To ypogeio.gr

Leprous, Κlone, Maraton

@Fuzz Club

15/2/2020


Υπέροχα support, χαμόγελα με νόημα, πτώση του Einar απ' τη σκηνή, stage dive του drummer, ένα πραγματικό encore, μια άτυπη ρεβάνς για τους Leprous και το μικρό μου παράπονο στον επίλογο...
 

Προχθές το βράδυ (Σάββατο 15/2) στο χώρο του Fuzz βιώσαμε μια συναυλία που τα είχε πραγματικά όλα και θα είναι από αυτές που θα θυμόμαστε για πάντα. Μπαίνοντας κατευθείαν στο ζουμί, να αναφέρω πως είχα δει τους Leprous ξανά τον περασμένο Ιούλιο ως support της συναυλίας των Slayer. Εκεί η εκ Νορβηγίας progressive μπάντα βρέθηκε σε μια κάπως αμήχανη κατάσταση, ευρισκόμενη σε ένα πραγματικά παράξενο line up, με τα υπόλοιπα συγκροτήματα της βραδιάς να έχουν κυρίως thrash στοιχεία, πολύ μακριά δηλαδή από το στυλ των Leprous. Αναμφίβολα λοιπόν ήθελα πολύ να τους δω σε ένα live ως headliners.
 




Το Σάββατο έφτασε λοιπόν και βρέθηκα στο Fuzz λίγο πριν βγούνε οι Maraton.19:55, ακριβώς όπως ήταν προγραμματισμένο, βγήκανε στη σκηνή οι επίσης Νορβηγοί Maraton, με τον κάτω κεντρικό χώρο του Fuzz να έχει ήδη καλυφθεί κατά τα 3/4 περίπου, δυο (!) ώρες πριν την προγραμματισμένη εμφάνιση των headliners! Πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν ξεκίνησαν να παίζουν είναι πως αφού έχει τόσο καλό ήχο η support μπάντα τότε, σε αυτόν τον τομέα θα είμαστε πλήρως καλλυμένοι και το υπόλοιπο βράδυ! Στην περίπου μισή ώρα που ηταν στη σκηνή οι Maraton άφησαν το στίγμα τους, έχοντας αρτιότατο παίξιμο και στυλ πολύ κοντά σε αυτό των Leprous, χωρίς ωστόσο να αποτελούν απλά μια αντιγραφή τους. Στα πολύ ευχάριστα, η επικοινωνία του frontman με το κοινό: όταν τελείωνε κάθε κομμάτι και ήθελε να πει κάτι, δε το έκανε μέσα από το μικρόφωνό του, αλλά πήγαινε στην άκρη της σκηνής και μιλούσε φωναχτά προς τα εμάς. Πολύ όμορφο και άμεσο. Οι Maraton έφυγαν με ένα ζεστό χειροκρότημα απ’ τη σκηνή, δίνοντας τη σκυτάλη στους Klone.


Maraton Setlist:

1) Prime
2) Almost Human
3) Seismic
4) Change of Skin
5) Mosaic
6) Altered State
7) Spectral Friends



Όπως και με τους Maraton, έτσι και με τους Klone ήταν η πρώτη μου επαφή με τη μουσική τους μέσα από αυτό το live. Eίχαν και αυτοί καθαρότατο ήχο, άρτιο παίξιμο και πολύ καλή και δυναμική σκηνική παρουσία.Το στυλ τους ήταν λίγο διαφορετικό, βασισμένο πάνω σε όμορφες μελωδίες που κατέληγαν σε άγρια progressive ξεσπάσματα με όλα τα μέλη της μπάντας να κινούνται ατάκτως πάνω στη σκηνή. Το κοινό, συμπεριλαμβανομένου κι εμού, φάνηκε να λατρεύει το performance τους, δίνοντας γενναιόδωρο και ζεστό χειροκρότημα στο κλείσιμο των τραγουδιών τους, ειδικά στα τελευταία. Η στιγμή, ωστόσο, που μου έμεινε και μπορώ να πω πως με συγκίνησε ήταν όταν έχοντας δεχτεί ένα μακρόσυρτο και δυνατό χειροκρότημα στο τέλος ενός κομματιού τους, τα μέλη της μπάντας κοιτάζονταν μεταξύ τους και αντάλλαζαν αμήχανα χαμόγελα... Μπορώ πραγματικά να νιώσω αυτή τη χαρά της αναγνώρισης των κόπων και της δουλειάς που έχεις ρίξει πάνω στη μουσική σου.


Clone Setlist:

1) Yonder
2) The Great Oblivion
3) Rocket Smoke
4) Breach Into the Void
5) Sealed
6) Give Up the Rest
7) Immersion
8) Nebulous
9) Silver Gate
10) Grim Dance
11) Army of Me



Έχοντας ζεσταθεί κάτι παραπάνω από αρκετά από τις δυο support μπάντες η ώρα των Leprous έφτασε! Ο κατω κύριος χώρος του Fuzz ήταν γεμάτος, όπως και ο εξώστης - ήταν φίσκα από κόσμο μέχρι το πίσω μέρος του. Όλα λοιπόν ήταν έτοιμα. Οι Leprous βγήκανε στη σκηνή μαζί με ένα νέο για εμάς πρόσωπο, τον τσελίστα τους, που είναι μαζί τους στα live εδώ και λίγο καιρό. Πολλά όμορφα κι αστεία πράγματα συνέβησαν την επόμενη μιάμιση ώρα.

Όπως και σε προηγούμενες ανταποκρίσεις μου στο Υπόγειο, δεν θα σχολιάσω ένα-ένα τα κομμάτια που έπαιξε η μπάντα, αλλά θα επιχειρήσω να μεταφέρω το γενικό παλμό. Ξεκινήσανε λοιπόν, όπως ήταν φυσικό, με φρέσκα κομμάτια τους από τον ολοκαίνουριο δίσκο τους "Pitfalls".Μετά το πέρας των δυο πρώτων κομματιών, ο Einar (σ.σ. frontman) ξεκίνησε τη δική του επικοινωνία με το κοινό, ρωτώντας αν ακούσαμε το καινούριο άλμπουμ κι αν κάποιος τόλμησε να αφήσει στα social media κάποιο αρνητικό σχόλιο, πάντα αστειευόμενος προφανώς. Ανοίγοντας εδώ μια παρένθεση, να αναφέρω πως ο νέος δίσκος ήταν αρκετά πειραματικός, πολύ πιο μελωδικός και ήρεμος, χωρίς εκείνα τα progressive ξεσπάσματα που τους χαρακτηρίζουν, πράγμα που είχε ξενίσει σε αρκετούς. Όλο τούτο το... ατέλειωτο ζήτημα το είχαμε συζητήσει σε σχετικό άρθρο (https://www.ypogeio.gr/Articles/Poso-allaxes-_2913)

Εν συνεχεία η μπάντα συνέχισε με επιτυχίες τους από προηγούμενα άλμπουμ όπως το "The Valley" από τον δίσκο "Coal" (προσωπικό αγαπημένο της βραδιάς), το "From the Flame" από το "Malina", καθώς και το υπέροχο "The Flood" από το "The Congregation". Ο Einer ήταν ομιλιτικότατος, αναφέρθηκε στο live του Ιουλίου, καθώς και την αμηχανία που έχει μέχρι και τώρα όταν μιλάει προς το κοινό. Πού να ήξερε...

Σε κάποια φάση και καθώς πλησιάζαμε προς το τέλος της βραδιάς, η μπάντα έφυγε για μερικά λεπτά από τη σκηνή, αφήνοντας πίσω μόνο τον τσελίστα, ο οποίος μας έδωσε ένα πολύ όμορφο σόλο και έστρωσε το έδαφος για να βγούνε με ορμή οι Leprous για τα δυο τελευταία κομμάτια του encore τους. Μόνο που ο συμπαθέστατος Einar βγήκε με λίγο παραπάνω ορμή. Στα μέσα λοιπόν του "Τhe Flood", ο frontman είχε ανέβει πάνω στο πλαστικό κάλυμμα των φωτορυθμικών που ήταν στη άκρη της σκηνής. Σε κάποια στιγμή, και ενώ εγώ κοιτούσα σε κάποιο άλλο μέρος της σκηνής, είδα με την άκρη του ματιού μου τον Einar να γκρεμίζει το keyboard του και να χάνεται στο κενό ανάμεσα απ' τη σκηνή και το κοινό. Ευτυχώς πρόλαβε να κρατηθεί και δεν χτύπησε. Έπειτα ακολούθησε ένα αξιοπρόσεκτο σπριντ για να προλάβει να ανέβει πάνω στη σκηνή και να πιάσει το μικρόφωνο, συνεχίζοντας κανονικά το κομμάτι που τα υπόλοιπα μέλη δεν είχαν σταματήσει να παίζουν. Να σημειωθεί πως όταν η μπάντα πήρε χαμπάρι τι έγινε, κατάλαβαν πως ο Einar ήταν σώος και αβλαβής, αλλιώς εννοείται πως θα διέκοπταν το πρόγραμμα.Τελειώνοντας λοιπόν το κομμάτι και ενώ το κοινό άρχισε να τον αποθεώνει και να φωνάζει ρυθμικά το όνομά του, αυτός απάντησε αστειευόμενος πως η πτώση κάποιου απ' τη σκηνή δεν θα έπρεπε να είναι έναυσμα επευφημιών...
 

Εδώ το video της πτώσης (4:05).

 

Κλείνοντας το επεισοδιακό encore, οι Leprous έπαιξαν "The Sky Is Red", γνωρίζοντας την πραγματική και καθολική αποθέωση από το κοινό με χειροκροτήματα και φωνές. Υποκλίθηκαν και χάθηκαν στα παρασκήνια. Ο κόσμος, όμως, δεν έφευγε και συνέχιζε να φωνάζει για ένα ακόμη κομμάτι. Ύστερα από τρια τέσσερα λεπτά εμφανίστηκαν ξανά στη σκηνή, ο Einar έπιασε το μικρόφωνο και δήλωσε πως αυτό -να βγουν για δεύτερο encore- ειχανε να το κάνουν παρά πολύ καιρό... Και, ναι, κυρίες και κύριοι (!) είχαμε τον ορισμό του encore! Σε συνδυασμό του πόσο είχανε ευχαριστηθεί το live αλλά και της μεγάλης επιθυμίας του κοινού, οι Leprous μας αντάμειψαν με ένα τελευταίο τραγούδι. Το κοινό μετά από κάποιες άτυπες συσκέψεις και φωνές για διάφορες «παραγγελιές», κατέληξε να φωνάζει για το "Slave". Ο Einar λοιπόν που είχε πετάξει το μπαλάκι σε μας για να αποφασίσουμε ποιο κομμάτι θα παίξουν, σεβάστηκε την επιθυμία και το verdict της πλειοψηφίας και το show τους έκλεισε (;) εντέλει με μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της μπάντας, το προαναφερθέν "Slave".

Και εκεί που το είχαμε πάρει απόφαση πως έπρεπε να τα μαζεύουμε σιγά-σιγά, ο ντραμερ αποφάσισε ξαφνικά να πάρει φόρα και να κάνει crowd surfing, γνωρίζοντας κι αυτός με τη σειρά του την αποθέωση. Πραγματικά τα είχαμε δει όλα!


Leprous Set List:

1) Below
2) I lose Hope
3) Stuck
4) The Valley
5) Foe
6) The Flood
7) From the Flame
8) Observe the Train
9) Alleviate
10) The Cloak
11) Distant Bells

Encore:
12) The Price
13) The Sky is Red

Encore 2:
14) Slave
 


Κάνοντας λοιπόν μια γρήγορη αποτίμηση του live, δηλώνω πλήρως ικανοποιημένος. Τα support ήταν άψογα, το ίδιο και ο ήχος, και φυσικά οι Leprous μας χάρισαν ένα πραγματικά γεμάτο show και έδειξαν να χτίζουν μια πολύ καλή σχέση με το Ελληνικό τους κοινό. Θα έλεγα πως ήταν και μια άτυπη ρεβάνς για το live του Ιουλίου. Όχι πως εκείνο το βράδυ αποδοκιμάστηκαν ή κάτι τέτοιο, απλά σίγουρα το κοινό των Slayer ήταν κάπως παγωμένο και αμήχανο, εφόσον μιλάμε για δύο αρκετά μακρινά μουσικά είδη.Είμαι βέβαιος πως θα τα ξαναπούμε σύντομα.


ΥΓ.1 Οι φίλοι μου οι καπνιστές να με συγχωρέσουν, αλλά πραγματικά μου έκανε τεράστια (θετική) αίσθηση η απουσία του καπνού σε έναν τέτοιο κλειστό χώρο.

ΥΓ.2 Αν είχα ένα παράπονο από το live, θα ήταν πως η κυρία στο χαμό που επικρατούσε στο merch μετά το τέλος του live μου έδωσε μεν τη Large μπλούζα που της ζήτησα, ωστόσο αργότερα διαπίστωσα πως ήταν γυναικείο large... Προφανώς, χαριτολογώντας αναφέρομαι στο γεγονός ως παράπονο... Συμβαίνουν αυτά. 


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Φοίβος Δεληβοριάς
Μόνο Ψέματα
Η Πρεμιέρα στο Κύτταρο (1/2/2020)
(08/02/2020)
ypogeio.gr
The National
@ Samsung Hall
December 3, 2019 || Zürich, CH
(11/12/2019)
ypogeio.gr
Μωρά Στη Φωτιά
Street Mode Festival Day 4
2/9/2018
(16/09/2018)
ypogeio.gr
The National
@ SRC Salata, Zagreb HR
10/7/2018
(29/07/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ