορετικό βέλος όπως μας λένε. Το ακούμε συχνά τελευταία αυτό, από πολλά συγκροτήματα που θέλουν στοιχείο της ύπαρξης τους τη δοκιμή νέων τεχνικών και συνδυασμών. Υπάρχει αλήθεια τόση ανάγκη για ελευθερία. Οι συνδυασμοί που είναι ολοφάνεροι στη νέα δουλειά της μπάντας, είναι όπως και οι ίδιοι αναφέρουν, στους ρυθμούς. Χρησιμοποιούνται πλέον περισσότεροι από ένας, για να χτιστεί ο σκελετός των κομματιών. Μια βασική διαφορά με τον προκάτοχο Mets, είναι η τοποθέτηση ρυθμού παντού και μάλιστα σε μερικά κομμάτια όπως τα Saint John και No Man is an Island, αυτοί ανεβαίνουν για πρώτη φορά τόσο ψηλά. Η χρήση των δυο ταυτόχρονων ρυθμών για τους οποίους μιλούν, υπάρχουν στα Starless Night, Sonnee και Makena. Παρόλα αυτά και ενώ οι ίδιοι μας τονίζουν πως ο δίσκος είναι εξωστρεφής, νομίζουμε ότι η εξωστρέφεια δεν είναι ταυτόσημη με τον όντως πολυεπίπεδο ήχο. Σφαιρικά και ακούγοντας το Makena στο σύνολο του, χωρίς να απομονώσουμε τις στιγμές των peak στη διάθεση του, θεωρούμε ότι είναι ένα εσωστρεφές σε διάθεση άλμπουμ. Πώς όμως γράφεις ένα τόσο ελκυστικό LP, όταν σε γενικές γραμμές οι μελωδίες έχουν μελαγχολική τάση ; Με το δικό μας ταπεινό κριτήριο, το μυστικό στην όλη παραγωγή βρίσκεται στις στενές γραμμές της γραφής του. Δηλαδή, το με τι τρόπο είναι δεμένα είναι μεταξύ τους τα κομμάτια, μην αφήνοντας “ρήγματα” σε κανένα σημείο της 48λεπτης διάρκειας του. Οι κιθάρες, οι μελωδίες που σου μένουν και η αναλογικότητα στον ήχο που έχει όλος δίσκος, είναι αυτά που συντελούν στο να μη νιώσεις κανένα τραγούδι παράταιρο, παρά τις συνεχείς μετατοπίσεις σε μέτρο και διάθεση. 

Μιλήσαμε για κιθάρες, δεν είναι όμως τόσο απλό. Στη μουσική ίσως και να μη μπορεί να εξηγηθεί τίποτα κατά βάθος. Να μένουν όλα στη θεωρία και στη σχετικότητα της αντίληψης του καθενός. Στο Makena, η μίξη του ήχου των χορδών της ακουστικής κιθάρας μαζί με τους ρυθμούς είτε από φυσικά ή ηλεκτρονικά τύμπανα, δίνει αυτό το επιδέξιο - λεπτότεχνο αποτέλεσμα που δεν μπορώ να εξηγήσω, παρά μόνο να το αποδώσω στη μαγεία της μουσικής τους έμπνευσης. Τι θα ήταν η έμπνευση άλλωστε, αν δεν περιείχε μυστήριο και θεία αύρα ; Τα κομμάτια που με συγκινούν περισσότερο, είναι τα In June, Saint john, Silence We Create και No Man is an Island. Όλα τους δημιουργούν άπειρα συναισθήματα μέσω της σταδιακά αυξανόμενης έντασης, που απλά αρκεί για να σου τινάξει το μυαλό στο αέρα μέχρι το ξέσπασμά τους. Επιτέλους, ένας δίσκος που δεν μπορεί να τοποθετηθεί έξω από την καρδιά. Όσο για την εποχή που ζούμε, οι ίδιοι επιλέγουν να είναι αισιόδοξοι και να κοιτούν τα πράγματα στην ουσία τους, παρά τις γνωστές δυσκολίες. Βαδίζουμε ολοταχώς προς την DIY εποχή και παρέες όπως αυτή των Λευτέρη Βολάνη, Βασίλη Ντοκάκη και Δημήτρη Παγίδα ίσως και να αποτελούν τους πρωτοπόρους για το ξεκίνημα νέων τρόπων κυκλοφορίας μουσικής. Από τον Θεοδωράκη, τις Ελληνικές Ροκ μπάντες των 80ʼs και 90ʼs, ως τους Sonic Youth, τους Radiohead, τους Pixies και το νέο κύμα, οι No Clear Mind μεταφέρουν μέσα στις μουσικές τους μια και μοναδική λέξη ως κεντρική έννοια : τη “Μελωδία”. Το Makena είναι γεμάτο από ατιθάσευτες μελωδίες που ψάχνουν αυτιά και ψυχές για να αποπλανήσουν, μην τους αντισταθείτε.
 

 

 

4. Έτοιμοι 1 - The Boy (16/5)
Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης συνεχίζει να μας δίνει δισκάρες και εδώ εδραιώνει εαυτόν ως έναν από τους πιο ταλαντούχους και εμβληματικούς εγχώριους μουσικούς δημιουργούς των 10's.

[ακολουθεί το review του Υπογείου για τον δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις 15/11 από τον συντάκτη μας Mike N.]

Ακούω τον νέο δίσκο του The Boy Έτοιμοι 1 στο ριπίτ εδώ και κάνα 4ωρο κι έχω να σημειώσω τα εξής: 

- Ο Βούλγαρης μές στο κεφάλι του έχει τόνους έμπνευσης, τόσο σε επίπεδο στίχου όσο και σύνθεσης. Αν και δισκογραφεί πυκνότατα (μέτρησα -με κάθε επιφύλαξη- 10 δίσκους σε εννιά χρόνια), κάθε του πόνημα είναι μία διαφορετική μουσική περιπέτεια που κατορθώνει να ρίχνει ματιές στα πράγματα από πολλαπλές και διαφορετικές θέσεις κάθε φορά, ενίοτε δημιουργώντας στοιχειωμένες και φαντασματικές περσόνες. Το Έτοιμοι 1, σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου, "είναι μια γυναίκα που κρατάει μια φορτωμένη βαλίτσα και περιμένει κάποιον στο σταθμό του τρένου. Μέσα στη βαλίτσα της κρύβεται όλη της η ζωή. Φωτογραφίες απ’ τα σχολικά χρόνια, σημειωματάρια που καταγράφει τις ερωτικές της φαντασιώσεις, ρούχα με λεκέδες από την ζωή που προσπαθεί να αφήσει πίσω της. Στο βλέμμα της βλέπουμε μόνο το μέλλον της".

- Στα 12 τραγούδια του νέου δίσκου μπορείς άνετα κα άπλετα να αισθανθείς το μεγαλείο αυτής της έμπνευσης και (υπερ)δημιουργικότητας. Δύσκολα θα αποκηρύξεις και θα "σκιπάρεις" κάποιο κομμάτι. Κι αν το κάνεις θα πέσεις σε μέγα λάθος, διότι στο Έτοιμοι 1 όλα μοιάζουν να βρίσκονται εκεί για κάποιο λόγο, υπάρχει μία στιβαρή συνοχή ανάμεσα στα τεκταινόμενα που παραπέμπει σε μία συνεχόμενη ιστορία, μία ενιαία διήγηση. Απ'την άλλη, με βάση τα δικά σου μουσικά -και όχι μόνο- βιώματα θα βρεις τα δικά σου αγαπημένα τραγούδια, τις δικές σου "φωλιες". Εγώ ξεχώρισα την φαρμακερή τετράδα Τέταρτος Δρόμος, Το Φιλί, Αγνός Γκάλης και Επιχείρηση Αρετή, μαζί με το τελευταίο του δίσκου Το Αγαπημένο Σου. Αν και όπως ήδη ανάφερα, το άλμπουμ ρέει ολόκληρο σχεδόν αψεγάδιαστα.

- Η παραγωγή του αγαπημένου μου Κτίρια Τη Νύχτα προφανώς παίζει σημαντικότατο ρόλο στο μεγαλειώδες τελικό αποτέλεσμα. Το ίδιο και η συμμετοχή της Δεσποινίς Τρίχρωμη στα γυναικεία φωνητικά. 

- Θα μπορούσα να καταλήξω λέγοντας πως το Έτοιμοι 1 εδραιώνει τον The Boy σαν έναν από τους πιο σημαντικούς και επιδραστικούς μουσικούς της χώρας μας. Αλλά μετά σκέφτομαι πως αυτό μάλλον συνέβη με το Κοστουμάκι το 2010. Εν τοιαύτη περιπτώσει, μπορώ να πω πως τον...ξαναεδραιώνει. Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης σου δίνει την εντύπωση πως πολύ δύσκολα θα κάνει 'τη λάθος κίνηση', πολύ δύσκολα θα παγιδευτεί και θα βγάλει κάποτε ένα δίσκο τετριμμένο και ξαναειπωμένο. Γράφει (πολύ) γιατί το γουστάρει και το έχει ανάγκη και αυτό... βγαίνει εντέλει και προς τα έξω.
 

 

 

5. Memento Mori - Echo Train (*digital release 30/11/2015 - βινύλιο 23/6/2016)
Tο ψυχεδελικό κομψοτέχνημα των Echo Train με διέλυσε ολοσχερώς και με κατάπιε ολόκληρο από την πρώτη ακρόαση, όμως το build-up που έκανε μέσα μου μέσα στη χρόνια που πέρασε ήταν καταιγιστικό. Δισκάρα.

[ακολουθεί το εισαγωγικό κείμενο της συνέντευξης της μπάντας στο Υπόγειο, όπως το έγραψε ο συντάκτης μας Mike N. Διάβασε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ].

Στο ψυχεδελικό και ονειρικό βαγόνι των Echo Train ανέβηκα για πρώτη φορά στις αρχές του έτους, όταν ένας facebook φίλος μού ανέφερε το όνομά τους και μού συνέστησε ανεπιφύλακτα να ακούσω το ντεμπούτο τους Memento Mori, το οποίο τότε κυκλοφορούσε μονάχα σε ψηφιακή μορφή. Χωρίς να χάσω χρόνο, το ίδιο βράδυ, εντόπισα το album στο spotify και πάτησα play... Μετά από μία ώρα ήμουν...άλλος άνθρωπος, διότι είχα ακούσει έναν αληθινά καλό και μεστό δίσκο. Είχα ταξιδέψει σε 11 ιστορίες, βασισμένες στα 60's ηχοχρώματα και ηχοτοπία, τραγουδισμένες από την αιθέρια φωνή της Ren (Ειρήνη Παναγοπούλου) και παιγμένες στην εντέλεια από μία παρέα δεμένων και υπερταλαντούχων μουσικών. Σταδιακά, κι όσο ο χρόνος κυλούσε, το Memento Mori εξελισσόταν σαν ένα από τα αγαπημένα μου ελληνικά άλμπουμ των τελευταίων χρόνων κι όταν πια τον Ιούνιο του 2016 κυκλοφόρησε και σε βινύλιο, προφανώς έσπευσα να το αποκτήσω. Οι Echo Train είναι μία ξεχωριστή μπάντα βουτηγμένη για τα καλά μέσα στα 60's - καταφέρνει όμως την ίδια στιγμή να ακούγεται σύγχρονη και φρέσκια.
 


 

6. Blakk Metall - Gioumourtzina (22/4)
Ο...γραφίστας του Υπογείου Ανέστης Νείρος μπαίνει σε πανέμορφες και σκοτεινές μουσικές περιπέτειες μαζί με τον bandmate Γιάννη Τσελίκα και μας δίνουν ένα εκπληκτικό και άκρως ξεχωριστό ντεμπούτο.

[ακολουθεί το εισαγωγικό κείμενο της συνέντευξης της μπάντας στο Υπόγειο, όπως το έγραψε ο συντάκτης μας Mike N. Διάβασε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ].

Ήταν Νοέμβρης του '14, όταν προετοιμάζοντας το στήσιμο του site που έχετε μπροστά σας, έψαχνα έναν καλό γραφίστα για να αναλάβει τα λογότυπα, τα facebook images, cover pages κλπ. Ο Σαλονικιός δορυφόρος του Υπογείου Αποστόλου με σύστησε facebook-ικά σε έναν άλλο Σαλονικιό, τον Ανέστη Νείρο. Θυμάμαι που σχόλαγα απ'τη δουλειά μαύρα μεσάνυχτα και μίλαγα μετά μαζί του για ώρες, πρώτα για τα "επαγγελματικά" και μετά για χίλια δυο άλλα, για μουσικές, κορίτσια, οικογένειες και άλλα πολλά. Σε ένα από αυτά τα ατέλειωτα τηλεφωνήματα, ο Ανέστης μου είχε πει πως έχει και αυτός μια δική του μπάντα, τους Gioumourtzina ("ηλεκτρονική είναι φίλε, δεν ξέρω αν θα σ'αρέσει, πολύ παραδοσιακό ροκά σε κόβω"). Θυμάμαι πως τον είχα ρωτήσει 3-4 φορές να επαναλάβει το όνομα, να μου το κάνει spelling, για να μπορέσω να βρω το κανάλι τους στο youtube και να ακούσω τα κομμάτια τους. Νομίζω το Russian Market το είχαμε ακούσει πρώτη φορά "μαζί", εγώ στον υπολογιστή μου και αυτός στο ακουστικό, περιμένοντας να τελειώσει το κομμάτι και να του πω τη γνώμη μου. Κάποια μέρα η "δουλειά" τέλειωσε, ο Ανέστης παρέδωσε το υπέροχο γραφιστικό του έργο και μετά χαθήκαμε. Ξαναβρεθήκαμε -πάλι τηλεφωνικά- όταν ανέλαβε και το artwork για τη συλλογή του Υπογείου Music From The Basement

Πέρασαν κάποιοι μήνες, το site προχώρησε και ανέβηκε στο διαδίκτυο, το ίδιο και οι Gioumourtzina, ανέβηκαν και αυτοί και προχώρησαν. Κάναμε και μία πρώτη ηρωική συνέντευξη τότε (check here), ήταν η πρώτη που ανεβάσαμε στο "νέο" Υπόγειο. Ώσπου ο χρόνος τους έφερε στο Plissken του 2015 στην Αθήνα και εκεί είδα για πρώτη φορά τον Ανέστη από κοντά. Επί σκηνής. Κι είχα πάθει σοκ. Μούσκεμα στον ιδρώτα, να παλεύει και να σπαράζει πάνω από ένα synth και έναν υπολογιστή, να τρέχει στο μικρόφωνο και να ξερνάει τα εσώψυχά του, να χορεύει σαν δαίμονας στα "αδειάσματα" των ήχων, να επιστρέφει στα σίνθια και στα κομπιούτερ, από κει πίσω στο μικρόφωνο κ.ο.κ. Συγκλονιστικός. Το ίδιο και ο μπασίστας Γιάννης Τσελίκας, αλλά και ο ντράμερ Νίκος ΚΣ, ο οποίος δεν είναι πια στο line up. Κι ήξερα τότε, πως η μπάντα του Ανέστη είναι καταδικασμένη να απογειωθεί.

Και ένα εξάμηνο μετά, μού ανακοίνωσε τα χαρμόσυνα: "Βγάζουμε το δίσκο. Στην Inner Ear. Την Άνοιξη". Το Blakk Metall είναι λοιπόν εδώ, από τις 22 Απρίλη κυκλοφορεί ελεύθερο και είναι... επικίνδυνο. Οκτώ κατά βάση electro σκοτεινά διαμάντια, με αναφορές στα...πάντα. Οι δεκαετίες και τα genres παρελαύνουν σαν φαντάσματα καθ΄όλη τη διάρκεια του δίσκου, γρήγορα παίρνουν σάρκα και οστά και ορθώνουν το ανάστημά τους στο σήμερα. Βγάζουν πνιχτές κραυγές και ακατάληπτες φωνές τραβώντας σε απ'το μανίκι για να τις ακολουθήσεις στο σκότος, μα και στο θαμπό καθαρτικό φως τους. Απ'το cool mid-tempo Leviathan που ανοίγει το δίσκο, ως και το καταληκτικό punk-ίζον (προσωπικό αγαπημένο απ'το live του Plissken) Glasgow, έχεις προλάβει να ζήσεις μία μεστή και σπάνια μουσική εμπειρία, που όμοιά της δεν σου δίνει και πολλές φορές η δισκογραφία του συγκεκριμένου είδους, αυτού που γενικά σκεπάζεται από την ομπρέλα του electro.
 

 

 

7. Connect The Dots - Playground Theory (28/1)
Δε νομίζω πως έχω ακούσει καλύτερο δίσκο σε αυτό το είδος (dream pop;) και σε αυτό το ηχόστρωμα φέτος, πανευρωπαϊκώς και παγκοσμίως... :)

[ακολουθεί review του δίσκου από τον Mike N. και track by track analysis από την ίδια την μπάντα, όπως αυτά δημοσιεύτηκαν στο Υπόγειο στις 26 Ιανουαρίου του 2016 - μπορείς να διαβάσεις και τη συνέντευξή τους εδώ].

Οι αγαπημένοι του Υπογείου Playground Theory την Πέμπτη 28 Ιανουαρίου κυκλοφορούν το 2ο δίσκο τους Connect The Dots και την ίδια μέρα θα τον παρουσιάσουν ζωντανά στο νέο συναυλιακό χώρο Ίλιον Plus. Η προακρόαση του δίσκου απ'τη μεριά μας έδειξε...δισκάρα, το περιμέναμε άλλωστε, αλλά άλλο να το περιμένεις και άλλο να το ακούς. Εννιά dream-pop ατμοσφαιρικά διαμάντια, με ενσωματωμένη στα ηχητικά σωθικά τους μία ανατολίζουσα ατμόσφαιρα, η οποία δρα καταλυτικά στον ακροατή, τον πιάνει απ'το χέρι και τον πάει σε σκοτεινά και ομιχλώδη μουσικά μονοπάτια, στα οποία έχεις χίλια δύο να ψάξεις και να αισθανθείς, χίλια δύο να σκεφτείς και να νιώσεις... Με αυτή την έννοια, ο όρος dream pop που μόλις πριν προαναφέρθηκε, φαίνεται πως με δυσκολία μπορεί να εκφράσει και να χωρέσει ολοκληρωτικά το...ποιόν του Connect The Dots, κατά τη γνώμη μου η Αθηναϊκή μπάντα το πάει λίγο παραπέρα από το συγκεκριμένο genre, (κάποια από) τα ηχητικά τοπία των Dead Can Dance για παράδειγμα εμφανίζονται μεγαλόπρεπα στο νέο δίσκο των Playground Theory. Οι στίχοι είναι κοφτεροί και ενίοτε στοιχειωμένοι, η φωνή της Μάρσιας απλά...δεν υπάρχει, ενώ παικτικά η ομάδα πετάει, όλη η μπάντα δουλεύει στην εντέλεια και μας δίνει μία κυκλοφορία που λογικά θα είναι μία από τις καλύτερες της μουσικής χρονιάς που μόλις ξεκίνησε. Αυτά από μας, διότι το καλύτερο ακολουθεί τώρα: Μία track by track ανάλυση του Connect The Dots, η Μάρσια (πλήκτρα, φωνή) και ο Δημήτρης Νέγκας (πλήκτρα) μας δίνουν 9 back stories για τα κομμάτια του δίσκου και δεν έχουμε παρά να τους ευχαριστήσουμε από καρδιάς γι'αυτή τη μεγάλη χαρά και τιμή. :)     


1. All That Could Have Been
Μάρσια: Το τί θα μπορούσε να είχε γίνει και πως θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα στη ζωή μας εάν είχαμε πάρει διαφορετικές αποφάσεις είναι κάτι που πάντα μας στοιχειώνει.  Αυτό το συναίσθημα σε συνδυασμό με μία αρρωστημένη σχέση αγάπης είναι το θέμα του All That Could Have Been. Οι περισσότεροι στίχοι είχαν γραφτεί αφού είδα το “Breaking the Waves” (Lars von Trier) και με επηρέασε πολύ, ειδικά στο θέμα των σχέσεων και πως εκφράζεται η αγάπη.
 
2. Still
Μάρσια: Οι στίχοι γράφτηκαν σε ένα βράδυ.  Μετά από ένα έντονο περιστατικό που βίωσα. Είναι φτιαγμένοι από εικόνες που είδα εκείνο το βράδυ. Το πτώμα μιας κοπέλας ανασυρόταν από το ποτάμι από μια ομάδα πυροσβεστών. Όλοι οι παρευρισκόμενοι ήταν απλά περαστικοί και κοίταγαν από περιέργεια. Κανείς δεν ήξερε ποια ήταν, ούτε πως βρέθηκε νεκρή.  Δεν βρισκόταν κάποιος δικός της εκεί, για να την θρηνήσει.  Το μόνο που φαινόταν από τη σακούλα ήταν το λευκό παπούτσι της. Το Still αναφέρεται σε αυτή ακριβώς την σκηνή.
 
3. Little Things
Μάρσια: Μικρά καθημερινά πράγματα που πολλές φορές θεωρούμε δεδομένα ή δεν τους δίνουμε καν σημασία, που παίζουν τελικά πολύ μεγάλο ρόλο στη ζωή καθενός μας. Αυτά είναι που διαμορφώνουν την καθημερινότητα και κατ’ επέκταση όλη μας τη ζωή.

Δημήτρης: O συνδυασμός east modal riffs με δυτική τεχνοτροπία και αιθέρια φωνητικά, μαζί με τον δυναμισμό που βγάζει μας οδήγησαν στο να αποτελέσει το κομμάτι αυτό την επιστροφή μας στην δισκογραφία με τη μορφή του πρώτου single απο το Connect The Dots.
 
4. Rain
Μάρσια: Ένα παραλήρημα συναισθημάτων και η ανάγκη να ξεσπάσεις, ακόμα και στον τοίχο, σε ένα συνδυασμό ανάποδων Riff και beat που σε υποβάλλει.  Η κάθαρση τελικά έρχεται στο τέλος με τη μορφή της αρμονίας (πολλές φορές χρειάζεται μια βροχή για να δούμε τα πράγματα πιο καθαρά!)

Δημήτρης: Το Rain ήταν από τα πρώτα κομμάτια που παίζαμε σαν μπάντα, άλλα πήρε την τελική μορφή του λίγο πριν ηχογραφηθεί.
 
5. On The Street
Μάρσια: Ένα κομμάτι που αναφέρεται σε αυτούς που κοιμούνται στο δρόμο.  Κάνοντας πρόβες και γυρνώντας στο κέντρο της Αθήνας είναι ένα από τα θέματα που κανείς δεν μπορεί να “προσπεράσει”.  Με κάτι τέτοιο δεν μπορεί να υπάρχει εξοικείωση και συνήθεια, παραμένει πάντα το ίδιο σοκαριστικό και οδυνηρό.  
 
6. A Never Empty Picture
Μάρσια: Ψυχεδέλεια- “κάθε κατάσταση όπου γίνεται φανερή η ψυχή”, “ονειρώδης κατάσταση εξαιτίας οπτικών/ ακουστικών ερεθισμάτων”, και τα δυο ισχύουν για το A Never Empty Picture. Ένα ταξίδι σε εσωτερικές σκέψεις μέσα από στίχο και μουσική. Σε αυτό το κομμάτι εντάξαμε κρουστά που βοηθούν σε αυτήν την κατεύθυνση (τουμπερλέκι και bongos).
 
7. Prison Song
Μάρσια: Διασκευή παραδοσιακού Ζακυνθινού τραγουδιού (Τση Φυλακής/ Φυλακίσια/  Διπλά). To ακούσαμε από Ζακυνθινούς κανταδόρους πριν πέντε καλοκαίρια και κατευθείαν μας ήρθε η επιθυμία να το κάνουμε κάτι. Η δική μας εκτέλεση φλερτάρει με post rock ακούσματα και ταυτόχρονα έχει ambient στοιχεία. Μας κέρδισε η εσωτερικότητα του και η σκοτεινή του ατμόσφαιρα. Το αυθεντικό κομμάτι έχει γραφτεί (ανά δίστιχο) από διάφορους κατάδικους στα Επτάνησα, που ήταν φυλακή από "βεντέτα" για λόγους τιμής ή από διαμάχες με τους άρχοντες, την εποχή που ήταν υπό Αγγλική κατοχή τα νησιά.
 
8. Sun Inside
Μάρσια: Η αρχική έμπνευση για αυτό το κομμάτι ήρθε από τους orbital (“the girl with the sun in her head”).  Μπλέκοντας ανατολίτικες και δυτικές φόρμες μαζί με ηλεκτρονικά στοιχεία το αποτέλεσμα ήταν ξεχωριστό. Μιλάει για την ονειροπόληση και τις εικόνες που κρατάμε μέσα μας ως κίνητρο για να προχωρήσουμε.  Υπάρχει αναφορά στο μύθο του Ικάρου στο τέλος παραλληλίζοντας την προσπάθεια μας να φτάσουμε στο όνειρο πάση θυσία, χωρίς όμως να έχουμε προετοιμαστεί κατάλληλα (“forgetting all this time the sun”).
 
9. Princess
Δημήτρης: Ένα κοριτσάκι ντύνεται, χτενίζεται, ετοιμάζεται για μια μεγάλη μέρα. Είναι όλοι από πάνω του και αυτό είναι χαρούμενο ενώ ταυτόχρονα αγωνιά. Από την άλλη, μία γυναικεία μορφή ίσως σκοτεινή ίσως θελκτική, σίγουρα επικίνδυνη. Πώς συνδυάζονται αυτά τα δύο; Ένα κομμάτι που προσπαθεί να δώσει διαφορετικές εικόνες στον ακροατή και να οδηγήσει το Connect The Dots σε ένα όμορφο κλείσιμο.
 

 

 

8. Quantum Unknown - Gravity Says_I (16/9)
To πολυαναμενόμενο επί 5 χρόνια τρίτο άλμπουμ των Gravitysays_I ήταν αυτό που έπρεπε: Φοβερό. Εμπνευσμένη ιντερνάσιοναλ floyd-ική ψυχεδέλεια γραπωμένη γερά όμως και από την ελληνική και ανατολίτική παράδοση, ένα εξαίσιο trip που όμοιό του δύσκολα θα βρεις εκεί έξω... Έξι κομματάρες που δεν σ'αφήνουν σε ησυχία, μου κράτησαν -και μου κρατούν- σταθερή παρέα τις νύχτες τούτου του περίεργου Χειμώνα. 
 


 

9. Chickn - Chickn (10/10)
Ένα ακόμα άκρως ενδιαφέρον ντεμπούτο το οποίο με τράνταξε αρκούντως τον περασμένο Οκτώβρη, με πήρε και με πέταξε σχεδόν βίαια στις πιο σκληρές και απόκρημνες πλαγιές του μουσικού μου βεληνεκούς, είχα καιρό να πάω εκεί και ομολογώ πως πέρασα υπέροχα. Chicknism ladies and gents...

[ακολουθεί review του δίσκου από τον Mike N. και track by track analysis από τον κιθαρίστα και vocalist της μπάντας, Άγγελο Κράλλη, όπως αυτά δημοσιεύτηκαν στο Υπόγειο στις 8 Νοεμβρίου του 2016]

Τον περασμένο Ιούλιο βρέθηκα στο φλεγόμενο από τη ζέστη Gagarin, για να δω τους αγαπημένους μου Νεοϋρκέζους The Budos Band, αψηφώντας τις σειρήνες των αγαπημένων μου Allah Las και της γοητευτικής (;), αλλά πάντα για μένα βαρετής Lana Del Rey - έπαιζαν την ίδια μέρα στο δροσερό Terra Vibe στα πλαίσια της δεύτερης μέρας του Rockwave. Η επιλογή μου δικαιώθηκε πανηγυρικά, καθώς παρακολούθησα ένα από τα καλύτερα live της χρονιάς, το οποίο -πέρα από την καθηλωτική εμφάνιση των Budos Band- έκρυβε και μία μεγάλη έκπληξη στο support act: τους Chickn. Τους είχα ακουστά σαν όνομα, αλλά ποτέ δεν τους είχα δει, ούτε είχα ακούσει κάποιο δείγμα τους ως τότε. Η αθηναϊκή μπάντα ανέβηκε στη σκηνή και χωρίς πολλά λόγια ξεκίνησε το set της. Μπροστά, στην “αρένα”, το κοινό πήρε σχεδόν αμέσως μπρος, εγω όμως βρισκόμουν στον εξώστη και αυτό που εκλάμβανα από τους γύρω μου ήταν ένα κύμα αμηχανίας ως και...ανησυχίας, μπροστά στο ωμό και ‘επιθετικό’ rock ‘n’ roll των Chickn. Και άκουγα ήδη τους παραδοσιακούς “ταμπελολόγους” να παλεύουν δεξιά κι αριστερά μου:

“Progressive όσο δεν πάει...”
“Τρελή σεβεντίλα φιλε!” 
“60’s ψυχεδέλεια και τα μυαλά στα κάγκελα.”
“Pink Floyd μαζί με Doors, αλλά ακούω και λίγο Nirvana. Cobain”

Και, ok, πρέπει να ομολογήσω πως το άνωθεν σπορ είναι και ένα απ’τα δικά μου αγαπημένα, από την άλλη όμως, στην περίπτωση των Chickn κι ενόσω το καταιγιστικό live τους βρισκόταν σε εξέλιξη, δεν μπορούσα να βγάλω άκρη σχετικά με το τι ακριβώς παίζουν και από πού κρατάει η...μουσική σκούφια τους. Δεν μ’ενδιέφερε στην τελική. Μία λέξη είπα μόνο στο αυτί του κολλητού μου, που είχε ήδη αρχίσει να χτυπιέται δίπλα μου: “Χάος”.

Αυτό το ‘χάος’ έγινε δίσκος με το όνομα της μπάντας και κυκλοφόρησε πριν ένα μήνα, στις 10 Οκτωβρίου. Δέκα -ως επί το πλείστον- μεγάλης διάρκειας ροκ (ας το πούμε έτσι να ξεμπερδευουμε) περιπετειώδη μουσικά ταξίδια, που σίγουρα κρατιούνται από το ένδοξο παρελθόν των 60’s και των 70’s, εμένα όμως μια χαρά που ακούγονται και σαν μία νεωτεριστική και σύγχρονη μουσική πρόταση του σήμερα, που ήρθε εν έτει 2016 να ταράξει περαιτέρω τα ήδη δαιμονισμένα και άκρως ενδιαφέροντα νερά του ‘νέου ελληνικού εναλλακτικού ροκ’. 

Ο Άγγελος Κράλλης (φωνή, στίχοι, ηλεκτρικές-ακουστικές-resonator κιθάρες, ηλεκτρικό sitar, λαούτο, synthesizers, τσαμπούνα, στάμνες, drum machine, steel drum), ο Ευάγγελος Ασλανίδης (τύμπανα, κρουστά, djembe, νταρμπούκα, μπεντίρ) και Παντελής Καρασεβδάς (τύμπανα, κρουστά, congas, djembe), παρέα με την...πολυπληθή και υπερταλαντούχα παρέα τους - Sir Kosmiche (μπάσο), Κωνσταντίνος Πρωτόπαππας (ηλεκτρική κιθάρα), Χάρης Νείλας (νταρμπούκα, congas, cowbell), Αντρέας Κιλτσικσής (ούτι, αμανές), Prins Obi (συπληρωματικά πλήκτρα και φωνές) και King Elephant (σαξόφωνο)- μας φέρνουν έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς. Το self-titled debut της μπάντας  κυκλοφορεί σε διπλό βινύλιο με bonus cd και digital album από την Inner Ear και οι Chickn θα το παρουσιάσουν επίσημα σ'ένα μεγάλο live στο Gagarin στις 24 Νοεμβρίου. Τη συναυλία θα ανοίξουν οι Victim Of Society.

To Υπόγειο έχει τη χαρά να σας παρουσιάσει 10 back stories για κάθε ένα από τα ισάριθμα κομμάτια του δίσκου, 10 πολύ ενδιαφέρουσες και διαφωτιστικές ιστορίες γραμμένες από τον frontman της μπάντας Άγγελο Κράλλη.

Chickn Τribe
Το τραγούδι Chickn Tribe αποτυπώνει τη πρώτη, σχεδόν ενστικτώδη αλληλεπίδραση μεταξύ του Βαγγέλη και του Άγγελου την πρώτη φορά που έπαιξαν μαζί. Βρίσκεται ανάμεσα σας όντας αισίως στην τέταρτη στουντιακή του εκτέλεση και κατα τη διάρκεια των live μας δεν έχει παιχτεί ποτέ δύο φορές με τον ίδιο τρόπο. Κατέχει επίσης το ρεκόρ mash-up στα live μας, καθώς έχουμε την τάση να το μιξάρουμε με διασκευές που εκτείνονται απο κομματια των CAN έως και των Grateful Dead. Θεωρούμε αυτό το track την ιδανική εισαγωγή σε αυτό που συμβαίνει στα κεφάλια μας.

Omens
Το κομμάτι αυτό πήρε το όνομα του από ένα μικρό κουπλέ που είχε γράψει ο Άγγελος κατα τη διάρκεια ενός road trip στο Μαρόκο, ενώ παρατηρούσε κάποια μαυροπούλια να πετούν σε κύκλους.

"Με ενα ελαφρύ πετάρισμα θα κλείσω τον καιρό
που οπως ηρθε ετσι αυριο θα έχει πια χαθει
και σαν ένα ευθραυστο διάφανο φτερό
δεν θα κοιτάζω πια ό,τι έχει ιδωθεί"

Αυτό στη συνέχεια έγινε το verse του κομματιού σαν ένα επαναλαμβανόμενο μάντρα. Έχοντας στο νου μας πως θέλουμε να αποτίσουμε φόρο τιμής στην Krautrock γενεαλογία μας αλλά και στις Black Sabbath καταβολές μας, καταλήξαμε απρόσμενα να τζαμάρουμε στο μέσο του κομματιού σε anatolian rock ύφος, δίνοντας έτσι ταυτόχρονα τις αναφορές μας στον πρώιμο Barış Mançο και στους Mongollar. Επιπλέον σε αυτό το κομμάτι μπορείτε να ακούσετε τα εκπληκτικά φωνητικά του Prins Obi των Baby Guru αλλά και την ανάπτυξη των κρουστών του Χάρη Νείλα.

Aleppo/JAM
To τρίτο τραγούδι του δίσκου ονομάζεται Aleppo και γράφτηκε ένα κρύο πρωινό ενός Δεκέμβρη υπό την ενότητα "3 φλεγόμενα κουτάλια για τις 6 Δεκέμβρη". Εκείνο το βράδυ είχαμε κλείσει μία συναυλία που ακυρώσαμε λόγω της επιδείνωσης της υγείας του απεργού πείνας Νίκου Ρωμανού. Την ίδια περίοδο, το internet και τα υπόλοιπα ΜΜΕ ξεκίνησαν να κατακλύζονται με φωτογραφίες ενός σφαγιασμένου και ολοσχερώς κατεστραμμένου ανατολικού Χαλεπιού, ενώ έξω από τη βουλή στη πλατεία Συντάγματος λάμβανε χώρα μία μαζική απεργία πείνας Σύρων προσφύγων που απαιτούσαν πολιτικό άσυλο (και αργότερα σκουπίστηκαν εν όψει των Χριστουγεννιάτικων εορτασμών από τον δήμαρχο Αθηναίων). Μεσα σε αυτή τη συγκυρία, και με το αίτημα του ότι ένα τραγούδι σήμερα οφείλει να είναι κάτι παραπάνω από μία θρηνωδία ή έναν τάφο, συντέθηκε το Aleppo. To demo του Άγγελου θα μπορουσε να περιγραφεί σαν μια space age απαγγελία αλλά όταν η μπάντα το έπιασε στα χέρια της, του έδωσε μία καινούρια ζωή. Οι μπασογραμμές του Sir Kosmiche αγκάλιασαν τη jazz ανάπτυξη του Gus Boggar όπως το κάρυ το κοτόπουλο. Οι εμπλοκές διάφορων αναλογικών synths σε συνδυασμό με το vocoder στη φωνή, χάρισαν σε αυτόν τον δίσκο το κομμάτι με την πιο εκλεπτυσμένη synthesized ενορχήστρωση.

Modular Prayer
To Μodular Prayer (αρθρωτή προσευχή) είναι, προφανώς, μία προσευχή που έγραψε ο Άγγελος στη Βαλένθια. Συνοψίζει μερικές σκέψεις ημερολογιακού χαρακτήρα που γράφτηκαν σε μία σοφίτα στον πέμπτο όροφο ενός κτίσματος με χαρακτηριστικό γοτθικό στυλ, με μόνη θέα σκεπές και το οκτάγωνο καμπαναριό του El Miguelete. Μόλις η μπάντα επανενώθηκε, αρχίσαμε να δουλεύουμε πάνω σε αυτό το τραγούδι και γρήγορα πήρε περισσότερες μορφές από ότι περιμέναμε. Αυτή η εκδοχή (χαϊδευτικά αποκαλούμενη ώς modular prayer "το κοντό", με το μακρύ να ακολουθεί στη Γ' πλευρα) επιλέχθηκε για να κλείσει την πρώτη πλευρά αυτού του δίσκου αφήνοντας μια γλυκιά επίγευση, ίσως λόγω της χρήσης ηλεκτρικού sitar το οποίο αποδίδει ένα ανατολίτικο θέμα, αλλά ταυτόχρονα ο σχεδιασμός και η ενορχήστρωση των synthesizer αναπτύσσουν ένα βαθύ δυσοίωνο* συναίσθημα.

Taqsim/Rhy/Tavk Hava
To Τaqsim είναι ένα ταξίμι, δηλαδή ένα σολιστικό μέρος για ένα όργανο το οποίο αυτοσχεδιάζει πάνω σε μία γνωστή βάση. Η λέξη προέρχεται από το αραβικό taksim που σημαίνει κλάσμα. Αυτό το μέρος ήταν το ζέσταμα του Άγγελου για να παίξει το Rhy. H Rhy, εκτός από το ότι είναι ένα φανταστικό κορίτσι, είναι η δικηγόρος μας. Έχετε δικηγόρο; Ξέρετε να γράφετε κομμάτια; Γράψτε ένα κομμάτι για τον/την δικηγόρο σας. Δεν θα το μετανιώσετε ποτέ. Το Tavk Hava είναι ένας impromptu αυτοσχεδιασμός που κάναμε μαζί με τον Αντρέα Κιλτσικτση, ο οποίος προσέφερε στο τέλος του Rhy αυτόν τον εκπληκτικό αμανέ. Αφού τελειώσαμε με την ηχογράφηση, ο κάθε περευρισκόμενος στο session (Αγγελος, Παντελής, Βαγγέλης, Χάρης) πήραν από ένα κρουστό και άρχισαν να παίζουν με το ούτι του Αντρέα. Ναι, το ούτι του Αντρέα είναι μία αυτόνομη ετερόνομη ύπαρξη και παρακαλώ ας μη συζητήσουμε άλλο αυτό το θέμα.

Forget
To Forget τα κατάφερε να μπει στον δίσκο τελευταία στιγμή. Το πρώτο κουπλέ του κομματιού βρέθηκε γραμμένο στη πρώτη σελίδα μίας ποιητικής συλλογής του Αριστομένη Προβελέγγιου από μία προηγούμενη ιδιοκτήτη του και το δεύτερο είναι η απάντηση του Άγγελου στο σημείωμα αυτό, στη τελευταία σελίδα. Το ρεφραίν περιγράφει μία συχνή μας κυκλοθυμία. Το Small Things είναι ένα jam που συνέβη σε μία από τις τελευταίες πρόβες πριν αρχίσουν τα sessions του δίσκου ενώ παίζαμε το Forget και προσπαθήσαμε να κρατήσουμε την ακριβή φόρμα στην οποία το συλλάβαμε. Επιπλέον στο τραγούδι αυτό, μπορείτε να ακούσετε τον Παντελή να παίζει τύμπανα και τον Βαγγέλη να ξεδιπλώνει τα ευαίσθητα ηχοχρώματά του στα κρουστά.

Articulation
To Αrticulation (συνάρθρωση) είναι το κομμάτι που ανοίγει την τρίτη πλευρά αυτού του δίσκου. Η γενική ιδέα, χτίστηκε γύρω από κάποιους συλλογισμους του Άγγελου σχετικά με την ποιητική μετά το Άουσβιτς και την οντολογία ενός ανθρώπου που τραγουδά. Αυτή ήταν και η βασική υπόθεση εργασίας του για τη πτυχιακή του εργασία στην ΑΣΚΤ. Το πιο περίεργο γεγονός με αυτό το τραγούδι είναι πως παρόλο που κανείς δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το τί πρόκειται να συμβεί κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, όλη η μπάντα το ένιωσε σωστό από την πρώτη στιγμή.

Modular Prayer (reprise)
Αυτό το τραγούδι μας τρόμαζε από την αρχή. Υπήρξαν κάποιες μέρες που σκεφτήκαμε να μη το γράψουμε, αλλά ευτυχώς το κάναμε. Όλος αυτός ο δισταγμός ίσως να εξηγείται από το γεγονός πως το Μodular Prayer ήταν ορόσημο για εμάς. Είναι το πιο πολυπαιγμένο κομμάτι και ταυτόχρονα σημείο κλειδί σε κάθε ζωντανή μας εμφάνιση καθώς κάθε φορά αναδύεται σαν λευκός καμβάς, σαν να το παίζουμε πρώτη φορά. Αυτό μας επιτρέπει να επεκτείνουμε κάθε φορά το όραμά μας. Πως θα μπορούσε ένα τραγούδι που συγκεντρώνει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά να παρουσιαστεί εκτός του πλαισίου μιας ζωντανής εμφάνισης; Αυτό ήταν το μεγαλύτερο ρίσκο που πήραμε μέχρι τώρα σε αυτή μας τη διαδρομή. Ορίστε μερικοί λόγοι για τους οποίους αυτό έπρεπε να συμβεί:

-Τα 9 λεπτά ειναι σημαντικό ψυχολογικό όριο για τους ανθρώπους που ακούνε outtakes των Grateful Dead όσο ηχογραφούν.
-Ένας δίσκος χωρίς σόλο τύμπανα είναι μισός δίσκος.
-Ο King Elephant μας κέρασε μερικές διαγαλαξιακές ελεύθερες γραμμές σαξοφώνου.
-Ο Άγγελος και ο Μαέστρος πέρασαν σε αυτό το session σαν ανήλικα στο luna park.
-Τα επιπλέον πλήκτρα του Prins Obi στο θέμα κλεισίματος του κομματιού έκαναν τον Herbie Hancock περήφανο.
-Σε αυτό το κομμάτι, μπορείτε να βρείτε τις τελευταίες σταγόνες του χιούμορ μας.

Prelude on Mary
Φτάσαμε σχεδόν στο τέλος με αυτό το κομμάτι να ανοίγει την τελευταία πλευρά του δίσκου. Όπως μαρτυρά και το όνομα, πρόκειται για ένα πρελούδιο του κομματιού που θα ακολουθήσει, το οποίο θα διαρκέσει περίπου έντεκα λεπτά. Έτσι σκεφτήκαμε πως θα ήταν όμορφο να δειγματίσουμε κάποια από τα βασικά θέματα που θα εμφανιστόν στο κομμάτι και να προετοιμάσουμε τα αυτιά του ακροατή για αυτό που πρόκειται να συμβεί. Το ψευδο-μπαρόκ επιλέχθηκε ως ύφος γιατί θα προσθέταμε ένα τραγούδι στο πάνθεον των κομματιών σχετικά με Μαίρες και αυτό ήταν ένα αρκετά σοβαρό θέμα στο μυαλό μας. O Άγγελος δεν είχε την παραμικρή εμπειρία πάνω στο πως να διαχειριστεί μια μπαροκ σύνθεση άλλα το γεγονός του ότι το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τις Μαίρες, εξισορρόπησε κάπως τα πράγματα.

Shifting Time Blues/Akhedia
Αυτό είναι το τελευταίο κομμάτι του δίσκου, που τελειώνει και αυτή την παρουσίαση. Το Shifting Time Blues ειναι το αδερφικό τραγούδι του Where Is All The Water που κυκλοφόρησε σαν single πριν από τρία χρόνια. Είναι επίσης το μόνο ερωτικό τραγούδι που θα ακούσετε σε αυτόν τον δίσκο. Το Akhedia (ακηδία: αθυμία και ανορεξία που κάνει έναν άνθρωπο απρόθυμο, αμελή ή αδιάφορο) είναι το ορχηστρικό μέρος που διαλέξαμε για να κλείσει αυτή η περιπλάνηση. Το τραγούδι αυτό λειτουργεί σαν εξιλέωση για εμάς. Κάθε μέρος οδηγεί στο επόμενο σαν διαδρομή προς το φώς. Το ντεμπούτο μας, χωρίς ακριβώς να το καταλάβουμε, έγινε κάπως βαρύ και πιεστικό σε σημεία. Αυτό το τραγούδι σχεδιάστηκε για να έχει μία λυτρωτική επίδραση, σαν ένα φώς άνοιχτό σε διακοπή ρεύματος.
-
Αυτή η παρουσίαση είχε περισσότερο να κάνει με τις ιστορίες παρά με τα τραγούδια. Αν θέλετε να πάρετε το 100% από αυτόν τον δίσκο, βρείτε τον σε όποιο format σας βολεύει και ακούστε τον. Τα κομμάτια δεν έχουν κενά μεταξύ τους, οπότε χάνετε ένα πολύ μεγάλο μέρος του δίσκου ανοίγοντάς τον σε παράθυρα στο youtube. Το να είναι κάποιος audiophile είναι κάτι πολύ παραπάνω από το να αγοράζει ακριβά και τελευταίας τεχνολογίας ηχοσυστήματα. Έχει να κάνει με το να μετατραπεί ξανά η ακρόαση ενός δίσκου σε εμπειρία. Ζούμε σε περίεργους καιρούς, όπου ο χρόνος για τα πάντα είναι τρομακτικά περιορισμένος και συνεχώς λιγοστεύει. Όλα πρέπει να γίνονται στο πόδι. Διεκδικήστε τον χρόνο και δώστε τον στα πράγματα. Δεν θα το μετανιώσετε.

Αγγελος Κράλλης.
 

 

 

10. Ήσυχα Τραγούδια Για Ανέμελα Λειβάδια - Γιάννης Αγγελάκας & 100°C (5/12)
Ο 57χρονος Γιάννης Αγγελάκας παραμένει αμάσητος και διαυγέστατος κι έρχεται στην τελική ευθεία του 2016 να μας δώσει έναν ακόμα πολύ καλό και τίμιο δίσκο, αυτή τη φορά έχοντας στο πλάι του τους 100°C.

[ακολουθεί το review του Υπογείου για τον δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις 9/12 από τον συντάκτη μας Mike N.]

Η επιστροφή του Γιάννη Αγγελάκα είναι γεγονός, τρία χρόνια μετά τη Γελαστή Ανηφόρα του 2013. Το νέο του πόνημα, το οποίο συνοδεύεται και αυτή τη φορά από ομώνυμο βιβλίο-συλλογή ποιημάτων, ονομάζεται Ήσυχα Τραγούδια Για Ανέμελα Λιβάδια και στο πλάι του Γιάνναρου βρίσκουμε για πρώτη φορά τους 100°C, την μπάντα που συνοδεύει τον έλληνα μουσικό στις live εμφανίσεις του τον τελευταίο 1 χρόνο. Και είναι μεγάλη η συμβολή, ενδεχομένως και η επιρροή, του εν λόγω σχήματος στη νέα κυκλοφορία, με αποτέλεσμα να έχουμε ίσως τον πιο... "Τρύπες" δίσκο του Αγγελάκα από τότε που ξεκίνησε την -ας την πούμε- solo πορεία του. Υψηλός ηλεκτρισμός, παραμορφωμένες επιβλητικές κιθάρες ολούθε, άπλετη ροκ ψυχεδέλεια, στηριγμένα όλα αυτά πάνω σε στιβαρές και ευρηματικές ενορχηστρώσεις. Έντονη (σε κάποια κομμάτια) και άκρως καλοδεχούμενη η παρουσία πνευστών.  Και σε αυτό το άλμπουμ, δεν λείπουν οι πάντα δημιουργικές ματιές του Γιάννη στην ελληνική παράδοση, ρεμπέτικες και ηπειρώτικες αναφορές είναι κι εδώ παρούσες, ενορχηστρωμένες και διαβασμένες όμως πάνω στην μουσική ατμόσφαιρα που προανάφερα. Μέσα σε αυτό το μουσικό πλέγμα, ο Γιάννης Αγγελάκας βρίσκει το πρόσφορο έδαφος να εκφράσει με το δικό του μοναδικό τρόπο τις σκέψεις του, βγαλμένες από φαρμακερούς κι ενίοτε βαθιά συγκινητικούς στίχους, τραγουδισμένους από την ξεχωριστή θεατρική φωνή του. 

Υπάρχουν κομμάτια εδώ που μπορεί να μείνουν στην ιστορία, αυτή που γράφεται εδώ και 30 (!) χρόνια από το ανεξίτηλο μελάνι του Θεσσαλονικιού δημιουργού: Το εναρκτήριο Μόνο Από Τη Λύπη Σου, είναι χιτάρα, αλλά συγχρόνως είναι και ένα υπέροχο επικό τραγούδι, το οποίο στα 4 λεπτά της διάρκειάς του χτίζει σταδιακά ένα κολασμένο... Αγγελάκειο αριστούργημα. Το Παίρνε Με Μαζί σου είναι με μία λέξη καταπληκτικό, σημαντικότατη και καταλυτική η παρουσία της Λαμπρινής Γρηγοριάδου στα φωνητικά. Το κομμάτι που χάρισε στο δίσκο το όνομά του, το ending track Ήσυχα Τραγούδια Για Ανέμελα Λιβάδια, είναι μία υπερεμπνευσμένη και αληθινά πανέμορφη σπουδή στην ανθρώπινη ύπαρξη, ένα ξόρκι στο κακό που μας περιτριγυρίζει, δωσμένο με 2 στροφές συγκινητικούς στίχους που ο Αγγελάκας ψιθυρίζει στο μικρόφωνο... Αυτά τα τρία ξεχώρισα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως τα υπόλοιπα πάνε πίσω.

Αυτό είναι το νέο άλμπουμ του Γιάννη Αγγελάκα και των 100°C, όπως το άκουσα τις τελευταίες 2 μέρες. Αν θες να βρεις "προβλήματα", θα βρεις. Όπως το ότι πολλά κομμάτια του δίσκου θυμίζουν άλλα παλιότερα, ότι υπάρχει μία αίσθηση επανάληψης κλπ. Όποιος ισχυριστεί κάτι τέτοιο δεν θα με βρει απέναντί του, απ'την άλλη ακολουθώ τις περιπέτειες του Γιάννη σχεδόν 25 χρόνια κι έχω να πω πως αυτός είναι, αυτή είναι η φωνή του, αυτοί είναι οι στίχοι του και οι λέξεις του, αυτό είναι το...στιλ του και γι'αυτα τον αγαπήσαμε, όσοι τον αγαπήσαμε. Δεν γίνεται σε κάθε δίσκο να μεταμορφώνεται και να μας μοιράζει παρθενογενέσεις, δεν είναι και πολλοί οι Έλληνες μουσικοί που γράφουν και δισκογραφούν επί 30 συναπτά έτη και καταφέρνουν να στέκουν νεωτεριστές και εφευρέτες. Ο Αγγελάκας τουλάχιστον αν μη τι άλλο την ψάχνει συνέχεια, δείχνει να μην επαναπαύεται σε συνταγές και φόρμες που του χάρισαν ευρεία αποδοχή και...μεγαλεία και πάντα προσπαθεί - έντιμα και αληθινά. Μας έδωσε λοιπόν έναν ακόμα πολύ καλό δίσκο, ένα κομμάτι του τωρινού εαυτού του, το οποίο για εμένα προσωπικά είναι Μια Χαρά... :) 
 

 

11. Scene Missing - Sundayman (7/11) [read interview]
12. Συγκατοίκηση - Κ.Βήτα, Κορνήλιος Σελαμσής, ARTéfacts Ensemble & Θεοδώρα Μπάκα (28/9)
13. The Great Fandango - Dustbowl [read full review]
14. Half Kiss Half Pain - The Callas (29/1)
15. Rituals - Rotting Christ (12/2) [read interview]
16. ΙΙ - Naxatras (29/4) [read interview]
17. Repeated Exposure To... - 1000 Mods (1/11) [read interview]
18. Το Καλοκαίρι Του Άχυρου - Δημήτρης Βεριώνης (14/5) [read interview]
19.  Ανησυχία, Αταξία και Ανασφάλεια - Βασίλης Ράλλης (29/4) [read full album review and interview]
20. Χωρίς τίτλο - Οδός 55 (1/7)

 

Top-3 EPs
1. Ο Γάμος Της Γουέντυ - Σείριος Σαββαϊδης (3/5) [read full review and interview]
2. Λάργκο - Λάργκο (12/4) [read nice to meet you]
3. +Τέλος - Another Dyke (31/5) [read full review and nice to meet you]




 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
50+1 Δίσκοι
για το 2019
(07/01/2019)
ypogeio.gr
Top-20 Albums Of 2018
(+10 εγχώρια άλμπουμ)
by Tasos Zannis
(06/01/2019)
ypogeio.gr
6 Συναυλίες Που Έχασα
και Μετανιώνω (Και Εγώ) Οικτρά
(+2 Ματαιώσεις)
(30/06/2017)
ypogeio.gr
Top 11 (22)
Τα Ξύλινα Σπαθιά
(Ομαδικό x 5)
(18/10/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ