Φοίβος Δεληβοριάς

Πεζοδρόμιο

@ Κύτταρο, 26/01/2019


photo by Dimitris Makris


"Θέλω όσοι έρθουν να επικεντρώσουν στα λόγια και στον ήχο. Δε θέλω θέαμα, μόνο τη μπάντα μου και ανθρώπους που θέλουν να ακούσουν και να «φύγουμε» παρέα. Όλη η παράσταση θα είναι ένα μεγάλο τραγούδι που μιλάει για το σήμερα από τη θέα του πεζοδρομίου. Διάλεξα εκτός από τα δικά μου, 10 τραγούδια ομοτέχνών μου, κυρίως σύγχρονων και μεταγενέστερων. 10 τραγούδια που κατά τη γνώμη μου εικονογραφούν αυτό το σκληρό πεζοδρόμιο που είναι το σήμερα, ένα πεζοδρόμιο στο οποίο δεν υπάρχει το ανέμελο, ευδοκιμεί δε εσχάτως κι ένα νέο είδος δολοφόνου. Είναι τραγούδια που με εμπνέουν όσο γράφω τα καινούργια μου."

Φοίβος Δεληβοριάς από την πρόσφατη συνέντευξή του στο Spirto.net (διάβασέ τη ολόκληρη εδώ)

 

Στο κατάμεστο Κύτταρο ήμουν από τους τελευταίους που μπήκαν στο χώρο. Σε αντίθεση με άλλες πρεμιέρες του Φοίβου τα περασμένα χρόνια, που κλείναμε με τους φίλους μου 12άρια και βάλε τραπέζια, αυτή τη φορά πήγα μόνος μου. Λίγο έτυχε και λίγο κάπως το επιδίωξα. Δεν είμαι και στα καλύτερά μου τον τελευταίο καιρό. Και ήλπιζα, τουλάχιστον στις 3 ώρες της διάρκειας της παράστασης, να νιώσω τούτη τη γνωστή και υπέροχη ψυχοσωματική ανάταση που βιώνω στις συναυλίες του Φοίβου τα τελευταία... 20 (!) χρόνια. Συνέβη.

Αν και αργοπορημένος, όπως προανάφερα, στάθηκα τυχερός και βρήκα μία θέση με περίοπτη θέα στη σκηνή, ακριβώς δίπλα στην κονσόλα. Ο Δεληβοριάς είχε ήδη ξεκινήσει και τραγουδούσε την τελευταία στροφή του... ξεχασμένου "Μηδέν Εισερχόμενα" - ξεχασμένο με την έννοια πως είχε χρόνια να το παίξει live. Και θα ακολουθούσαν κι άλλα τέτοια τραγούδια, τραγούδια που δεν συνηθίζει να περιλαβάνει στα setlists των παράστάσεών του. Τα οποία, μαζί με 10 διασκευές, θα αποτελούσαν αυτό που ο Φοίβος ανάφερε στα πρώτα του λόγια, προλογίζοντας την παράσταση: Ένα ποίημα, ένα συνεχόμενο ποίημα σχεδόν 3 ωρών. Ο Δεληβοριάς τροβαδούρος, και μαζί του οι συνήθεις ύποπτοι Κωστής Χριστοδούλου aka Πράγμα (πλήκτρα), Σωτήρης Ντούβας (ντραµς), Yoel Soto (µπάσο) και Κώστας Παντέλης (κιθάρες). Η γνωστή μας από την Ταράτσα, αλλά και από την παράσταση του "Αόρατου Ανθρώπου" πρόπερσι στο Six Dogs, Νεφέλη Φασούλη, στα φωνητικά. Η χημεία του συγκεκριμένου σχήματος τους κάνει πια να μοιάζουν σαν εικοσάχρονη μπάντα. Τα παιξίματά τους είναι αριστοτεχνικά και η μουσική ψυχή τους είναι τόσο βαθιά που φτάνει στο κέντρο της Γης.

Το ποίημα του Φοίβου και της παρέας του ήταν καταιγιστικό και καθηλωτικό. Το ποίημα τους ήταν μία αστείρευτη πηγή συναισθημάτων. Ένας παλλόμενος πομπός συνεχούς ενέργειας, η οποία σε παράσερνε απνευστί σε μια δίνη λέξεων και ήχων. Μια ορκισμένη αλήθεια, που πάτησε πανηγυρικά μία από τις κορφές της στο καινούριο τραγούδι "Μόνο Ψέματα"κάπου στη μέση του πρώτου μέρους. Προηγήθηκαν μεταξύ άλλων τα υπεραγαπημένα μου και ακριβοθώρητα σε συναυλίες "Όμορφη Πόρτα", "Χωρίς" (με τη Νεφέλη στην εισαγωγή του Λιβανέζικου χριστιανικού αμανέ, που ενέπνευσε το εν λόγω κομμάτι) και "Ωροσκόπιο", αλλά και τα all time classics "Εκείνη" (νωρίς-νωρίς) και "Χάλια". Και ακολούθησαν το "Πού Να Είσαι Τώρα Εσύ" και ο "Σκύλος στο Κολωνάκι"

Οι διασκευές του πρώτου μέρους ήταν 4 και ήταν φαρμακερές. Να ξεκαθαρίσουμε πως (τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου) μία διασκευή έχει πραγματικό λόγο ύπαρξης, όταν καταφέρνει να προσθέσει μία νέα υπόσταση και να προτείνει μία εκδοχή που κατά τι διαφοροποιείται από το πρωτότυπο. Ο Φοίβος Δεληβοριάς το κατέχει το άθλημα, διασκευάζει μαεστρικά. Θυμάμαι ακόμα που τον είχα δει στις Γραμμές το 98 και είχε πει το "Κοπερτί" της Πλάτωνος και την άλλη μέρα πήγα σούμπιτος στο Metropolis να αγοράσω το "Σαμποτάζ". Ή στα 00's που έλεγε τη "Ντισκοτέκ" και έκτοτε έγινε το No1 party anthem της παρέας και δεν βγάζω ντιτζεϊλίκι αν δεν την βάλω να παίξει τουλάχιστον δύο φορές από τα "Ημισκούμπρια". Και τούτα είναι μονάχα παραδείγματα της μακράς και δημιουργικότατης ιστορίας του Φοίβου με τις διασκευές. Μόνο που στην άρτι αφιχθείσα παράστασή του, το θέμα πήρε διαστάσεις μαγικές... Στο πρώτο μέρος, λοιπόν, ακούσαμε την "Αγρύπνια" του Θανάση Παπακωνσταντίνου (ασύλληπτο φινάλε από τα πλήκτρα του "Πράγματος"), την υπέροχη "Μαίρη" του Παύλου Παυλίδη, τον "Μάρκο" της Πλάτωνος (συγκλονιστική ερμηνεία του Φοίβου) και την "Θανάσιμη Μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη" του Διονύση Σαββόπουλου (ακόμα πιο συγκλονιστική ερμηνεία του Φοίβου - απίστευτη ενορχήστρωση και παίξιμο από την μπάντα).



photo by Dimitris Makris


To δεύτερο μέρος ξεκίνησε με ένα ακόμα τραγούδι από το άλμπουμ "Έξω", τις "Λέξεις", οι οποίες ειπώθηκαν από τον Δεληβοριά με τόνο δραματικό, κατέκλυσαν τον χώρο του Κύτταρου απ'άκρη σ'άκρη γεμάτες αγωνία. Κι ύστερα η "Άλλη Καρδιά", οι επιβλητικοί χτύποι της τράνταξαν τους τοίχους... Το ρεσιτάλ των διασκευών που μας παρουσιάστηκε στο πρώτο κομμάτι της παράστασης συνεχίστηκε με τα "Πίσσα και Πούπουλα" του αείμνηστου Τζιμάκου και "Άλλη μια Νύχτα Σύγχυσης και Γέλιου" των Κόρε Ύδρο. Δεν ξέρω αν γίνομαι κουραστικός, αλλά το τραγούδισμα του ΦΔ ήταν και πάλι επικό. Παρενθετικά και γενικά να αναφέρω, για να μην ξαναγίνω κουραστικός στη συνέχεια :), πως η φωνή και η ερμηνεία του Φοίβου έχουν κατά κάποιο τρόπο παραγκωνιστεί και δεν έχουν σημειωθεί στο παρελθόν, όσο και όπως θα τους άρμοζε. Συνήθως (και δικαίως) γράφουμε, διαβάζουμε και ακούμε διθυράμβους για τη στιχουργική του δεινότητα και την εν γένει συνθετική του ευφυία, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να θεωρούμε αυτονόητες τις ερμηνευτικές και φωνητικές του ικανότητες. Εξελίσσονται καταιγιστικά όλα αυτά τα χρόνια, με αποτέλεσμα στην παράσταση του "Πεζοδρομίου" να νιώθω σε στιγμές ένα υπέροχο δέος ακούγοντάς τον να τραγουδά. 

Τις διασκευές σε Πανούση και Κόρε Ύδρο, ακολούθησε ο "Καθρέφτης" και ο "Όρκος" κι ύστερα ξεκίνησε ένα πάρτυ, που στη μία άκρη του χορού είχε το "Όταν σου Χορεύω", που ο Φοίβος μας σύστησε προ διετίας μέσω της Ρένας Μόρφη, και τον "Μπάσταρδο Γιο" και στην άλλη τη "Γυριστρούλα" του Λάκη με τα Ψηλά Ρεβέρ. Μεσολάβησαν η "Μπόσσα Νόβα του Ησαϊα", η "Υβρεοπομπή" (χαμός από κάτω!) και "Αυτή Που Περνάει". Και το "Για Τους Λόγους Ταξικούς" των Χατζηφραγκέτα. Ανέβηκε από κάτω και ο Βαγγέλης Χατζηγιάννης -μορφή!- με το τσιγαράκι του και την μπιρίτσα του ανά χείρας κι έδωσε και αυτός τις ρίμες του και τον χειμαρρώδη τόνο του στο τραγούδι. Η παράσταση έλαβε τέλος με το "Θέλω Να Σε Ξεπεράσω".

Κι ύστερα είχαμε τα encore... Ο Φοίβος ανέβηκε στη σκηνή και απ'τα τύμπανα ακούσαμε το γνωστό Boy ρυθμό του "Απόψε Θέλω Παρέα". Ένα από τα καλύτερα τραγούδια της δεκαετίας νομίζω, που το βρίσκεις στο soundtrack της ταινίας του Νίκου Τριανταφυλλίδη, "Οι Αισθηματίες". Θέλει... cojones για να πεις αυτό το κομμάτι. Αλλά ο Δεληβοριάς το πήρε και το σήκωσε (και αυτό) ψηλά στο δικό του ουρανό, έχοντας όμως πάντα στα φτερά του την αρχική πεμπτουσία του πρωτοτύπου. Παρομοίως και με το αμέσως επόμενο "Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα" του Γιάννη Αγγελάκα. Και αυτό το τραγούδι βρίσκεις σε soundtrack, στην ομώνυμη ταινία του Νίκου Νικολαϊδη. Κι ύστερα ήρθε εκείνο το μοιραίο κορίτσι, που με αναγκάζει να ξελαρυγγιάζομαι σε κάθε συναυλία του Φοίβου και να γίνομαι ρεζίλι με τα φάλτσα μου στους διπλανούς μου. Και στους παραδιπλανούς μου. Ήρθε η "Κική".

Encore 2: "Παιδικό" - ένα σπάνιο και κοφτερό τραγούδι, που όμως μπορείς να το βρεις -σε live εκτέλεση- στο διπλό CD και DVD "Οι Απίθανες Περιπέτειες του Φοίβου Δεληβοριά #1" (2008). Μετά Βασίλης Νικολαϊδης "Στο Λίκνισμά Σου". Να ευχαριστήσω σε αυτό το σημείο τον παλιό φίλο Βλάσση, που προ 20ετίας και βάλε, ένα Καλοκαίρι με καύσωνα, ήρθε στο σπίτι μου ένα μεσημέρι με ένα φραπέ και 4 βινύλια ανά χείρας και μου είχε πει "Βάλε ρε άσχετε να ακούσεις μουσικάρες, μου χεις κολλήσει με αυτούς τους Blur!". Κι έτσι είχα μάθει την σχετικώς άγνωστη και κάπως υποτιμημένη περίπτωση του κύριου Βασίλη Νικολαϊδη. Η συναυλία τέλειωσε (κανονικά αυτή τη φορά) με το "Καλοκαίρι Θα'Ρθει". Ξέρω, πως κάποιοι συγκεκριμένοι φίλοι μου θα με δουλεύουν πάλι ως το Πάσχα, αλλά θα το γράψω: Βούρκωσα σε εκείνο το σημείο. Βούρκωσα από πληρότητα και ένα πυκνό αίσθημα συγκίνησης. Δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει αυτό σε παράσταση του Φοίβου Δεληβοριά και γι'αυτό και οι προαναφερθέντες φίλοι μου με παίρνουν στο ψιλό.

Η συγκίνησή μου συνεχίστηκε απτόητη όταν από το τραπέζι του ήρθε κοντά μου ο κατά 20 χρόνια μικρότερός μου ξάδερφος, ο Κωνσταντίνος. Είχα να τον δω χρόνια... Είναι μουσικός και είναι φανατικός Δεληβορικός. Είναι ωραία αυτή η αίσθηση, της συνέχειας. Είναι μια μορφή αθανασίας, σκέφτηκα. Ύστερα πήγα στην κονσόλα και ζήτησα από τον ηχολήπτη την setlist - το γούρι μου.



photo by Dimitris Makris


Το πέρασμα του από την πολυσυλλεκτική και υπερκοινωνική Ταράτσα του κέντρου και της θέας στην Ακρόπολη, στο "βρώμικο" και μπαρουτοκαπνισμένο Πεζοδρόμιο της Αχαρνών & Ηπείρου ήταν ένα τσιγάρο δρόμος. Στις 3 ώρες της νέας παράστασης του Φοίβου Δεληβοριά, μπορείς να νιώσεις και να αγγίξεις το νέο κύκλο του Αθηναίου τραγουδοποιού, τη νέα μουσική (και όχι μόνο) εποχή του. Να είμαστε καλά να τη ζήσουμε και αυτή μαζί, όπως όλες σχεδόν τις προηγούμενες...   

 

* Όλες οι φωτογραφίες -πλην του ηρωικού μου setlist παρακάτω- ανήκουν στο Δημήτρη Μακρή και τον ευχαριστούμε εκ βαθέων για την ευγενική παραχώρησή τους.

** If you like this, check also this: Εγώ και ο Φοίβος: Μια  Εγωπαθής Και Εγωκεντρική Προσέγγιση Στη Μουσική Πορεία Του Φοίβου Δεληβοριά

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
A Special Evening With
The National @ L'Olympia
Paris 16/04/2019
(20/04/2019)
ypogeio.gr
Φοίβος Δεληβοριάς
@ Gagarin 205
5/4/2019
(15/04/2019)
ypogeio.gr
Χειμερινοί Κολυμβητές
@ Κρεμλίνο
20/1/2018
(23/01/2018)
ypogeio.gr
The Cure
The SSE Arena Wembley
2/12/2016
(07/12/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ